Razor Reel Fantastic Film Festival Flanders – Brugge –

13 een ongeluksgetal, of niet !

Voor het Fantastic Film Festival te Brugge zeker, want we hebben wegens de huidige omstandigheden het festival moeten annuleren. Een avondklok in Brugge, na 24.00 mag er niemand meer op straat aanwezig zijn. In die optiek konden tal van films niet doorgaan. Verplaatsen was niet echt een optie, wij staan voor een fantastic film genre met buitenlandse gasten en we kunnen deze mensen toch niet een boete aansmeren als ze hun film rond 23.00 of later voorstellen.

 Of even een afspraakje maken met de luchtvaartmaatschappijen om hen in Brugge te kunnen verwelkomen, zijn ze Covid vrij of niet, er toeren al genoeg zombies en ander gevaarte rond. Dus houden we het liefst binnen te perken en hebben we er controle op. Brugge mag geen nieuwe hoofdrol spelen in een toekomstige virusfilm.

 We zijn met niet al teveel mensen die al jaren dit festival in de schijnwerpers gezet hebben. En we zijn dan ook spijtig dat we jullie geen drankje kunnen aanbieden, of een Godzilla knuffel. We blijven nuchter en verstandig en hopen dat we volgend jaar jullie allemaal weer kunnen verwelkomen in een fantastic- horrible – slashy – enviroment met misschien enkele aparte evenementen.

Laïs ( zingt kleinkunst ) – Dudzele –

Woensdag 21 oktober 2020 trad Laïs ( sinds september met 2 ), op in de kerk te Dudzele.  Twee mini concerten om 19.00 en 21.00 gaven zo de kans aan een 200 tal toeschouwers om dit uniek en intiem concert bij te wonen.

Corona proof veiliger kon dit niet georganiseerd worden, de mondmaskers, de handengel, de 1.5 meter afstand. Veilig op je zitplaats met minstens drie stoelen ertussen. Iedereen werd één na één, of per bubbel  door de medewerkers van de Brugse Stadsschouwburg naar zijn plaats gebracht.

Op éénzelfde manier werden we ook naar buiten geleid na het concert.

Een schitterende keuze qua setlist van Laïs, eigen nummers afwisselend met covers. Sfeervolle zang en muziek dat zelfs de onbekende Laïs toeschouwer niet onbewogen liet.

Eén van de eerste concerten met zijn twee, maar op momenten heerlijk bijgestaan door de percussioniste, drumster.

Na het applaus werd de mogelijkheid geboden om een bundeltje cd’s te kopen. En ze waren gesigneerd. Betalen en zelf nemen, …uit een mandje met de anderhalve meter in acht. Net alsof er om stoelgeld werd gekomen tijdens erediensten in de kerk.

Nog enkele bissen, en op een bepaald moment zelfs een zeer apart bisnummer op een speciale plaats. En na een tweede ovatie konden na enig tijd toen iedereen weg was de tweede groep toeschouwers naar binnen.

AG Driedaagse Brugge – De Panne

Woensdag 21 oktober 2020 startten de mannen vanop de Brugse markt om 11.20, … ze rijden dus een heel stuk vlugger dan ik, als ik naar de Brugse Stadsschouwburg rijdt voor een optreden. Zeker 10 minuten vlugger.

In een mum van tijd was de karavaan en de renners dan ook de Expresweg over. Allen in groep, … maar twee achterblijvers op een 300 tal meter van het pak. Geen idee wie de laatste was, maar de voorlaatste was Mathieu  van der Poel. De kat uit de boom kijkend, al een lekke band gereden of ietwat sightseeing in Brugge ?

 Het is nog vroeg en die luttele meters deren hem niet, enkel zoeken naar Wout Van Aert en bij hem blijven, dit zal moeilijk zijn want Wout doet niet mee.

