ParkPop Oostkamp – 18 aug. 2019 –

Traditioneel wordt Park Pop de zondag afgesloten met enkele optredens voor de kleinsten, de jongsten … en de ouders ( ? ). Ze konden genieten van de ‘ Crazy Disco show ‘ en van ‘ Tine & The Oltmans ( cfr. Ghostrocker, Doornroosje ). De zon van de partij, en de ballonnen kleurden ook weer het Beukenpark. Velen bleven nog even met hun kroost, dit was wat Bent ook opmerkte. “ Wij zijn niet gewoon zo vroeg op te treden, maar nu zie ik de mensen, ballonnen en kinderen met koptelefoons “. Ook de Vip tent was goed bevolkt,

verwacht een paar honderden voor deze zondag, dat was ook merkbaar buiten om plaats te vinden om de auto kwijt te raken. Een kleine 40’ minuten rondtoerend, voor een plaatsje tien straten verwijderd van de ingang, en net op tijd om Bent Van Looy in de lens te krijgen.

Een schitterend optreden, up tempo nummers en zijn nieuwe lp ‘ Yours Truly ‘ promotend. Iets later dan aangekondigd,tn_IMG_9452 nog enkele minieme sound checks en de band startte. Nieuw probleempje, de ukelele was niet oké. “ Ik heb er nog één in mijn koffer ( auto ) zitten, … we zullen dan maar starten met “ Yours Truly “. De reserve ukelele werd aangereikt, enkele aanslagen, …. ?tn_IMG_9454 “ … ook niet oké, “ … een kleine check na enkele uitlatingen zoals Christ, God, … “ oef, toch ok “. Een rustiger nummertn_IMG_9690 werd ingeleid met dat verhaal over zijn zwart boekje dat hij steeds bij zich heeft. Op wandel door de straten van Parijs, het verloren. Alle ideeën, hersenspinsels, notities onherroepelijk verloren. Dus dan maar een nieuw boekje gekocht en proberen alles opnieuw te noteren. Er redelijk in geslaagd, vond hij zelf, zes maand later het eerste teruggevonden onder de zetel in zijn appartement. Ze naast elkaar gelegd, en wat bleek, identieke notities ( ? – met een korreltje zout ). Zijn bindteksten waren weer zeer poëtisch en biografisch.

“ Wie is er hier verhuisd ?, … ik ook, woon nu in een klein dorpje onder Antwerpen “, ‘ The Other Guy and Me ‘. “ Zijn jullie klaar voor een wilde rit, … doorheen mijn nachtmerrie, ? … dacht het al “. “ Ineens zijn alle kinderen verdwenen, … zou het iets te maken hebben met die nachtmerrie ? “,’ Nightmare ‘. “ Het volgend nummer gaat over een spookhuis “.

Naast muzikant en zanger profileert hij zich ook als een aangename verteller. De up tempo nummers overheersten de set, maar met een excellente band en zijn energie was dit echt passend bij dit live optreden in het Beukenpark. tn_IMG_9612 ‘ Make Believe ‘, een prachtige song uit zijn nieuw album balanceerde dan weer tussen het rustige en het up tempo. Een andere variatie van Das Pop. Tijdens een bepaald nummer, drumsticks in de hand en mee drummend met Kees.

“ Rijdt er hier een trein naar Oostkamp ? “, ‘ Downtown Train ‘. Na nog enkele sublieme songs waren we aan zijn laatste nummer gekomen. Hij toonde een blauw zakje, “ … stuff ( ? ) van een klein meisje, …”. Opende het boven zijn hoofd en gekleurde kinder elfen glitters dwarrelden op hem. ‘ The Open Road ‘,

.Nadat hij zijn muzikanten ( bassist Niek Meul, gitarist en synth Yorick van Norden, drummer Kees Schapers, toetsenist David Poltrock en gitarist Younes Faltakh )

voorgesteld te hebben nam hij met een jump tn_IMG_9717 afscheid.

