Marinus – Comedyshow – Bredene

Drie maal werd deze vertoning verplaatst van datum in die Covid periode. Maar uiteindelijk op vrijdag 3 december 2021 konden de fregatten, vanuit het centrum Staf Versluys te Bredene weer uitvaren. De ‘ Justicia ‘ zou na een kapers tocht terug aanmeren, de kleine Marinus hield de horizon in de gaten. geen moeder meer, maar pa was op komst, hij was een grote zeeman, zijn schip meester, en een geduchte kaper. Maar het verliep niet zoals verwacht.

Sebastien Dewaele dompelde ons onder in die beruchte tijden van de piraterij einde 17de eeuw. Met veel bravoure deed hij zijn verhaal uit de zeilen ( doeken ). samen met zijn twee compagnons Peter Bultinck ( zang en gitaar ) en Lode Vercampt ( cellist ). Peter heeft ook meegewerkt als vertaler aan het boek Jan Van Dorp ( Marinus ). / te koop via comedyshows /.

Tussenin bracht hij ook enkele intiem getinte liedjes, die het verhaal een extra dimensie gaven. Lode antwoordde met schrijnende, tot soms bombastische snaar lijnen die het geheel een aparte sfeer gaven.

Sebastien, of moeten we zeggen Marinus, de kleine die uitgroeide tot Harinck De Boer, beruchter dan Jean Bart deed ons meeleven in die woelige periode.

Zijn levensverhaal, zijn vader opvolgend, succes, rijkdom en uiteindelijk verzeild in dronkenschap. Ook zijn drie zonen werden niet gespaard zelfs al bestond er ( later ) een liedje over hen. ( Al die willen te kaap’ren varen moeten mannen met baarden zijn, … ja Jan, Korneel en Pieter ).

Marinus groeide uit tot een geduchte kaper en gebruikte een variatie op het paard van Troje om zijn slag te slaan. Twintig kapers, soldaatjes gehuld in kado papier, wel stinkend naar haring. Vandaar zijn bijnaam ?

Leuk was tijdens dit verhaal dat naast de mensen op de tribune er ook enkele links en rechts naast het podium zaten aan tafels. Ze werden getrakteerd op Keyte, een Oostends bier, ” … er staat een landkaart op … , als je niet van hier bent kijk op de kaart en je weet dat je in Oostende bent “, zei Sebastien lachend. Tussenin de interactie met hen nu en dan kregen deze mensen dan ook een fles Keyte, met veel finesse ontkurkt, je hoorde de floep en de kroonkurk neervallen. Zijn 20 kapers werden verzorgd.

Bijna 2 uur werden we meegevoerd in die wervelende periode, … we genoten. En dit was ook het einde van ‘ Marinus ‘ die avond want met de nieuwe voorwaarden die afgekondigd zouden worden werd het fregat of de haringsloep waarmee alles begon in quarantaine in de Oostendse dokken geplaatst.

Een daverend applaus kwam hen te beurt.

( wordt nog ietwat aangevuld / tekst – beeld )

LUCrazy Op De Sofa – Brugge, – MAZ –

75 jaar De Valk, als je de aankondiging leest over deze fototentoonstelling, … niet echt zitten uitpluizen of ik een foto tegenkwam uit 1945. Enkele prachtexemplaren met veel expressie sierden de kale grijze muren van de MAZ, … maar zoals ik al enige dagen terug gezegd had, vind ik het nog steeds jammer dat er geen enkel exemplaar in kleur die grauwe muren tot hun recht deden komen. Zelfs al was het maar een kerstboom in dat kapsalon. Maar Marc Van Iseghem had wel voor een mooie compilatie gezorgd met beelden van o.a. Raymond Vandeputte, Nele Deraeve en Colette Debbaut. De vaste bezoekers van de vertoningen weten wel over welk stuk het gaat. We zitten allen in een donkere periode, soms angstig om buiten te komen, … maar Kerst komt eraan, de familie, de closest friends. Nu en dan moeten we toch eens buitenkomen, maar dit wel op een voorzichtige manier.

Deze vertoning van De Valk was al een lichtpuntje om weer eens onbezorgd in een veilige omgeving de kwaliteiten van deze toneel vereniging te ervaren. Ja, we hadden ze gemist vorig jaar. Net alsof we van één van de grote gerenommeerde toneelgezelschappen een voorstelling gingen meepikken. De Valk, ervaring troef, een gedreven regisseur, vrijwilligers  die elke rol tot zich nemen vol passie. En dit op scene nog eens echt tot uiting laten komen. Een groep vrienden, een explosie naar buiten brengend.

De gewone man een aangename avond te bezorgen en dit toch op redelijk hoog niveau. Amateurs, die naast hun passie nog een 9 to 5 job hebben, maar toch nog die schwung hebben om hun gezinsleven even terzijde te laten om de massa, de liefhebbers van krachtige, komische of dramatische stukken een avondje vertier te bieden. Deze groep staat zelfs zo sterk in hun schoenen dat ze een vaste rol, een acteur op het laatste moment kunnen integreren in een stuk waar uren van repetitie aan vooraf gegaan zijn.

Tevens met een regisseur die onze taal zo machtig is dat hij met een simpele vingerknip , of een pennentrek op zijn blad die kleine touch , een allerlaatste veeg op dat tableau aanbrengt dat alles zo in elkaar valt tot een unieke vertoning. Hij stuwt ze, hij hemelt ze op en haalt de kleinste details naar boven uit hun spel. En dit al enkele jaren. Allen kennen hun regisseur en toch haalt hij er die kleine finesses bij hen uit en laat hen uitgroeien op dat podium waar allen schitteren.

We hadden een jaar stilte, … een bepaalde vertoning werd afgelast, geen idee meer welke, … maar vanavond tijdens hun tweede vertoning van “ LUCrazy Op de sOfa ‘ werden we opnieuw overdonderd door hun performance. Allen hadden veel tekst, wat niet evident is maar Marc gelooft in zijn mensen. Zelfs één van zijn hoofdrolspeelsters zei nadien nog dat dit één van de langste teksten was die ze naar het publiek moest brengen. Er kon wel een kleine variatie tussen zitten qua tekst tijdens de verschillende vertoningen, maar het hoofdidee bleef intact. Dit hadden we laatst ook nog gehoord van Peter De Graef toen hij te gast was in het programma ‘ Alleen Elvis blijft bestaan ‘.

De voorstelling Lucy startte met een leeg sober podium, één immens lange sofa en dat was het. Het podium was wel uitgebouwd met een soort catwalk, beide rondom versierd met een sliert gekleurde glazen met theelichtjes. Deze werden één na één aangestoken

terwijl muziek de zaal vulde. “ … wanna be cool, wanna be rich, …”.

Vijf identieke verschijningen, drie op de sofa ( Carlos, Pascale en Gino ), en één voortgeduwd in een soort Harley onder de rolstoelen, Guido en Nico ).

Zwarte kilt, lederen jekker, purperen tijger / poema print t-shirt. En allen met een soort battle boots met rooie nestels. Geen idee waar het Elviskapsel voor stond. Al rockend werden we het verhaal, was het wel een verhaal, of waren het slechts hersenspinsels, binnen gesleurd. Guido en Nico uitbundig, sober en erdoor heen kijkend de drie figuren op die immense sofa.

We werden meegesleept in een soort verhaal, … die rond ene Lucrece draaide. Een vrouw, een oudere vrouw, … of was het toch een mooie jonge deerne die iedereen in zijn bed wou hebben. Allen hangen aan elkaar, … of zijn ze één, … ( cfr. de identieke outfit ). Een pastoor, een Portugese gids, een toverdrank ( Mandracoca ). Guido werd in het gat gestoken om Lucrece binnen te draaien. Jong, onervaren, … op papier geen probleem, maar de realiteit is nog steeds iets anders.

