De Reuzendoder . Brugge –

Ook de vertoning ‘ De Reuzendoder ‘, had te lijden onder het virus dat nog steeds aansleept. Uitstel, annulatie, terug opstart. De Reuzendoder – Hemingway – Donderdag 13 jan. 2022 – eindelijk op het podium van de Brugse Stadsschouwburg.

De Reuzendoder was één van de hoofd producties van de campagne 2021 ‘ Te Gek ‘, die steeds delicate onderwerpen aansnijdt en het dichter bij het publiek brengt. Te Gek !?Roes(t) sneed o.a. alcohol, drugs en gokken aan. Donderdag was ook de grote première van de herstart ( na alle verwikkelingen ) van deze productie te Brugge, daags voordien vond er al een try out plaats ( ontdubbeling vertoning – 200 man – ). Tijdens de try out, zoals Thomas tijdens zijn inleiding zei, nog enkele kleine aanpassingen gedaan maar vanavond zijn we klaar voor de grote start. Voor hij het had over het stuk, gaf hij ons nog enkele wetenswaardigheden over hemzelf. Zijn studies, zijn werk.  

Thomas Janssens : geboren in 1988 – afgestuurd in 2011 aan het Antwerpse Conservatorium ( rond 2000 Studio Herman Teirlinck en de Toneelopleiding  Dora van der Groen samengesmolten, De Studio later nog eens geïntegreerd – 1995 – ). Zelf was hij er trots op dat hij nog les gekregen had van Dora, toen reeds 80. Zelf is hij er sinds 2014 ook docent. Debuut als jong theatermaker, de bewerking van ‘ Winterlicht ‘ naar het boek van Jeroen Brouwers, in 2013, en tevens de hoofdrol gespeeld. Toen al bleek dat voorstellingen maken van waar gebeurde feiten hem enorm lag. Een voorkeur voor straffe verhalen bleek al van zeer vroeg ( was o.a. lid – nog steeds ?- van Fernweh, theater voor uitvoerende kunsten ). Dit kwam tot uiting met de vertoning “ de laatste reis van Donald Crowhurst “ in 2015, een toneelstuk door hemzelf geschreven, en opnieuw de hoofdrol. Vroeg o.a. aan het publiek die op de inleiding aanwezig waren of ze het verhaal kenden, verfilmd ook met Collin Firth in de hoofdrol. Nog even over zijn samenwerking met Theater Malpertuis. ( o.a. Lenz, De Pest, Closed Curtains, … )  “ Macho “,( Deep Bridge ) regie en libretto – 2019. ‘ Het koninkrijk van Henry Dagger ‘, en ook ‘ De Paradox ‘ met Peter de Graef.

Waargebeurde parabels. De realiteit overtreft soms de feiten. Hij had het ook nog even over zijn grootvader, die ook verslaafd was aan alcohol en eraan gestorven op zijn 65-ste. Kapitein op reis en kapitein thuis. “ Ik drink al drie jaar niet meer “ liet hij ons weten. Drank is een vriend, maar …zonder vriendschap.

We waren beland bij het stuk van deze avond, de première. De Reuzendoder, een groot thema, gestart na op enkele brieven gevallen te hebben, o.a. de turbulente periode in Parijs. Het alom gekende citaat : Also alcohol that we use as the Giant Killer, and that I could not have lived without many times, or at least would not have cared to live without, was a straight poison to Scott instead of food.

Ernest Hemingway wou in alles de beste zijn, was het nu alcohol, feesten, reizen, jagen of oorlog. Vier huwelijken, en bijna allen waren in feite zijn maitresses geweest. E. Hemingway was een excellente figuur waarbij de fictie niet aan de realiteit kon tikken. Een figuur par excellence, een groot man, een groot schrijver maar verslaafd. Schrijven was zijn leven, en toen hij dit niet meer kon, zijn lichaam niet meer functioneerde, pleegde hij zelfmoord op 2 juli 1961. Een kleine twintig dagen voor hij 66 zou worden.

Dit gegeven, die brieven, … spraken Thomas enorm aan. Zijn favoriete stokpaardje qua schrijven of acteren. Overal de beste zijn in die diverse sub domeinen. Drinken, soldaat tot zelfs stierenvechter. Vanavond worden jullie ondergedompeld in zijn tien laatste levensjaren. Alle verslavingen worden op de spits gedreven. Vier echtgenotes, en toch nog een laatste muze die hem een Pulitzer en de Nobelprijs bezorgde. Was Adriana Ivancich hiervoor verantwoordelijk ? ( The Old Man and the Sea ). Ze had al model gestaan voor zijn roman uit 1950 ‘ Across the River and into the Trees ‘.

De Reuzendoder is uitgewerkt op hetzelfde stramien als ‘ Der Himmel Uber Berlin ‘ ( cfr. film Wim Wenders ). Observeren, luisteren, verlichten van de pijn. Stop er ook de polyfonie in hoe Hemingway met zijn omgeving omging. Havanna, Parijs, Toscane, de sfeer. De muziek, de dans, …de Paso Doble bekend van de stierengevechten, wat op scene mooi tot uiterlijk kwam door het simpele roodachtig zand die rondgestrooid werd, … en nu en dan met de voeten verspreid werd over het podium.

Wat is nu het fijne aan roesmiddelen, of die dans met de dood ?

“ Benieuwd hoe het gesmaakt heeft, … en veel plezier “, met deze woorden nam Thomas afscheid om zich naar de scene te begeven als zoon van Adriana ( Carlo of Nicola ? ).

 Samen met E. Hemingway en drie echtgenotes die zijn 10 laatste levensjaren met ons deelden. Tussenin de verschillende opvattingen, herinneringen, frustraties die ze in hun leven met hem deelden, werd het nu en dan iets luchtiger met enkele muziek en dansfragmenten. ‘ Blinded in my Passion ‘, de Paso Doble. Fiësta, was het nu feesten in Havanna of Toscane of elders. Sfeervol en vol passie vertolkt door allen. En achteraan op de scene, toch dat zeer intiem contact tussen Tom Van Bauwel en Ikram Aoulad. Passie vol vuur. Ook even later de stier die zijn poten in de arena liet zien. Koperkleurig zand werd uitgestrooid. Tom deed dit opwaaien, zoekend naar een nieuwe uitdaging, een nieuwe muze verleidend, …?  Symboliek voor een soort engagement, mannetjesputter, … vrouwen verleiden, zijn passie delend met zijn uitspattingen, een jager op groot wild, vrouwen die hij wilde in zijn milieu als muze, als passie om al zijn uitspattingen mee te kunnen delen. En dit tot hij ze beu was, op zoek naar een nieuwe uitdaging, een nieuwe muze die hem nieuwe inspiratie kon bezorgen. “ Godin – Meid – Slet “.

Alle vrouwen waren in de ban van zijn verschijning, zijn présence. Maar na enige tijd merkten ze dat hij letterlijk en figuurlijk een jager was. Op zoek naar nieuwe exploten, nieuwe uitdagingen, en hiervoor had je ook ander muzes nodig ( ? ), je trouwt er mee, maar na enige tijd toch een nieuwe uitdaging nodig. Drank, gevaar en vrouwen hebben hem zo op de wereldkaart van de literatuur gezet.

Een daverende ovatie kwam hen allen te beurt,

en alle acteurs werden onder applaus in de bloemetjes gezet.

Jammer dat er geen grotere respons was, een volledig staande dan, om hen nog eens op het podium terug te roepen. Want dit was theater van de bovenste plank. Een verhaal die je niet vergeet en doet grijpen, of teruggrijpen naar zijn boeken, naar zijn muzes, die het succes van Ernest Hemingway hebben helpen bewerkstelligen.