L.A. Vation,

ze hadden in 2014 de massa tot luidkeels laten mee roepen, zelfs de grote U2 die hard fans waren onder de indruk van hun verschijning. En nu 5 jaar later staan ze er terug. De eerste tribute band die voor een tweede maal terugkomt. Realistisch, je moet er echt met je neus opstaan, want zelfs de gelijkenis is frappant. tn_IMG_9868 Over de ganse aardbol hebben ze magistrale concerten gegeven, net als U2. Jason Thiesen

leerde de band kennen op een memorabel jaar. 1987, … op 9 maart kwam het prachtige album “ Joshua Tree ‘ uit. “ The time I fell in love with a band out of Dublin “.Hij en Bart Davis tn_IMG_9853 ( as The Edge )

brengen dezelfde energie in hun gezamelijke zangpartijen tn_IMG_9842

en Mickey Hachey tn_IMG_9814laveert tussen hen in met zijn bas,

even melodieus en vol overgave als A. Clayton. En geruggesteund door die typische U2 drum roffels van Jorgen Ingmar Alofs is de sound van U2 compleet.

Er werd gegrasduind uit nummers van the ’80 ties, ‘ 90 ties and 2000, en zelfs nieuwer werk. Ze waren blij om hier weer op dit podium te staan net voor een drieweekse tournee door Holland. “ Sunday Bloody Sunday “, de Ierse vlag wapperde.

“ Nice to be back here in that beautifull park “. “ It’s our second time we stand here, … remember for those who saw us then “. En met “ In The Name Of Love “ namen ze afscheid. Niet echt, we werden nog getrakteerd op het nummer dat U2 in moeilijke tijden bij elkaar hield, “ One “. “ Thanks, and great to be back here, … sing mo mee ( ? ), …” Where The Streets Have No Name “.

Na hen werd alles in gereedheid gebracht voor een aparte party band, ze werden doorgespeeld door een groep die al vier maal op Park Pop stond ( cfr. presentator )tn_IMG_9971. Dirty Daddies,tn_IMG_0008 een uitbundig zevental mixte hits na hits aan elkaar met de nodige show en vuurwerk, rook, glitter en vuurwerk. Het was dekking zoeken, zelfs voor ons fotografen werd er een veiligheids streep frontstage getrokken, tn_IMG_9968voor de warme gloed en het vurig enthousiasme van deze uitbundige muzikanten die weten hoe je een feestje bouwt

en het publiek tot het uiterste uit de bol kan laten gaan.

Eénmalig in België en op Park Pop, want hierna zijn ze terug naar Nederland voor een reeks van 22 concerten tot februari 2020. “ It’s My Life “, “ Beautifull Day “, “ Hey Baby “, “ Radar love “, “ We Will Rock You “ “ Zombie “ tot Ierse dronkenliederen.

Dit zijn echt de Nederlandse vertegenwoordigers tn_IMG_9996 van onze Truttes.

Viktor Verhulst en Kobe Ilsen konden nadien met hun dj set de toeschouwers verder laten feesten in het Park.

Park Pop 2019 – Oostkamp –

Zaterdag 17 augustus 2019 oogde het Beukenpark leeg rond 14.30 uur, iets wat we niet gewend zijn sedert jaren. De voorspelde weersverwachtingen hadden er zeker mee te maken. Maar een half uurtje later toen ‘ Fuzz top ‘  tn_IMG_8215werd aangekondigd was er toch al een groot aantal bezoekers present. Voor de eerste maal een tribute band uit Frankrijk, met de manager achter de drums, de baardloze Patrick Girardon. En de twee baarden, gitarist Julien en bassist Fred. Net echte baarden, of is het zo, dat vroegen velen en ZZ Top fans in het publiek zich ook af. tn_IMG_8219 Sinds 2010 toeren ze rond met veel succes en ook Park Pop viel voor deze Fransen. “ Sharp Dressed Man “, “ Gimme All Your Lovin’ “  IMG_8167deden de toeschouwers meezingen. Een hele resem uitstekend gebrachte nummers en drie kledijwissels zorgden voor een excellente opener.

Even goed luisteren, net Caleb Followill, het leunde er zeer dicht tegenaan qua stemtimbre. Tony Bowen,tn_IMG_8302 Matt Avery, Tom Jaworski en Alastair Anderson ( Kins of Lion ) vormen de nr. 1 Tribute band uit de Uk die The King Of Lions ere aandoen.tn_IMG_8281 Sober, muzikaal en een schitterende stem. Meer hoeft het soms niet om een set neer te zetten, hun uitvoering van onder meer “ Sex On Fire “, “ Temple “, leunen zeer dicht tegen het origineel.tn_IMG_8272tn_IMG_8297tn_IMG_8309 Zelfs een show op MTV en optredens voor tienduizenden toeschouwers in de laatste tien jaar bewijzen dat ze fenomenaal zijn tussen de vele Tribute bands.