Uitbundig, elkaar afvragend, elkaar uitdagend, simpele conversaties met nu en dan toch enkele uitbarstingen, bijna ruzie makend over dag dagelijkse dingen.

Verwijtingen naar elkaars hoofd gooiend. Elk op zijn manier. Guido, gespeeld door Amadeo Dierickx ( vervanger in laatste instantie voor Ben Henau die wegens privé omstandigheden zijn rol niet kon opnemen ). Carlos met zijn to the point opmerkingen en voor alles zorgt ( Michèle Mosar ), Mario schitterend neergezet door Pascale Chavatte, die met dat heerlijk accent en tongval soms cru en onverwacht uit de hoek kwam.

Nico ( Martin Brouckaert ) een zeer uitbundige verschijning die voor alles de oplossing weet, maar afhankelijk is van zijn monster rolstoel. Hierdoor misschien die grote mond als compensatie ? Zoals de uitlating tijdens het stuk “ … zonder grote Nico, geen kleine Nico … ?” En dan hadden we ook nog Gino ( Koenraad Vernieuwe ), … een sul, een goedzak die makkelijk te manipuleren was, hij aanvaarde min of meer alles wat er gezegd werd, liet het binnenkomen maar verzette zich niet echt.

Er werd veel met rijm en spot gewerkt en ook ietwat seksistische opmerkingen. De ongemakkelijke stijfheid van je lid, “ Boem, boem, je weet toch wat dat wil zeggen,…”, de variatie in tekst op het nummer ‘ De Allereerste keer ‘,… het klonk sexy. Ook het fragment “ … éénmaal trekken, éénmaal schieten, … net zoals op de kermis, altijd prijs“. Chinese vrijwilligers die met vuur in hun gat jouw gat dicht rijden. Of wat er uit de mond kwam van Mario – ik laat dit achterwege, de vertoning was 16+, dus geen idee wie dit leest. Alle tekst, de uitdrukkingen, de verwijzingen waren met zoveel taalgevoel en finesse gebracht dat dit stuk niet in een ordinaire pornografische uitvoering escaleerde. Net zoals bepaalde films de dieperik ingaan in handen van de verkeerde scenarist of regisseur. “ Je ne sais quo “, is misschien wel een mooie uitdrukking voor deze excellente uitvoering.

Toch een kleine teaser, … dit indien het stuk toch nog eens boven de oppervlakte komt. 22.00, l’heure du crime,…

 De beschrijving van Guido tijdens het eerste contact met Lucrece, … de bijna poëtische beschrijving van de kamer toen ze hem binnenliet. De aankleding, het bed,.. De manier hoe elkaar aanrakend, futiel de handen aan dat kleed, vormen die zich zinne prikkelend tentoon stelden. Theekopjes, nee cup cakes met als toetje een heerlijk donkerrode kers. Maar de po was spelbreker. Terug naar de intimiteit. De klok wilde luiden, maar de klepel zat gevangen. Een bel, … één uur – dat duurt lang, twee, … tot vier uur later. Het was mislukt, er was niks gebeurt. Zelfs Nico sprong uit zijn rolstoel. “ … voelde je de klok niet onder je rok …”, had hij zelfs nog tegen Guido gezegd.

De vrijwillige chinees kwam ook in dit stuk ter sprake maar Carlos, altijd qui vive, zei nog dat ze het zelf wel zouden flikken.

En wat met dat uitheems wortelding, Mandracoca, iets dat je laat brobbelen als een drankje. Een straf drankje, ja sterk spul als je weet dat je kleine geboren kan worden zonder benen. En dat ook de eerste man die bij de vrouw slaapt zijn dood tegemoet kijkt.

Velen in de zaal hadden al diverse keren goed gelachen, maar toen ze met de Franse taal jongleerden werd er aan bepaalde tafeltjes nog hilarischer gelachen. Het klonk mooi, maar toch was dit Frans met een hoek af.

Prachtig was de zwanendans van Guido.

De acting tijdens het nummer “ Plaisir d’Amour “. Chesterfield, geen natuur of toch een pseudo natuurlijk product ( sigaret ).

Op het einde van het stuk schitterde dat extra stukje podium nog, een soort aanhangsel om het met brave woorden te zeggen, verlicht, en zij die ballen hadden, toch wat ze tijdens de vertoning naar buiten brachten, keken toe vanop hun immense sofa.

We hadden Lucrece nog niet gezien, … en ook de paster niet.

Diverse figuren, gekleed in de soms onmogelijkste combinaties, duister of disco glinsterend gaven zich bloot op die catwalk, … dat aanhangsel. Dit is wie ik ben, dit is wat ik voel, dit is hoe ik gezien wil worden, Lucrese kan om het even wie zijn. Of om het met een ander woord te omschrijven wat één van onze Elvis- achtige non seksuele verschijningen al had gezegd en tevens duidelijk uitgelegd had aan Nico. “ LGTBQA “.

Dank aan deze mensen op de catwalk.

Donald Allary, Zilan Cankaya, Anita Declercq, Rita Dedeyne, Ian Demeulenaere, Winrik Soetens, Renée Vanhoenacker, Jan Van Nieuwkerke, Angelica Zarate, … dit in de diverse voorstellingen.

LUCrazy, een hersenspinsel geboren in volle Corona periode heeft ons voor een heerlijk uurtje vertier bezorgt.

Eén opmerking van een toeschouwer :
Toneelvereniging De Valk Sint-Andries Brugge

5 uur · 

Zaterdagavond sloten wij ons toneelweekend succesvol af. Hieronder een reactie die wij vandaag hebben ontvangen;
Beste
Ik ben gisterenavond komen kijken naar LUCrazY OP DE SOFA.

Zelden een amateurgezelschap zo een topprestatie zien leveren (wetende dat jullie vorig weekend alles hebben moeten afgelasten en dat jullie één van de 5 hoofdrolspelers hebben moeten vervangen wegens ‘c’ op 3 dagen(!)). Wat een indrukwekkende veerkracht!

Het stuk was niet mijn ding maar de acteerprestaties waren om duimen en vingers af te likken, waardoor ik toch meeging in het verhaal…

Ik ben zelf al tien jaar amateurspeler in Loppem en al 2 jaar bestuurslid aldaar, maar ik was dik jaloers met wat jullie realiseerden in deze ongelooflijk crazy tijden.

Kortom: hoedje af voor heel het team voor en achter de schermen!

Met vriendelijke groet

Dank u wel aan alle toneelliefhebbers die ons hebben gesteund bij deze productie in deze heel moeilijke cultuurtijden.
Toneelvereniging De Valk

Dit zegt veel.

( nog enkele beelden catwalk )

LUCrazy Op De Sofa – Brugge, MAZ –

… met een ondeugende cheSTerfieldXtet.

Verslag en beeld volgt, maar hier al een impressie van dit apart stuk gesproten uit het brein van Marc Mosar tijdens de Covid periode. Thuiszitten, in lockdown, als taalvirtuoos en regisseur van De Valk kan je niet anders dan je pen leegschrijven. Een apart verhaal neerzetten, is het nu waar of niet. De kijker overdonderen met een kwajongensachtig sexy verhaal. En sinds ‘ Gucci ‘ in de zalen vertoond wordt waarom ook hier geen catwalk,

… zelfs Conchita deed mee …

wie was eerst, of is dit ook geen waarheid ? Wie zal het zeggen, maar allen die dit stuk in de MAZ gezien hebben waren razend enthousiast. Wie is toch die Lucraze, een Borgia nazaat, een fictief vrouwelijke schoonheid, een Barbie met wulpse vormen, … of is het slechts een impressie van onszelf.