Tom Van Bauwel als Ernest zet een schitterende schrijver neer tijdens die laatste levensjaren. Sussend, ingetogen, uitbarstend. Thomas Janssens als zoon van Adriana, ingehouden, sfeervol ons onderdompelend in die laatste jaren, als narrator, op een bepaalde afstand maar toch zeer nauw betrokken met zijn moeder als laatste muze. Eliza Stuyck als Adriana, jong,  naiëf – niet echt – overdonderd van die magistrale man die zijn wereld kende, speelde met een enorme finesse haar rol. Stil, fluisterend, Papa … E. Hemingway ondertekende zijn brieven soms zo. Een bijnaam die hij al gekregen had in Parijs. Mieke de Grootte, één van de vrouwen, nam ons secuur mee met haar weder vaardigheden, miniem en toch zeer groots vertelde ze ons haar connectie, haar leven met die imposante man. Ikram Aoulad speelde zijn laatste vrouw – weduwe -, adoratie, haat, liefde, appreciatie, medeleven en passie. En hoe te reageren met zijn nieuwe muze Adriana. Ikram speelde echt de pannen van het dak. Alle toonaarden straalden uit in haar personage. Een wulpse verschijning die Ernest eindelijk onder controle had maar toch weer het tegendeel moest toegeven. Hoe verslaafd hij ook was, hoe passievol hij was, zijn bloed, zijn laatste stuiptrekking naar het schrijven was niet aan haar besteed maar aan die jonge mooie Toscaanse die ze moest dulden in haar leven. Ikram van ingetogen stilte tot uitbarstende furie bewees ook hier welk een excellente actrice ze is. En dan hebben we Dahlia Pessemiers nog niet op de voorgrond geplaatst. Haar stem, met de ogen toe herken je zo, zwoel, intonerend. Duidelijk en gericht. Zonder zich kwaad te maken. Ons informerend maar toch met een bepaalde intonatie hoe haar leven was met Ernest. De grote jager, de grote schrijver, wiens leven de fictie overtrof. Lees zijn verhaal, zijn bio, wat deze man in zijn leven meegemaakt heeft overtreft je reinste fictie. En dit is waar Thomas in zijn voorstellingen steeds naar op zoek is.

 Tot einde maart staan ze in tal van cultuurhuizen in Vlaanderen en dit voor 30 vertoningen. Mogelijk kunnen enkele acteurs in bepaalde vertoningen vervangen worden, want ook Katelijne Verbeke, Evelien Bosmans en Clara Cleymans en Geert van Rampelberg staan in de cast van dit stuk.

Zijn lichaam functioneerde niet meer, schrijven lukte niet meer, en hij pleegde zelfmoord op zijn 65 ste. Wat een verslaving kan teweegbrengen.

 ’The Old Man and the Sea’, zijn boek die hem de nobelprijs opleverde kreeg nog veel kritiek toen de verfilming er kwam. Ernest zag de hoofdrol niet zitten, zelfs al won S. Tracy er een oscar voor. Wisjedatje, Mary zijn laatste echtgenote en weduwe speelde er een rolletje in ( toerist en niet gecrediteerd ).

Ouder Kind – Brugge –

Zelfs de beste vrienden komen ooit eens in ruzie. Soms over banale dingen. Ook de nabije vrienden in de entourage, tot zelfs familie, vrouw en kinderen kunnen aanleiding geven tot een conflict. Meestal wordt het opnieuw bijgelegd, … maar soms gaan er jaren over. Niet durven de eerste stap zetten, afwachten wat de ander zal doen ? Of beide te koppig om het bij te leggen. En als je dan ook nog eens samenwerkt of jaren samengewerkt hebt kan dit soms wel eens ernstige gevolgen hebben.

“ Ouder Kind “ woensdag 15 december in de Brugse stadsschouwburg vormde hierover een pracht voorbeeld. Een acteur en een regisseur, na jaren samenwerking in conflict gekomen. Wat waren de redenen, onderliggende oorzaken die weggewuifd werden of niet onder ogen werden gezien. Resultaat was wel dat een prachtige samenwerking teniet werd gedaan.

De voorstelling opende op een vrij sober podium,

… nog even kijkend vanachter de coulissen voor hij trekkebenend zijn opwachting maakt ….

trekkebenend, de zenuwen maar half onder controle werden we meegevoerd in de Congo. Een witte pater, André Vervecke, oud en afgemat. Zijn monoloog, zijn wedervaren met Kabila, Sese Seko, Lumumba, …. werd abrupt onderbroken door een toeschouwer. Een verbaal spugen naar de acteur en ons wegtrekkend van het podium. Kinderen werden er zelfs bij gesleurd. Niet leuk, als toeschouwer om een stuk zo naar de knoppen te helpen. Bruno het hart ervan in, stopte met zijn monoloog. “ Mensen, jullie kunnen de zaal nu verlaten en om een terugbetaling vragen van je ticket “. Dit kon niet, een acteur volledig onderbreken, gal spuwen en de toeschouwer het plezier van een gezellige avond ontnemen.

Maar !, zij die aandachtig waren merkten dat het Raven Ruëll was, Bruno’s tegenspeler in dit stuk. Het eerste moment stond je er niet bij stil. Zo expliciet en geloofwaardig het overkwam. De voorstelling was begonnen, het conflict tussen beide zou nog enkele keren de kop opsteken. Van het verdiep naar beneden en omgekeerd, was het nu Raven of Bruno. Bij de start van dit stuk wist niemand hoe het in elkaar stak. Enkele techniekers, ( klank en licht ) werden ingelicht zodat ze hun job konden doen. Schitterend om iedereen op een verkeerd been te zetten. Maar nu en dan kwamen fictie en realiteit toch dicht bijeen. Zat er een kink in de kabel tussen acteur en regisseur ? Na meer dan 10 samenwerkingen kon dit wel eens gebeuren, … meningsverschillen, hoe de rol interpreteren, er een eigen visie aan willen meegeven, wie weet. Want zoals beide bezig waren, waren er toch wel enkele projecten de dieperik ingeschoten. De regisseur die het aftrapte in de KVS, de acteur verbijsterd achterlatend. Betrof het die goddelijke komedie van Dante ? De aartsmoeilijke tekst, jaren op die honderden bladzijden gewerkt. Jan Goossens ( de directeur van de KVS die in 2016 afscheid nam ) wordt er zelfs bijgesleurd, … maar die zangen waren een hel, en het was de Hel die belangrijk was. “ Je hebt het grootste geheugen van België, het stond zelfs in de kranten “, zei Raven. De ruzie, het meningsverschil die toen ontstond werd nooit meer bijgelegd. Raven zei dag, en Bruno stond er tegenwoordig alleen voor.

Naargelang het stuk vorderde, ook ‘ Para ‘ werd erbij betrokken en de Louis d’Or die hij ontving in 2018 op het Nederlandse theaterfestival, kregen we meer en meer inzicht in het relatie. Fuck het theater, weg met conventies, een illusie, een statement, zelfmoordneigingen, … vaarwel theater, toneel. We werden overweldigd met tal van oorzaken en uitingen die tot de breuk leidend.

Zwartgalligheid, sarcasme werd nu en dan teniet gedaan door beschrijvingen waarbij we ons de beelden zo voor het oog konden brengen, en enorme hilariteit onder het publiek teweeg bracht. Zoals de beschrijving van een bloemenruiker in ontvangst genomen, geen vaas dan ze maar in het toilet plaatsen. Pilletjes voor vliegangst, … de loopband, neervallen, net een zeehond die voortbeweegt, de haren verstrengeld, maar door het kotsen, de haren weer bevrijd uit die band dankzij de smeuïge spuug, kots.

De acteur(s) stiekem in de gaten houden vanuit de lichtinstallatie hoog in het gebouw, … maar verraden worden doordat je je bril verliest.

Bijna anderhalf uur werden we tussen fictie en realiteit geswitcht. Beide deden een klein tekentje na de ovatie om ons zo rap mogelijk de zaal te laten verlaten. Reden was de ontdubbeling. Deze vertoning was de laatste van het jaar wegens die vernieuwde Covid reglementeringen. Vertoning normaal om 20.00, maar nu twee voorstellingen, één om 19.00 en één om 21.00.

Wij hadden genoten, Bruno is een ongelooflijke taalvirtuoos en zijn tegenspeler, vriend en regisseur kan naast regisseren ook nog een mooi staaltje acteertalent brengen.

Foto’s van Danny Willems ( Arno’s boezemvriend ) toegevoegd om toch die blik van beide te kunnen weergeven.

