Razorreel, Flanders Film Festival – Brugge – 

Enkele dagen niet aanwezig, tevens excuses voor bepaalde veranderingen qua recensies. Wij hebben het niet meer in de hand. Soms echt geen idee meer wie de rechten bezit om iets te publiceren. Dit zowel qua beeld als tekst.

Het is soms behelpen, nieuwe regisseurs, acteurs, actrices, producenten in de kijker te zetten. Een steun in de rug te geven, om verder uit te groeien. Wat kan en wat mag nog gepubliceerd worden ? Wij weten het soms ook niet meer.

Wij zitten intussen aan onze veertiende editie, wegens Covid moesten we een schitterend programma annuleren in 2020 ( de dertiende editie )

Nu en dan ook met speciale evenementen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maar vandaag staan we er terug, met gasten, zelfs mits de strenge Covid reglementeringen in verband met vaccinatie, in reis stramien, … mochten we al een groot aantal genodigden verwelkomen om hun film voor te stellen.

Maar vanavond kunnen jullie je nog eens onderdompelen in een oude film klassieker, de voorbode van een prachtige serie ” Stargate “, en vanaf 15.30 tot 22.15 staan er nog diverse pareltjes geprogrammeerd, … je gezellig laten samensmelten met je stoel en mee te leven als dakloze of in ergens wonend in een duister appartement in de East Side van Londen.

Tot donderdag, voor een nieuw verslag van het festival. Want vanavond naar Kamagurka en Herr Seele en de Club speelt ook tegen Manchester City, hopelijk scoort Vormer 0-1 en Vanaken de 0-2 voor ze een goal tegen krijgen.

Razorreel, Flanders Film Festival – Brugge – dag 4

Zondag 31 oktober 2021 opende het festival met de cult klassieker “ Back to the Future “ uit 1985,  om 10u00 , hopelijk had je de uursverandering in de gaten anders  miste je één uur van Marty McFly zijn capriolen met de DeLorean.

Enkele dagen voordien nog aangekondigd om je kinderen of zelfs kleinkinderen deze prachtig Sci-Fi te leren ontdekken. Er werd het festival een DeLorean aangeboden, maar het moet haalbaar zijn qua kostprijs, … niet dus, … of wegens andere praktische redenen. Het zou prachtig geweest zijn maar de film zelf is zeker de moeite en één maal gezien, bekijk je hem toch later nog eens.

Maar zondag stonden nog tal van heerlijk smulbare Halloween films op het programma, met ( o.a. een herneming in zaal 2 van “ Splinter “ die enkele jaren terug een groot succes was op dit festival, hier ietwat gemist qua film, te enthousiast, 2010 was ‘ Splintered van Simeon Halligan’, geen herneming maar andere splinters stonden die dag geprogrammeerd, namelijk ‘ Splinter ‘ – 2021 van David Bryant). Dus opletten in welke splinter je trapt. Het ene stukje hout is het andere niet.  Verder, … in de flyer stond “ The Innocents “ om 20.00 geprogrammeerd ietwat vreemd, want in de brochure werd er over een surprise gesproken ? Een ticket kopen voor een verrassings film, … soms kan dit de moeite zijn en soms kan je bedrogen uitkomen. Maar vanavond kwam je zeker niet bedrogen uit. Ikzelf heb dit meegemaakt in The Marquee te Londen. Een verrassings optreden, en toch een ticket die 4 pond duurder was. Die 4 pond was zeker de moeite … – Kiss Unmasked – … Zo ook de film, en welke wordt nog iets later in de tekst onthuld.

In de beginjaren van het festival, toen nog Razor Reel Fantastic Film Festival kon je Predator, een Star War Trooper, .. tegen het lijf lopen. Wel kostelijke uitgaven, dus een oproep voor deze Halloween dag om verkleed af te komen.

Onze medewerkers hadden alvast hun beste beentje voor gezet.

En amusement onder elkaar, concurrentie, elkaar aftroeven, concurreren, naar de keel grijpen ( figuurlijk ), …

er was amusement en de niet verklede toeschouwer of film fan genoot van deze Halloween avond.

Verschillende aanwezigen waren echt met hun favorieten, of een eigen versie, aanwezig. Tot zelfs een Corona proof kostuum.

Tevens was er om 19.15 een derde Podcast ‘ Kuleshov ‘ ( de tweede jammer genoeg wegens bepaalde redenen niet doorgegaan, spijtig want Jan Verheyen, onze peter ging er zijn opwachting in maken ). Hij houdt van het genre maar wanneer mogen we van hem eens een film verwachten die representatief is, .. dit qua opmerking van enkele aanwezigen.

