Jacques en zijn Meester – De Valk – MAZ Brugge

Vrijdag 15 november 2019, een honderdvijftig tal aanwezigen om de première van ‘ Jacques en zijn Meester ‘ bij te wonen. tn_MICHELE MOSAR - kopie Allen zeer benieuwd hoe Marc Mosar en zijn acteurs dit stuk in drie bedrijven van Milan Kundera op hun manier zouden brengen. Met in het achterhoofd dat decors uit den boze zijn en attributen tot het uiterste minimum herleid worden. Regie en spel dragen volledig dit verhaal, in feite moeten we zeggen verhaallijnen, van Diderots roman.

Naturalisme, fatalisme, satire en de regels van de roman verwerpend. Waar gaan Jacques en zijn meester naar toe ? Op weg, pratend, ruziemakend, elkaar toch niet kunnen missen. Wie is op momenten knecht en wie meester ? Oorlogsverhalen of feiten, wat is waar … wat neem je met een korreltje zout. Heden en verleden, onderbrekingen en herhalingen. Diderot heeft zich geamuseerd met deze roman waarin hij ook de lezer aan de praat houdt, misleid. Dit is een roman om te ontdekken, wij kennen beter de knecht Sancho Panza en zijn meester Don Quichote ( Cervantes ).

Geen gemakkelijke opgave dus, en welke figuren laat je naast meester en knecht op de voorgrond treden ? Hoe en waar plaats je hen op het toneel en wat voeg je er als regisseur aan toe zonder afbreuk te doen aan het verhaal ?

Bepaalde feiten, kunnen soms tot bepaalde gevolgen leiden, “ … zonder die kogel in mijn been, zou ik nooit verliefd geweest zijn “ zei Jacques. Grote besparingen op cultuur leiden tot opdoekingen, generaties die de liefde van het toneelspel nooit zullen kunnen beleven.

Maar terug naar vrijdag, de zaal verduistert nadat iedereen neerzit. Muziek, een flauw lichtschijnsel op een zandvlakte en een verre stem dompelen ons onder in het stuk. Sleurend met een kist stopt Jacques in het midden van het podium.

Zijn meester volgt, de kist wordt neergezet. Zich neerzettend en pratend. De kogel in zijn knie brengt ons naar heden en verleden. Levenswijsheid die hij van zijn kapitein heeft meegekregen. Agathe, de beschrijving, … en haar kont. De meester geïnteresseerd, … in vrouwelijk schoon en … konten.

We leren de onderlinge relatie kennen van de Meester en Ridder van Saint-Ouen en natuurlijk Agathe. Saint-Ouen, aparte karaktertrekken neigend tot het perverse en hij vindt zichzelf een schoft. Een stille Agathe, bijna een standbeeld.

De peetvader van Jacques, de oude Bigre. Zijn zoon en Justine. Sul Bigre, de wagenmaker die voortdurend op de kap van zijn zoon zit, de vriend van Jacques. Hij ziet meer een zoon in Jacques. Twee verhaallijnen ( de Meester en Sint-Ouen en Justine en de jonge Bigre ) spelen zich af op de achtergrond terwijl Jacques op zijn kist vertelt en commentaar heeft. Een duidelijk voorbeeld van hoe dit toneelstuk verloopt.

Eigen interpretaties toegevoegd aan dit stuk zorgden voor enorme hilariteit naast de gewone verhaallijnen. Uitlatingen zoals “ … waarom hebben wij geen paarden ? “. “ … we zitten hier wel op toneel …”. “ Kwaad, jaloers, “ … piest dan op ne blauw steentje ..” deden de toeschouwers nog luider lachen. Jacques en zijn Meester komen aan in een herberg, De confrontatie tussen hen. Over dichten en gedichten. Zelfs de schepper kon een slechte dag hebben. “ … daarboven staat geschreven dat het mijn toer is om te vertellen “. Het respect voor vrouwen, uit de mond van Saint-Ouen en de Meester. De soms boertige, platte uitlatingen van de herbergierster. “ … kluten en hérsens …, met andere woorden geld en verstand “.  “ … ’t is toch vo je dum in je gat te breken …”. “ …santé santoater, ‘tis beter win da woater “. En intussen zit de Meester gefascineerd naar de kont van de herbergierster te staren.

