Kneistival 2018 dag 6 – Knokke-Heist –

Zondag 22 juli 2018, de 33 ste editie van Kneistival eindigde met een knaller. tn_IMG_6643 Enkele minuten na middernacht klonken nog de laatste noten van The Scabs.

Opener ‘ Danny Blue & the Old Socks ‘,

een jonge bende met eigen nummers bekoorde met hun up tempo nummers.tn_IMG_6683

Om 21.00, al 11 jaar strooien deze Nederlanders hun psychedelische rock vanaf hun podium. tn_IMG_6919 België geraakt ook stilletjes in de ban van dit excellente trio. tn_IMG_6760 tn_IMG_6763 tn_IMG_6806

Een viering, 40 jaar op de planken, een memorabel optreden sloot Kneistival af, de Put volgelopen voor ‘ The Scabs ‘. tn_IMG_7030 Oude klassiekers, en recenter werk. Rockend als weleer, Guy, Willy Willy en Frank. Met extra gitarist, bas, backing en Hideaway’s toetsenman Patrick Cuyvers. tn_IMG_7097 tn_IMG_7110 tn_IMG_7280 tn_IMG_7358 tn_IMG_7392 tn_IMG_7523 tn_IMG_7579 tn_IMG_7527 tn_IMG_7590 Een ongelooflijke sfeer sloot deze zeer zonnige editie af. tn_IMG_7431 tn_IMG_7066

 

( Meer foto’s + tekst volgen )

Kneistival 2018 Dag 5 – Knokke-Heist

Op deze Nationale feestdag enkel artiesten van eigen bodem.

‘ De Lokale Lichting’, een band-slam georganiseerd van Jeugdclub ’t Verzet, vier groepen streden op 12 Mei 2018 voor een plaats op het podium van Kneistival. Winnaar en opener deze avond de Brugse band ‘ Shuriken II ‘. Vanavond met een rapper, Ozi One en gaste in de rangen. tn_IMG_5995 tn_IMG_6040 tn_IMG_6051 tn_IMG_6075 tn_IMG_6105 De  stuwende elektro-rock van Thomas en zijn kompanen zweept op.

Rond 21.00, nog een winnaar op het podium. Humo’s Rock Rally winnaar ‘ The Calicos ‘. Dit zestal afkomstig uit Antwerpen. Americana muziek, je houdt ervan of niet. Jammer, maar er werd niet echt  enthousiast gereageerd op deze groep. tn_IMG_6191 tn_IMG_6201 tn_IMG_6268 Te rustig, niet dat bepaald genre of moeten ze nog ontdekt worden door het publiek om een grotere appreciatie te krijgen ? tn_IMG_6188 Nochtans met een heerlijke pedal steel guitar.

tn_IMG_6285

De massa was op deze dag echt afgekomen voor de ‘Tegen de sterren op ‘ en ‘ Beste kijkers ’vedette Nathalie Meskens. tn_IMG_6326 Actrice, maar ook bedeeld met een heerlijke zangstem dat ze al bewees met haar Rat Pack toer. Vanavond ging ze Motown geflankeerd met een tien koppige band. tn_IMG_6292tn_IMG_6293 tn_IMG_6382 tn_IMG_6452 tn_IMG_6518 tn_IMG_6559 tn_IMG_6565 De archieven van Motown werden tot in de onderste laden geleegd. De sfeer van dit memorabel platenlabel besmette onmiddellijk het publiek en het was, meezingen, dansen en genieten tot de laatste noot. “ Dancing in de Put, euh … the Street “.  tn_IMG_6624

Shuriken II, een Brugse groep ontsproten aan de escapades van Thomas Meire ( Disarray ) die blijft evolueren

en sinds mei 2018 ook enkele aanpassingen in de bezetting. Bassist Cedric gestart met een eigen groep, een Mc erbij, Herman Axters  ( aka Ozi One ) en Ellen Bosma als gastzangeres vormen de nieuwe bezetting.

Een elektronisch gestuurde rocksound met stevige drum en gitaarpartijen. Gevarieerd, strak en toch een opzwepende ritmische sound. Met momenten zelfs een Oosters sfeertje. En met Thomas’ stemtimbre ietwat punky-rock. Ozi One past uitstekend in dit nieuw concept met zijn kort uithalingen in bepaalde van de nummers. En met uitgebreidere rap zang bewijst hij dat deze combinatie ook hoge ogen zal gooien in de elektro scene. Ozi, zich nog even tot het publiek richttend : ” … from the underground coming to you, … fight for love, fight for peace, … “. ” Remember the name ‘ Shuriken II ‘.