Enkele fragmenten waarover de podcast deze avond ging ( uitgebreider, bekijk de video van Serge ).

Naast de vele films en opinies kwam onder meer Arthur C. Clarke ter sprake, de Britse Sci-Fi schrijver, bekend van zijn scenario voor de 1968 cultfilm “ 2001 – A Space Odyssey “. Even over het kortverhaal dat later uitgebreid werd. De muziek. Maar vandaag had deze podcast weer enkele uitdagingen.

Wie speelt het engste soundtrack nummer. De moderator liet weten dat er één toets gesneuveld was, niet verwonderlijk na talloze podcasts. Sven mocht zich hiervan de winnaar verklaren. Originele interpretatie, voor herhaling vatbaar geen idee, en … mogelijk nog een toets naar de knoppen.

Even later een nieuwe uitdaging, …de derde iets fysiekers, een hart, en een soort charade maar dan met een hart balancerend op hun hoofd.

Na o.a. ??? – Insevenoïd, Baby Club, Meteor Blitz Krieg, … over space Nazis . Cultfilms die moeilijk te vinden zijn, zelfs ik heb er niets van teruggevonden ( titel, jaar, ?? ). Maar je vraagt je soms af waar ze het al halen. Podcast mensen, een ras apart. Met hun soms favoriete franchises.

Op een bepaald ogenblik werd er teken gedaan dat in de zaal de film zou starten en tevens de bekendmaking van de winnaar van de ‘ Melies D’Argent ‘.

Iedereen op zijn plaats, welke film ?, … mysterie, … vreemde intro muziek, … en plots de zaal gehuld in het stikdonker. Geroezemoes, gehakkel, gesmoorde kreten, … zaklamp verlichting, een ophanging, een terechtstelling. Flitsen van personages, … en man meegetrokken, geboeid, in de duisternis… en met gesmoorde stem. Dit nadat hij de winnaar bekend had gemaakt van de ‘ Meliés D’Argent ‘. “ … en nu met rochelende stem, naar adem snakkend, gorgelend, … geniet van ” Halloween Kills “. ( geluk om ze te kunnen situeren in die aardedonkere zaal zodat jullie het beeld zien dat via flash lampen zichtbaar was voor enkele fracties ).

copyright IMDB

Met een opnieuw een schitterende Jaimie Lee Curtis.

Een leuke aankondiging, apart. Ere voor Jordy, Anthony en  …

En o ja, de winnaar was de Griekse regisseur Manolis Mavris met “ Brutalia, Days of Labour “.   Zijn gelaagdheid, metaforen en de sterke montage hadden de doorslag gegeven.

Razorreel, Flanders Film Festival – Brugge – dag 3

Dag 2 was ik niet aanwezig, geen gasten, en de films ( enkele excellente ) aan mij laten voorbijgaan.

Vandaag moesten we ook onze Corona Safety Pas tonen, ok, dan kreeg je een groen bandje. Niet ok, jammer en ook geen sneltest aanwezig.

Terwijl ( zaterdag middag 30 oktober 2021 ) Robin Broos zijn lezing gaf waren enkele toeschouwers al vroeg aanwezig. Een keuze aan het maken wat ze gingen zien deze middag.

Toch een 20 à 30 mensen genoten van de manier hoe Robin zijn lezing gaf en hoe beklijvend en representatief filmmuziek is. Voornamelijk Sci-Fi, en het was ook duidelijk dat dit zijn geliefkoosde genre is. En tevens welke componisten hij enorm bewonderde. ‘ Jurassic Park ‘ zijn grote favoriet naast nog veel andere klassiekers.

Ik kwam binnen net toen hij zei dat hij Italiaans vertaald had, of was het Spaans.  Een toeschouwer in de zaal riep dat het Spaans was. Moeilijk om een oordeel te vellen, maar je kan je eens vergissen tijdens je enthousiasme. Tijdens de lezing divers beeldmateriaal geprojecteerd op het scherm dat zo een duidelijk beeld gaf over wie of wat het ging. Voor zij die dit interessant vinden en er niet bij waren, schaf zijn boek aan. En het gaat niet alleen over SF, hij kaart ook nog andere genres aan.

John Williams, bekend van zijn magistrale muziekscore van Jurassic Park, kreeg een grote brok in de lezing. De man had naast Robin’s favoriet nog tal van Sci-Fi films van muziek voorzien. De componist, de man, de groot meester van o.a. ET, Jaws, Star Wars, Close Encounters of the Third Kind, … En zijn samenwerkingen met Steven Spielberg en George Lucas.