Opnieuw profileert Park Pop zich om de grote toppers in dit genre te programmeren. Nog een kraker in dit genre sluit de avond af, maar eerst kregen we nog drie memorabele Belgische bands.

Red Zebra, één jaartje verwijderd van hun 40 jarig bestaan.tn_IMG_8365 Sinds 1980 enkele wissels, maar met de huidige muzikanten bewijst Peter Slabbynck sinds de laatste twee jaar dat ze nog steeds toonaangevend zijn in hun genre. Muziek, performance en escalerend tegen politiek en huidig toestanden of reacties, uitlatingen van het moment, ( cfr. ” ’t riekt hier no vis, d’as bi de Vips zeker … “. Prima dagje om een banaan te eten want, nog ene zonder schimmel en aan de huidige prijs,tn_IMG_8588 ( cfr. telefoontje van Homans om bananen te promoten ). “ Spit on The City “, “ John Wayne “, stralen nog steeds diezelfde sfeer en energie uit en de klassieker “ I Can’t Live in a Living Room “ hoeft zelfs niet meer besproken te worden, het Brugs Volkslied zo ware.

En vanavond met twee gastmuzikanten, op bas Laurence Castelain en op synth Sandra Hagenaar.

De elektro wave van Alk-A-Line paste bij de sound, en na een gezamenlijk optreden in april jl. versterkten ze vandaag de zebra’s. Wat de zilveren glitters betekenden, gewoon even zot doen.

Het Beukenpark was goed volgelopen voor hen en de grote vloot stroomde nog toe voor de optredens van Belgian Asociality ,

één van de laatste Belgische punkbands die al meer dan dertig jaar meedraaien. Voorin was het te merken aan het publiek, line ups, bodychecks, compleet uit de bol gaand

op de tonen van deze vier koppige bende woestelingen die hun Nederlandstalige power nummers het park in zwierden. Leadzanger Marc Fosté,tn_IMG_8723 Bie, Jorge en Nicolas bezorgen zeker volk aan de toog.

Het park was volledig opgewarmd om de decibels te omarmen van Channel Zero. tn_IMG_8820 copy Na 7 jaar Europa plat gespeeld te hebben stopten ze in 1997, jaren later na een reünie concert in 2010 die uitgebreid werd door de massale aanvraag voor tickets staan ze er terug. Franky Desmet Vandamme tn_IMG_9021en de beukende gitaren, bas en drum, bijna stoere Vikings qua uitzicht maar sublieme muzikantentn_IMG_8902   tn_IMG_8854tn_IMG_8847 tn_IMG_8913die de verwachtte regen, met een schitterende sound, het Beukenpark verjoegen. “ Hot Summer “, niet echt maar de temperatuur steeg tijdens dit optreden. Hopelijk blijven ze verder optreden en kunnen we nog lang van hen genieten.

Afsluiter ‘ Tragedy ‘ uit de USA noemt zich een ode aan het tijdperk van disco, metal en glitter.tn_IMG_9038 ‘ A Metal Tribute tot he Bee Gees and Beyond ‘. Voorin was het een beetje opener geworden, de harde kern en fans van de drie voorbije groepen waren iets meer naar achterin het Park gezakt. Zij die nog vooraan stonden keken nu en dan naar elkaar, wat is dit voor iets. Niet echt mee het eerste moment met deze Amerikaanse partyband.

Maar éénmaal in hun sfeer was het een niet te missen kennismaking. Show, uitstekende muzikanten die op hun manier talloze bekende hits uit de discojaren, en ook andere genres van vervlogen tijden een nieuw leven inbliezen.

” Aquarius “,” Country Road “, … How deep is Your Love “, ” Stayin Alive “, Dancing queen “, … Zelfs Grease, ” You’re The One I Want “, … vormde één van de hoogtepunten uit hun spectaculaire show. En ook de leadzang, was het nu Disco Mountain Man, Mo’Royce, Andy of Gary was van een hoog niveau. Zelfs de samenzang was heerlijk en tussenin nog verstoord te worden door de knotsgekke Lance speelden en zongen ze tal van hits waar we vroeger op dansten of meezongen.