Met een selfie van het publiek werd afscheid genomen.

 

Op deze Nationale feestdag nog een Belgische groep die in de prijzen gevallen was. The Calicos, een Antwerps zestal bestaande uit de broers Vermaelen ( Quinten – zang en Maxime op drum), de gitaristen Sander Smeets ( keys ) en Aäron Koch ( pedal steel guitar ). Op bas Guido Op de Beeck en Arne Joosen op toetsen.

Een band die met zijn Americana en groepsgeest de jury van Humo’s Rock Rally kon bekoren en ook won. Ietwat braaf na Shuriken II en dit was ook merkbaar in de Put. De meeste toeschouwers, drinkend, etend en keuvelend met een achtergrond muziekje wachtend op de Motown van Nathalie ? The Calicos speelden echter een vrij sterke set,

prachtig geschreven nummers, singer song writer in sextet. ‘ Follow You Down ‘ en ‘ I Get Along ‘ heerlijke sound en arrangement. Jonge en iets oudere twintigers met een oud hart voor dit genre muziek. Springsteen, Erickson,… in gedachten. ‘ Wayword Wind ‘ , ‘ Runaway Kid ‘ en ‘ Driftwood ‘ nog enkele pareltjes uit hun set. Ze kregen het applaus dat ze zeker verdienden maar ietwat misplaatst op de affiche. The Calicos stoorden zich er niet aan en zij die echt luisterden en genoten hebben weer een uitstekende band van eigen bodem gehoord en gezien. ” Lang geleden dat we nog eens aan zee waren ” zei Quinten, de zeelucht had hen goed gedaan en de zee deinde op hun nummers .

Alle afsluiters geprogrammeerd om 22.30, maar Meskens in Motown reeds om 22.15. de tienkoppige band leidde in, en Nathalie werd onder enorm applaus onthaald toen ze het podium opkwam.

22.18, een verduisterd podium, “ Going to a Go -Go “ van Smokey Robinson and The Miracles. De tien koppige band startte swingend dit avondje Motown. Steve en Judith, de backings namen de zang voor hun rekening tot Nathalie Meskens op het podium verscheen.

Gehuld in een paars jurkje, blauwe pumps en met een afgetraind lichaam zwierde ze zich tussen haar band. Het was nog even wachten hoe de sound zou klinken, maar reeds vanaf de eerste noten wisten we al dat dit een sublieme show zou worden. Dat ze kan zingen wisten we al maar wat een stem, vol passie en overgave, met momenten zelfs zwoel. Stilstaan was ook niet aan haar besteed, dansend met haar backings, flirterig mee swingend met de driekoppige blazerssectie en ook haar drummer en keyboardspeler kregen de nodige charme van haar.

Een show die enorm door het publiek gesmaakt werd. En muzikaal stond ook alles op zijn poten, de sfeer van deze ijzersterke nummers die zoveel geschiedenis schreven klonken als vanouds. Misschien iets moderner, en ander stemtimbre maar dit was hoedje af. Warmte, romantiek, tintelende tonen waarbij je onmogelijk kon bij blijven stilstaan. Soul, reggae, funk,… en swing. Up tempo nummers afgewisseld met ballades. Tussenin heerlijke medley’s van o.a. Marvin Gaye en Stevie Wonder. Intieme momenten tijdens een medley mix van Motown successen van diverse artiesten. Solo of samen met Steve Kashala en Judith Okon.

Ze gaf haar backings alle vrijheid om zich te tonen, want beide hadden een prachtige stem ( o.a. : het duet “ You’re all I Need to get By “ ). Muzikale hoogstandjes terwijl de stemmen even rustten. En gans de Put was getuige van een zeer aparte drum battle, na “ Signed, Sealed and Delivered “ overvloeiend in “ For My One and Only Love “ jammin’ stonden allen te kijken naar Roberto Amel Serra op conga’s en Frank Vanweddingen op drums die even de show stalen,

eindigend in een jammin’ reprise.