De Skywalker ranch van Lucas kwam ter sprake toen hij het had over Alain Pierre. Ze zochten een geluid voor hun T-Rex, … een vruchtbare ontmoeting met Spielberg want ieder jaar ontvangt Alain nog 3.000 euro royalties voor zijn geluid van dat gigantisch monster. Dit door zijn soundtrack van de animatiefilm ‘ Jan Zonder Vrees ‘ ( 1984 ).

T-Rex’ angstaanjagende schreeuw, brul is niet anders dan een zeer langgerekt koe geloei die omgezet werd. Dit en vele andere weetjes hielden de toeschouwers aandachtig voor anderhalf uur.

Na zijn lezing signeerde hij nog enige boeken

van “ The Original Soundtrack “.

Een aparte foto van Robin Broos, hoe ?, … laat hem een fictieve Razor Reel soundtrack spelen.

Nog een cadeautje van sponsor Duvel en een appreciatie in het groot RRFFF boek, dat eindelijk weer boven water kwam, en al sinds de eerste editie een schat aan woorden en handtekeningen bevat.

Tijdens de lezing genoten andere filmfanaten van enkel uitstekend kortfilms in zaal 2. “ You’re dead Helen “ van Michiel Blanchaert was één van deze sublieme meesterwerkjes.

Beelden filmscherm verwijderd : auteursrecht, zelfs al was het povere kwaliteit. Jammer maar dit zijn de nieuwe tijden.

Om 20.00 de wereldpremière van “ Duyster “, in aanwezigheid van regisseurs Jordi Ostir en mederegisseur en tevens schrijver Thomas Vanbrabant.

Wel niet goed op de hoogte tijdens het oorverdovend applaus toen de naam Wesley Remory op het doek verscheen. ( niet echt mijn filmkennis )

Vooral door een groot gedeelte van de cast die in de zaal aanwezig was.

Deze film is de allereerste found-footage film, … gevonden beelden die  gemonteerd woorden met toevoegingen … Onmiddellijk denken we hierbij aan “ The Blair Witch Project “ uit 1999. “ Duyster “, ja een duistere film. Drie studenten die zich onderdompelen in het leven van Johannes Duyster, de Antwerpse stadsbeul die meerdere heksen heeft geëxecuteerd. Een onderzoek, in het heden en in het verleden. Leuk neven feit zijn dochter werd beschuldigd van hekserij. Mysterie en trauma, interviews, … en andere weetjes laten on spannend op het topje van onze stoel dit mysterie te ontsluieren. Een grote authenticiteit straalt in deze film uit, historische gegevens, Antwerpse locaties. Bestond hij echt Johannes ? Net zoals we van Brabo en Lange Wapper kunnen zeggen.

Zelfs mystiek in Brugge.

Nog enkele korte vraagjes voor de film start.

Tijdens gesprekken met enkele van de cast te weten gekomen dat er maar 10 draaidagen waren, maar wel zeer intensief.Ook hadden ze met Corona af te reken, opnames stilleggen, wachten, kunnen onze twee cameo’s ( Sven de Ridder en Stefaan Degand, foto’s ter vervanging met copyright ) nog meedoen ?

Tijdens het interview werd ook nog eens duidelijk dat Antwerpen de mooiste stad van België is. De beelden echt of niet echt zijn, … en welke zaken er historisch kloppen. Hekserij, folteringen, het occulte, … de woning van Johannes Duyster. De demon, de verdwijningen. Wie zal het zeggen maar op het einde van de film was er een daverend applaus.

Nog luider dan toen Sam de zaal te laat inkwam.

Nu zijn we compleet hoorde je, onder luid gelach.

Beelden en tekeningen film verwijderd op verzoek van de regisseur, ter vervanging met copyright dit schilderij.

Tijdens het interview had Tom een briefje bovengehaald om enkel mensen te bedanken.

Jordy sloot af met, nu is het moment vol plezier gekomen om onder te duiken in dit Belgisch mysterie. Geniet.

Na de film was het hier en daar nog wat napraten, posters signeren en het groot boek dat eindelijk terug boven water gekomen was. Nog nooit zoveel volk op hetzelfde moment in al die jaren, ook nooit zo’n grote aanwezigheid.

Patrick en Eugénie zullen een tekst moeten opzenden die we er dan kunnen inplakken.

Jordi,

Tom, Maïmouna, … en Sam,

een grote bende die weten hoe plezier te maken. En vooral te genieten van hun duister kindje.