Een knotsgekke show met klasbakken mocht zo de deuren sluiten.

 

Paulusfeesten 2019 – Oostende –

Vrijdag 16 augustus stond de band die in 2018 toerde in het Vlaamse land, met tal van uitverkochte optredens. ‘ Neil Young 50 jaar ‘, en vanavond was het exact vijftig jaar geleden dat hij met zijn kompanen, Stills, Nash en Crosby voor de eerste maal optrad. En dit op Woodstock. Het was de kans om Guy, Patrick, Jan, Ron, Axl, Eriksson, tn_IMG_8143 Gertjan en Piet aan het werk te zien op deze Paulusfeesten met dat immens repertoire van een icoon in de muziekwereld. tn_IMG_8129 copy

Nog de laatste nrs., o.a. “ Ik ben Zo eenzaam zonder Jou “ gehoord van een coverband die zich ‘ El Bandido Band ‘ noemde.tn_IMG_7807 De covers van Will Tura werden door een 11 koppige band gebracht, de XXl versie met blazers en percussie. Ze hadden het publiek op de hand met hun meezingers. Dries Uyttenhove tn_IMG_7809 dirigeerde hen vol passie met dit eerbetoon aan onze Vlaamse nummer 1.

Tussenin de optredens zorgden ‘ Les Enfants du Feu ‘ voor verpozing met een stukje straattheater.tn_IMG_7813 Magische steenkool in handen van elfen.tn_IMG_7823 De omstaanders werden mee betrokken in hun spel.

Jammer, maar even later begon het ietwat te druppelen, geen fikse regenbui maar toch genoeg om doorweekt te worden, de paraplu’s werden bovengehaald tn_IMG_7900 tijdens het optreden van een excellente rockband die Creedence Water Revival terug naar ons brengt. ‘ Cosmo’s Foger-T ‘, met Frankie Saenen op drums en tevens de leadzang, tn_IMG_7833 omringd met gitarist Jo Neyskens en bassist Geert Schurmans. De Bayou, the Swamp weer tot leven brengend met John Fogerty’s songs uit de Deep South. Een uitbundige massa de regen trotserend, juichend tot het laatste nummer en nog getrakteerd op meerdere bissen. tn_IMG_7915

Deze avond was al geslaagd en terwijl ‘ Les enfants …’ het vuur aanstaken tn_IMG_7924 tijdens de laatste pauze drupte het al iets minder. tn_IMG_7936

Maar frontstage was het opletten voor het neerstortende water van het podium dak, cfr., een collega fotografe nam dan maar haar beelden vanop het podium.tn_IMG_8119 Riguelle , Swinnen en kompanen speelden een set om U tegen te zeggen. “ Old Man “ dat dateert van 1971 werd door Patrick Riguelle aangekondigd als : “ … de jongste ( Gertjan Van Hellemont  ) van ons speelt nu iets voor de oudste van ons ( Hautekiet ) …”. tn_IMG_8028 Ook bracht hij ode aan de betreurde Willy Willy met de song, “ … dit is er ééntje voor Willy Willy …”, ‘ My Boy ‘. The Scabs waren aanwezig deze avond op de Paulusfeesten, tn_IMG_8062 nevenprojecten of bedankingen die zondag nog meer tot uiting zullen komen op de tribute to Willy Willy, the Voodoo Band.  ( cfr. : Onder een warm zonnetje gaf hij met zijn band in 2017 een memorabel optreden op dit podium ) IMG_0434. Zondag, een ode aan hem met een grote schare vrienden en collega muzikanten.

Pier en Pol beleefde vanavond één van zijn hoogtepunten uit het opnieuw uitstekende programma.