 Hun volgende krachtmeting zal zich ergens in het slijk afspelen. Of wint er nog eens een Belg deze driedaagse ( Philippe Gilbert ) sinds 2017 of verlengt Dylan Groenewegen zijn titel wat ook uit den boze is want na zijn veroorzaakte val in de Ronde van Polen kwam hij niet meer in actie.

Om iets na 16.00 weten we wie de rit op zijn naam mag schrijven.

AG driedaagse Brugge – De Panne

Dinsdagmorgen 20 oktober 2020 rond 11.32 ( Torhoutse steenweg ) passeerde de karavaan van de AG driedaagse Brugge – De Panne ( Lotto Women’s Classic ). De vrouwen beten de spits af en kunnen live gevolgd worden vanaf 14.00 op tv. Een afstand van 155 km, wie haalt het. De Belgische Jolien D’Hoore of de Nederlandse Chantal Blaak, beide favoriet. Maar diverse outsiders liggen op de loer om deze driedaagse op hun palmares bij te schrijven.

Enkele sfeerbeelden.

Iedereen wordt aangeraden om niet langs het parcours te staan en de wedstrijd thuis te volgen. Morgen zijn de mannen aan de beurt.

Vinyl 15 – Daverlo – Brugge –

Zaterdag 17 oktober 2020 mocht Nina Everaert, één van de drie huiskunstenaars van de Brugse Stadsschowburg ( seizoen 2020 – 2021 ) haar favoriete lp’s ( nrs. ) aan het publiek voorstellen.

‘ Vinyl 15 ‘, werd om 20.00 in Daverlo ingeleid door presentator Kelvin Bossut. In een intiem sfeervol kader kwamen we iets meer te weten over Nina.

Haar jeugd, puberteit. Haar passies en haar projecten. De gedreven inzet van een ietwat frivole jonge vrouw. Een volwassen kijk op het leven en toch nog een jeugdige dromerigheid. Als je zo met taal en poëzie bezig bent is het heel normaal dat je je gedachten de vrije loop laat gaan. Herinneringen, ( dagboek ), fantasie, kennis, hersenkronkels en een ondeugende speelsheid. Net een puber in een volwassen lichaam, maar enorm zeker van wat ze doet. Wat ze wil. Dit komt duidelijk naar voor in haar teksten.

Een verzameling van vijftien nummers die elk op een ander vlak iets voor haar betekenen werd met ons gedeeld. Een aparte keuze, qua genre, qua jaar, vooral omdat ze pas 23 is. Net als velen onder ons hebben we toch een grote bagage muziek van onze ouders meegekregen of gepakt ( “ deze geschoept “, zoals ze zei over één van de platen ) uit hun platenkast.  Plaatjes draaien met haar jeugdvriendin in een funky gekleurde garage, … muziek werd hier ontdekt.

Gitaar spelen vindt ze gewoonweg tof, vandaar dat er ook stevige gitaarpartijen in de gedraaide nummers zitten. Haar poëzie neigt ook sterk aan bij de mystieke en dromerige lyrics van enkele van de gekozen nummers. Invloeden die haar heeft laten uitgroeien tot de artiest Doorn Roosje. Soms is ze misschien met iets teveel bezig, het project One Eyed Collective, projecten in het jeugdhuis Comma ( … en niet Coma zoals Kelvin zei, “ … anders zou het niet goed komen “. Reageerde ze ), haar eigen taal spielereien omzetten in die rap. Er een cd of EP mee maken. Hiphop – rap -slam artiest Doorn Roosje stond in het verleden al op diverse podia en viel tevens op met haar deelname in rap wedstrijden.

Setlist van de avond, met de nodige uitleg qua keuze tussenin de nummers. Enkel jammer dat we niet konden horen wat zij en Kelvin onder elkaar zegden. Het leek alleszins zeer plezierig en interessant.