Het publiek werd bedankt, jullie waren geweldig. Na ons een uur ondergedompeld te hebben in de sixties and seventies met nummers van The Four Tops, The Supremes, Marvin Gaye, Stevie Wonder Jackson 5, The Temptations, Diana Ross, Smokey Robinson en vele anderen kregen we nog een extraatje . Met “ Reach out I’ll be There “ en “ Standing in the Shadows of Love “ van The Four Tops werden nog eens alle registers open gezet. “ Een topavond voor ons. Voor jullie ook ? “. Een overbodige vraag. Een allerlaatste bis, nog een nummer van Martha & The Vandella’s “ Dancing in the Street “. Deze avond kon niet meer stuk voor het publiek , ook de omliggende balkons genoten en dansten naar hartelust.

Nathalie, niet in één hokje te stoppen, haar backings, drummer en percussionist werden aangevuld met Hans Ijzerman op keys. Gitarist Bart Vervaeck en bassist Stijn Possemiers. En niet te vergeten de driekoppige blazerssectie, Jan Eggermont op sax, Olivier Bodson, trompet en trombonist Peter Delannoye. Muzikanten die stuk voor stuk bij diverse groepen spelen of gespeeld hebben.

“ Shotgun “, “ Baby Love “, Stop in the Name of Love “, “ You can’t Hurry Love “, “ Heatwave “, “ War “, “ Do You Love Me “, “ The Tears of a Clown “, Give Me One More Dance “, “ I Heard it Through the Grapevine “, It takes 2 “, “ Ain’t No Mountain High Enough “, Sneaking Out the Backdoor “, “ What’s Going On “, “ Superstitious “, …. Enkele van de nummers die het Motown label tot zo’n uitzonderlijk platenlabel hebben gebracht. En nog vergeten het nummer speciaal voor de vrouwelijke fans “ My Girl “ van The Temptations.

Nog een klein halfuurtje voor middernacht werd het publiek bedankt, Nathalie dankte ook haar muzikanten en zij op hun beurt rond haar geschaard eerden haar.

Het was een mooi beeld vooraan op het podium op deze voorlaatste dag van het festival.

Kneistival 2018 dag 4 – Knokke-Heist

Vrijdag 20 juli 2018, de derde dag van Kneistival. Enkele druppels en toch een minieme dreiging tot regenen. Maar het was te verwaarlozen, de weergoden zijn nog steeds Kneist welgezind. En het publiek valt niet meer over flessen of blikken die verspreid in de Put liggen. De security ziet er dit jaar nauwlettend op dat er niets vreemds aan dranken binnengesmokkeld wordt. Geen blikje , geen flesje of grote fles komt erdoorheen. Rond 19.05, een enkeling die toch probeerde, het was nog vroeg, moet wel lukken. Een six pack blikjes onderin de plastiek zak en gecamoufleerd met een zitkussen. Het hielp niet, uitdrinken of weggooien, anders kom je er niet in. Een excellente en minitieuze controle van deze mensen die het voortbestaan van een gratis Kneistival helpen. De groepen zijn al niet goedkoop en de bar is slechts een deeltje die de kosten moet helpen drukken.

Hoofd act deze avond, na 5 jaar terug uit Oostende langs de kuststrook naar Heist om er een schitterende set neer te zetten. The Van Jets.tn_IMG_5510 tn_IMG_5642 tn_IMG_5661 tn_IMG_5690 tn_IMG_5737 tn_IMG_5846 Ietwat minder volk, was het de minieme regen of hadden er velen geopteerd voor de Triple feesten in Brugge ( o.a. Les Truttes ). The Van Jets toonden nog maar eens dat ze een vaste waarde zijn in Belgïe en een excellente performance neerzetten met ijzersterke nummers en een enorm charismatische zanger.

Opener ‘ King Hiss ‘ vlogen er vanaf het eerste nummer in, een stel West Vlaamse Vikings.tn_IMG_5110 tn_IMG_5129 tn_IMG_5161 tn_IMG_5213 tn_IMG_5220 tn_IMG_5259 Rauwe schreeuwende stem, een dreunende bas, een donderende drum en schreeuwende gitaar. Ze speelden alsof de put vol zat. Zanger Jan Coudron bedankte het publiek met een buiging.