Wait and see.

The History of Country – histrylogie – Brugge –

Vier muzikanten en verteller Christophe Vekeman dompelden ons, op donderdag 25 november 2021 in de Brugse Stads schouwburg, onder in de historie van de Country muziek. Een genre dat volgens Christophe aan het uitsterven is. Samen met zijn muzikale kompanen doorliepen we tientallen jaren en diverse sub genres. Voor de leek onder ons was dit een hoogstaande show. Een soort docu, met fragmentjes ( o.a Patsy Cline’s “ Sweet Dreams “ ) van de originele artiesten die off screen, of moet je zeggen off podium gespeeld werden. Tussenin zijn verhaal nam de band ook enkele fragmenten voor hun rekening. Bepaalde riffs van klassiekers uit het country genre kregen we voorgeschoteld. Met momenten toch enkele nummers die bijna integraal vertolkt werden door deze excellente muzikanten. Gitaar, contrabas, zang en drum door niemand minder dan Bjorn Eriksson,

Walter Broes,

Tomas De Smet en Frederik Van den Berghe.

Bjorn hoeft geen commentaar meer ( zang, gitaarspel – denk maar aan die prachtige soundtrack van ‘ The Broken Circle Breakdown ‘,

of de optredens samen met zijn echtgenote Nathalie Delcroix – cfr.  The Partchesz -. Tevens was hij ook gitarist bij Zita Swoon en Admiral Freebee.  Dat hij en ook Nathalie het country genre alle eer bewijzen kon je in 2014 ervaren tijdens de diverse shows van ‘ Eriksson Delcroix ‘. Walter vooral bekend van zijn rockabbily samen met zijn Mercenaries nam grotendeels de zang voor zijn rekening.

Tomas de contra bassist is voor insiders zeker niet onbekend. Vooral door zijn samenwerkingen met Stef Kamil Carlens, Laïs, Moondog Jr., … en als lid van The Broken Circle Bluegrass Band. En old style drummer Frederik die samenwerkte met PJDS, Admiral Freebee en Arno. Jazz en Blues is zijn favoriete stek maar je mag er ook zeker country bijrekenen.

Het laatste belsignaal voor de vertoning weerklonk terwijl “ You’re Looking at Country “ van Loretta Lynn in de zaal klonk. Plots een kleine duisternis en … “ Waar is uw paard ?, … maar wat vindt je dan zo goed aan Country ?, …”. Een vraag die nooit gesteld wordt aan liefhebbers van Bleus, Jazz, R & B, Hip Hop, … Verteller C. Vekeman nam ons op sleeptouw, de figuurlijke lasso rond de nek van het paard, doorheen tientallen jaren en dit vanaf de jaren ’20.

Meer dan 100 jaar, een keuze moest gemaakt worden zelfs al kwamen diverse namen of nummers niet ter sprake. Nu en dan een verwijzing in het verslag wat in dit genre niet aan bod kwam, hierbij ook denkend aan The Kingston Trio uit de jaren vijftig. Het nummer dat velen wel herkennen ” Tom Dooley ” ( 1958 ). graag gehoord.

Een aangename verschijning die Vekeman, en vol enthousiasme ons meeslepend in zijn verhaal, zijn historie van dit genre.

“ Country, 2 goeie dingen, muziek en tekst, … het meest gebruikte woord is authenticiteit qua tekst, o.a. de emoties”. Om dit even aan te duiden hoorden we een fragment van “ Heart of a Clown “, van o.a. Willie Nelson. “ Wie denkt niet te huilen mag na het optreden een sleutelhanger bij mij komen halen met een hartje, één van steen …”. En nog andere voorbeelden werden aangehaald om duidelijk te maken hoe authentiek en emotioneel veel van die country nummers zijn. Denk hierbij ook maar aan “ A Boy Named Sue “. Of de zin … ‘get your tongue out of my mouth, …’ John Denvers’ “ Kissing You Goodbye “.

Soms heeft die emotie ook een ietwat komische kant. Luister maar naar “ Bubba Shot the Jukebox “ van Mark Chesnutt, “ … I hit just where I was aimin’ …”.

Ietwat jammer tijdens deze verhaallijn dat de band er niet méér bij betrokken werd, buiten enkele riffs. Later in de voorstelling van de histrylogie kregen ze meer ruimte wat ook een grote respons teweeg bracht in het publiek, meezingen, meedansen … zelfs al was het vanop een stoel. Je voelde de parterre tot leven komen. Eén van de prachtigste weetjes vond ik de samenwerking van Johnny Cash samen met Louis Armstrong “ Blue Jodel No. 9 “

( show 28 oktober 1970, een jaar later kreeg Louis Armstrong een hartaanval ). Maar Country en Jazz klikte en blijft een unicum in de muziekwereld.

  Tijdens muziekfragmenten, riffs wiegde hij op de achtergrond mee.

Weinig vrouwen in die begin periode, maar The Carter Family ( gekend voor de harmonieuze zang ) was één van de grote uitzonderingen, … later werd June Carter ook de echtgenote van J. Cash.

Ook de vele sub genres kwamen aan bod. Western Swing, Blue Grass, Country Rock, Rockabilly, The Nashville Sound, Cowboy Western Music, … teveel op op te noemen, … anders hadden we de nacht moeten doorsteken in de stadsschouwburg. Denk hierbij ook maar aan Southern Rock, Outlaw Country ( kwam ter sprake tijdens ‘ Wanted ‘, een compilatie album – met onder meer Waylon’s echtgenote ( toen ) Jessie Colter ), … en Americana.

Vele grootheden en hier en daar een anekdote werden in de kijker gebracht, … met of zonder muzikaal fragment. Hank Williams, Patsy Cline, Johnny Cash, Waylon Jennings, Tammy Wynette, Willie Nelson, Dolly Parton, Bill Monroe, Roy Rogers,( onze eigenste Bobbejaan Schoepen hield al contact met deze artiest en de swing country legende Tex Williams – zelf zong hij talloze country songs in zijn pretpark ), Gene Autry, The Byrds,… tot zelfs Jerry Lee Lewis en Elvis Presley. Hoe Hank Williams gestorven was, zijn podiumexploten, … Tammy Wynette haar echtgenotes en kinderen ( op zeer vroege leeftijd ). Met “ Stand By Your Man “ kwam een soort ommekeer in haar leven, zelfs Hillary Clinton gebruikte het in de presidentscampagne van ’92. De B- kant van Elvis eerste single was “ Blue Moon of Kentucky “.  Veel weetjes, soms gekend soms voor de eerste maal horend. Een extraatje : indien Waylon Jennings zijn zitje op het vliegtuig niet had afgestaan aan The Big Bopper, … hoe zou de muziekgeschiedenis van beide er uitgezien hebben. Zou er dan sprake geweest zijn van The Highwaymen. ( Vreemd dat Kris Kristofferson niet genoemd werd in The Historie, … ook geen Kenny Rogers, The Bellamy Brothers, Keith Urban, Linda Ronstadt, Jim Reeves, John Anderson, Tony Joe White, … om nog enkele grootheden van het genre op te noemen ).

Live bracht de band, tijdens Christophes zijn verhaal doorheen de jaren van de Country, Clint Blacks “ Are You Sure Waylon Done It This Way “, “ Jolene “ van Dolly Parton, “ Blue Moon of Kentucky “ – Bill Monroe, H. Williams’ “ Mind Your Own Business “, “ Shame On You “ van Spade Cooley, … fragmenten en iets uitgebreidere songs. Een impressie naar ons toe en naar de Country in al die jaren.