De markies komt op de proppen, afspraak met de herbergierster. Wat zijn ze van plan met de markiezin en haar dochter. De kledij ( FOTO Ma en dochter )moet wel veranderen om hun plannetje uit te voeren. “… ik ben niet voor zo’n heilige / geilige vrouw …”. Intussen in de herberg na enkele flessen wijn en een beneveld hoofd verandert ook het dialect en het Nederlands. Het moment voor die heerlijke fabel van het mes en de schede, een hoogtepunt in het stuk. We hadden al enorm genoten en gelachen met alle uitspraken en zinspelingen. Het mes en de schede is de basis van alles, … het mes in de schede en / of de messen in de schede, … of het mes in een andere schede “.

Wat is macht en invloed, … ik ben de binnenkant, jij de buitenkant, en wat deed die daarboven ermee ? Wie heeft in feite ons verhaal geschreven, rondlopen als schooiers zonder paard. Verliefdheid, op Justine, … op Agathe, … op de herbergierster. Of zolang het maar een dikke kont heeft.

“ … wie heeft die carrousel geschreven, … ’t is net een foorkramer die ons in rondjes laat draaien … “.

Mooi ook de beschrijving van de herfst, “ … 50 tinten bruin …”.

Na iets meer dan anderhalf uur zonder pauze, en een eindmuziekje verduisterde het podium. Tussenin het spel, of als afsluiten van een bedrijf werden zeer bekende fragmenten muziek gespeeld, “ Je ’T Aime, Moi Non Plus “, “ Nathalie “, “ Marina “, … en enkele medleys.

Een daverend applaus tn_IMG_5083 werd met zeer veel plezier ontvangen, een high five van een fiere regisseur en allen in de bloemen gezet

voor deze fantastische vertolking van Diderots schelmenroman.

Spelers :   Jacques – Amadeo Dierickx

Meester – Ben Henau

Herbergierster : Katrien Reynaert, Ridder Saint-Ouen en de stem v/d brouwer : Koenraad Vernieuwe, Agathe en de dochter : Aline Gailliaert, De jonge Bgre : Hansjörg Staelens, de oude Birge, de vader van Agathe en de stem van de herbergier : Martin Bouckaert, Justine : Anna Kourtesis, De Moeder: Pascale Chavatte, De moeder van Agathe : Sabine Lagast, Commissaris en Baljuw : Ruben Hennon, en figuratie door Anita De Clercq ( of An Denys – reserve ). Nog één man vergeten, de Markies gespeeld door Michéle Mosar ? Een vrouw, … de fijne handelingen, de verwijfde edelman, Marc had er bewust voor gekozen, die bepaalde finesse. Dit in een schitterende regie van Marc Mosar die ere aan het stuk aandeed met toch enkele eigen interpretaties. Zoals ook de prachtige kledij en grime in het stuk maar met een toets van Marc,… jeans en baskets. Ook niet te vergeten allen die achter de schermen meegewerkt hebben aan deze prachtige productie.

Deze productie net als ‘ 8 Vrouwen ‘ uit 2018 van De Valk kan zeker meedingen voor het Koninklijk Landjuweel, de wedstrijd voor amateurgezelschappen in Vlaanderen. De Valk is ooit in de prijzen gevallen en Marc heeft het ooit ook meegemaakt.

Jacques en zijn Meester – De Valk – Brugge

Wie ‘ 8 Vrouwen ‘ verleden jaar heeft gezien mag zich opnieuw verwachten aan een sterk staaltje toneel van De Valk. Dit keer heeft Marc Mosar Diderots roman ( een scheldenroman ) uit 1796, die een vrije bewerking kreeg in 1971 door Milan Kundera, aangepakt.

Een stuk met een hoge moeilijkheidsgraad. Hierdoor krijg je dit stuk ook zelden op toneel te zien. Heden en verleden door elkaar verweven, veel acteurs en op een bijna lege scene. Het vergt veel van hen want je acteert bijna naakt op het podium. tn_IMG_4929 Geen groots decor of attributen om de aandacht af te leiden. Een verhoog, een trap en een zandvlakte badend in wit licht. tn_IMG_4909

Gisteren vond er nog een generale repetitie plaats met enkele toeschouwers. De eerste confrontatie van de acteurs met kijkers. De eerste reactie tussen acteur en toeschouwer. Voor aanvang werden in de foyer van de MAZ nog enkele richtlijnen aan hen gegeven. Het was ook de eerste maal dat De Valk met on line tickets werkt, en dus genummerde zitplaatsen. Men wou zien hoe vlug de mensen hun plaatsen innamen.