En het podium werd doorgegeven aan de Nederlandse ‘ Navarone ‘. Retie Rockt, hun Belgische kennismaking op 9 juni en hier in Kneist. Hun tweede optreden op Belgische bodem. Een groep om te onthouden.tn_IMG_5266 tn_IMG_5336 tn_IMG_5406 tn_IMG_5426 tn_IMG_5430 tn_IMG_5496 Ijzersterke nummers en een stel ras muzikanten. Slechts één fan in het publiek, euh twee, opa ook. Oja vier handen de lucht in. Verre reis vanuit Nederland voor jullie, bedankt zei zanger Merijn Van Haren. De terugkeer naar Nederland zal hen toch een groot gedeelte Belgische fans opgeleverd hebben.

Extra :

Ça va, het stokpaardje van zanger J. Caudron, mochten we nu en dan horen tijdens de nummers. Dat ze uit West Vlaanderen komen was te merken. “ ‘Kgoan tzeggen int T’West Vlams “. “ Gasten, winder koamen van verre , we wille junder horen, zien jullie wakker, …”. “ ’t Is begun van tweekend,…”. Loeiharde nummers die het jaar voordien over de wei van Graspop zweefden deden vanavond de put opschrikken. ‘ Satisfy Me ‘, ‘ Snakeskin ‘, stoner music en metal rock n’ roll . Vettige riffs, dreunende drum, het gierend gitaargeweld en met Caudron zijn hese schreeuwende stemtimbre. Vikings die de zee temden.

“ We zitten wel an de see, d’as ne boat da jullie op da doek zien,…”. Op de achtergrond klonk ‘ …gently down the stream, merrily merrily,…’ een leuke intermezzo. Met hun nieuwe lp ‘Mastosaurus’ bewijzen ze momenteel dat ze er nog zijn op vooruitgegaan. ‘ Homeland ’, een knaller van een song. En ook ‘ Killer Hand ‘ en ‘ Stuck in a Hole ‘ hebben veel potentieel. King Hiss mag zich bij een rijtje groten van dit genre vervoegen. Jammer dat er bij de opener vandaag nog niet zo veel volk aanwezig was, maar zij die met dit enorm zonnige weer lui op hun handdoeken lagen op het strand of pootje badend in de zee moeten toch wel dit geluid boven de branding gehoord hebben.

 

Even na 21.00 konden we kennismaken met voor ons nieuw Nederlands talent. Navarone, na Retie Rockt, verleden maand in juni. Pas hun tweede optreden hier in België en Kneistival had de eer om on nog beter met hen te laten kennismaken. Nederlandse rock die ons doet terugdenken aan de groepen uit de seventies. Klasse muzikanten aangevuld met een hoge zangstem van Merijn van Haren. Barry Hay, leadzanger van de Golden Earring ontdoopte hen. Opgericht in 2008 als ‘ Overthrow’ werd de naam gewijzigd in ‘ Navarone ’ ( cfr gelijknamige film, maar verkort ).

Nederland met een resem optredens in het voorprogramma van de Golden Earring werd geleidelijk aan veroverd. Nu is België aan de beurt om deze alternatieve rockband te ontdekken. “ … eenzaam of alleen, …maakt niet uit,…”, zei Merijn. En met scherp trillende snaren van Kees Lewiszong een subliem nummer, ‘ Lonely Nights ‘. Met nog nummers uit hun lp’s ‘ a Darker Shade of White ‘ en ‘ Oscillation ‘ is dit een groep om te onthouden en te herontdekken ergens in onze contreien. Eindigen deden ze met een song over een driekoppige hond ( ? ). ‘ ….? ‘. Merijn bedankte nog de uitstekende organisatie en het aangename publiek om hier te mogen spelen. Geen retro bands dit jaar, maar Navarone mag zich zeker één van hun volgelingen noemen. En ja de vier fans vanavond aanwezig, samen met de band mogen terugkeren naar Nederland wetend dat ze er honderden nieuwe bijhebben.

Leuke opmerking : maar wij hebben liever -Belgium- of -Jupiler- als biertje en geen ‘ Grolsch ’Kornuit ( cfr. “ Kickin My Can “ reclame ).