  1. “ Have A Cigar “ – Pink Floyd / 1975
  2. “ Over The Hills And Far Away “ – Led Zeppelin / 1973
  3. “ All Along The Watchtower “ – The Jimmy Hendrix Experience / 1968
  4. “ Welcome To The Jungle “ – Tash Sultana / 2016  
  5. “ Take It As It Comes “ – The Doors / 1967
  6. “ Turn It Up “ – Arsenal / … niet zeker van dit nr.
  7. “ Summertime “ – Janis Joplin / 1969
  8. “ This House Is A Circus “  Artic Monkeys / 2007
  9. “ Me And Your Mama “ – Childish Gambino / 2016
  10. “ Because “ – The Beatles / 1969
  11. “ Huis Van Fluweel “ – Kommil Foo / 2019
  12. “ Permanent Holiday “ – Mike Love / 2012
  13. “ Werewolf “ – CocoRosie / 2007
  14. “ The Love You’re Given “ – Jack Garratt / 2016
  15.  “ Nine “ – La Dispute / 2009

We kregen er zelfs een zestiende, ze was zeer onder de indruk, verwonderd en “ Patrick, je ziet ne stoeten “. Een leuk cadeau, een lp geperst met haar nummers. Acht in totaal. De EP was er.

Het nummer dat draaide zou ze normaal als tweede live gebracht hebben, dus een ander kiezen dan maar.  Dit werd ter plaatse in elkaar gestoken, in nog geen twee minuten tijd. Woorden uit het publiek werden haar aangegeven ( Nina, pimpampoentje, springkasteel, kerstmis en banaan ). Met dit bewees ze welk talent ze heeft. Ze eindigde deze gezellige avond met het gevoelige “ Wolken Voor Hans “. Kelvin had nog een verassing voor haar, … een boeketje rozen voor haar alter ego.

Zien we haar volgende keer optreden in skate tenue, want ze blijkt dit ook al redelijk goed te beheersen.

Nu en dan werd er veel gelachen met de moeite om een lp op te leggen, of in en uit de hoes te halen. Ja, beide zijn van de cd generatie.

Dit intiem project voor een 25 tal mensen, zittend aan tafeltjes ( max. 4 ), anderhalve meter afstand, mondmasker, handengel op diverse plaatsen. Meer corona proof kon dit niet georganiseerd worden. Dit met dank aan al de medewerkers van de Brugse stadsschouwburg.

Vielfalt – Brugge –

Zaterdagavond 10 oktober 2020 werden we in een magie meegesleurd, dat zelfs tot een een magisch duel uitmondde. De toegestane capaciteit in de zaal tijdens deze nog steeds heersende virus periode heeft zeker genoten van de Jakop Ahlborn Company uit Nederland.

Magie en acrobatiek wisselden elkaar vliegensvlug af in een soort restaurant. Opdiensters, restaurantpersoneel, bijna een soort femme fatale, moedigden beide maar al te graag aan. Uitdagingen, verdwijningen her en der in het decor, je had soms ogen te kort hoe ze te werk gingen. De Brugse Stadsschouwburg had vanavond nog meer onbekende hoekjes.

gsm beeld , … hier en daar werd er toch een smartphone bovengehaald …

Het stuk ‘ Vielfalt ‘ dateert reeds van 2006 en was de grote doorbraak bij het publiek van Jakop Ahlbom ( Zweedse origine ). Nu wordt dit hernomen en houdt het publiek nog steeds in de ban. Een soort vaudeville bar is het decor van een machtsstrijd tussen twee goochelaars, … en een geliefde. Alles begint met enkele kleine typische goochelaarstrucs voor het rode gordijn ( Reinier Schimmel ). Tot hij een vrouw uit het publiek kiest om deel te nemen met één van zijn trucs. Haar vriend of echtgenoot vindt het leuk, zij wil hem mee, een extra steuntje in de rug, je weet nooit. In het verleden zijn er al kleine probleempjes geweest met diverse soorten van illusies en hypnose. Ze verdwijnt in zo’n typische goochelaarskist.