Twee rijen vooraan leeg gehouden zodat hun vaste fotograaf beelden van dit stuk kon nemen. Naast hen nog een fotograaf. Een stagiair, theaterfotografie niet zo gemakkelijk, dus een open zicht voor hen. De toeschouwers namen rondom hen plaats in de zaal. Ook nog even een kleine commentaar i.v.m. de nieuwe besparingen in de cultuur sector.

Dit verliep zeer vlug, Marc er even tussen om alles te checken en even later de zaal in het duister. Het stuk ‘ Jacques en zijn Meester ‘ kon starten. Er zou geen pauze zijn en ongeveer 100 ’ duren werd er nog gezegd.

Marc had dit stuk vroeger al eens onder handen genomen in een kleinschalige versie, maar nu op het toneel met een uitgebreide cast. Nog even een gedeelte meegepikt, het belooft. Een mooie aankleding, belichting, kostumering en grime. En heerlijk dialect van Jacques, gespeeld door Amadeo Dierickx, wetend dat hij normaal spreekt in mooi Nederlands. Grappige uitlatingen van hij en zijn meester over Agate. ( spoiler : … zo’n kont … ). tn_IMG_4924

Vrijdag 15 november gaat de eerste publieke vertoning door in de Magdalenazaal te Brugge om 20.00, ook op 16 november en nog eens op 22 en 23 november kan je dit heerlijk stuk van De Valk zien. tn fb-1 De Toneelvereniging De Valk gaat nooit iets uit de weg zegt Marc Mosar. Jaren geleden was er een probleem in Parijs, het mocht niet meer opgevoerd worden. Nu opnieuw vrij gegeven en wij sprongen erop.

 

Race , Arsenaal / lazarus – Brugge –

Arsenaal / Lazarus stond dinsdag 12 november 2019 op de planken van de Brugse Stadsschouwburg met een controversioneel stuk. tn_IMG_4826 Racisme en seksisme, twee onderwerpen die heden ten dage nog altijd de gemoederen hoog oplaait. Vier acteurs, drie jongere en één van de oudere generatie. Ook tussen hen discussie, want George Ocloo, Aminata Demba en Jeroen Van der Ven zijn opgegroeid met deze polemiek. Dirk Van Dijck echter, net als zijn personage is zich gewoon van geen kwaad of principe bewust. Dit was nog de generatie die nog een neger, neger noemde en zonder zich ervan bewust te zijn dat dit rascistisch was. Zelfs # Metoo was nog niet aan de orde.

Neem dan de tekst van David Manet, geschreven in de periode van de eerste zwarte president van Amerika. En de concurrerende advocaten bureaus die toch maar die zaak willen aannemen die hen roem, succes en geld opbrengen. Een oudere blanke en rijke man verdedigen die ervan beschuldigt wordt een zwarte vrouw te hebben verkracht. En dit dan nog door een mixed race van advocaten.

Een ietwat te lang stuk doorweven met muziek en videoprojectie,

 maar met schitterend spel van de vier acteurs, worden we met alle vooroordelen van racisme en seksisme om de oren gegooid. Wat kan nog, wat mag er gezegd worden en hoe zeggen we het. Blank en zwart, zelfs het speelvlak oogt zo. De beschuldiging staat zwart op wit beschreven. George is advocaat Henry Brown. Geprojecteerde zin sneden, vooroordelen, conflicten tussen de advocaten en hun stagiaire. Rap, jazzy muziek, stil ingetogen die aanzwelt, een schlagernummer ‘ Zeg eens Meisje ‘, dat tussenin alle discussies, een adempauze brengt en ook weer niet. Hun stagiaire willen gebruiken als nietsvermoedend object, ( … de serie Suits kwam met momenten toch in mijn gedachten ) wie is er rascistisch ? Uiteindelijk blijkt wie de grootste rascist is, … en dit komt weer tot discussie. We hebben allen onze opinie, onze vooroordelen om het even welke kleur we hebben.

Leuk was wel de manier hoe Jeroen zijn telefoongesprekken aannam en converseerde.

 De uitbundige dans van hen, wat was deze aanleiding ? 

Dit zorgde toch voor enige humoristische adempauzes in dit zwaarbeladen stuk die echt oproept tot discussie.