 

In december 2017 mochten ze hun nieuweling voorstellen in een volle AB, en vanavond was het aan ons, de Oostendse Jets een soort thuis match ( onze kust ). Na een vorig wel gesmaakt optreden hier in de Put was het opnieuw een zeer grote aanwezigheid qua publiek om hen te zien. En te genieten van Wolfgang, Frederik, Michael en natuurlijk broer Johannes Verschaeve. Tijdens één van de nummers had Johannes had zelfs nog een mooie  poëtische metafoor voor één van zijn muzikanten. Een fragment ervan. “ …de zee en een zwarte vlekke,… uit die vlekke schiet ne … en ut die vlekke komt Wolfgang Amadeus Mozart, ..” en wees naar zijn gitarist die soleerde. The Van Jets al 14 jaar een gevestigde waarde in België die ons sinds 2004 in de ban houdt met hun glamrock, garagerock en poppy tunes mix.

Bissen volgden na een excellente set, “ voor ons wast bère,…nog één voor de stoere venten,… zitten die hier ?”. “ Joooaaa “ klonk het. “ Wieder woaren de Van Jets, toe de volgende ke,..”.

En met ‘ The Future ‘ namen ze afscheid. Nog steeds vol enthousiasme spelend, nog steeds evenveel gevend aan het publiek, en nog steeds die charme die hen zo geliefd maakt. The Van Jets groots, maar nooit the feeling met hun publiek verliezend. Ook vanavond niet, Johannes meermaals het publiek ( tussendoor wandelend, is hij het crowdsurfing afgeleerd of werd het te gevaarlijk ? ) in zingend, of met gitaar ( die dan wel in de handen van een achtjarige gestopt, heerlijk charmant ).

Het optreden was bère, ze goaven sjette en nrs opnoemen e gin belang, we kennen ze en we houden van ze.

Klinkende Kroegen Brugge – Hideaway –

Woensdag 18 juli 2018, het derde optreden van Klinkende Kroegen. De Belleman Pub opteerde voor de Blues van Hideaway. tn_IMG_4951 Vanaf de deur tot aan het podium, zittend en staand genoot de massa van de heerlijke sound die al 32 jaar de Brugse trots van The Blues is.

Openend met Dean Brody’s ‘ Bringing Down the House ‘ werd het feestje ingezet. tn_IMG_4959 Over rooie jurken, pompstations, belly dansen tot aan snelwegen. Met een variatie van meer dan 20 nummers op de setlist zou dit een heerlijk avondje worden. tn_IMG_4967 En wij zijn niet in één vakje te plaatsen zei Ralph.  tn_IMG_4960‘ Driving Down the Highway ‘, pure country en gelegenheid om te line dansen vooraan. tn_IMG_4985 

Enkele grapjes, geen toetsenist meer achter zijn piano maar vooraan meezingend, ‘ Belly Button Boogie ‘. En de mooiste navel werd gekozen onder luid applaus. tn_IMG_5034

Een goeie twee uur alles gevend sloten ze af met ‘ Mustang Sally ‘ en ‘ You’re Kind of Trouble ‘. tn_IMG_5079

 

 

Kneistival 2018 – Knokke-Heist –

Dinsdag 17 juli 2018, de put van Heist is weer zes dagen de gastheer voor de 33ste editie van Kneistival.tn_IMG_4339

Discobar Lait Russe tn_IMG_4338bracht met enkele plaatjes het volk in stemming en zocht dansende koppeltjes.

Nog niet al te veel volk voor de schitterend opener ‘ The Skadillacs ‘.tn_IMG_4433 Ska van oudsher die nog steeds aanspreekt en voor het eerste feestje in de put zorgde. Een energieke frontman en zeven muzikanten lieten ons genieten van een variatie ska nummers uit de glorieperiode van dit genre. Met als afsluiter ‘ Night Boat to Caïro ‘ van Madness. tn_IMG_4362

Een korte schitterende set, de Put op dat moment overvol. Om veiligheidsredenen werden alle ingangen afgezet. Er kon niemand meer bij voor het optreden van De Kreuners. tn_IMG_4527Na passages hier in 1990, 1998 en laatst in 2010. In 2012 zegden ze hun publiek vaarwel. Maar wie had ooit gedacht dat ze verleden jaar hun comeback zouden aankondigen. Kneistival strikte hen voor hun openingsdag. Jong en oud dansten en zongen mee met hun hits. Walter en zijn kompanen herboren en hoe. Afsluiten met ‘ Nu of Nooit ‘ uit ’91.tn_IMG_4638 Het was Nu en ze mochten Nooit stoppen. Maar die rustpauze ( ? ), bezinning, verademing van 5 jaar was de moeite. De Kreuners ( grootvaders van de Vlaamse Rock )tn_IMG_4593 kreunden en musiceerden als jonge veulens.