Hij nog niet onder de indruk tot dat hij toch ietwat begint te panikeren, waar is ze, wanneer komt ze weer tevoorschijn en waar ? Hij gaat op zoek, … alles loopt goed af, … maar intussen zitten wij gefocust op wat zich afspeelt op dat podium, in die bar. Twee geliefden aan een tafeltje, een barvrouw en een lange kerel, die de barvrouw probeert te verleiden. Verdwijningen, illusie wisselen elkaar af, het komt zelfs tot een machtsstrijd tussen beide heren, alle twee goochelaars zo blijkt. Concurrentie, wie is de beste ? , of concurrentie voor de vrouw ? We hebben niet echt een idee maar het escaleert tussen beide mannen. Trucs, acrobatie en vecht scenes wisselen elkaar af.

Op een bepaald moment hebben we zelfs ogen te kort, verleidingen aan de bar, verdwijningen in de gootsteen, een tv speelt. Plots kruipt iemand het scherm in, … doet een beetje denken aan ‘ Poltergeist ‘.

 Een geliefde die aan een tafel verdwijnt, terugkomt in groene jurk en in vijfvoud ? Alle vijf ( Gwen Langenberg – Sofieke de Kater – Silke Hundertmark – Merette van Hijfteen en Pleuni Veen )

één van de goochelaars ( R. S. ) tegen de muur drukkend, een verleidingsact ? Alle ogen van de toeschouwers erop gericht en plots blijft er maar één van de vrouwen in groen jurk over.

Even later zijn we getuige van een aparte geboorte, personages kruipen uit de buik van de andere goochelaar (  Freek Nieuwdorp ). Het terugvinden van zijn geliefde, een weder opstand van zijn concurrent ? We worden meer echt in de ban gehouden van de intieme sfeer die heen en weer zweeft tussen realiteit en illusie. Het verhaal komt secundair.

Leuk is de silly walk, die doet denken aan John Cleese. Als je lange benen hebt kan je ze op allerlei manieren gebruiken, en dit wordt duidelijk tot uiting gebracht.  

Gans de show doet mij denken aan een uitgebreide vertoning van de internationale acts in Chassepierre, straattheater die je op magische wijze onderdompelt in bepaalde mystiek. Het doet je letterlijk in je haar scharten , euh, krabben.

Een soort wervelwind van humor, mime, acrobatie, illusie en goocheltrucs heeft ons gans de voorstelling in de ban gehouden. Gootstenen, tafels, tv, kasten tot divans, … geen enkel object in de bar bleek veilig, … of was een uitweg, een soort ontsnapping van een concurrent of een zoektocht naar zijn geliefde.

Of de ongenaakbaarheid.

Een schitterend staaltje magie gespekt met diverse ingrediënten werd met het nodige zittend applaus onthaald door de kleine 200 aanwezigen in de zaal. Het is jammer maar diverse companies moeten het tegenwoordig stellen met een beperkt publiek. Heb je ergens de kans als je er niet bij kon zijn, het loont de moeite om dit schitterend spektakel te zien.

Foto’s in het verslag zijn ter beschikking gesteld door Jakop met copyright Bart Grietens. Dank hiervoor want momenteel is het nog steeds afwachten voor toestemming van het nemen van beelden ( wegens de coronamaatregelen ) vanop de aangekochte zitplaats, zoals toen er nog iets aan de hand was.

Roots 66 – Günther Neefs en Guy Depré – Brugge –

De Nostalgie vertoning van ‘ Roots 66 ‘

op zondagmiddag ( 15.00 ) kon op veel bijval rekenen. Genieten en meezingen en even terug naar die oude nummers uit de jeugdjaren waar velen op gedanst , gevierd en gedronken hebben. Sommigen met hun eerste lief ? Zelfs al hadden we de route 66 nooit afgereden, ( geen idee of er in de zaal aanwezigen waren die deze route ooit zelf gemaakt hebben ) de muziek zat zeker in ons hoofd. Dit was toch te merken aan de ongeveer 200 bewegende toeschouwers, neerzittend met mondmasker. En op het einde hier en daar enkelen headbangend, en ja neerzittend op ” Born To Be Wild “.