Nostalgie Beach Festival 2019 – Middelkerke –

Zaterdag 10 augustus 2019 vond de zesde editie plaats van het Nostalgie Beach Festival te Middelkerke. Ongeveer 17.000 muziekliefhebbers waren afgezakt voor de diversiteit van groepen die elk op hun manier de jaren ’70 en ’80 domineerden. Grote publiekstrekkers dit jaar waren onze eigenste Clouseau en de Britse band Status Quo. tn_IMG_7317 Clouseau zou normaal dit jaar een sabbatical houden maar om een bepaalde reden is er anders beslist. Slecht zes optredens dit jaar ( 3 in België en 3 in Nederland ), en Nostalgie was de eerste passage in Vlaanderen. Vooraan was het een grote drukte en o.a. “ Anne “ werd luidkeels meegezongen. tn_IMG_7314

Ook veel respons voor Francis Rossi ( die een tweede jeugd heeft gevonden ) en zijn kompanen. Samen met oudgedienden Andy Bown ( sinds 1976 ) op synth, John Edwards ( al meer dan dertig jaar erbij ) op bas. En de jonge garde Ritchie Malone op gitaar en Leon Cave op drums werd er meegebruld op de vele hits uit hun carrière. “ Roll over Lay Down “, “ Rockin’ all over the World “, … Dit was hun enige passage in België tijdens hun ‘ Status Quo backone ‘ tournee. tn_IMG_7678

Opnieuw een schitterende editie, droog, zonnig en met een redelijk windje werd afgesloten door Adamski die de zieke Faithless verving. Voordien hadden we al genoten van Wet Wet Wet, Big Country, Fisher- Z, Marc Almond en de Nostalgie All Stars.

Backstage kon bij Nostalgie het feestje starten voor de jarige Evy Gruyaert die presenteerde. tn_IMG_7769 Vlot en enthousiast leidde ze alle groepen in.

TAZ – Compagnie Marius – Oostende

Donderdag 8 augustus 2019, de vierde vertoning van ‘ Les Enfants du Paradis ‘ van Compagnie Marius. Al ettelijke jaren zorgen ze voor uitverkochte toneelvoorstellingen, zondag 4 augustus in première gegaan op Theater aan Zee te Oostende en nog 2 vertoningen te gaan. Ettelijke dagen voordien waren alle voorstellingen opnieuw uitverkocht. Marius profileert zich als geen andere theater compagnie ( ze hebben er ook hun naam aan ontleend media1) om Franse films, is het nu drama, of is het comedy om te zetten op het toneel en steeds op aparte locaties. Deze opvoering van Les Enfants vond plaats op het domein van de Koninklijke villa, tn_IMG_6669 met zicht op zee. De vaste kern, opnieuw met enkele excellente gastacteurs hield ons meer dan twee en een halfuur met een kleine tien minuten pauze gekluisterd op hun eigen prachtige tribune.

‘ Les Enfants du Paradis ‘ theater, circus en een liefdeshistorie draait rond de bevallige Garance en haar vier aanbidders. De mime artiest Baptist, tn_IMG_6705 de grote acteur Frédérick Lemaître,tn_IMG_6728 de criminele dandy Pierre François Lacenaire en de graaf Edouard de Montray.tn_IMG_6759

Alle vier dingen naar haar charmes, … maar wie zal haar echt veroveren ? In deze hele historie krijgen we nog tal van neven karakters ( Nathalie, Jéricho, de directeur, de toneelmeester de gendarmes, de schrijvers,… )  die allen ook weer door de diverse acteurs op schitterende en tot hilarische vertolkingen zorgen.

Een staand applaus voor dit staaltje toneelspel dat iedereen aanspreekt kwam hen dan ook ter ere rond 23.25. Compagnie Marius heeft weer een visitekaartje af gegeven op TAZ#19. tn_IMG_6880

Verder verslag en beelden volgen nog, de toeschouwers nog in het ongewisse latend voor de laatste twee vertoningen.

Klinkende Kroegen – Brugge –

De Estaminet had een pop up bar neergepoot in het Astridpark om zijn cliënteel en andere toeschouwers volop te kunnen laten genieten. Buddy Munro,tn_IMG_6486 veteraan rockers mochten het publiek opwarmen voor The Esta All Stars. Zanger Jan Podevijn tn_IMG_6512 vond het een eer hier in dat prachtig park op dit podium te mogen staan.

Frontman Arne Desmet ( The Blues Vision ) en zijn muzikanten hadden tn_IMG_6603 o.a. twee sterke Jannen mee tn_IMG_6628 om er een gezellig laat feestje van te maken. Zo kennen we The Esta’s. En het publiek in volle getallen tn_IMG_6662 genoot, zong en danste mee.