Ietwat uitgelopen en een groot aantal toeschouwers die ook met hen uit de put verdwenen konden nog nagenieten van de Nederlandse Truttes ( ? ). ‘ Memphis Maniacs ‘tn_IMG_4673 met een mix van overbekende songs aan elkaar gebreid sloot deze eerste succesrijke dag af.tn_IMG_4759

De eerste dag als opener van Kneist 2018 was weggelegd voor de Tiense ‘ The Skadillacs ‘. Opgericht in 2011 en met hun ‘ Crazy 2-tone ska-tour ‘ in 2016 hadden ze bewezen dat ze een excellente tribute band waren voor dit genre.tn_IMG_4372 Nummers van The Specials, The Selecter, Bad Manners, … en natuurlijk Madness passeerden de revue. Dit was nog eens back tot he Ska years. Heerlijk en nostalgisch. Een muziekgenre dat nog steeds niets heeft ingeboet en zowel jong als oud aanzet tot meezingen en dansen. Zanger Rudy Jean heerlijk flirtend

met zijn publiek en prachtige stem nam samen met zijn kompanen het publiek op sleeptouw doorheen dit aparte wereldje van zwart wit met enkel puntjes, streepjes wit. Afsluiten deden ze met hoe kan het ook anders, ‘ Night Boat to Caïro ‘ met zijn oorverdovende sax intro.tn_IMG_4416 ( Sir 5ft Fill, Benoit Soi, Postit Peet, Sam , Slider en Dr. Von Reed hebben ons enorm gecharmeerd ).

Afscheid namen ze met een selfie

van het publiek.

Nog voor de eerste noot van de Kreuners in de Put klonk werd er al omgeroepen dat er geen enkeling meer bij kon. Het zat vol en zij die buiten stonden konden op de zeedijk het optreden op groot scherm volgen.

Later dan aangekondigd startte het optreden van de Kreuners, zodat ‘ Memphis Maniacs ‘ pas rond ongeveer 23.00 de eerste dag mochten afsluiten.

 

Na enkele nummers bedankte Walter tn_IMG_4649het publiek en hij charmeerde hen nog eens. “ Jullie zijn niet verandert sinds de laatste keer dat we hier op dit podium stonden, de vrouwen zijn nog knapper geworden,… en de mannen ook,… lelijker “. Ook zijn kompanen kregen nog enkele complimentjes. Het publiek lachend. “ Axl’s baardtn_IMG_4468 blijft maar groeien, nog gezegd, scheer je weg ( grappend ) maar het lukte niet “. “ … en Ben, …tn_IMG_4532 is nog steeds niet gegroeid “. “ Jantn_IMG_4470 is 80 kilo kwijt, … “. Wat over ( Erik – gitarist ? ). tn_IMG_4478

Axl Peleman houdt vermoedelijk niet van die 95 decibel grens. Wat duidelijk te merken was toen hij het publiek uitdaagde. “ Als wij boven de 95 db zitten krijgen we een boete “. “ Het staat hier vol flikken, ik laat het aan jullie over om die grens te overschrijden “. Eerste meting 105,… even later op 111 ! ( Meter op podium ? ). “ Voor jullie geen probleem om een boete te krijgen, jullie zijn toeschouwers, … en er staan toch te weinig flikken om die duizenden te controleren. Dit alles in sappig Antwerps. “ Ik weet het, ben bijna niet te verstaan, mijn dialect is nu ook niet van de mooiste, een Middeleeuws dialect dat al lang uitgestorven ( afgeschaft ) zou moeten zijn “.

Walter en Erik hadden het podium verlaten, Ben niet meer achter zijn drumstel maar vooraan wijzend naar Jan die een nummer inzette. Axl zong over moeilijke tijden ( Titel ? ). Even later in duet met Ben. Walter en Erik vervoegden het trio en een heerlijke samenzang vooraan op het podium begeleid met subtiel snaarwerk van Jan.