Günther en Guy hebben echt een pracht van een vertoning in elkaar gestopt die je laat genieten van landschappen, geschiedenis en muziek op deze iconische trip. Afwisselend met videoclips op het scherm en de heerlijke warme zang van G. Neefs was dit nu al een hoogtepunt in het sobere cultuurlandschap.

Velen waren ook aanwezig in 2017, toen alles nog normaal verliep voor iedereen. Maar wat we op het podium zagen en hoorden moest vanmiddag zeker niet onderdoen.

Request G. Neefs – 2017

Verder verslag volgt. Jammer genoeg zonder beeldmateriaal, geen toestemming wegens de heersende maatregelen i.v.m. dat Corona virus. Maar toch, zelfs al werd het tot tweemaal toe gezegd, geen foto, film, gsm opnames, flitst het meer dan 15 maal ( fototoestel ) in de zaal, zowel parterre als loges en balkons. En ook met diverse smartphones ( zeker 12 man ) hadden ook een beeld vastgelegd van deze sublieme show.

Een welverdiend applaus kwam Günther en Guy ( op scherm ) en de Lou Roman band dan ook te beurt.

abominabel gsm beeld )

Huize Papin – De Grote Post – Oostende

Voor een beperkt publiek werd vandaag ( zaterdag 1 oktober 2020 ) om 14.00 in De Grote Post te Oostende het stuk ‘ Huize Papin ‘ gebracht, dit wordt nog eens herhaald om 20.00 uur. Met de heersende Covid-19 kregen we wel niet het volledig stuk te zien, ” … in fragmenten “, zei Tania Van der Sanden. Alle drie kregen een welverdiend applaus. Karlijn Sileghem vroeg aan het publiek of er eventuele vragen waren ? Met plezier beantwoorde ze deze.

Impressie van deze voorstelling. ( volgt )

Geef mijn hand terug – BRONKS -Brugge

Maandag 28 september 2020 vond eindelijk de  vertoning van ‘ Geef mijn hand terug ‘ plaats. Niet in Daverlo ( normaal 2 april 2020 ), maar in het MAZ ( Magdalenazaal ), zodat een goeie 200 toeschouwers deze vertoning konden bijwonen.  De nodige richtlijnen werden goed opgevolgd. Bij het betreden van de zaal nam iedereen ordentelijk plaats, afstand van de bubbel(s) en mondmasker op.

De beide protagonisten stonden reeds op de scene, naast elkaar aan een tafel, plaatjes draaiend, net een dj set. Gepaste muziek die nauw bij het thema stond. Fragmenten van oude en modernere nummers werden na elkaar gespeeld, o.a. : “ Dry bone “van de Delta Rhytm Boys, … “ Stay Together “ van Noah Cyrus ( ? ).

Plots offscreen, een stem. De diverse maatregelen tegen het covid virus werden nog even uit de doeken gedaan. ( enkel de 1.5 meter afstand was wel niet van de orde toen de deuren van de zaal openden ). Joris Van den Brande en Joris  Hessels draaiden zich om, haalden een plastiek zak boven met mondmaskers en keken elkaar even aan. Ja of neen ? Neen, niet voor ons. De arm werd van de elpee gelift en beide namen vooraan plaats op de 2 krukken.

FKPH

Joris en Joris, naar elkaar kijkend, beide met open fladderend wit hemd die hun marcellekes showden. Joris ( Joris VdB ) vraagt aan Jan ( Joris H ) hoelang hij al ziek is. “ … zeven jaar …”. Joris repliceert : “ … ik al vanaf mijn geboorte “, “ … maar in mijn hoofd “.