Een welverdiend applaus kwam hen te beurt, tn_IMG_4880 

en de schoolgaande jeugd, met velen aanwezig in een niet echt gevulde stadsschouwburg weten weer waarover ze in bepaalde lessen over kunnen discussiëren.

Arsenaal / Lazarus heeft weer even de grenzen verlegd.

Steeds op de planken met schitterende producties.

 

Que Sera Sera – Tg Stan – Oostende

‘ Que Sera Sera ‘, klinkt instrumentaal door de zaal van De Grote Post te Oostende op zaterdag 9 november 2019. Doris Day haar grootste hit werd aan het publiek voorgesteld in 1956 in de Hitchcock film ‘ The Man Who Knew Too Much ‘ copyricht Hitchkock

1280px-The_Man_Who_Knew_Too_Much_trailer_screenshot_Doris_Day_Que_Sera,_Sera

copyright Hitchcock

. Whatever will be will be,

MV5BNGZjNzgxMjUtNjNhMy00NzdkLWIzNTctMDY5NGExZjRjOGU1XkEyXkFqcGdeQXVyNTQ1NzU4Njk@__V1_

copyright Hitchcock

en ook zo in dit theater stuk van het Toneelgezelschap Stan. Aanleiding, het interview in 1962 van François Truffaut, terwijl Alfred Hitchcock bezig is met zijn eind montage van ‘ The Birds ‘.

Vier jaar later, een lijvig boek, een soort bijbel over de meester van de suspense. En met dit boek in de hand nam Damiaan De Schrijver ons mee in de wereld van één van de beste Britse filmregisseurs. Guido Henderickx ( regisseur van o.a. – Moeder waarom leven wij – ) gaf hem het boek. Eerst niet echt bekeken. Hij zat ook nog met de vraag : Moeder waarom leven wij, waarop hij nooit een antwoord gekregen had. Later dit boek doorgespeeld aan Bert Haelvoet. “ Hij is fotograaf, trappen gemaakt ?, en leert nu toneel spelen “. De onderlinge grappen waren hier al in deze inleiding gemaakt. Inleiding, was er één ?, we kregen er één, geïmproviseerd, … of niet ? Intussen mensen van op de achterste rij aanmoedigend om vooraan plaats te nemen, er waren nog enkele vrije plaatsen dichter tegen het podium. “ … geen vrees, je hoeft niet bij te betalen … “. Bert vervolgde met wat we zoal te zien zouden krijgen.

Stukken uit het interview, ”  …we halen er ook nog Dick Cavett bij en we voegen er nog Jean-Luc Godard aan toe. Jullie zien wel zien wanneer ik met bril of zonder speel, … en Damiaan neemt dan de andere rol voor zijn rekening “. Interactie à volonté met het publiek , … en we zouden nog kunnen participeren, … want, “ … zijn er hier ook Hitchcock kenners in de zaal ? “, …een quiz met prijzen ? En technicus en souffleur Tim Wouters speelde ook een belangrijke rol in deze adaptatie van het boek van Truffaut. “ …hij speelt zelfs het lijk in ‘ Rope ‘, waaruit we nu een fragment voor jullie spelen “. Zal de sigaar tussen de vingers van Damiaan aangestoken worden ? Gedaan met de inleiding, de lichten gedempt en we zaten in een fragment van ‘ Rope ‘. Brandon en Philip ( Damiaan en Bert ) vermoorden hun studiegenoot David ( Tim ), stoppen hem in een kist en gebruiken ze als eettafel. We zien suspense en … komedie ( spoiler, er komen nog vertoningen ! ). Algemeen gelach in de zaal, de scene wordt weer in het licht gezet en we vertoeven in de interviews. Godart en zijn ‘ Sauve qui Peut ‘. Twee vrouwen, één man, de ene vrouw gaat te snel, de andere te traag of achteruit, de man staat stil. Eén van de vrouwen ( een prostitué ), “ …ze heeft zich er bij neergelegd …”. Interactie richting publiek, de naam Isabelle. Andere namen van mensen uit het publiek worden doorgespeeld, … o.a. Melisa. “ Melita ..?, d’as een koffiefilter …”.  Doorheen de ganse voorstelling zal er zo ingespeeld en geacteerd worden, woordspelingen, verslikkingen,… en toch zal de leek buitengaan met een goed gevoel en een kennis van de figuur Hitchcock.tn_IMG_4799 Met de nodige hilariteit bijna continu in de zaal aanwezig leren we wie Alfred Hitchcock was en hoe de realisatie van een film in elkaar steekt. ‘ Mac Guffins ‘ in de films “ Notorious “,  “North By Northwest “, het niets en toch iets. Suspense, spanning, surprise en ontspanning. Hoe hou je een publiek aan je vast, de ingeniositeit van A. Hitchcock en de wijze waarop dit stuk in elkaar werd gestoken. Met inspelen op de situatie, met interactie, met acteurs die hun vak onder de knie hebben. Zelfs al is er iemand  voortijdig de zaal verlaat om één of andere reden, ietwat struikelt,… “ … soms verliezen we een schaap “. “ … en soms mist ze iets … “. tn_IMG_4797