Het applaus voor beide was navenant,

we hadden een prachtig stuk gezien, één van de mooie afsluiters voor 2021. Hopelijk loopt alles in 2022 op een normale manier na die boosterprik. En kunnen de theaters weer de volle zaal aanbieden aan hun dankbaar publiek die meeleefde in deze cultuur pandemie.

Daens, de musical – Studio 100 –

Daens, was één van de eerste musicals die Studio 100 bracht over een figuur uit onze contreien, die de geschiedenis van het land veranderde. ( Dit naast hun vorige producties, Disney adaptaties sinds 1998 ). Lucas Van den Eynde speelde toen Adolf Daens in 2008.

copyright Studio 100

Nette en Jan werden ook dan reeds vertolkt door Jelle Cleymans en Free Souffriau. En Jo De Meyer in de rol van bisschop Stillemans.

2021

Ook Fabrice Pillet speelde toen al Charles Woeste. Opzichter Schmitt , werd in 2008 nog vertolkt door Peter Van de Velde, nu jaren later in de hoofdrol. Dit was toen in een voormalig postgebouw te Antwerpen. Een nieuwe plaats werd gezocht, gevonden, … en de werken konden starten. De shows gingen intussen toen door in Mechelen, met o.a. een nieuwe grootschalige productie die verder zou uitgroeien.

Ondertussen werd het nieuwe gebouw opgericht te Puurs, speciale rijdende tribunes – een unicum in Europa, zelfs in de wereld – werd er verder uitgebouwd, ( deze werden al in productie gebracht in de Mechelse Nekkerhal in 2014 ). In 2018, was het eindelijk zover, de grootste productie in hun bestaan, met die tribunes en in het nieuwe gebouw te Puurs : de musical ‘40 – ‘ 45, ( 7 oktober 2018 ).

Het succes was ongelooflijk, meer dan 650.000 toeschouwers momenteel en nog steeds aanvragen, en dit tussenin de vertoningen van hun nieuwe show ‘ Daens ‘. En naast beide shows, ook te verwachten “ Vergeet Barbara “ ( december 2022 ). Niet verwonderlijk dat de cast diverse keren andere hoofdrollen in de vertoningen heeft. Ook de acteurs moeten even kunnen uitblazen, … maar gelijk welke show je ook bijwoont, je wordt niet bedrogen, want de stand-ins tot zelfs de ensembles schitteren van het begin tot het einde.

Op 21 februari 2020 ging Daens in première. Maar zou enige tijd later de vertoningen moeten staken, zelfs al waren er al meer dan 200.000 tickets geboekt, reden : Covid. Opnieuw vertoningen na enige tijd, maar ook enkele problemen met het rijdend podium waren spelbreker. Onderhoudsproblemen (?) grotendeels het gevolg van het Corona virus. Alles stilleggen, terug op starten, niet evident met zulke gesofisticeerde materialen. Maar uiteindelijk rond augustus 2021 konden de vertoningen weer aangevat worden mits diverse maatregelen en voorschriften.

Zaterdag 4 december aanwezig om eindelijk Daens te kunnen bewonderen, veel geluk gehad om erbij te zijn, want opnieuw werd alles stilgelegd op maandag 6 december. Wanneer er terug mag opgestart worden blijft momenteel een vraagteken. Studio 100 lijdt opnieuw een groot deficit, net als alle andere verenigen, theater produkties, Sportpaleis, …  Cultuur, en alle mensen die er hun job hebben zitten opnieuw in de kou. Hoeveel inspanningen ze ook doen, het is vechten tegen tornado’s.

Maar terug naar de voorstelling. Vier paarden, galopperend tussen de werkende klasse, de arbeiders, de opstand neersabelend. Prachtige stunts, … voor de kenner, één paard was niet echt op zijn gemak. Maar alles verliep zonder problemen. Lang geleden, vuurwerk ( Aalst Carnaval ), ook iets dat we niet meer gewoon zijn in deze coronatijden.

En net zoals in ’40 – ‘ 45 er o.a.  een levens echt vliegtuig neer stortte op het speel vlak,

mochten we nu een 19 de eeuwse stoomtrein het podium zien oprijden. En het was niet deze uit ’40-’45. Grootse attributen in groots opgevatte decors. Adolf Daens was gearriveerd in Aalst.

Voor sommige toeschouwers was het even slikken, … tot zelfs een traan wegpinken. Schmitt die Nette verkracht. Jefke die sterft,

of enorm cru. De dood van een puber, door iedereen aanzien als hoer, een natte preute, in verwachting. Zij moest haar werkloze   (? ) ouders onderhouden, die wel altijd in het café te vinden waren. Wij kunnen ons niet voorstellen hoe het er eind 1800, meer bepaald 1888, aan toe ging. Als Daens er niet geweest was hoe zou de toekomst er nu uitzien. De show mag echt opgevat worden als een film, van het ene ogenblik in een textielfabriek zitten we ergens in de arbeiders huizen, of het kerkhof. Solo nummers, tot grote zangpartijen. Het was opnieuw genieten, … zelfs even meezingen. Vooral als je socialist bent. “ … makkers ten laatste male tot de strijd ons geschaard …”. “ Aan het einde van de horizon “, ook zo’n strijdlied was dan een fictief ( niet echt zeker ) lied passend in deze sfeer van de arbeidersstrijd voor betere werkomstandigheden.

De verboden maar zo mooie liefde tussen een socialist en een katholiek meisje dat op een bepaald ogenblik in een zekere mineur eindigt.

Jelle en Free, schitterende zang ( maar vandaag 4 december nam Michiel de Meyer de rol voor zijn rekening, op een even schitterende wijze ).

Ook Jo De Meyere heeft nog niets van zijn présence verloren, meer dan 10 jaar later nog steeds onvervangbaar als bisschop Stillemans. Sluit je ogen en luister naar die stem, die intonatie. Is het 2008 of meer dan 10 jaar later..

Studio 100 heeft enorm veel rekening gehouden met doublures en understudy’s. Eén van die understudy’s die Peter Van de Velde, of doublure Jan Schepens ( normaal gezien de rol van Daens tijdens die vertoning om 13.00 ) verving was Tim Saey. Na afloop mocht hij een daverend applaus in ontvangst nemen. En dit was zeker niet overdreven.

Het is moeilijk om iedereen ere aan te doen, hoofdacteurs, doublures of understudy’s. Zelfs ook alle figuranten die deze show weer tot een ongelooflijk staaltje entertainment op wereldniveau gebracht hebben en met de hernemingen opnieuw zullen doen.

Tevens was het weer een lust voor het oog qua decors – aankleding. De weefmachines, de drukkerij, het café, de kerk, het parlement. En dit alles nog eens geaccentueerd door schitterend projecties ( het Vaticaan,

enkele duidelijke close up koppen van de Sixtijnse kapel, brand in de drukkerij,… de vlammen, het beeld van Leopold I in het parlement zijn slechts enkele voorbeelden.. Alles in het werk stellend om een vloeiend verhaal te kunnen vertellen. Het vloeiend verhaal is ook te danken aan de rijdende tribunes. Een rijdende camera die ons middenin de actie brengt, long shot en zoom, enkel gebruikt in film is hier het grote verschil van die ultieme belevenis. Want in een theaterzaal zittend op je vaste stoel kijkend naar het podium heeft niet dat effect.

Momenteel is het weer wachten, ook voor de shows van ‘40-’45.

Een mooie steun is zeker een programma brochure aankopen, dit naast andere items.

De setlist van 13.00,…

en deze van de volgende vertoning, …

intussen kwam het publiek al in volle getallen toe toen wij ons naar de uitgang begaven.

Her en der werden regels i.v.m. Covid geafficheerd en ontsmettingspompen stonden verspreid in het hele gebouw. Veiligheid boven alles, wat al merkbaar was toen we nog maar 20 meter van de ingang verwijderd waren.