Razorreel, Flanders Film Festival – Brugge – ( opener)

Dag 1

Donderdag 28 oktober 2021, vond de opening plaats van de veertiende editie van RazorReel,  Flanders Film Festival. In 2020 hebben ze verstek moeten laten, ook voor hen was Covid een spelbreker. Een prachtig programma, een zeer mooi ontwerp qua affiche en diverse gasten, vielen allen in het water.

Maar vanavond om 19.30, een half uur voor de vertoning van de openings film van Patrick Ridremont  “ Le Calendrier “ waren al tal van bezoekers present.

Bezoekers van het eerste uur, groepjes vrienden die in de loop van de edities dit festival ontdekt hadden en ook veel nieuwe gezichten. Want Razorreel groeit en is momenteel ook buiten onze grenzen algemeen bekend. Dit ook door de aanwezigheid van talrijke gasten, regisseurs, producers, acteurs, actrices,… die het aangenaam vertoeven vinden hier in onze Brugse contreien.

Het was net alsof we dat ene jaar niet gemist hadden. De traditionele opening met receptie, het contact tussen de oude getrouwe filmfanaten. De projectie op een muur van diverse filmfragmenten, trailers die we in de loop van het festival konden zien. De bar, de rode felle spots die een aparte gloed uitstraalden op de gezichten van de aanwezigen. Vooral aan de inkom van de cinemazaal. En ook ietwat aan de bar.

Een nieuwe biersponsor, Duvel. Die enorm bijval kende. En natuurlijk die typische hapjes tijdens de receptie. Gekende hapjes, maar dit jaar toch met een kleine nieuwe toets. Want zelfs de organisatoren waren ze eerst aan het proeven.

Een verrassing, iedereen had al gelezen dat de regisseur ( P. Ridremont ) zijn film zou voorstellen,

maar hij had ook nog eens zijn hoofdrolspeelster Eugénie Derouand mee,

en was zelfs omringd van producers Jean-Yves Roubin en Alain Benguigui.

Geen Q&A, maar een redelijk uitgebreid interview voor aanvang van de film. Gegeven, een aparte kerstfilm, “ … a bad Christmas movie “ , zei Patrick. Een kalender, een adventskalender, in hout. Originele ( cfr. beeld uit film wegens rechten verwijderd, kinderkalender uit speelgoedcatalogus bol.com in de plaats )

…” Ich “ … met drie regels.

Na de film was het weer gezellig napraten tot laat in de avond, of nacht.

Een prima start voor deze editie. En tevens een nieuwe RRFFF trailer of hoe moet je het noemen.

Gagarin meets Razorreel. Zestig jaar geleden de ruimte in.

Voor aanvang van de film nam Jordy

de honneurs waar voor deze veertiende editie. “ … eindelijk we zijn terug …”. Om ons alvast goed in stemming te brengen gaf hij ons een kleine inkijk wat we nog mochten verwachten. “ En we hebben er dit jaar 2 festival dagen aan toegevoegd…, met maandag een kleine rust … Allerheiligen”.

( eer voor de Heiligen, of solidair met de oude pachters, de dag dat er geld in het laatje kwam, pachttermijnen moesten vernieuwd worden. Of volgens de Rooms katholieken een einde aan dat ketterse Keltisch feest te maken, Halloween werd zo Allerheiligennacht ). Tradities, en elk zijn opinie hierover. Dus op 31 oktober kunnen jullie allemaal verkleed komen om er authentiek Keltisch feest van te maken met de nodige horror ( ? ) vertoningen. Tegenwoordig met de ‘ Trick or treat slogan ‘. En de dag erna het brave zieltje uit te hangen, vol respect ).

Jordy vroeg aan de aanwezigen wie er kinders had en of er kinderen mee waren, …of zaten ze in de kelder.

Want “ … zondag kan je hen even laten meeleven met een grote klassieker, … een moment om hen deze SF film te leren kennen waarmee de meesten onder ons opgegroeid zijn – “ Back To The Future “. “ Maar vanavond hebben we de eer om jullie een Belgische première voor te stellen met de aanwezigheid van regisseur Patrick Ridremont en … hij bracht zijn hoofdrolspeelster Eugénie Derouand en producers Alain Benguigui en Jean-Yves Roubin mee “.