Komedie, tragedie, … humor, horror, verschillende thema’s, maar toch hangt het zo nauw aan elkaar. Alles hangt af van hoe je monteert, hoe je de kijker wil verrassen, hem of haar op het puntje van de stoel wil krijgen. “ Psycho “, “ The Birds “ ( … meeuwen de gevaarlijkste, dat zullen jullie hier in Oostende wel beamen … ), voorbeelden werden gegeven, snelle montage , close ups, niets laten zien en toch veel laten zien. De grote sterkte van Alfred Hitchcock. En dit deden Damiaan en Bert uitstekend. Er werden zelfs voorbeelden van effecten getoond en uitgevoerd, was het nu een bom of een kraai, … soms kan je ook eens allergisch zijn voor een vogel en loopt het iets anders af.

Enkele opmerkelijke momenten. “ Ik generaliseer,… nee ik ben geen soldaat … “ Damiaan met veel bravoure een soldaat uitbeeldend. Schitterend, de woordspeling. Graag knutselen, … een kerstkaart ‘ Joyeux Noël ‘ , een afrateling van het alfabet, … na drie keer was het publiek mee.

Enkele minuten meer dan twee uur hebben we genoten, gelachen gegierd, en iets meer opgestoken van deze grootmeester uit de Britse en Amerikaanse cinema. Hebben we Cha-Cha’s ( nog een opmerking over sponsering en subsidie ) gegeten omdat we het antwoord juist wisten en Damiaan een exemplaar naar ons toegooide. Zelfs champagne gedronken, want we geloofden eerst niet wat er op het podium gedronken werd. Gelachen met Tim, de souffleur die enkele standjes kreeg omdat hij te laat was en zijn tekst met momenten niet meer volgde. En de sigaar die werd naast Tim toch aangestoken.

Ook niet te vergeten de prachtige monoloog van Bert Haelvoet tijdens de projecties van tal van beelden uit de meer dan 53 films.

En natuurlijk ook Alfred zijn cameo’s, want hoe anders kan je een scherm vullen als je je acteurs vee noemt, … nee als vee moet behandelen. tn_IMG_4792

Een welverdiend staand applaus vielen beide tn_IMG_4803 en ook Tim tn_IMG_4795te beurt. tn_IMG_4793 Met dit stuk dat luttele maanden na de dood van Doris Day tot stand kwam.

Nog een tiental vertoningen om dit schitterend hilarisch en toch leervolle voorstelling te kunnen meemaken.

Reverence – Chris Lomme – Koksijde

KVS directeur Michael Decock en icoon Chris Lomme waren begin december te zien op Canvas in een documentaire, één dag na haar verjaardag. Michael wilde een hommage maken, een eerbetoon aan een diva. Chris was er eerst niet voor te vinden. Ze had nog veel in haar mars. Je weet nooit wat er nog in je schoot geworpen wordt. En dit, … dit lijkt echt op een afscheid, zelfs na een carrière van zestig jaar theater, tv en film. We zien beide, negatieve commentaar vooral van Chris. Dit zag ze niet echt zitten. En toch waren beide bezig met een eerbetoon, een project om te tonen in de zalen aan het publiek. Water bij de wijn, hoe kan je dit tonen, hoe los je dit op, … en hoe breng je jezelf over richting publiek in een carrière overzicht dat in feite nog niet echt verleden tijd is ? De beelden werden gefilmd terwijl beide in feite al de basis aan het leggen waren voor dit stuk. ‘ Reverence ‘.