 

TAZ Oostende, – Compagnie Marius –

Een terugblik op TAZ 18, na De Schpountz ( 2012 ), Manon & Jean Florette ( 2013 ), Figaro (2015 ) en verleden jaar met ” Onze wederzijdse vriend ” brengt Compagnie Marius dit keer op de 23ste editie van Theater aan Zee hun nieuw stuk, ” Les Enfants du Paradis “, de zes vertoningen waren opnieuw in mum van tijd uitverkocht. Gebaseerd op een filmscenario, ook dit is één van hun sterktes om op originele manier en toch de grote lijnen behoudend hun bewerking ervan te maken. Voor de geïnteresseerden een iets uitgebreider verslag met meer beeldmateriaal ( jammer, kijken recht in de zon, verkeerde plaats gekozen ), dan het korte verslagje in 2018.

Woensdag 1 augustus 2018, de derde vertoning van “ Onze wederzijdse vriend “ op de scheepswerven van het D.P.I. Dit in het kader van Theater aan Zee ( TAZ ). Een marathonvoorstelling van Compagnie Marius naar het gelijknamige boek van Charles Dickens. tn_095-IMG_7824

Rond 16.06 waren we nog aan het plaatsnemen op de aparte boog tribune. Een handgemaakte constructie van staal en hout met zelfs een mini tafeltje ( ideaal om eens te leunen of een glas op te zetten ). Ambachtelijk werk uitgevoerd door de mensen van de Compagnie zelf.

Deze groep gespecialiseerd in open lucht theater en de klassieke literatuur gaat echt geen uitdaging uit de weg. Ook nu niet. Het laatste boek van Charles Dickens werd onder handen genomen, een turf van ongeveer 650 bladzijden ( varieert volgens uitgever en boekvorm ). En met meer dan 40 personages, middle class, upper class, working class en lower class. En niet te vergeten de nevenfiguren die soms een belangrijk item in dit verhaal vertolken. Het resultaat is een bijna vier en een half uur staaltje toneel. “ Een huzarenstukje om deze turf tot een toneelstuk om te vormen zonder schade te doen aan het verhaal,…”,zei Frank Dierens achteraf tijdens het babbeltje.

Net voor we plaats gingen nemen op de tribune werden we eerst nog eens getrakteerd op een heerlijk soepje, typisch Brits, want wie kent nu de soepcombinatie erwten met munt.

Geprogrammeerd om16.00, … vandaag iets later gestart ( 16.08 ). Het stuk werd opgedeeld in vier delen en onderbroken met drie aparte pauzes. Eerste pauze- sandwiches ( rosbief en augurkjes en ene met zalm en cruditeiten ) en thee, tweede pauze thee en muffins ( cake met gedroogd mango fruit ), derde pauze thee.

Glazen bijhouden want er werden flessen water verdeeld op de tribune. Compagnie Marius verzorgd hun publiek steeds op een aparte manier.

De acteurs die elk diverse rollen speelden waren ongelooflijk in hun vertolkingen, vliegensvlugge kledijwissels, tot zelfs op de scene toe. En Frank Dierens ( de advocaat ), tussenin om een vuurtje vragend aan het publiek, en Waas Gramser als butler zorgden tussen de speelstukken als ‘narrator’ ook nog eens voor de verhaallijnen. Ook even Kris Van Trier in kostuum van Meneer Boffin verduidelijkte naast het publiek nog even enkele puntjes, zichzelf thee inschenkend.

Het spel startte, met een vader en dochter op een boot, conversatie, … en er is iets gebeurd. Prachtig en ingenieus uitgebeeld op dat vlakke beton. We worden meegesleurd in het verhaal van John Harmon, verdronken ? Wie zijn de mogelijke erfgenamen ? Is het wel een ongeluk ?

Waas Gramser ( 5 rollen ), Kris Van Trier ( 6 ), Frank Dierens ( 2 ), aangevuld met Clara Cleymans ( 6 ), Jonas van Geel ( 5 ) en Evelien Bosmans ( 6 ) dompelden ons onder in het ‘who dun it ‘ verhaal en de perikelen van o.a. de families Boffin, Hexam, Wilfer en Podsnap. Verwikkelingen, liefdes histories, macht en bedrog hielden ons in spanning voor enkele uurtjes.