Christophe stelde nog de bandleden voor, op zeer originele cowboy ( ? ) wijze. Gelukkig moesten ze hier niet achter kippengaas zitten, … voor alle glazen projectielen die er gegooid werden zoal vroeger in die Kentucky bars. De bezem wilde zeggen, een rustige avond, de schop, het had geëscaleerd. Voor hij afscheid nam van het publiek zei hij ook nog dat de Country aan het uitsterven was. Enkel nog prille zestigers, niet echt een nieuwe generatie. Er zou weer eens een film zoals Deliverance of Urban Cowboy moeten gemaakt worden om er nieuw leven in te blazen, want op bepaalde country zenders is het soms huilen qua kwaliteit.

Met “ … waar is je paard …” werd de cirkel van de histrylogie gesloten.

De band mocht af sluiten, ditmaal integrale nummers en zonder enige geschiedenis erbij.

“ Honkey Tonk Man “, “ Blue Moon Of Kentucky “, “ Mama Tried “, “ High On A Mountain “, “ I Never Cared For You “ ( een niet zo bekend nummer van Willie Nelson ),… en nog drie ander songs, enorme ambiance van het beperkte publiek, maar zeker niet stil tijdens deze eind set. Je zag en hoorde zo dat er vele countryfans aanwezig waren. De gitaren aan de kant en een kleine groet. Het zat erop.

Toch nog één bis nummer “ … “. Nog even alles gevend, de steel guitar even omgeruild voor een klassieke

( de titel ontsnapt me, .. iets met show of Jump, excuser countryliefhebbers ). Ook toen we de zaal verlieten nog een zeer bekend nummer die ons met een goed gevoel huiswaarts deed gaan. Was het deze ? ” There Won’t Be No Country Music … “. Ik moet ook hier jammer genoeg in gebreke gaan qua titel.

Maar we weten weer waar Country voor staat, een genre dat ietwat aan het uitsterven was, maar her en der wordt het weer in de etalage geplaatst. Country clubs en line dancing zijn er nog steeds. Check ook maar eens het tweede seizoen van Undercover, een Belgische serie. Wel iets minder in aantal maar de gegadigden kunnen zelfs hier in België nog altijd ergens terecht. Een prachtige soundtrack is ook ‘ Paint Your Wagon ‘, Clint Eastwood, de oude knar uit Rawhide weet ook hoe te zingen of een gitaar te hanteren.  En ‘ Wandering Star ‘, … smoke can burn your eyes, but only people make you cry … tranen, emoties, ja … zoals Christophe ons ook duidelijk had gemaakt.

Toneel De Valk – Lucy op de sofa – Brugge –

Voorbeschouwing

Ook toneelvereniging De Valk werd getroffen door het Corona virus, alle voorbereidende werk, repetities voor het jaar 2020 werden de vuilnisbak ingegooid.

 De pandemie trof alle sectoren, … het stukje limoen in de hals van de fles

copyright brouwerij Grupo Modelo / AB InBev met social distance

hielp niet meer om de beestjes af te houden. In Italië hadden ze ten tijde van het Romeinse Rijk er al iets op gevonden, laat Asterix en Obelix het opnemen tegen Coronavirus en Bacillus ( cfr. 2017 : ‘ Astérix et la Transitalique – okt. 2017 ).

copyright Uderzo en Goscinny

Een magische portie toverdrank kon dit wel overwinnen. Niets hielp, over gans Europa en de wereld werden mensen aangetast, … en het escaleerde enorm, met de Spaanse griep in gedachte brak na enige tijd ook de paniek uit. Hoe dit op te lossen, … een toverdrank, een vaccin moest er komen om dit tegen te houden. Het duurde toch enige tijd tot ieder onder ons zijn portie toverdrank toe gediend kreeg, ervan verlost, niet echt, …een tweede dosis. En momenteel opnieuw een grote escalatie. Een derde magische portie is nodig. De fictie in een stripalbum is ver weg. Het Corona – virus was al een verzamelnaam voor verkoudheidsvirussen : Sars ( 2002 ) en Mers waren toen al dodelijk maar nu hebben we Covid – 19, een Sars variant. Momenteel vertoeven we in een zoveelste golf en enkel als we volledig gevaccineerd zijn en nog diverse extra maatregelen respecteren kunnen we net als Asterix en Obelix dit overwinnen. De toeschouwers, het publiek, de mensheid kan dan weer juichen en feestvieren zonder dat er dodelijke slachtoffers vallen. Ieder van ons heeft er reeds schade van ondervonden, financieel of erger, … menselijk leed.

Ieder van ons heeft contact nodig, sommigen onder ons meer dan anderen en cultuur is één van die draagvlakken. Samenzijn, genieten, … even weg van de dag dagelijkse beslommeringen. De batterijen terug opladen. Bijna een anderhalf jaar was dit onmogelijk maar met mondjes maat konden we onze zinnen weer verzetten. Hopelijk blijft het zo, mits alles onder een zeker controle te houden. Nu en dan krijgen we weer een opdoffer te verwerken, … zo ook deze toneelvereniging die hun speelschema hebben moeten herschikken. Marc Monsar, het brein had in de Covid periode zijn geest en pen laten werken. Formule 1, liefde, hypocrisie, porno, bedrog en sexisme, frieten, een Chesterfield ( de sigaret of de velden ). De Laterna Magica ontsproten uit vorige stukken en de volle laden met notities, die samengevoegd de geboorte waren voor een aparte voorstelling. Ook iets uit de voorstelling van “ Jacques en zijn Meester “ uit 2019. 

“ LUCrazY op de Sofa “, … en voor + 16 ( ??? ),

… een fabel op een sofa met dat prachtige gecontesteerde schilderij

copyright Reuters

van Gustave Corbet op de achtergrond.

Wie is Luc’razy ‘, … hoe exuberant is de catwalk. Alvast één catwalk verschijning mag je vergeten. Een sexy vrouw op rode Jimmy Choo’s, met aan de leiband haar hond, even naakt zoals een hond is ? Zij waren in quarantaine geplaatst.  

 18 en 19 november werden geannuleerd, de opdoffer, maar de vertoningen op 25 en 27 november gaan door met een extra dag op vrijdag 26 november ( hier later verslag over, aanwezig ).

Intussen kan je genieten van enkele teasers, … wat te verwachten.

Afspraak donderdag 25 november 2021 te Brugge in het MAZ ( cultuurcentrum Magdalenazaal, Magdalenastraatstraat 27, Sint-Andries ) voor de premiere. En in de foyer kan je genieten van enkele prachtige foto’s van De Valk hun vorige juweeltjes van vertoningen ( jammer, enkel zwart wit, …

want sommige vertoningen waren letterlijk en figuurlijk zeer kleurrijk – spijtig, graag enkele foto’s in kleurenpracht gezien ).   

Church of Cash – Brugge –

Woensdag 17 november 2021, was het eindelijk zover. Na annulatie, verplaatsing stonden Jay en zijn muzikanten op het podium van de Brugse Stadsschouwburg. Church of Cash, the World Class Johnny Cash Tribute.

Ze vonden onze stadssschouwburg een juweeltje.