Het moet een intiemproject worden, … en toch geen afscheid.

Na diverse commentaar, vooral van Chris ( wat wel, wat niet en hoe ), en met de medewerking van choreografe Lisbeth Gruwez wordt deze Reverence opgebouwd, beetje per beetje richting zalen, publiek.

Vrijdag 8 november 2019, afspraak om 18.15 in de Grote Post. Eén bus vertrok richting Koksijde. Een jacht op tickets, er vlug bij zijn was de boodschap. Een half uur voor de vertoning werden we afgezet voor het CC Koksijde. Grote verwachtingen voor deze grande dame du theatre. Een eenzaam statief met een lamp op het podium. Chris liet ons even later weten dat dit een servante is. tn_IMG_4781 Een symbolisch object. Ze blijft branden, zelfs als de laatste acteur, technicus de zaal verlaten heeft. Ze waakt, ze verjaagt de geesten in het theater.

Off screen voice ( haar stem ), sprekend met micro of zonder, zittend, staand, … kruipend over de scene. Zich neervlijend in stukken stof die vanuit het plafond neerdwarrelden op de scene. Mime uitvoeringen uit bepaalde stukken, fragmenten die ze in de loop van al die jaren gebracht had werden minutieus met enkele simpele gebaren uitgebeeld. Dus niet de verwachting dat ze zou uitweiden zittend op een stoel met deze fragmenten. Toch even een extraatje, ‘ Onder de Wolken ‘. Honderden vertoningen en een film. Oudere mensen kunnen ook nog verliefd worden. En dat wordt soms te weinig in beeld gebracht. ” Meestal zijn de kinderen niet akkoord of zijn ze afwijzend, … heeft dit soms iets te maken met de erfenis ? …” zoals ze zei. Haar toneelmeester zorgde dat alles in de puntjes verliep en speelde nu en dan ook nog eens souffleur. Als hulp, als ze niet direct op die bepaalde naam kon komen. Tijdens dit intieme stuk ook diverse projecties uit haar carrière. Soms iets naspelend, o.a. ‘ ‘ Antigone ‘, haar eerste theater rol, bijna haar armen gebroken. Of haar man die ze zo liefhad en nog steeds een immens verdriet over heeft, die de zaal deed lachen … en ook zijn medeacteurs. Dit was dan iets wat ze niet echt kon appreciëren.

Een grote actrice die zelfs de Franse taal even machtig is als haar eigen taal, … en haar dialect is nog steeds West Vlaams. En dit liet ze blijken. Zoals een tête à tête met het publiek over een danszaal in Koksijde. De Franse taal, zelfs zingen. Heerlijke versie van Yves Montands’ ‘ Les Fueilles Mortes ‘. Ze bedankte haar muzikanten met naam ( zelfs al waren het maar projecties ).

‘ Save The Last dance for Me ‘ van The Drifters. Een zeer expressieve beweging, hoe miniem ook met haar schoenen in de hand op blote voeten leidde het einde in van deze vertoning.

Offscreen eindigend met dezelfde tekst zoals de vertoning gestart was. Enkel jammer dat Chris niet meer op het voorplan kwam, sprekend met eigen stem.

Een daverend rechtstaand applaus kwam haar te beurt, ze riep ook haar toneelmeester erbij om te delen in deze appreciatie. tn_IMG_4758 En dit deelde ze ook nog even op haar manier met het publiek. tn_IMG_4776

Deze ‘ Reverence ‘ zal nog diverse zalen aandoen, dit was de zesde vertoning en … het lijkt erop dat er geen enkele identiek zal zijn.

 

Op 18 maart 2020 vertrekt de bus met de Brugse entourage richting Waregem om van dit stuk te genieten. ( Tickets ? , denk uitverkocht, maar er zijn nog genoeg vertoningen om dit ergens te kunnen meepikken ).

Mummies, secret of ancient Egypt – Brugge –

Op 31 maart 2018 opende XPO Centre Bruges in het Oud St. Jan de tentoonstelling ‘ Mummies – Secrets of an Ancient Egypt – ‘. tn_IMG_4679

Mummies, oude artefacten, versierde graftombes, … en nog steeds worden nieuwe archeologische ontdekkingen gedaan. De Nijldelta en de Vallei der Koningen hebben nog niet al hun geheimen prijsgegeven. Groot en klein tonen veel interesse in deze oude cultuur. Dit was te merken tijdens de tentoonstelling te Brussel in 2011 van Toetanchamon, en nu ook hier tijdens deze tentoonstelling in Brugge. Het einde naderend op 11 november 2018 ( 50.000 bezoekers, cfr. artikel HLN – 30 januari 2019 om 12.52 ), werd deze al enkele dagen vooraf verlengd tot 3 november 2019.