Fragment : Bella leest, schrijft een brief aan haar vader, … vermoedelijk de tekst die ze moet opzeggen, praktisch dit kan je dus af lezen zonder het te moeten onthouden. Laatste lezing kwam letterlijk uit het boek en wij zagen het beeld links op scene.

( treinfragment, oja boek was ‘Onze … ‘ van Charles Dickens die ze in haar hand had ).

Buiten spelen, natuurelementen en geluiden zijn niet te regisseren. De meeuwen ( foto invoegen ) krijsten soms zo luid ( of lachten ze mee wat er zich onder hen afspeelde ) dat er flarden tekst moeilijk verstaanbaar waren, maar wat wil je we zitten dan ook aan de Thames ( boek ). Een leuk detail : Jonas verschoot, en … Eveline Bosmans zei : “ NOG NOOIT EEN MEEUW GEZIEN ? “. vliegende-meeuwen_1122-2190 Hilariteit op de tribune.

Dickens schreef dit boek aan de vooravond van het kapitalistisch tijdperk. Geld, geld, wat doet het met ons, … en dit komt op allerlei manieren ter sprake in het verhaal van John Harmon. Ben je rijk of arm , lower of upper class, dat beetje meer zorgt voor jaloezie, een extra kans om de levensstandaard te verhogen en kapers die uit alles munt willen slaan.

In première gegaan op de linkeroever van Antwerpen en nu na een resem vertoningen hier in Oostende. De tekst meer machtig. Slechts enkele luttele momenten een lichte flakkering van hoe ging het ook weer ( volgens het scenario ). Maar allen hebben het stuk en hun tekst onder de knie en enkel met enkele geestigheden die niet zouden gebeuren, of de meeuwen, of een bepaalde interactie met mensen uit het publiek zorgden even voor een andere tekst of variatie. En natuurlijk de aankondigingen dat het pauze was, deze zullen wel verschillen van avond tot avond.

Een sober decor ( houten planken her en der verspreid met in het midden in witte kalkletters John Harmon ), maar weer zo doordacht in elkaar gestoken, de piano en oude rekwisieten. En natuurlijk de kostuums die de late jaren ’80 van de negentiende eeuw verpersoonlijkten droegen enorm bij met deze dramatische uitvoering, zonder de nodige humor achterwege latend. Met enkele goed uitgezochte attributen kan je alles verwezenlijken, het is maar hoe je het gebruikt. ( cfr. : o.a. de opklapbare plank met glazen in het café ).

Nadat het stuk gedaan was,

werd het publiek bedankt voor het uren lange toneelstuk, er werd wederzijds gegroet en een staand applaus voor hen, ook voor drie medewerkers die erbij werden geroepen. Geen idee, wie en wat hun functies waren, maar ook chapeau voor hen.

Een spielerlei … onder elkaar ?

Na de vertoning zei Frank dat er een groot aantal personages, vooral upperclass, geëlimineerd waren, niet echt het verhaal tenietdoend, zij konden geschrapt worden en zo toch nog dit verhaal van John Harmon op een kwalitatieve manier te brengen. Anders was dit gewoonweg niet te doen. En, nog een sterk staaltje, bij een bepaalde scene lag er één matras achter de bomenrij onzichtbaar voor ons. Een stunt,… net of hij in het water gevallen was na neergeslagen te zijn.

Nadien ook nog eens met Clara gepraat, vooral over de vertoningen in Frankrijk. Niet enkel een marathonvertoning maar dan ook nog eens op stap in het Franse gedeelte en Frankrijk. De taal moet je zeker machtig zijn om zulke huzarenstukjes te verwezenlijken, maar zoals al gezegd Comp.Marius draait er zijn hand niet voor om. Clara wist te vertellen dat ze nog nooit zo had gestudeerd op een stuk. Deze toneelgroep weet intussen na al die jaren ook wie ze als gastacteurs, actrices aanwerven voor een bepaalde rol, zelfs al ben je excellent als speler, je moet tevens de Franse taal machtig zijn. “ … ik heb toch hard moeten studeren om dit onder de knie te krijgen …”.

Acteurs enorm sympathiek weer,

want na de vertoning serveerden zijzelf ons nog een lekkere Kaapse wijn.

Verslag en beeld ‘ Les Enfants du Paradis ‘ eerstdaags.