The Man in Black, zijn uitstraling, zijn stem, zijn stempel die hij gedrukt heeft op generaties van muzikanten. Niet eenvoudig om de man zijn nummers te brengen, muzikaal en zeker niet dat stem timbre. Maar deze band met een excellente bassist en drummer die de songs van Cash met bravoure brachten ( tevens hadden beide ook nog een schitterende stem die ons meermaals terug de tijd instuurden). Maar wat Jay

ons liet horen en zijn gitarist Don Diego

was van hoge klasse. We hebben jammer genoeg in 2003 afscheid moeten nemen van Johnny, maar deze groep

( a tribute ? – ik heb het nu en dan de laatste jaren al eens gezegd, sommige tribute bands zijn beter dan bepaalde vaste groepen en hebben ook de feeling om de artiest in kwestie een eerbetoon te geven die deze artiest uitstraalde, zowel muzikaal als vocaal ).

Jay en Don Diego, een Italiaanse Siciliaan waren enorm op elkaar ingespeeld.

Don Diego Geraci beroerde elke string, akkoord op zijn gitaar net alsof hij met dag dagelijkse handelingen bezig was. een gitarist die je naast de groten kan zetten. Zo’n feeling, zo’n touch. Wat ook de enorme meerwaarde gaf aan dit concert.

De handen gingen op elkaar met veel gejuich voor zijn snarenspel tijdens ” The Godfahter -theme “.

Op een bepaald moment, nummer vergeten, toonde hij hoe je snaar per snaar, pluk en trek en tintel ze, … alle klankregisters openzettend.

Formidabel,… en ook de show eindigde met nog een zeer sterk nummer. Het kon niet anders dat er nog één of meerdere bissen kwamen.

Uit het publiek, luid roepend : ” Highwayman “, een nummer uit 1984. Wat ook de naam was van een groep in die periode. Cash, K. Kristofferson, W. Nelson en W. Jennings. The Highwayman. En dit voor bijna 10 jaar. Jay, met een imposante smile, opende deze klassieker.

Ze anticipeerden en eindigden met ” Ghostriders in The Sky “, een nummer die hij baseerde op ‘ When Johnny Comes Marching Home ‘, een legende uit de Amerikaanse Burgeroorlog.

Jammer, in deze Covid periode qua opkomst, maar zij die aanwezig waren hebben een uniek concert meegemaakt

met een Amerikaan die ons zelfs begroette met ” Dank U Brugse Stadsschouwburg “, velen hadden het wel niet verstaan, maar chapeau voor deze moeite.

Met “ She Used To Love Me A Lot “ openden ze hun set. Een nummer dat pas in 2014, negen jaar na zijn dood op de elpee – OUT AMONG THE STARS – verscheen. Zijn zoon John Carter was hiervoor verantwoordelijk. A post human vinyl en tevens een eerbetoon aan zijn vrouw June,..mooier kon de Church of Cash hun show niet starten. Weer een soort statement dat tribute bands hun idolen respecteren. Het moet goed zijn, de artiest moet geëerd worden, en dit op alle mogelijke manieren. Is het nu op show, muzikaal of op stem niveau. Of his way of life.

Church of Cash – World class Johnny Cash Tribute, deed dit zowel op stem als op muzikaal vlak.

Veel weetjes over de Man in Black kon je vergeten, deze band deed het met zijn onvergetelijke songs. Die soms meer zeggen dan er nog een uitleg aan te geven. Cash fans snappen het, andere muziekliefhebbers die iets meer willen weten zullen de man eens moeten opzoeken om hem te begrijpen.

“ Hello, we are C.o.C. and we will play a lot of his songs”. “ … and we hope you like them …”.

Bijna zonder ademruimte kregen we een ongelooflijk concert. Nummer na nummer, bijna geen kans om adem te halen. En sorry, maar we werden gewoon ondergedompeld met excellent gekozen songs van deze singer song writer met zijn typische baritonstem. Jay hield al van hem als kleine jongen, samen naar een show met zijn vader en hij was verkocht. En hij mag fier zijn dat hij een stem heeft die die typische bariton bijna evenaard. Led Zeppelin was wel niet aan hem besteed. ” Jackson “, weer zo’n heerlijke klassieker.

Song na song ( “ I Got Stripes “, “ Country Boy “, “ As Long As The Grass Grow “, “ I’ll Fly Away “, “ I Walk The Line “,  ) , we werden verwend. Tijdens ” Walk The Line “, enkele kleine leuke opmerkingen. Ze hadden de hele dag geoefend in de stadsschouwburg, ” …zo’n mooi theater, moesten wij zo’n mooi thuis hebben we zouden trots zijn. Zijn lullie ook ?” En voor de techniek, ” … here J.C. goes real low, … soundman watch your speakers … “.

Jay had de ganse dag geoefend op iets, … hij wou ons Brugs publiek bedanken, … Stadsschouwburg Brugge, bedankt … hij slaagde er bijna in, enkelen begrepen het maar dit was toch iets te moeilijk voor hem , maar zij die het verstonden apprecieerden het enorm.

Hij vond het een prachtig theater, “ … hadden wij maar zo’n prachtig theater thuis, …we zouden trots zijn, … jullie ook zeker ? “.  Het is onvoorstelbaar dat onze Brugse stadsschouwburg zo’n  effect heeft op de vele artiesten die hier al opgetreden hebben. Die kroonluchter doet het maar. En ook die peluchen rode zetels.

Intussen had hij ons ook voorgesteld aan zijn gast gitarist ( normaal Jack Mansk, maar vanavond was Don Diego Geraci, een Siciliaanse Italiaan van de partij ).” Pasta kan hij koken, maar daarvoor hebben we hem niet mee …”, en een geestige woordspeling, Sicilië, wat hebben ze daar ? ” Vocanos, …”, en …  “ No Lobsters, no Gangsters “, mooie woordspeling. ” …I’ll make you an offer you can’t refuse “, een aanmoediging naar hem toe want soms is hij ietwat verlegen. … zelfs een nummer uit “ The Godfather ‘ werd gespeeld, een eer voor deze Italiaan die met magische vingers zijn snaren beroerde om die typische Cash sound weer tot leven te brengen. Jay gaf hem alle vrijheid, hij nu en dan invallend en samenspelend met zijn akoestische snaarspelingen.

Een hoogtepunt was ook ” I Wonder If She Is “.

” 16 Tons “, werd hier en daar meegezongen, … velen van ons kennen het dan ook van Louis Neefs’ cover.

Na het nummer “ Get Rythm “, bedankte Jay het publiek met een duidelijke  ‘ Dank je wel ‘.

Terug een resem klassiekers, met o.a. “ Jackson “ die onvergetelijk was samen met zijn June . Jammer geen vrouwelijke zangeres aanwezig of dit was anders  een nummer dat het kot kon afbreken. We kregen nog enkele unieke pareltjes en met “ Ring Of Fire “ eindigden ze voor een kleine pauze. “ Time to drink something he said “.Te veel om op te noemen, maar we hadden een immens aantal nummers gekregen van deze excellente band.

Na de pauze, schitterend gitaarspel en dubbele harmonica tijdens enkele van Cash’ zijn trein songs. Hopelijk juiste titels want echt meeslepend en onder de indruk van hun performance, o.a. Johnny’s Treinnummers, ” Ride this Train “, ” Let the Train Blow The Whistle “, ” I’ve been Working On Tne Railroad “, … ongelooflijk gebracht met gitaar en die twee wisselende mondharmonica’s. Net alsof we de trein hoorden rijden.

Maar het nummer ” Hey Porter ” ( een treinreis ) die in 1954 op single uit kwam mag men als zijn debuut omschrijven, … en ook zijn eerste hit.