Zonder bissen, het publiek in de kou latend. Dat kon niet. Dus nog enkele nummers waaronder ‘ Zij Heeft Stijl ‘. Walter had een danspartner gevonden om even kort te slowen op het podium.

Afsluiter deze eerste avond, uit de Nederland, de ‘ Memphis Maniacs ‘.

Zanger Roy en muzikanten Peter, Max, Jochem en Remco lieten de put dansen en jumpen en zorgden nog voor een zeer gezellig en prima feestje na De Kreuners.

 Hun mash-up genre sloeg aan en wie dacht dat deze Nederlanders kansloos waren na de schitterende doortocht van Walter & co had het mis. Mash-up, neem enkele jukeboxen of een mengtafel en mix diverse nummers, diverse genres en je hebt een schitterend feest. Verander dit door een live band met presence op een podium, een minimum aan show en met overbekende hits van onder meer : Michaël Jackson, The Police, Toto, Rammstein, The Bee Gees, Mötorhead,… en je snapt waarom deze bende elk podium in vuur zetten en het publiek mee laat dansen.

 Roy verdween ook nog even tussen het publiek. Dit was voor ons nieuw, wij hebben Les Truttes en Nederland heeft de Memphis Maniacs. Zo werd een sublieme eerste dag van dit zes daags festival in de Put van Heist afgesloten.

 

 

Burgrock- 2018 – Brugge –

Burgrock kan weer terugblikken op een geslaagde editie, ideaal weer en toch nog een massa toeschouwers die tussenin de Wk matchen eens iets anders willen. Geen verslag en foto’s van de rally waar vier groepen ( Panther, Sweats, Mooneye en VENTILATEUR ) in de namiddag streden voor een studio opname en fotoshoot. De winnaar mag tevens de volgende editie openen. Nog de laatste noten van ‘ Ventilateur ‘ gehoord. Te weinig om er iets over te zeggen. Foto’s ( check Björn ).

Nog niet al teveel volk aanwezig, maar we kennen dit. Min of meer een soort traditie, geleidelijk aan loopt het Burgplein toch vol. Ideaal weer rond 19.00, om gezellig te genieten van het weer aparte avondprogramma. ‘ Oriens ‘, winnaar van 2017, opnieuw een tribute band en – the reds – van Brugge.

De presentatie was in handen van ‘ De Mugge van Brugge ‘, overdag grafdelver, ’s avonds komiek. Je kon je dus wel verwachten aan enige galgenhumor. Maar vanavond ging het er iets over. De winnaar van de rally wordt gekozen via een applausmeter. Kevin had al enkele keren gevraagd om te applaudisseren voor de 4 groepen, maar niemand sloeg hier acht op. Na nog enkele keren het publiek toeroepend om te klappen, bleef de respons uit op de Burg. Hij kreeg het ietwat op zijn heupen en riep in plat Brugs, “ … oen nu ne ke joender mulle en kiest de winnaere …”. Het zat er iets over, en dat besefte hij ook en excuseerde zich ervoor. Tussenin de groepen, ietwat teveel tijd en dan is het tijd om te pissen, drank te halen en te kletsen. Na deze uitbarsting was iedereen wel volop geconcentreerd richting podium.

De Mugge kan soms eens prikken als het nodig is. Winnaar met het meeste applaus werd ‘ Ventilateur ‘, nu ook Kaatje Loeys op het podium om de kroon te overhandigen. Maar van ‘ Ventilateur geen spoor. Dit na het optreden van ‘ Oriens ‘.

‘ Oriens ‘ die duidelijk ingrediënten van Pink Floyd, Led Zeppelin , Nick Cave,… uitstraalde imponeerde met een uitstekende set.

Simon, Tim, Manu en Maarten, een energiek viertal die alles gaf.

Ingespeeld op elkaar, gitaren en drums plakken perfect aan elkaar en met een heerlijke aangename stem was deze cocktail niet te versmaden. Hun nieuwe single ‘ Kings of Knightsbridge ‘ zal zeker nog brokken maken. ‘ Obey ‘ en ‘ King of the World ‘, sublieme gitaarriffs en zang. De nummers ietwat lang, maar ze houden je vast. Dit jonge viertal zal nog veel potten breken.