Marinus – Comedyshow – Bredene

Drie maal werd deze vertoning verplaatst van datum in die Covid periode. Maar uiteindelijk op vrijdag 3 december 2021 konden de fregatten, vanuit het centrum Staf Versluys te Bredene weer uitvaren. De ‘ Justicia ‘ zou na een kapers tocht terug aanmeren, de kleine Marinus hield de horizon in de gaten. geen moeder meer, maar pa was op komst, hij was een grote zeeman, zijn schip meester, en een geduchte kaper. Maar het verliep niet zoals verwacht.

Sebastien Dewaele dompelde ons onder in die beruchte tijden van de piraterij einde 17de eeuw. Met veel bravoure deed hij zijn verhaal uit de zeilen ( doeken ). samen met zijn twee compagnons Peter Bultinck ( zang en gitaar ) en Lode Vercampt ( cellist ). Peter heeft ook meegewerkt als vertaler aan het boek Jan Van Dorp ( Marinus ). / te koop via comedyshows /.

Tussenin bracht hij ook enkele intiem getinte liedjes, die het verhaal een extra dimensie gaven. Lode antwoordde met schrijnende, tot soms bombastische snaar lijnen die het geheel een aparte sfeer gaven.

Sebastien, of moeten we zeggen Marinus, de kleine die uitgroeide tot Harinck De Boer, beruchter dan Jean Bart deed ons meeleven in die woelige periode.

Zijn levensverhaal, zijn vader opvolgend, succes, rijkdom en uiteindelijk verzeild in dronkenschap. Ook zijn drie zonen werden niet gespaard zelfs al bestond er ( later ) een liedje over hen. ( Al die willen te kaap’ren varen moeten mannen met baarden zijn, … ja Jan, Korneel en Pieter ).

Marinus groeide uit tot een geduchte kaper en gebruikte een variatie op het paard van Troje om zijn slag te slaan. Twintig kapers, soldaatjes gehuld in kado papier, wel stinkend naar haring. Vandaar zijn bijnaam ?

Leuk was tijdens dit verhaal dat naast de mensen op de tribune er ook enkele links en rechts naast het podium zaten aan tafels. Ze werden getrakteerd op Keyte, een Oostends bier, ” … er staat een landkaart op … , als je niet van hier bent kijk op de kaart en je weet dat je in Oostende bent “, zei Sebastien lachend. Tussenin de interactie met hen nu en dan kregen deze mensen dan ook een fles Keyte, met veel finesse ontkurkt, je hoorde de floep en de kroonkurk neervallen. Zijn 20 kapers werden verzorgd.

Bijna 2 uur werden we meegevoerd in die wervelende periode, … we genoten. En dit was ook het einde van ‘ Marinus ‘ die avond want met de nieuwe voorwaarden die afgekondigd zouden worden werd het fregat of de haringsloep waarmee alles begon in quarantaine in de Oostendse dokken geplaatst.

Een daverend applaus kwam hen te beurt.

( wordt nog ietwat aangevuld / tekst – beeld )

LUCrazy Op De Sofa – Brugge, – MAZ –

75 jaar De Valk, als je de aankondiging leest over deze fototentoonstelling, … niet echt zitten uitpluizen of ik een foto tegenkwam uit 1945. Enkele prachtexemplaren met veel expressie sierden de kale grijze muren van de MAZ, … maar zoals ik al enige dagen terug gezegd had, vind ik het nog steeds jammer dat er geen enkel exemplaar in kleur die grauwe muren tot hun recht deden komen. Zelfs al was het maar een kerstboom in dat kapsalon. Maar Marc Van Iseghem had wel voor een mooie compilatie gezorgd met beelden van o.a. Raymond Vandeputte, Nele Deraeve en Colette Debbaut. De vaste bezoekers van de vertoningen weten wel over welk stuk het gaat. We zitten allen in een donkere periode, soms angstig om buiten te komen, … maar Kerst komt eraan, de familie, de closest friends. Nu en dan moeten we toch eens buitenkomen, maar dit wel op een voorzichtige manier.

Deze vertoning van De Valk was al een lichtpuntje om weer eens onbezorgd in een veilige omgeving de kwaliteiten van deze toneel vereniging te ervaren. Ja, we hadden ze gemist vorig jaar. Net alsof we van één van de grote gerenommeerde toneelgezelschappen een voorstelling gingen meepikken. De Valk, ervaring troef, een gedreven regisseur, vrijwilligers  die elke rol tot zich nemen vol passie. En dit op scene nog eens echt tot uiting laten komen. Een groep vrienden, een explosie naar buiten brengend.

De gewone man een aangename avond te bezorgen en dit toch op redelijk hoog niveau. Amateurs, die naast hun passie nog een 9 to 5 job hebben, maar toch nog die schwung hebben om hun gezinsleven even terzijde te laten om de massa, de liefhebbers van krachtige, komische of dramatische stukken een avondje vertier te bieden. Deze groep staat zelfs zo sterk in hun schoenen dat ze een vaste rol, een acteur op het laatste moment kunnen integreren in een stuk waar uren van repetitie aan vooraf gegaan zijn.

Tevens met een regisseur die onze taal zo machtig is dat hij met een simpele vingerknip , of een pennentrek op zijn blad die kleine touch , een allerlaatste veeg op dat tableau aanbrengt dat alles zo in elkaar valt tot een unieke vertoning. Hij stuwt ze, hij hemelt ze op en haalt de kleinste details naar boven uit hun spel. En dit al enkele jaren. Allen kennen hun regisseur en toch haalt hij er die kleine finesses bij hen uit en laat hen uitgroeien op dat podium waar allen schitteren.

We hadden een jaar stilte, … een bepaalde vertoning werd afgelast, geen idee meer welke, … maar vanavond tijdens hun tweede vertoning van “ LUCrazy Op de sOfa ‘ werden we opnieuw overdonderd door hun performance. Allen hadden veel tekst, wat niet evident is maar Marc gelooft in zijn mensen. Zelfs één van zijn hoofdrolspeelsters zei nadien nog dat dit één van de langste teksten was die ze naar het publiek moest brengen. Er kon wel een kleine variatie tussen zitten qua tekst tijdens de verschillende vertoningen, maar het hoofdidee bleef intact. Dit hadden we laatst ook nog gehoord van Peter De Graef toen hij te gast was in het programma ‘ Alleen Elvis blijft bestaan ‘.

De voorstelling Lucy startte met een leeg sober podium, één immens lange sofa en dat was het. Het podium was wel uitgebouwd met een soort catwalk, beide rondom versierd met een sliert gekleurde glazen met theelichtjes. Deze werden één na één aangestoken

terwijl muziek de zaal vulde. “ … wanna be cool, wanna be rich, …”.

Vijf identieke verschijningen, drie op de sofa ( Carlos, Pascale en Gino ), en één voortgeduwd in een soort Harley onder de rolstoelen, Guido en Nico ).

Zwarte kilt, lederen jekker, purperen tijger / poema print t-shirt. En allen met een soort battle boots met rooie nestels. Geen idee waar het Elviskapsel voor stond. Al rockend werden we het verhaal, was het wel een verhaal, of waren het slechts hersenspinsels, binnen gesleurd. Guido en Nico uitbundig, sober en erdoor heen kijkend de drie figuren op die immense sofa.

We werden meegesleept in een soort verhaal, … die rond ene Lucrece draaide. Een vrouw, een oudere vrouw, … of was het toch een mooie jonge deerne die iedereen in zijn bed wou hebben. Allen hangen aan elkaar, … of zijn ze één, … ( cfr. de identieke outfit ). Een pastoor, een Portugese gids, een toverdrank ( Mandracoca ). Guido werd in het gat gestoken om Lucrece binnen te draaien. Jong, onervaren, … op papier geen probleem, maar de realiteit is nog steeds iets anders.

Uitbundig, elkaar afvragend, elkaar uitdagend, simpele conversaties met nu en dan toch enkele uitbarstingen, bijna ruzie makend over dag dagelijkse dingen.

Verwijtingen naar elkaars hoofd gooiend. Elk op zijn manier. Guido, gespeeld door Amadeo Dierickx ( vervanger in laatste instantie voor Ben Henau die wegens privé omstandigheden zijn rol niet kon opnemen ). Carlos met zijn to the point opmerkingen en voor alles zorgt ( Michèle Mosar ), Mario schitterend neergezet door Pascale Chavatte, die met dat heerlijk accent en tongval soms cru en onverwacht uit de hoek kwam.