Ook de gevangenisnummers, “ San Quentin “, ( … vele Cash fans, je kon hen horen meedoen ), “ Folsom Prison Blues “ ontbraken niet. En voor de die hard fans, volgende maand komt een nieuwe plaat van hen uit, ” .. enjoy …”. Op 19 oktober kwam ook al het album ‘ Flowers for June ‘ uit, geproduced door Jay en zijn drummer..

Een tijdje later “ A Boy Named Sue “ uit 1976, … nog steeds even groots en dat hoorde je aan hun enthousiasme. “ Tennessee Flat “, en truck songs : o.a. ” All I Do Is Drive “. ” … als we naar België komen hebben we gemerkt dat jullie van rock & roll houden …”. Een schitterende opzwepende versie van “ I Will Rock & Roll With You “.

Maar tussenin ook het nummer ” Hurt “, een droevig nummer, sterk en krachtig gebracht, dit nummer was ook het einde van zijn carrière, “.. he felt it “. Het nummer dat tegenwoordig zeer populair is bij de hedendaagse jeugd die deze artiest leerden kennen.

Allen verdwenen voor enkele luttele minuten, … terug het podium op. Welke bisnummers zouden we krijgen. Uit de zaal enorm respons en zeer luid : ” Highwayman “. Even overleg, Don zijn songbook checkend, … want hier moest hij zich Willy Nelson toe eigenen, ” … ok, no problem …”. De amper gevulde stadsschouwburg genoot van dit stevig nummer. Het is niet evident dat de artiesten dit oppikken roepend uit het publiek. Maar'” Highwayman ‘ is dan ook een icoon in het oeuvre van Cash. En allen namen een deel van de zanglijn voor hun rekening. Hier viel op dat Tony en Jonathon ook beschikten over een formidabele stem dit naast hun samenspel als ruggegraat van al die schitterende Cash nummers.

Eindigend deden ze met “ Ghostriders In The Sky “.

“ Yippie- I – Jay, Yippie – i -Yo,, … Ghostriders In The Sky “. Dat door Jay doorgespeeld werd naar het publiek om mee te zingen.

Bijna anderhalf uur hebben we kunnen genieten van deze Amerikanen, … en een Corsicaanse, ..euh Siciliaanse gitarist, No lobsters, no gangsters en The Godfather zouden je wel eens kunnen doen vergissen . Zijn toetsen waren trefzekerder dan … kogels. Don Diego, … niet De La Vega, maar de hedendaagse Italiaanse Rock & Billy gitarist die ook zijn eigen trio heeft. The Don Diego Trio.

Church of Cash heeft in 2019  / 2020 the Midwest CMA Tribute Act gewonnen. Op de ceremonie speelden ze “ Ghostrider in the Sky “.

Wij in België, hadden de eer om een ongelooflijke Italiaanse gitarist te leren kennen. ( i.p.v. Jack Mansk ). En met dank aan Tony Wirth en Jonathan TeBeest.

Razorreel, Flanders Film Festival – Brugge – afsluiter

Zaterdag 6 november 2021, de laatste dag van het Flanders Film Festival, met enkele gasten en de bekendmaking van de winnaars.

Zoals vorige keer gezegd was er op de laatste dag nog een verder eerbetoon aan Phil Tippett. Constant Hoogenbosch ( met wie ik de dag voordien een leuk gesprek had ) gaf om 15.30 een lezing.

Non stop-motion, de voorloper van de digitale animatie. En Phil’s go motion techniek die verbluffend was voor zijn tijd en nog steeds blijft verbazen. Constant bracht ons een inzicht van jaren van special effects toegepast in diverse films doorheen de de 20ste en 21ste eeuw. Nieuwe generaties, nieuwe technieken. Dit genre blijft groeien, en al denken we dat we alles al gezien hebben, toch blijven we steeds verwonderd wat er op het grote scherm komt. De lezing jammer genoeg gemist. Tevens ook de sublieme documentaire ” Mad Dreams and Monsters “. Maar later hierover iets meer.

Terwijl alles in orde gebracht werd voor de laatste Podcast van dit jaar kon men naast de bar een resem dvd’s, blue-rays, prullaria,… inkijken en kopen. Soms zelfs pareltjes, exclusieve uitgaven voor amper 3 euro. Niet enkel genres van ons festival maar ook unieke exemplaren van populaire films die amper te vinden zijn. Stipt om 19.15 startte de Podcast ‘ Moovies ‘, want net voor de afsluitingsfilm om 20.00 werden nog de winnaars bekendgemaakt van de Melies d’Argent, Young Blood en natuurlijk de publieksprijs.

Moovies Podcast met hun koe logo en ook gekend van hun filmkalender ( hadden enkele exemplaren mee om te verkopen, en aan een prijsje ) zijn ook al een paar jaar bezig. Filmbeleving staat hoog in het vaandel, drie tooghangers, die op zeer degelijke wijze films bespreken, maar vanavond op een stoel hadden het o.a. over ” The Right Stuff “. Een film die iedereen wel eens moet gezien hebben. Een zeer hoge score geven ze hem.

De CGI is wel ietwat minder, niet echt op punt, maar de film dateert al van 1983. Voor die tijd wel subliem. Deze film is voor zeer velen ook een inspiratie geweest. Zo ook voor ” Interstellar ” ( 2014 ), van Christopher Nolan. Hij toonde deze film op de eerste opnamedag zodat de crew wist waar ze aan begonnen. Het zal een onbetaalde eerste dag geweest zijn, lachten ze. Alles wat je in de ‘ Right Stuff ‘ ziet kan tegenwoordig.

Even later wijdden ze iets verder uit over ” Interstellar “. Ze hadden het ook nog over Matthew MacConaughey. Intussen was de foyer goed volgelopen voor de slotfilm. Enkele volgden nauwgezet de podcast anderen door snuisterden de dvd’s of babbelden over … geen idee. De drie podcast members deden rustig door, het stoorde hen niet want ze zaten in een eigen wereldje. We leerden ook een wisje datje. In ” The Right Stuff ” was er een gastrol weggelegd voor Chuck Yeager die in 1947 de geluidsbarrière doorbrak.

Tijd voor de prijsuitreiking, de drie filmfanaten bedankten de aanwezigen en wensten hen veel filmgenot met ” Lamb “.

Tijdens het wachten boven, nog even de trailers bekijkend die op de muur geprojecteerd werden. ‘ Mad Monsters, … moet ik zeker nog eens bekijken.

Ik had voordien zelfs geen idee welke creaturen Phil had gecreëerd. Zoals een foto van een figurine of dat min of meer zelfde mislukt beeld ( te veel glinster in glas ) van de Star Wars tentoonstelling te Brussel in 2008.

Tevens opgemerkt wat hij bedoelde met bewegingen, factors, factors tijdens de live streaming.

Nog even napraten in de filmzaal.

Jordy opende in de zaal met een bedanking aan alle steun van sponsors en de stad Brugge die het festival gesteund hadden. Hitste het publiek nog even op als een rasechte performer van een muziekband

om vervolgens over te gaan naar de bekendmaking van de winnaars. En straks zeggen we ook nog of er een volgende editie komt, enkele verwonderde uitlatingen in het publiek. Wat is dat ? Nog kort even iets over de app die de Covid Safe pas scande ( alles verliep vlekkeloos ).

De winnaars : De Melies d’ Argent ging naar ” Days of Labour “, … en wie weet wint onze inzending opnieuw het goud. Zoals onze vorige inzending ” Last Dance “. Een onverwachte winnaar gekozen door het publiek. Een unicum dit jaar, geen enkele film in de top drie dit jaar. Op drie ‘ Mad Dreams and Monsters ‘, een documentaire. De tweede plaats opnieuw een documentaire ‘ Sream, Queen! My Nightmare On Elm Street ‘ En de winnaar een lezing. Robin Broos’ lezing ‘ A Sci-Fi Soundtrack ‘.