Nadenkertjes, … de nadelen en voordelen van ziek zijn. Pech hebben. Je erdoor worstelen. Een lichtvoetig gefilosofeer volgde. “ Waarom gaan mensen dood ? “, vroeg Joris. Jan : “ Om plaats te maken voor anderen “. Joris : “ Waarom worden mensen geboren ?”. Jan : “ Om iemand anders zijn plaats in te nemen “.  Simplistisch maar spitsvondig. Plots zegt Joris : “ … hopelijk mag je nog lang leven …”. Jan : “ … ik ben wel ongeneeslijk ziek, maar ben wel niet van plan dood te gaan voor de vertoning geëindigd is “.  Ook sarcasme werd niet geschuwd.

Jan legt nog een plaatje op “ The Final Countdown “ van Europe. En het is tevens tijd voor zijn oefeningen. Joris doet mee, armen, benen, tot het hele lijf bewegen samen synchroon mee op de muziek. Enkel die rechterhand  ( en arm ) van Jan hangt daar. Een stuk leven is al verdwenen, … een mooie en tedere uitlating kwam er van zijn dochtertje, … zijn hand en een wafelijzertje.

Spelen met taal en rijm en andere variaties zorgde dat de vertoning  niet te donker en neerslachtig overkwam. Een pracht van een metafoor ( en één van de hoogtepunten om een ziekte te beschrijven zonder al die moeilijke woorden – zelfs al hadden we een pracht van een power point gekregen die ons als leek alles duidelijk moest maken, het resultaat was in feite : SHIT ). De vergelijking van mens en auto. God was in feite een slechte garagist. De mankementen, de blutsen, de garantie… een nieuwe aanschaffen. Maar zijn vrouw wil geen nieuwe, liever een busabonnement. ( weer gelach in de zaal ). Joris doet er nog een schepje bovenop met imaginaire mankementen. Aandacht of medeleven, wie zal het zeggen.

Dat imaginaire stelt hij nog eens ten toon met het moment dat hij zich plots niet goed voelt. Moet spugen, een emmer, … hoofdpijn, migraine, een aspirientje. “ Laat maar “, zegt hij.  “ Auw, AAUW, AAAUWWWW, … “, zijn knie doet pijn. “ een hernia …”. Jan staat erbij met een vreemde blik, bijna in een lach schietend. Beide besluiten het te laten en over iets luchtigers te beginnen.” Tiktok ?, … niet echt … liever een plaatje “. Hij legt dan maar “ Make Me Smile “  van Steve Harley and Cockney Rebel op.

FKPH

Een prachtig dansje samen met lieftallige bewegingen, de lach , .. een mooi stukje choreografie dat uitmondt in bekketrekkerij. Intussen werden de hemden dichtgeknoopt. Ziekenhuizen worden op de korrel genomen : het zijn verzamelplaatsen van wandelende aandoeningen. Op straat komt dit gans anders over.  Niemand weet echt hoe te reageren. Iedereen heeft er zijn opinie over. Wat mag je vragen, wat mag je doen. “ …hoe ist ? …”. Het wordt op een lachen onthaald. “ ..je ziet er erger uit dan ik …”.

Enige tijd later komt Joris met een ijsje af voor Jan. “ Wat is dat ,, “, “ …een Dame Blanche …”. “ Da was ne Dame blanche “, zegt Jan. Joris : “ … profiteer ervan, geniet ..”. En plots komt hij met een hele winkelkar vol etenswaren af die hij in Jans schoot werpt.

FKPH

Ook een soort bucketlist had hij opgesteld. Parachute springen, helikopterdoop, kajakken over de Noordzee en als kers op de taart een aparte exclusieve safari in Mozambique met kokos olie, honing, bijen en nijlpaarden. “ Of anders heb ik nog een soort stamboom “, zegt hij. “ … met tientallen mensen die we kunnen bezoeken, met mensen waar je nu tegen kan zeggen wat je altijd al wou zeggen “. “ YOLO, .. ? “.  Hij snapt het niet. “ YOO – LOO , …”. Joris : “  you only live once “.  “ … zou liever Fortnite spelen …”, niet onder de indruk van dit alles.