Na een kleine intermezzo werd het podium in gereedheid gebracht voor ‘ Bizkit Park ‘, een Belgische tribute band die enige tijd geleden al schitterde in Leopoldsburg en Halle. Het zand deed opwaaien tijdens Zandrock in Oostende. En zij die er vandaag niet bij waren, een tweede kans volgende maand te Oostkamp ( Parkpop ).  ‘ Bizkit Park ‘, niet zomaar een tribute band,

de tribute band van de Nu-Metal die floreerde vanaf half de jaren negentig. Want ze brengen nummers van diverse groepen, ( Limp Bizkit, Korn, Slipknot, Deftones, …). Je moet het maar doen, diverse genres, diverse speeltechnieken en dit mooi aan elkaar binden.

De Nu- Metal van Les Truttes ? Zangers Niko ( Vandendriessche ) en Bart ( Vriesacker, ook op synth ) jutten het publiek op, elk op hun eigen manier. Gitarist Jan De Sorte en bassist Frederik Verhoeven, beide sober maar zo delicaat die snaren beroerend. Geruggesteund door de slagen van Servaas Steurbaut. Deze groep staat tevens op Alcatraz en op Parkpop Oostkamp volgende maand om hulde te brengen aan dat aparte genre van alternatieve muziek.

Zelfs een toerist, die hier op de Burg beland was, afkomstig uit Capetown ( Zuid Afrika ), zelf muzikant en dj had een enorme appreciatie voor deze excellente groep.

Vooraan aan de nadars werd het feestje al ingezet met een rondedans. ‘ Bizkit Park ‘ was de ideale opwarmer voor de groep van eigen bodem, van ons eigenste Brugge. Dit was hun dank aan hun publiek, het enigste optreden in 2018 in Brugge en West Vlaanderen ( ? ). Red Zebra zal terug de gemeentegrenzen, landgrenzen doorbreken om in vreemde huiskamers hun Livingroom te installeren.

Kevin Rombaux en Kaatje Loeys, terug het podium op, ‘ Ventilateur ‘ had opgevangen dat ze de winnaar waren van 2018. “ Excuseer, om te wachten, maar wij zaten gezellig iets te drinken in een pub “.

Met veel enthousiasme namen ze de kroon in handen. Bedankten het publiek en ook de jury ( hun winnaar ook ), en onder een luid gejuich en applaus werd het podium geruimd. Het was tijd voor Brugges mooiste, opgericht in 1978.

Een donker podium, muzikanten in een rode gloed, de eerste tonen werden ingezet van ‘ Bastogne ‘. Red Zebra, hun kleur niet gestolen. Strak en opzwepend, hun frontzanger oproepend. Onder de rooie spots in een mist kwam een brandweerman, het geleek er toch op, het podium op. Peter Slabbynck, frontman van de zebra’s in één van zijn typische aankledingen vloog er als een jonge spruit in.

Tijdens ‘ Art of Conversation ‘, even de rooie ducktape , zich bedacht of plakte ze niet, maar die vloog terug weg. Nog steeds even kritisch als in de beginperiode merkten we bij ‘ Spit on The City ‘, Mc Donalds en Starbuck kregen niet teveel appreciatie.

Een aparte inleiding , “ … drie weken Amsterdam, twee weken in Liechtenstein,… playing for some school children,… “. De bekende noten, de intro van ‘ Living in a Livingroom ‘, bijna 40 jaar oud, het publiek nog meer uit de bol. “ Peinzen das ons horen of hoort hen toe in Torhout, ’t Was in feite mo de c- kant, … nu spelen we den a-kant. “ Innocent “.

Niet veel gezien, een gastmuzikant tijdens “ Beauty and The Beast “. Geflankeerd naast Fritz op sax. De Brugse Mireille Laridon. Op een bepaald moment dachten sommigen in het publiek dat Geeraard De Groote meedeed. Maar hij stond nog steeds tussen het publiek te genieten. Het sax spel van Mireille gaf een apart cachet aan het nummer.

Tijdens de bisnummers riep Peter : “ … en nu een nummer van The Skids, nee niet The Kids, The Skids “. “ Wie heeft daar ooit van gehoord ? “. “ Verdomme, der steekt daar toch ene zijn vinger op “. Een cover nummer uit 1979 van The Skids opgericht in 1977. “ Into the Valley “, dit nummer is ook echt op hun lijf geschreven.