De Young Blood trofee werd uitgereikt in bijzijn van de jury, Bart De Duytsche en Tim Geyssens. Elien Valcke was er jammer niet bij wegens hoog risico patiënt.

Hun opinie waarom ” First Date ” gewonnen had. De humor, de actie van deze komische USA film. De angst, de dialogen, the vibe. Kort gezegd,… nog overlegd tijdens het eten ?, een spaghetti ergens, … nee het was ergens in een bistro.

Restte nog tijd om alle medewerkers te bedanken, allen die zich 9 dagen vrijwillig hadden ingezet, … ook bedankt aan Raf, Thierry ( Jordy was tevreden dat hij zo niet zijn eerste interview moest afnemen in het frans ) Nick ( onze kok ), Guy, the cable man. Patrick, alle technische problemen kwamen weer op zijn schouders terecht. Natuurlijk, ook Jordy die weer op prima wijze de films aangekondigd had.

Bleef nog één iemand over, … Joke, zij werd in de bloemetjes gezet voor haar tiende jaar medewerking aan Razor Reel. Nadat ze het angstzweet van haar had afgezet kon er zelfs een kleine speech van af, dit onder groot applaus van allen in de zaal. Beneden in de foyer kon ze weer ietwat op har positieven komen nadat ze haar naam zo groot op het witte doek had gezien.

Er was nog een regisseur aanwezig die ik net voor weggaan opmerkte, Raf was er gezellig mee aan het babbelen.

Pierre Renverseau, kortfilm ” Zmiena “.

Volgend jaar een nieuwe editie, ..

en misschien nog enkele exemplaren over van deze elpee die te koop was ?

Razorreel, Flanders Film Festival – Brugge – dag 8

Vrijdag 5 november 2021, een vruchtbare dag op ons festival.

Naast de schitterende podcast van Jef en Cedric die nog een gast uit Antwerpen meebrachten waren nog een regisseur en zijn hoofdrolspeler  onverwachts afgekomen om hun kortfilm persoonlijk voor te stellen. Flanders Film Festival begint stilletjes aan weer zijn oude traditie te hervinden. Tevens was ook een Nederlandse gast, gekend van de Movie Machine, al aanwezig om een inleiding te verzorgen van “ Mad God “,

copyright IMDB

een wereld première, niet de film, maar in aanwezigheid van de regisseur Phil Tippett  streamend ergens vanuit Amerika ( ? ). Voor ons een unicum en hierdoor mogen we wel van een wereld première spreken.

Rond 15.30 startte het 5de kortfilmblok. Regisseur Jerome Peters

stelde zijn tweede kortfilm “ Migrations “ voor, één van de acteurs Jan Debski vergezelde hem.

Een boot met migranten, kort op de actualiteit dus, maar… dit was slechts schijn. Aparte humor, ietwat donker en met een alien touch. Een boerenfamilie die niet echt op bezoek gesteld is. Mooie fotografie overigens.

copyright PBC Pictures

Om 19.15 werd een nieuwe podcast op het publiek losgelaten. De Filmbelgen

Cedric Verhaegen en Jef van den Bosch hadden een gast mee uit Antwerpen, Lennert Staels. Allerhande onderwerpen werden aangekaart met de nodige kritiek die nu en dan luid lachend werd onthaald. Ook het programma en het spandoek achter hen werd becommentarieerd. Zelfs de filmaffiche van dit jaar.

Terry Giliam kreeg ervan langs, 80 miljoen geven is toch het slechtste dat je kan doen ( ‘ The Brothers Grimm  ‘, commentaar op Matt Damon, Heath Ledger, pruiken, edgy sprookjes,… ), … maar toch is hij ook de man van Don Quichote. Het mindere budget van ‘ Time Bandits ‘. Over ‘ Sint ‘ met Jan Decleir, …’ Moulin Rouge ‘, … iedereen begint te acteren maar het zingen is weer iets anders …

‘ Halloween Kills ‘, de eerste was oké, maar nu ?? ‘ Te Last Duel ‘, werelderfgoed. Ben Affleck mooi in beeld gebracht, maar wel geen lange rol.

Jonge gasten die elk hun opinie hebben en met de nodige zelf kritiek. Verkeerde keuze’s maken, …vraagt om gelyncht te worden. En ze doen dit grapje al sinds 2017.

Vanavond werd ook gestart met een eerbetoon aan Phil Tippett, 30 jaar VFX met o.a. Jurassic Park ( er werd later zelfs een dinosaurus naar hem genoemd ), Star Wars, RoboCop, The Twilight Saga, …

copyright IMDB

Diverse nominaties, Oscars, Emmy’s en een Bafta prijken op zijn kast.

Constant Hoogenbosch

had voor de film ( “ Mad God “ ) een gesprek met hem.  Niet wezenlijk aanwezig maar via live streaming. Enige probleempjes tijdens de verbinding zorgden voor wat oponthoud. Constant had de film zelf nog niet gezien, maar was een uitstekend moderator tijdens het gesprek. Een wegwijs doorheen de man zijn 30 jarige carrière, hij heeft nog niks weggegooid van zijn creaties.

Afsluiten met enkele vragen vanuit het publiek. Er was tijd voor nog één vraag. Advies voor iemand die animatie film studeerde. Met wandelende figuurtjes starten, bewegingen, … factors, factors, …

Tijd voor ” Mad God “.

copyright IMDB

Morgen nog meer Phil Tippet voor de liefhebbers op het programma.

En veilig met de Covid Safe Pas ( cfr. bandjes publiek en gasten .)

Razorreel, Flanders Film Festival – Brugge – 

Excuses voor geen verslag en eventuele gasten die mogelijk aanwezig waren op donderdag 4 november 2021.

Ietwat, in feite snik verkouden, want de vertoning van Kama gisteren avond min of meer onder verdoving, sidurgine, … bijgewoond. Tevens ook geen zin om anderen mijn verkoudheid door te geven of erger te maken. Ventilatie, … ook één van de manieren om alles in een veilige omgeving te laten doorgaan heeft me ietwat genekt. Koud gekregen in de zaal en vergeten om toch maar mijn vest aan te trekken.

Tevens moet ik er ook weer echt inkomen, een nieuwe integrale editie, twee dagen langer dan laatste keer. Lange uren en dagen, wachten op gasten, wachten op podcasts, interviews,… tussendoor een film meepikken, maar in het achterhoofd de nieuwe standaard. Wat kan, wat mag.

Zo ‘ The Feast ‘ ( foto’s copyright IMDB )

van Lee Haven Jones ( this film received the Méliés D’argent – Best European Feature 2021 award ) gemist, volledig in het Welsh wat ik een prachtige taal vindt en al enige jaren probeer te begrijpen, verstaan. En ‘ Coming Home in the Dark ‘, ( foto’s copyright IMDB )

Sitges – Catalonian International Film Festival

2021Nominee
Official Fantàstic Competition
Best Motion Picture
Coming Home in the Dark (2021)

was ik vooral benieuwd naar het regisseer talent van de acteur James Ashcroft.

Tevens nog geen glimp opgevangen ( om op beeld te zetten ) van de juryleden :

  • Young Blood : Bart De Duytsche, Tim Geyssens en Elien Valcke.
  • Melies d’Argent : Niels Putman, Thibault Van De Werve, Henry Disotuar en Nathalie Basteyns.