Een massa volk heeft de drie zalen ( het oude Egypte- de dood – en het eeuwige leven ) in deze periode bezocht. Fascinerend en leerzaam, zelfs voor de allerkleinsten. Want met het speur- en doe-boekje ‘ Egypte, Dummie de mummie ‘ was dit voor hen een ontdekking doorheen het leven van één van de oudste culturen in de geschiedenis, 2000 à 5000 jaar geleden. Een prachtige en mysterieuze periode uit onze oudheid. Meer dan 200 objecten waren geïntegreerd in een origineel uitgebouwd decor, o.a. fragmentarische piramide.

Duistere zalen, maar toch genoeg licht om een bepaalde sfeer te scheppen van dit volk.

Video’s en borden informeren

je meer over de mummies ( afkomstig uit de collectie van het Rijksmuseum voor Oudheden te Leiden ), sarcofagen, gebruiksvoorwerpen, kleine beeldjes die mee het graf in gingen

en niet te vergeten veel kleurige hïeroglyfen op perkament.

Enkele voorwerpen en modellen van plattegronden bevonden zich achter een zwart mazig doek. De reden hiervoor, … geen idee waarom zo tentoongesteld.

De copie van het origineel dat in Londen hangt werd door velen nauw bestudeerd. De Rosetta Stone, tn_IMG_4634 het alfabet van de hïeroglyfen.

Op deze laatste dag rond de middag toch nog een kleine dertig bezoekers die vol interesse deze artefacten bewonderden.

En de kinderen, hier en daar met hulp van papa, mama, oma of opa hun boekje invullend. Op zoek naar het geheim van deze expositie, een codewoord in hïeroglyf tekens. Nadien omzettend in ons alfabet. En wie weet, er nog een mooie prijs mee winnend.

En zo een stukje geschiedenis geleerd op speelse wijze, anders dan op school, leuker.

En wat meestal het geval is, … op zo’n manier onthoudt je er meer van en raak je misschien nog meer geïnteresseerd in deze oude cultuur. Een speelse en educatieve kennismaking met het oude Egypte.

Zij die deze tentoonstelling gezien hebben, of die van Leonardo Da Vinci, … of beide. Hou je agenda bij, noteer voor 2020 een nieuwe tentoonstelling van EXPO … in het Oud St. Jan. Wanneer het Terracotta leger van de eerste Keizer van China, Qin Shi Huangdi, Brugge zal binnenrijden en halt houden in deze zalen.

Spijtig dat we van alle deelnemertjes hun tekeningen niet kunnen zien in hun boekje. Er zitten zeker mooie Egyptisch geïnspireerde pareltjes tussen.

 

Razor Reel – dag 6 – Brugge

‘ WALL- E ‘ opende deze laatste dag van het Razor Reel Flanders Film Festival. Om 15.30 een bevreemdende fantasy drama ‘ The Fear Of Looking Up ‘.

tn_IMG_4214 

Na de film nam Jordy het publiek mee naar de foyer voor een Q & A met één van de crewleden. tn_IMG_4237 De costume designster Anami Tara Shucart. tn_IMG_4258 tn_IMG_4257

Voor de eerste maal eens geen regisseur, producer of acteur. Een leuk interview, over dromen, slaapwandelen, moorden en kevers.

Amani naast Jordy, voor een korte Q & A, deze keer geen regisseur, producer of acteur, maar een kostuum designster.

De rest van het team was vertrokken naar Canada, zij was achtergebleven in Brugge. “ … they had to work “, zei ze.

“ …shopping and fitting fort he film …”. Een nauwe samenwerking met de art director, zelfs de pop werd onder handen genomen, alles moest passen. Naast de kostumering had ze een ook een zeer nauwe samenwerking ( o.a. producing en script ) met regisseur K. Koutsoliotas.

“ We were all reserval people “, she said. “ … working together and agree with the director “.