Nico ( Martin Brouckaert ) een zeer uitbundige verschijning die voor alles de oplossing weet, maar afhankelijk is van zijn monster rolstoel. Hierdoor misschien die grote mond als compensatie ? Zoals de uitlating tijdens het stuk “ … zonder grote Nico, geen kleine Nico … ?” En dan hadden we ook nog Gino ( Koenraad Vernieuwe ), … een sul, een goedzak die makkelijk te manipuleren was, hij aanvaarde min of meer alles wat er gezegd werd, liet het binnenkomen maar verzette zich niet echt.

Er werd veel met rijm en spot gewerkt en ook ietwat seksistische opmerkingen. De ongemakkelijke stijfheid van je lid, “ Boem, boem, je weet toch wat dat wil zeggen,…”, de variatie in tekst op het nummer ‘ De Allereerste keer ‘,… het klonk sexy. Ook het fragment “ … éénmaal trekken, éénmaal schieten, … net zoals op de kermis, altijd prijs“. Chinese vrijwilligers die met vuur in hun gat jouw gat dicht rijden. Of wat er uit de mond kwam van Mario – ik laat dit achterwege, de vertoning was 16+, dus geen idee wie dit leest. Alle tekst, de uitdrukkingen, de verwijzingen waren met zoveel taalgevoel en finesse gebracht dat dit stuk niet in een ordinaire pornografische uitvoering escaleerde. Net zoals bepaalde films de dieperik ingaan in handen van de verkeerde scenarist of regisseur. “ Je ne sais quo “, is misschien wel een mooie uitdrukking voor deze excellente uitvoering.

Toch een kleine teaser, … dit indien het stuk toch nog eens boven de oppervlakte komt. 22.00, l’heure du crime,…

 De beschrijving van Guido tijdens het eerste contact met Lucrece, … de bijna poëtische beschrijving van de kamer toen ze hem binnenliet. De aankleding, het bed,.. De manier hoe elkaar aanrakend, futiel de handen aan dat kleed, vormen die zich zinne prikkelend tentoon stelden. Theekopjes, nee cup cakes met als toetje een heerlijk donkerrode kers. Maar de po was spelbreker. Terug naar de intimiteit. De klok wilde luiden, maar de klepel zat gevangen. Een bel, … één uur – dat duurt lang, twee, … tot vier uur later. Het was mislukt, er was niks gebeurt. Zelfs Nico sprong uit zijn rolstoel. “ … voelde je de klok niet onder je rok …”, had hij zelfs nog tegen Guido gezegd.

De vrijwillige chinees kwam ook in dit stuk ter sprake maar Carlos, altijd qui vive, zei nog dat ze het zelf wel zouden flikken.

En wat met dat uitheems wortelding, Mandracoca, iets dat je laat brobbelen als een drankje. Een straf drankje, ja sterk spul als je weet dat je kleine geboren kan worden zonder benen. En dat ook de eerste man die bij de vrouw slaapt zijn dood tegemoet kijkt.

Velen in de zaal hadden al diverse keren goed gelachen, maar toen ze met de Franse taal jongleerden werd er aan bepaalde tafeltjes nog hilarischer gelachen. Het klonk mooi, maar toch was dit Frans met een hoek af.

Prachtig was de zwanendans van Guido.

De acting tijdens het nummer “ Plaisir d’Amour “. Chesterfield, geen natuur of toch een pseudo natuurlijk product ( sigaret ).

Op het einde van het stuk schitterde dat extra stukje podium nog, een soort aanhangsel om het met brave woorden te zeggen, verlicht, en zij die ballen hadden, toch wat ze tijdens de vertoning naar buiten brachten, keken toe vanop hun immense sofa.

We hadden Lucrece nog niet gezien, … en ook de paster niet.

Diverse figuren, gekleed in de soms onmogelijkste combinaties, duister of disco glinsterend gaven zich bloot op die catwalk, … dat aanhangsel. Dit is wie ik ben, dit is wat ik voel, dit is hoe ik gezien wil worden, Lucrese kan om het even wie zijn. Of om het met een ander woord te omschrijven wat één van onze Elvis- achtige non seksuele verschijningen al had gezegd en tevens duidelijk uitgelegd had aan Nico. “ LGTBQA “.

Dank aan deze mensen op de catwalk.

Donald Allary, Zilan Cankaya, Anita Declercq, Rita Dedeyne, Ian Demeulenaere, Winrik Soetens, Renée Vanhoenacker, Jan Van Nieuwkerke, Angelica Zarate, … dit in de diverse voorstellingen.

LUCrazy, een hersenspinsel geboren in volle Corona periode heeft ons voor een heerlijk uurtje vertier bezorgt.

Eén opmerking van een toeschouwer :
Toneelvereniging De Valk Sint-Andries Brugge

5 uur · 

Zaterdagavond sloten wij ons toneelweekend succesvol af. Hieronder een reactie die wij vandaag hebben ontvangen;
Beste
Ik ben gisterenavond komen kijken naar LUCrazY OP DE SOFA.

Zelden een amateurgezelschap zo een topprestatie zien leveren (wetende dat jullie vorig weekend alles hebben moeten afgelasten en dat jullie één van de 5 hoofdrolspelers hebben moeten vervangen wegens ‘c’ op 3 dagen(!)). Wat een indrukwekkende veerkracht!

Het stuk was niet mijn ding maar de acteerprestaties waren om duimen en vingers af te likken, waardoor ik toch meeging in het verhaal…

Ik ben zelf al tien jaar amateurspeler in Loppem en al 2 jaar bestuurslid aldaar, maar ik was dik jaloers met wat jullie realiseerden in deze ongelooflijk crazy tijden.

Kortom: hoedje af voor heel het team voor en achter de schermen!

Met vriendelijke groet

Dank u wel aan alle toneelliefhebbers die ons hebben gesteund bij deze productie in deze heel moeilijke cultuurtijden.
Toneelvereniging De Valk

Dit zegt veel.

( nog enkele beelden catwalk )

LUCrazy Op De Sofa – Brugge, MAZ –

… met een ondeugende cheSTerfieldXtet.

Verslag en beeld volgt, maar hier al een impressie van dit apart stuk gesproten uit het brein van Marc Mosar tijdens de Covid periode. Thuiszitten, in lockdown, als taalvirtuoos en regisseur van De Valk kan je niet anders dan je pen leegschrijven. Een apart verhaal neerzetten, is het nu waar of niet. De kijker overdonderen met een kwajongensachtig sexy verhaal. En sinds ‘ Gucci ‘ in de zalen vertoond wordt waarom ook hier geen catwalk,

… zelfs Conchita deed mee …

wie was eerst, of is dit ook geen waarheid ? Wie zal het zeggen, maar allen die dit stuk in de MAZ gezien hebben waren razend enthousiast. Wie is toch die Lucraze, een Borgia nazaat, een fictief vrouwelijke schoonheid, een Barbie met wulpse vormen, … of is het slechts een impressie van onszelf.

Wait and see.

The History of Country – histrylogie – Brugge –

Vier muzikanten en verteller Christophe Vekeman dompelden ons, op donderdag 25 november 2021 in de Brugse Stads schouwburg, onder in de historie van de Country muziek. Een genre dat volgens Christophe aan het uitsterven is. Samen met zijn muzikale kompanen doorliepen we tientallen jaren en diverse sub genres. Voor de leek onder ons was dit een hoogstaande show. Een soort docu, met fragmentjes ( o.a Patsy Cline’s “ Sweet Dreams “ ) van de originele artiesten die off screen, of moet je zeggen off podium gespeeld werden. Tussenin zijn verhaal nam de band ook enkele fragmenten voor hun rekening. Bepaalde riffs van klassiekers uit het country genre kregen we voorgeschoteld. Met momenten toch enkele nummers die bijna integraal vertolkt werden door deze excellente muzikanten. Gitaar, contrabas, zang en drum door niemand minder dan Bjorn Eriksson,

Walter Broes,

Tomas De Smet en Frederik Van den Berghe.