Vandaag ( 05/11/2021 ), noteer het in je agenda, ” Mad God ” om 22.15 , de animatie film van Phil Tippett ( o.a. producer -Star Ship Troopers -, – Robocop -, … en visual effects : The Twilight Saga, Willow, .. en tevens had hij een dino onder zijn hoede in – Jurrasic Park -.

copyright IMDB

Morgen zaterdag heeft Constant Hoogenbosch een lezing over deze man. De techniek van non-stop motion. Geïnteresseerd, dan kan je al om 13.30 een documentaire van Phil bekijken. Is de man zelf aanwezig, … zeer, zeer twijfelachtig, Amerikaan en 70 jaar. Het zou een groot wonder zijn. Maar zelfs al is hij er niet lijfelijk, het loont de moeite om dit te zien en te horen.

Voor paardenliefhebbers, enkele beelden genomen van een Fries

Drogo

pas toegekomen in België, en hij had ietwat voorrang op het festival die donderdag.

The Return of the Comeback – Kamagurka en Her Seele – Brugge –

Sedert 1981 zijn Kamagurka en Herr Seele vrienden, … alles startte toen ze samen de strip ‘ Cowboy Henk ‘ uit de grond stampten. Peter tekende en Luc nam het scenario voor zijn rekening. Beide hadden ook een opleiding kunst achter de rug te Gent, Gentse Academie voor Schone Kunsten / K.A.S.K. Gent. Een pracht foto van beide dateert uit die periode, gefotografeerd door één van mijn leraars toen ik in Gent studeerde  ( ook aan dezelfde school ).

copyright Michiel Hendryckx – 1982

Rond ongeveer dezelfde tijd startten ze ook met hun absurde podium of tv shows.

Samen groeiden ze doorheen de jaren, Kamagurka debuteerde reeds op 16 jarige leeftijd in De Zeewacht, zijn studies heeft hij nooit afgemaakt. Maar via het Franse tijdschrift ‘ Hara-Kiri ‘ ( nu gekend als Charlie Hebdo ) die meerdere keren censuur opgelegd kreeg ontpopte hij zich in België en in Humo.  Herr Seele daar en tegen specialiseerde zich later nog in beeldhouwen, restauratie en muziek ( meer bepaald pianostemmen ). Twee Oostendse gekende figuren, maar tevens een helft Brugse connectie. Luc Zeebroeck heeft o.a. les gevolgd aan onze Brugse Kunstacademie en ontwierp de elpee hoezen ‘ Nooit meer Drinken ‘ en ‘ Kamiel in België  ‘ voor onze RVHG ( Raymond Van Het Groenewoud ).

Vanavond 3 november 2021 stonden beide na 16 jaar ( momenteel vergeten hoe de show heette ), nog eens samen op het podium in de Brugse Stadssschouwburg. ” The Return of the Comeback “ ( 15 januari 21 ), werd ook door Covid afgelast en verplaatst naar deze nieuwe datum. The Return of the Comeback van The Return of the Comeback kon na anderhalf jaar terug doorgaan, dit na een periode van bijna 18 maanden..

Het werd een surrealistische absurde vertoning, … twee schrijvers elk aan hun machine, een computer en een typmachine. Corresponderend met elkaar. Elk op hun moment in de schijnwerper,

afwisselend met een duister podium.

Het was tevens de voorbode naar een absurde show. De teksten die ze uitwisselend en de gedragingen aan hun schrijfmachine.

Een soort toneelstuk in elkaar stoppend. George

en Jack doen hun opwachting.

Jack verandert nog wel eens van naam ‘ Tennis ‘, Dennis in feite want hij kan de ‘ d ‘ nog niet schrijven. Hun namen rond hun nek. Gestopt met roken, we hebben daar nu een rookmachine voor. Oorvijgen opsturen naar de ontwikkelingslanden, .. een burn-out, zelfs niet in staat om dat streepje te zetten. Covid, PFOS, .. de kerk ( een puist met witte kop !!! ), … het werd lachen, de draak steken met oude en recente gegevens prachtig verweven in een doldwaze surrealistische sfeer. Uitgesponnen fratsen van de oude komieken ( cfr. de stomme films in het achterhoofd ). Met de deur, euh chabrame in huis vallen en de deur plat lopen. Lachen met opblaaspoppen, voetbal en de Var. De Var ligt wel in de Provence. Uit je rol vallen, … op diverse manieren. Die eindigen met een Rock ’ n Roll benenspel van Herr Seele à la John Cleese. Eindigend met Valentina en Helen. Soms ietwat cru, maar het grootste deel van de aanwezigen amuseerden zich te pletter. Als je hun tekeningen en hun humor kent weet je wat te verwachten.

Herr Seele zei na dit kort en krachtig toneelstuk, “ … niet getreurd, want we hebben  nog een hele resem sketches voor jullie in petto “.

Samen met het publiek, er was al enig tijd interactie, starten ze met enkel sublieme sketches. De ene al absurder dan de ander. Al enige dingen losgelaten in de tekst. Net als tijdens het toneelstuk kon je je afvragen of ze hun tekst af lazen, improviseerden omdat ze hun rol niet meer kenden, of was het slechts schijn.

Dit is dus ook één van de reden dat ze het perfectionisme van de komediant zo goed beheersen. Enig in onze contreien, misschien zelfs wereld wijd. Dus waarom, cfr. één van hun uitlatingen in de diverse interviews. “ Wij zouden geld moeten krijgen om niet gesubsidieerd te worden “.

De sketches stonden duidelijk op een groot houten plakkaat,

tussenin al de rommel ( zou je zeggen, maar elk ding had zijn functie ) die opgebouwd stond en het ganse podium bestreek …maar toch brachten ze het op een zodanige wijze om ons de sketch te laten raden.

Titels van de sketches ( je leest ze sowiezo op de foto ). Even een stilte en met Liturgische kerkmuziek werden we gestuwd naar een hoogtepunt van hun humor. Saint Fuck off toonde ons al wat we de laatste 40 minuten mochten verwachten. Heer Seele toonde zijn muzikale kwaliteiten op blokfluit, Kamagurka reageerde op zijn manier. We kregen een seks scene met een bar kruk !, ( geen probleem voor hem om zo schaars gekleed op het podium te staan, want hij had samen met … immers het naaktstrand te Bredene in 2001 geopend ). Weer op een absurde manier eindigend … met een  schaterlachend publiek. Parijs was volgens enkele mensen rondom ons ietwat te cru, … een simpele muzikant in het Bois de Boulogne. Ietwat geil, maar schitterend in beeld gebracht. Wie speelt vals of valt uit de toom van de panfluitgroep. Schitterende mimiek van Her Seele tijdens kwis. Knikken, triestig, lachend, … een auditie. En als zelfs de dokters lachen met je tanden moet het wel heel hilarisch zijn. We hadden het toch bijna allemaal geraden, de ballet scene uit Tsjaikovski’s  ‘ Het Zwanenmeer ‘. Hopelijk draait hij zich niet om in het graf. Chapeau Herr Seele. Een valse noot, …? tijdens de Los Trios sketch.

Surrealistische creativiteit met veel spel plezier op het podium gebracht in hun eigenste Cowboy Henk, Kamiel Kafka, Johnnywood, … absurdistische humor. En tevens enorm verheugd om weer voor bijna een volle zaal hun fratsen register te kunnen openen.

Anderhalf uur entertainment, die met een staande ovatie beloond werd, … een elleboog groet,

een selfie ( … sorry dit was tijdens de show ). Tijdens het opruimen van alle decor attributen werd Her Seele overvallen voor enkele handtekenigen, selfies en gesprekjes. Hij deed het met veel plezier, zelfs al zat hij liever al in de kleedkamer met zijn kompaan om uit te blazen na deze schitterende show.