Joris pusht echt zijn vriend, hij wil hem niet verliezen, maar het interesseert Jan niet meer. Hij heeft zich neergelegd met zijn ziekte, berust erin. Best dat er nog garantie is op medicatie, om een beetje te kunnen leven op een normale manier. Joris heeft liever rust, zo’n ouderwetse zondag, niks doen, genieten ,luieren, alle zorgen opzij. “ …goed dan doen we dat “. Jan : “ … dat hoeft nu niet “. En hij legt nog een plaatje op, “ Feeling Good “, van Nina Simone. Een ziekte dat je beetje per beetje sloopt. En soms wordt het je teveel. Wil je rust.

Joris vraagt nog eens : “ … ga je me missen als je dood bent ? ”. “ … doe es normaal hé “. “ … en als er een geest is ? “. Joris : “ het zou omgekeerd moeten zijn “. En hij legt een nieuw rond zwart vinyl op de draaitafel. De naald nog niet laten zakken. “ … hoe voel je je nu “, dit tot tweemaal toe. Jan loopt weg, verdwijnt en gooit de deur met een klap toe. “ … ik denk dat ik het verknoeit heb “.

Net dit gezegd rinkelt zijn telefoon. Een metaal robotachtige stem spreekt. Al zijn gevoelens, zijn frustraties, zijn verwachtingen, zijn angsten, … helder en nuchter van geest klinkt de monoloog. Joris onder de indruk. Dit is een soort afscheid. Terwijl de stem nog verder klinkt uit de gsm komt Jan plots terug. Heeft hun vesten mee. Ze trekken ze aan, ook zonnebrillen worden opgezet. Een laatste elpee op de pick up. Rook spuit de helft van de scene in een grijze waas. Een apart sfeertje hangt over het podium. Twee individuen, twee vrienden gooien nog eens alle remmen los, uitbundig, alles vergetend. Toen er nog niks aan de hand was. Beide gaan voor de laatste maal samen uit de bol.

FKPH

“ Banaan “, van Jebroers. Dit Nederlandstalig rapnummer gooit alle frustraties los, de dood is aanvaard, ook het gemis. “ … ik heb mijn stoute schoenen aan …”

Joris en Joris hebben hier vanavond getoond hoe je met tekst ( stem timbre ), dans en mimiek een delicaat thema op zo’n manier kan brengen dat zelfs jeugdige kinderen het kunnen ervaren op een manier zonder dat het te neerslachtig wordt.

n.b. :-  een stuk daterend van 2016, en nog steeds even fris.

         – gebaseerd op het leven van Jan De Brabander, vormgever van theater Bronks bij wie in 2011 Parkinson werd vastgesteld.

Corona Brugse artiesten in de kijker – 68 – ’t Pleintje Biekorf –

Hopelijk wordt het voor Anna Vercammen een succesvoller cultuureel jaar.

Peter vertrok lachend met zijn naambord, jammer maar je kan niet alles voorzien, maar we horen binnenkort wel weer van hem.

Intussen kan Anna zich volledig concentreren als ambassadrice voor 2020-2021, op en naast het podium..

Zondag 20 september 2020, met het virus in gedachte geen autoloze zondag in Brugge. Maar Brugge koos voor een Cultuur Volle Zondag . Her en der in de stad kon je iets meepikken en beleven, mits reservaties, … of tot de plaatsen voor het podium volzet waren onder de bomen aan de Burg. Ook de cultuur stalletjes hadden zich hier genesteld. In het centrum van dit alles stond een soort aanplakbord – De grote After-Corona-Bucketlist waar ieder zijn mening kwijt kon schrijven.

Ook het pleintje met ingang langs de Sint Jacobstraat kreeg een nieuwe naam. Dit jaar in mineur, slechts een 32 tal genodigden toegestaan. Amper een half uur later na enkele korte mededelingen en Anna haar bedanking werden de borden onthuld. ’t Pleintje 2020-2021 draagt voor één jaar de naam Anna Vercammen plein.