Bjorn hoeft geen commentaar meer ( zang, gitaarspel – denk maar aan die prachtige soundtrack van ‘ The Broken Circle Breakdown ‘,

of de optredens samen met zijn echtgenote Nathalie Delcroix – cfr.  The Partchesz -. Tevens was hij ook gitarist bij Zita Swoon en Admiral Freebee.  Dat hij en ook Nathalie het country genre alle eer bewijzen kon je in 2014 ervaren tijdens de diverse shows van ‘ Eriksson Delcroix ‘. Walter vooral bekend van zijn rockabbily samen met zijn Mercenaries nam grotendeels de zang voor zijn rekening.

Tomas de contra bassist is voor insiders zeker niet onbekend. Vooral door zijn samenwerkingen met Stef Kamil Carlens, Laïs, Moondog Jr., … en als lid van The Broken Circle Bluegrass Band. En old style drummer Frederik die samenwerkte met PJDS, Admiral Freebee en Arno. Jazz en Blues is zijn favoriete stek maar je mag er ook zeker country bijrekenen.

Het laatste belsignaal voor de vertoning weerklonk terwijl “ You’re Looking at Country “ van Loretta Lynn in de zaal klonk. Plots een kleine duisternis en … “ Waar is uw paard ?, … maar wat vindt je dan zo goed aan Country ?, …”. Een vraag die nooit gesteld wordt aan liefhebbers van Bleus, Jazz, R & B, Hip Hop, … Verteller C. Vekeman nam ons op sleeptouw, de figuurlijke lasso rond de nek van het paard, doorheen tientallen jaren en dit vanaf de jaren ’20.

Meer dan 100 jaar, een keuze moest gemaakt worden zelfs al kwamen diverse namen of nummers niet ter sprake. Nu en dan een verwijzing in het verslag wat in dit genre niet aan bod kwam, hierbij ook denkend aan The Kingston Trio uit de jaren vijftig. Het nummer dat velen wel herkennen ” Tom Dooley ” ( 1958 ). graag gehoord.

Een aangename verschijning die Vekeman, en vol enthousiasme ons meeslepend in zijn verhaal, zijn historie van dit genre.

“ Country, 2 goeie dingen, muziek en tekst, … het meest gebruikte woord is authenticiteit qua tekst, o.a. de emoties”. Om dit even aan te duiden hoorden we een fragment van “ Heart of a Clown “, van o.a. Willie Nelson. “ Wie denkt niet te huilen mag na het optreden een sleutelhanger bij mij komen halen met een hartje, één van steen …”. En nog andere voorbeelden werden aangehaald om duidelijk te maken hoe authentiek en emotioneel veel van die country nummers zijn. Denk hierbij ook maar aan “ A Boy Named Sue “. Of de zin … ‘get your tongue out of my mouth, …’ John Denvers’ “ Kissing You Goodbye “.

Soms heeft die emotie ook een ietwat komische kant. Luister maar naar “ Bubba Shot the Jukebox “ van Mark Chesnutt, “ … I hit just where I was aimin’ …”.

Ietwat jammer tijdens deze verhaallijn dat de band er niet méér bij betrokken werd, buiten enkele riffs. Later in de voorstelling van de histrylogie kregen ze meer ruimte wat ook een grote respons teweeg bracht in het publiek, meezingen, meedansen … zelfs al was het vanop een stoel. Je voelde de parterre tot leven komen. Eén van de prachtigste weetjes vond ik de samenwerking van Johnny Cash samen met Louis Armstrong “ Blue Jodel No. 9 “

( show 28 oktober 1970, een jaar later kreeg Louis Armstrong een hartaanval ). Maar Country en Jazz klikte en blijft een unicum in de muziekwereld.

  Tijdens muziekfragmenten, riffs wiegde hij op de achtergrond mee.

Weinig vrouwen in die begin periode, maar The Carter Family ( gekend voor de harmonieuze zang ) was één van de grote uitzonderingen, … later werd June Carter ook de echtgenote van J. Cash.

Ook de vele sub genres kwamen aan bod. Western Swing, Blue Grass, Country Rock, Rockabilly, The Nashville Sound, Cowboy Western Music, … teveel op op te noemen, … anders hadden we de nacht moeten doorsteken in de stadsschouwburg. Denk hierbij ook maar aan Southern Rock, Outlaw Country ( kwam ter sprake tijdens ‘ Wanted ‘, een compilatie album – met onder meer Waylon’s echtgenote ( toen ) Jessie Colter ), … en Americana.

Vele grootheden en hier en daar een anekdote werden in de kijker gebracht, … met of zonder muzikaal fragment. Hank Williams, Patsy Cline, Johnny Cash, Waylon Jennings, Tammy Wynette, Willie Nelson, Dolly Parton, Bill Monroe, Roy Rogers,( onze eigenste Bobbejaan Schoepen hield al contact met deze artiest en de swing country legende Tex Williams – zelf zong hij talloze country songs in zijn pretpark ), Gene Autry, The Byrds,… tot zelfs Jerry Lee Lewis en Elvis Presley. Hoe Hank Williams gestorven was, zijn podiumexploten, … Tammy Wynette haar echtgenotes en kinderen ( op zeer vroege leeftijd ). Met “ Stand By Your Man “ kwam een soort ommekeer in haar leven, zelfs Hillary Clinton gebruikte het in de presidentscampagne van ’92. De B- kant van Elvis eerste single was “ Blue Moon of Kentucky “.  Veel weetjes, soms gekend soms voor de eerste maal horend. Een extraatje : indien Waylon Jennings zijn zitje op het vliegtuig niet had afgestaan aan The Big Bopper, … hoe zou de muziekgeschiedenis van beide er uitgezien hebben. Zou er dan sprake geweest zijn van The Highwaymen. ( Vreemd dat Kris Kristofferson niet genoemd werd in The Historie, … ook geen Kenny Rogers, The Bellamy Brothers, Keith Urban, Linda Ronstadt, Jim Reeves, John Anderson, Tony Joe White, … om nog enkele grootheden van het genre op te noemen ).

Live bracht de band, tijdens Christophes zijn verhaal doorheen de jaren van de Country, Clint Blacks “ Are You Sure Waylon Done It This Way “, “ Jolene “ van Dolly Parton, “ Blue Moon of Kentucky “ – Bill Monroe, H. Williams’ “ Mind Your Own Business “, “ Shame On You “ van Spade Cooley, … fragmenten en iets uitgebreidere songs. Een impressie naar ons toe en naar de Country in al die jaren.

Christophe stelde nog de bandleden voor, op zeer originele cowboy ( ? ) wijze. Gelukkig moesten ze hier niet achter kippengaas zitten, … voor alle glazen projectielen die er gegooid werden zoal vroeger in die Kentucky bars. De bezem wilde zeggen, een rustige avond, de schop, het had geëscaleerd. Voor hij afscheid nam van het publiek zei hij ook nog dat de Country aan het uitsterven was. Enkel nog prille zestigers, niet echt een nieuwe generatie. Er zou weer eens een film zoals Deliverance of Urban Cowboy moeten gemaakt worden om er nieuw leven in te blazen, want op bepaalde country zenders is het soms huilen qua kwaliteit.

Met “ … waar is je paard …” werd de cirkel van de histrylogie gesloten.

De band mocht af sluiten, ditmaal integrale nummers en zonder enige geschiedenis erbij.

“ Honkey Tonk Man “, “ Blue Moon Of Kentucky “, “ Mama Tried “, “ High On A Mountain “, “ I Never Cared For You “ ( een niet zo bekend nummer van Willie Nelson ),… en nog drie ander songs, enorme ambiance van het beperkte publiek, maar zeker niet stil tijdens deze eind set. Je zag en hoorde zo dat er vele countryfans aanwezig waren. De gitaren aan de kant en een kleine groet. Het zat erop.