Reeds op zes jarige leeftijd was ze al aan het naaien, en op haar zestiende bij het theater mee te werken, kostumering, haar, make up en speciale effecten. Een zeer goeie leerschool. “ … I am working now between stage and film for about 25 years “. “ … you wouldn’t say … “, was Jordy’s uitlating.

De laatste zes jaar is ze ook bezig met schrijven en regisseren. Benieuwd naar haar eersteling.

Theater en film is niet hetzelfde, op het eerste gezicht lijkt het identiek, maar je moet praktisch zijn. Weten hoe je karakters zijn. De interactie met hen. Ze hebben elk een eigen karakter en soms komt het eens tot meningsverschillen. Zij kleedt hen niet, maar hun personages. “ … this is mostly the difficult part of my job, they don’t like something, … ok, but it’s the costume for the character …”. “ … I struggle sometimes with the fashion trends of the nineties, … pop, grunge period “. Dit genre is echt niet aan haar besteed.

Haar specialiteit is haar ( wigs ), “ … it was part of the theatre school, make- up and hair “. “ … how the entirely look is ..”. Bijna een jaar heeft ze aan deze film gewerkt.

en dito appreciatie in het gastenboek.

Nog een krabbel tn_IMG_4438 in het programmablad tn_IMG_4263 en tijd voor verpozing tussen het publiek.

Op de slotavond met de film ‘ Little Joe ‘

 waren er iets meer dan 100 aanwezigen, enkele die hards die de voorbije jaren bijna alle films hadden gevolgd waren niet te bespeuren. Lag het aan de film ?, … niet echt een thriller of bloederige film, maar een aparte moderne adaptatie van het genre sci-fi. Vreemd, ietwat steriel, … totaal anders dan de cultfilm ‘ Invasion of the Body Snatchers ‘ daterend van 1978 en ‘ Little Shop of Horrors ‘ in 1986 met een plant in de hoofdrol. Emily Beechams acteer presence was schitterend. Haar gelaats uitdrukking en haar interactie t.o.v. de andere personages bezorgde haar in Cannes terecht de prijs van beste actrice.

Rond 19.00 kwam het publiek binnen voor deze afsluiter, nog hier en daar iets checken op de smartphone, een babbeltje slaan, een natje,

 … ook onze peter was aanwezig, uitzonderlijk pikt hij een film mee in de zalen. Liever gezellig thuis massa’s films bekijkend , … als hij niet moet regisseren.

Voor de start moesten er nog twee prijzen uitgereikt worden, de winnaar was niet meer aanwezig. Spijtig want hij won zowel de Young Blood Trofee als de publieksprijs. De animatie film ‘ J’ai Perdu Mon Corps ‘ van de Franse regisseur Jérémy Clapin.

 Ook het scenario was van zijn hand.

De jury met moderator Jordy reikten deze trofee uit op het podium met enkele korte uitlatingen over hun keuze. Vanessa Morgan nam het voorwoord, Dianne Leenders en Marc Bussens lieten het graag aan haar over.

Maar Marc moest toch nog iets kwijt na haar commentaar. Vanessa had gezegd dat zij en haar vrouwelijke collega hem onder de tafel hadden gepraat, … of lachend gedronken. Marc zei dat hij zich had neergelegd bij hun keuze. Jammer niet mijn keuze maar ik kan het appreciëren. Maar toch stond deze film als nummer twee op zijn lijstje. Hij had het ook nog even over de subsidie van het festival, hoe het in de toekomst zou zijn voor de volgende jaren.

Jordy bedankte nog eens de ganse crew van Razor Reel, de stad Brugge, alle sponsors  en niet te vergeten alle kijkers die in de laatste week enkele films hadden meegepikt in het Sint Lodedewijks college. Bedankt om weer in grote getallen af te komen, leunend op zijn microstatief. En hij wilde applaus, laat jullie horen, …

Na de film werd nog tot laat in de nacht verbroederd.

Afspraak volgend jaar voor een dertiende editie, en misschien met een nieuwe remake van ‘ Friday the 13 th ‘ , het was opnieuw een gezellige bedoening, de zondag iets minder volk. Lag het aan de meteo of was er nog van alles te doen in Brugge, geen idee. De organisatie was toch tevreden en het stramien van drankkaarten

en de mogelijkheid om iets te eten slaat ook aan. Maar eerst nog het kleine festivalletje Kumafest, deze vierde editie gaat door in dezelfde zaal vrijdag 1 november.