Filip Strobbe, directeur van de Brugse Stadsschouwburg leidde in. Burgemeester Dirk De Fauw vervolgde. De namen van de voorbije jaren eens overlopend. Over naam en faam in de Brugse Cultuurwereld. En Anna is dit jaar samen met Nina Everaert en Sylvie De Meerleer de huiskunstenaars van het nieuwe cultuur seizoen. Sylvie geboeid door textuur mocht dan ook dit jaar de muur in de entree van de Biekorf onder handen nemen. Anna zullen we dit jaar diverse keren in de loop van het jaar met diverse voorstellingen op het podium zien staan. Ze herneemt ook haar prachtig stuk van De Kopergietery “ De Koningin is verdwenen “. Theater met muziek en tekeningen.

Filip gaf het woord aan haar. Anna : … laat ons onze zinnen verzetten … een poëtische tekst. Het is een bijzonder tijd zei ze ook nog, een bijzondere tijd tout court … om cultuur te brengen in Brugge. Met een prachtige tekst bracht ze nog een ode aan het theater. “ Oh,… Oh, Nostalgie … Oh … “.

“ Zorg intussen goed voor je naasten, en allen die je liefhebt, .. “. “ Dank je wel “.

Filip nodigde iedereen uit om een glaasje te drinken en zeker de tentoonstelling in De Biekorf niet te vergeten. “ Dank u wel, en nog een aangename dag “.

Peter Slabynck keerde huiswaarts met zijn naambord en een flesje witte wijn. Er werd nog even nagepraat terwijl Lara Taveirne met haar zoontje speelde in de ingang. Was dit één van haar kinders die had gezegd dat ze haar volgend boek al naar de uitgever kon brengen, want ze had al 36.803 woorden neergeschreven in deze corona periode. ( cfr haar interview tijdens de Brugotta Awards ).

Foto’s en tekst tijdens de officiële opening in mineur, …tekst luisterend aan de ingang, grotendeels gestoord door de voorbij rijdende auto’s en de valiezen op de kasseien. Ik was niet bij die 32. Maar nadien toch Anna en Sylvie even voor de camera.

Even binnengewipt bij Sant, de tentoonstelling in de Brugse Stadshallen.

Later op de dag nog even de cultuurtentjes bezocht,

Nico ( cultuurschepen ) en Dirk ( Burgemeester ) hun schrijven op het bord vastgelegd.

Nog even een minieme vertoning onder de bomen bekeken van Circus Woesh op hun éénwielers,

om dan af te zakken naar het Volkskunde Museum waar Jan Couvreur voor gezellige meezingers en klassiekers zorgde tijdens de volksspelen die menig bezoeker bekoorde.

En ook nog even de trappen opgeklommen van de St. Jansmolen , die zijn 250 ste verjaardag vierde. ( beide met reservatie ).

Deze cultuurvolle Zondag met lage felle zon kon op tal van bezoekers rekenen die verspreid over de stad her en der iets meepikten, luisterden, speelden en genoten van het kleine maar gezellige aanbod.

Mijn route startte zoals de laatste jaren aan het Pleintje.

Via de tentoonstelling Sant in de Halletoren gaanderij,

Even de kraampjes van de diverse verenigingen bezocht die hun aanbod naar buiten konden brengen op deze charmante cultuurmarkt.

Je ongeduld, frustratie of verlangen neerschrijven in deze periode.

Genieten van één van de vertoningen op het kleine podium. Geen reservatie nodig, je kon je neerzetten op één van de ongeveer 146 stoelen en de ganse middag genieten van enkele korte vertoningen. Gestart werd rond 12.00 met het circus Woesh.

Verpozing zoekend in het Volkskunde museum om dan te eindigen met de viering van de molen.

Bijna omringd met duizenden molentjes kon je de trappen op en binnenin het hout en touwwerk bewonderen die voor de werking zorgen, malen, persen, … en tevens genieten van het uitzicht op de Verloren Hoek. En een molentje meenemen om aan de wedstrijd deel te nemen om de 250ste verjaardag te vieren.