Toch nog één bis nummer “ … “. Nog even alles gevend, de steel guitar even omgeruild voor een klassieke

( de titel ontsnapt me, .. iets met show of Jump, excuser countryliefhebbers ). Dit was , “White Lichtning ” van George Jones. Maar met dank aan Bjorn, het juiste nummer. Ook toen we de zaal verlieten nog een zeer bekend nummer die ons met een goed gevoel huiswaarts deed gaan. Was het deze ? ” There Won’t Be No Country Music … “. Ik moet ook hier jammer genoeg in gebreke gaan qua titel.

Maar we weten weer waar Country voor staat, een genre dat ietwat aan het uitsterven was, maar her en der wordt het weer in de etalage geplaatst. Country clubs en line dancing zijn er nog steeds. Check ook maar eens het tweede seizoen van Undercover, een Belgische serie. Wel iets minder in aantal maar de gegadigden kunnen zelfs hier in België nog altijd ergens terecht. Een prachtige soundtrack is ook ‘ Paint Your Wagon ‘, Clint Eastwood, de oude knar uit Rawhide weet ook hoe te zingen of een gitaar te hanteren.  En ‘ Wandering Star ‘, … smoke can burn your eyes, but only people make you cry … tranen, emoties, ja … zoals Christophe ons ook duidelijk had gemaakt.

Toneel De Valk – Lucy op de sofa – Brugge –

Voorbeschouwing

Ook toneelvereniging De Valk werd getroffen door het Corona virus, alle voorbereidende werk, repetities voor het jaar 2020 werden de vuilnisbak ingegooid.

 De pandemie trof alle sectoren, … het stukje limoen in de hals van de fles

copyright brouwerij Grupo Modelo / AB InBev met social distance

hielp niet meer om de beestjes af te houden. In Italië hadden ze ten tijde van het Romeinse Rijk er al iets op gevonden, laat Asterix en Obelix het opnemen tegen Coronavirus en Bacillus ( cfr. 2017 : ‘ Astérix et la Transitalique – okt. 2017 ).

copyright Uderzo en Goscinny

Een magische portie toverdrank kon dit wel overwinnen. Niets hielp, over gans Europa en de wereld werden mensen aangetast, … en het escaleerde enorm, met de Spaanse griep in gedachte brak na enige tijd ook de paniek uit. Hoe dit op te lossen, … een toverdrank, een vaccin moest er komen om dit tegen te houden. Het duurde toch enige tijd tot ieder onder ons zijn portie toverdrank toe gediend kreeg, ervan verlost, niet echt, …een tweede dosis. En momenteel opnieuw een grote escalatie. Een derde magische portie is nodig. De fictie in een stripalbum is ver weg. Het Corona – virus was al een verzamelnaam voor verkoudheidsvirussen : Sars ( 2002 ) en Mers waren toen al dodelijk maar nu hebben we Covid – 19, een Sars variant. Momenteel vertoeven we in een zoveelste golf en enkel als we volledig gevaccineerd zijn en nog diverse extra maatregelen respecteren kunnen we net als Asterix en Obelix dit overwinnen. De toeschouwers, het publiek, de mensheid kan dan weer juichen en feestvieren zonder dat er dodelijke slachtoffers vallen. Ieder van ons heeft er reeds schade van ondervonden, financieel of erger, … menselijk leed.

Ieder van ons heeft contact nodig, sommigen onder ons meer dan anderen en cultuur is één van die draagvlakken. Samenzijn, genieten, … even weg van de dag dagelijkse beslommeringen. De batterijen terug opladen. Bijna een anderhalf jaar was dit onmogelijk maar met mondjes maat konden we onze zinnen weer verzetten. Hopelijk blijft het zo, mits alles onder een zeker controle te houden. Nu en dan krijgen we weer een opdoffer te verwerken, … zo ook deze toneelvereniging die hun speelschema hebben moeten herschikken. Marc Monsar, het brein had in de Covid periode zijn geest en pen laten werken. Formule 1, liefde, hypocrisie, porno, bedrog en sexisme, frieten, een Chesterfield ( de sigaret of de velden ). De Laterna Magica ontsproten uit vorige stukken en de volle laden met notities, die samengevoegd de geboorte waren voor een aparte voorstelling. Ook iets uit de voorstelling van “ Jacques en zijn Meester “ uit 2019. 

“ LUCrazY op de Sofa “, … en voor + 16 ( ??? ),

… een fabel op een sofa met dat prachtige gecontesteerde schilderij

copyright Reuters

van Gustave Corbet op de achtergrond.

Wie is Luc’razy ‘, … hoe exuberant is de catwalk. Alvast één catwalk verschijning mag je vergeten. Een sexy vrouw op rode Jimmy Choo’s, met aan de leiband haar hond, even naakt zoals een hond is ? Zij waren in quarantaine geplaatst.  

 18 en 19 november werden geannuleerd, de opdoffer, maar de vertoningen op 25 en 27 november gaan door met een extra dag op vrijdag 26 november ( hier later verslag over, aanwezig ).

Intussen kan je genieten van enkele teasers, … wat te verwachten.

Afspraak donderdag 25 november 2021 te Brugge in het MAZ ( cultuurcentrum Magdalenazaal, Magdalenastraatstraat 27, Sint-Andries ) voor de premiere. En in de foyer kan je genieten van enkele prachtige foto’s van De Valk hun vorige juweeltjes van vertoningen ( jammer, enkel zwart wit, …

want sommige vertoningen waren letterlijk en figuurlijk zeer kleurrijk – spijtig, graag enkele foto’s in kleurenpracht gezien ).   

Church of Cash – Brugge –

Woensdag 17 november 2021, was het eindelijk zover. Na annulatie, verplaatsing stonden Jay en zijn muzikanten op het podium van de Brugse Stadsschouwburg. Church of Cash, the World Class Johnny Cash Tribute.

Ze vonden onze stadssschouwburg een juweeltje.

The Man in Black, zijn uitstraling, zijn stem, zijn stempel die hij gedrukt heeft op generaties van muzikanten. Niet eenvoudig om de man zijn nummers te brengen, muzikaal en zeker niet dat stem timbre. Maar deze band met een excellente bassist en drummer die de songs van Cash met bravoure brachten ( tevens hadden beide ook nog een schitterende stem die ons meermaals terug de tijd instuurden). Maar wat Jay

ons liet horen en zijn gitarist Don Diego

was van hoge klasse. We hebben jammer genoeg in 2003 afscheid moeten nemen van Johnny, maar deze groep

( a tribute ? – ik heb het nu en dan de laatste jaren al eens gezegd, sommige tribute bands zijn beter dan bepaalde vaste groepen en hebben ook de feeling om de artiest in kwestie een eerbetoon te geven die deze artiest uitstraalde, zowel muzikaal als vocaal ).

Jay en Don Diego, een Italiaanse Siciliaan waren enorm op elkaar ingespeeld.

Don Diego Geraci beroerde elke string, akkoord op zijn gitaar net alsof hij met dag dagelijkse handelingen bezig was. een gitarist die je naast de groten kan zetten. Zo’n feeling, zo’n touch. Wat ook de enorme meerwaarde gaf aan dit concert.

De handen gingen op elkaar met veel gejuich voor zijn snarenspel tijdens ” The Godfahter -theme “.

Op een bepaald moment, nummer vergeten, toonde hij hoe je snaar per snaar, pluk en trek en tintel ze, … alle klankregisters openzettend.

Formidabel,… en ook de show eindigde met nog een zeer sterk nummer. Het kon niet anders dat er nog één of meerdere bissen kwamen.

Uit het publiek, luid roepend : ” Highwayman “, een nummer uit 1984. Wat ook de naam was van een groep in die periode. Cash, K. Kristofferson, W. Nelson en W. Jennings. The Highwayman. En dit voor bijna 10 jaar. Jay, met een imposante smile, opende deze klassieker.

Ze anticipeerden en eindigden met ” Ghostriders in The Sky “, een nummer die hij baseerde op ‘ When Johnny Comes Marching Home ‘, een legende uit de Amerikaanse Burgeroorlog.

Jammer, in deze Covid periode qua opkomst, maar zij die aanwezig waren hebben een uniek concert meegemaakt

met een Amerikaan die ons zelfs begroette met ” Dank U Brugse Stadsschouwburg “, velen hadden het wel niet verstaan, maar chapeau voor deze moeite.

Met “ She Used To Love Me A Lot “ openden ze hun set. Een nummer dat pas in 2014, negen jaar na zijn dood op de elpee – OUT AMONG THE STARS – verscheen. Zijn zoon John Carter was hiervoor verantwoordelijk. A post human vinyl en tevens een eerbetoon aan zijn vrouw June,..mooier kon de Church of Cash hun show niet starten. Weer een soort statement dat tribute bands hun idolen respecteren. Het moet goed zijn, de artiest moet geëerd worden, en dit op alle mogelijke manieren. Is het nu op show, muzikaal of op stem niveau. Of his way of life.

Church of Cash – World class Johnny Cash Tribute, deed dit zowel op stem als op muzikaal vlak.

Veel weetjes over de Man in Black kon je vergeten, deze band deed het met zijn onvergetelijke songs. Die soms meer zeggen dan er nog een uitleg aan te geven. Cash fans snappen het, andere muziekliefhebbers die iets meer willen weten zullen de man eens moeten opzoeken om hem te begrijpen.

“ Hello, we are C.o.C. and we will play a lot of his songs”. “ … and we hope you like them …”.

Bijna zonder ademruimte kregen we een ongelooflijk concert. Nummer na nummer, bijna geen kans om adem te halen. En sorry, maar we werden gewoon ondergedompeld met excellent gekozen songs van deze singer song writer met zijn typische baritonstem. Jay hield al van hem als kleine jongen, samen naar een show met zijn vader en hij was verkocht. En hij mag fier zijn dat hij een stem heeft die die typische bariton bijna evenaard. Led Zeppelin was wel niet aan hem besteed. ” Jackson “, weer zo’n heerlijke klassieker.

Song na song ( “ I Got Stripes “, “ Country Boy “, “ As Long As The Grass Grow “, “ I’ll Fly Away “, “ I Walk The Line “,  ) , we werden verwend. Tijdens ” Walk The Line “, enkele kleine leuke opmerkingen. Ze hadden de hele dag geoefend in de stadsschouwburg, ” …zo’n mooi theater, moesten wij zo’n mooi thuis hebben we zouden trots zijn. Zijn lullie ook ?” En voor de techniek, ” … here J.C. goes real low, … soundman watch your speakers … “.

Jay had de ganse dag geoefend op iets, … hij wou ons Brugs publiek bedanken, … Stadsschouwburg Brugge, bedankt … hij slaagde er bijna in, enkelen begrepen het maar dit was toch iets te moeilijk voor hem , maar zij die het verstonden apprecieerden het enorm.

Hij vond het een prachtig theater, “ … hadden wij maar zo’n prachtig theater thuis, …we zouden trots zijn, … jullie ook zeker ? “.  Het is onvoorstelbaar dat onze Brugse stadsschouwburg zo’n  effect heeft op de vele artiesten die hier al opgetreden hebben. Die kroonluchter doet het maar. En ook die peluchen rode zetels.

Intussen had hij ons ook voorgesteld aan zijn gast gitarist ( normaal Jack Mansk, maar vanavond was Don Diego Geraci, een Siciliaanse Italiaan van de partij ).” Pasta kan hij koken, maar daarvoor hebben we hem niet mee …”, en een geestige woordspeling, Sicilië, wat hebben ze daar ? ” Vocanos, …”, en …  “ No Lobsters, no Gangsters “, mooie woordspeling. ” …I’ll make you an offer you can’t refuse “, een aanmoediging naar hem toe want soms is hij ietwat verlegen. … zelfs een nummer uit “ The Godfather ‘ werd gespeeld, een eer voor deze Italiaan die met magische vingers zijn snaren beroerde om die typische Cash sound weer tot leven te brengen. Jay gaf hem alle vrijheid, hij nu en dan invallend en samenspelend met zijn akoestische snaarspelingen.

Een hoogtepunt was ook ” I Wonder If She Is “.

” 16 Tons “, werd hier en daar meegezongen, … velen van ons kennen het dan ook van Louis Neefs’ cover.

Na het nummer “ Get Rythm “, bedankte Jay het publiek met een duidelijke  ‘ Dank je wel ‘.

Terug een resem klassiekers, met o.a. “ Jackson “ die onvergetelijk was samen met zijn June . Jammer geen vrouwelijke zangeres aanwezig of dit was anders  een nummer dat het kot kon afbreken. We kregen nog enkele unieke pareltjes en met “ Ring Of Fire “ eindigden ze voor een kleine pauze. “ Time to drink something he said “.Te veel om op te noemen, maar we hadden een immens aantal nummers gekregen van deze excellente band.

Na de pauze, schitterend gitaarspel en dubbele harmonica tijdens enkele van Cash’ zijn trein songs. Hopelijk juiste titels want echt meeslepend en onder de indruk van hun performance, o.a. Johnny’s Treinnummers, ” Ride this Train “, ” Let the Train Blow The Whistle “, ” I’ve been Working On Tne Railroad “, … ongelooflijk gebracht met gitaar en die twee wisselende mondharmonica’s. Net alsof we de trein hoorden rijden.

Maar het nummer ” Hey Porter ” ( een treinreis ) die in 1954 op single uit kwam mag men als zijn debuut omschrijven, … en ook zijn eerste hit.

Ook de gevangenisnummers, “ San Quentin “, ( … vele Cash fans, je kon hen horen meedoen ), “ Folsom Prison Blues “ ontbraken niet. En voor de die hard fans, volgende maand komt een nieuwe plaat van hen uit, ” .. enjoy …”. Op 19 oktober kwam ook al het album ‘ Flowers for June ‘ uit, geproduced door Jay en zijn drummer..

Een tijdje later “ A Boy Named Sue “ uit 1976, … nog steeds even groots en dat hoorde je aan hun enthousiasme. “ Tennessee Flat “, en truck songs : o.a. ” All I Do Is Drive “. ” … als we naar België komen hebben we gemerkt dat jullie van rock & roll houden …”. Een schitterende opzwepende versie van “ I Will Rock & Roll With You “.

Maar tussenin ook het nummer ” Hurt “, een droevig nummer, sterk en krachtig gebracht, dit nummer was ook het einde van zijn carrière, “.. he felt it “. Het nummer dat tegenwoordig zeer populair is bij de hedendaagse jeugd die deze artiest leerden kennen.

Allen verdwenen voor enkele luttele minuten, … terug het podium op. Welke bisnummers zouden we krijgen. Uit de zaal enorm respons en zeer luid : ” Highwayman “. Even overleg, Don zijn songbook checkend, … want hier moest hij zich Willy Nelson toe eigenen, ” … ok, no problem …”. De amper gevulde stadsschouwburg genoot van dit stevig nummer. Het is niet evident dat de artiesten dit oppikken roepend uit het publiek. Maar'” Highwayman ‘ is dan ook een icoon in het oeuvre van Cash. En allen namen een deel van de zanglijn voor hun rekening. Hier viel op dat Tony en Jonathon ook beschikten over een formidabele stem dit naast hun samenspel als ruggegraat van al die schitterende Cash nummers.

Eindigend deden ze met “ Ghostriders In The Sky “.

“ Yippie- I – Jay, Yippie – i -Yo,, … Ghostriders In The Sky “. Dat door Jay doorgespeeld werd naar het publiek om mee te zingen.

Bijna anderhalf uur hebben we kunnen genieten van deze Amerikanen, … en een Corsicaanse, ..euh Siciliaanse gitarist, No lobsters, no gangsters en The Godfather zouden je wel eens kunnen doen vergissen . Zijn toetsen waren trefzekerder dan … kogels. Don Diego, … niet De La Vega, maar de hedendaagse Italiaanse Rock & Billy gitarist die ook zijn eigen trio heeft. The Don Diego Trio.

Church of Cash heeft in 2019  / 2020 the Midwest CMA Tribute Act gewonnen. Op de ceremonie speelden ze “ Ghostrider in the Sky “.

Wij in België, hadden de eer om een ongelooflijke Italiaanse gitarist te leren kennen. ( i.p.v. Jack Mansk ). En met dank aan Tony Wirth en Jonathan TeBeest.