Thierry nam over om ze te interviewen, geen Q&A, ietwat te riskant in deze periode maar voor het grote doek veilig genoeg, We mogen een bad Christmas film verwachten, … gebaseerd op reële feiten ( ? ), wie zal het zeggen. Covid onderbrekingen , maar uiteindelijk hier op groot scherm en toch ongeveer op een juiste periode ( dat extra maandje laten we ter zake )

. En Eugénie vond het heerlijk om te acteren op een aparte manier, ook een soort respect naar rolstoelgebruikers, … Patrick zei ook nog dat het een “ … travaille d’equipe was …”. Tevens geen populaire film, een genre film die door het scenario toch enkele producers overtuigd had om er geld in te stoppen wat in België en Frankrijk niet zo evident is. Samen, de crew, groeiden we uit tot een soort familie. En  … de opnames starttten. Thierry verwees o.a. naar “ The Final Destination “, … was dit een vraag richting echt gebeurde feiten?

Patrick informeerde ons ook nog even dat de film niet zo duur uitgevallen was, … je moet inzicht hebben wat je wil, special effects, grote namen, dat zijn grote kosten. Dus doe je het anders. Demonstreerde  hierbij iets op het podium.

“ l’argent est à l’ecran …”. “ …  des tarifs convenable pour acteurs … , et pas de trop effects speciaux “.

Er was ook iets gebeurd met de hond, … “ Il est mort “, zei Patrick. Maar hoe en wat zullen we wel zien. No Animals were harmed !

Als laatste had hij het nog even over de eindscene die niet evident was, een dak in Brussel, tapijten en kunstsneeuw. Typische filmische problemen.

Thierry had ook nog zijn lievelingsvraag. De ultieme realisatie, om het even wat je wil verwezenlijken. Beide, Patrick en Eugénie waren sober : “ …n’importe quelle rôle, … “.

En voor Patrick was het ietwat patriotistisch. Vlaanderen.

Alain ( al meer dan 20 jaar producer voor diverse projecten ) en Jean-Yves ( bijna 15 jaar in de business ) volgden alles gezellig vanop de eerste rij.

“ Le Calendrier “, kan een mooie toekomst tegemoet gaan, en is geschikt voor iedereen. Zelfs zij die niet houden van horror of zelfs jongere kijkers.

Op het einde een daverend applaus van de aanwezigen, een mooie appreciatie voor weer een excellente opener van het festival.

Het was tijd voor de afterparty,

meer bepaald receptie, gezellige sfeermuziek, hapjes en sponsor Duvel te leren ontdekken. Dit bij het napraten over de film, even contact te zoeken met de cast, en afspreken voor volgende films.

Flanders Film Festival 2021 was gestart met een toch mooie opkomst in deze Coronatijden.

( enkele receptie beelden worden nog toegevoegd )

Ladies of the Seventies

Ladies of the fifties, sixties ( enkele foto’s passage Brugge 2017 )

and seventies, een band bestaande uit vier zangeressen met elk hun timbre. En een zeskoppige band die hen muzikaal bijstaat. Zijn ze een coverband, een tribute band, een balorkest ? Geen van deze kastjes past op Maria en haar kompanen. Ze hebben geen bandnaam, want ze zijn een hechte groep muzikanten en zangeressen die hun enthousiasme niet onder stoelen of banken schuiven. Ze nemen grote risico’s met hun songs van zeer gerenommeerde artiesten uit die jaren. En ze slagen er ook in dankzij de keuze qua leadzang en invulling. Niet te kritisch zijn als toeschouwer als je niet die bepaalde hoge tonen, fluisteringen, zuchten, … eigen aan die grote namen uit die iconische jaren mist. Deze groep vrienden weet wat ze aankunnen en ze gaan ervoor met enorme gedrevenheid. Je mag ze zeker neerzetten tussenin op festivals van tributebands, … een bepaalde setlist, een bepaald jaar. Het publiek zal hen zeker nog meer aanmoedigen, … en als het mag, en er plaats is wordt het ook je reinste dansfestijn. Welk genre ook. En zij hebben zelf een prachtige choreografie, dus … doe maar mee.

Normaal gezien stonden ze op het podium van de Brugse stadsschouwburg op 25 oktober 2020, vijftig jaar seventies. Pop, rock, country, … en natuurlijk de opkomst en glorieperiode van de disco die momenteel ook weer her en der de kop opsteekt. Iets anders, maar disco is niet klein te krijgen. Wel Covid, dus die vijftigjarige viering van de jaren 70’ van The ladies vond bijna één jaar later plaats, op zondag 24 oktober 2021, wel wegens omstandigheden zonder foyerbal na het optreden. Enkele toeschouwers misnoegd maar veiligheid voor alles.

Vol enthousiasme, eindelijk weer een bijna normale Nostalgie zondagmiddag, redelijk veel publiek, … zelfs enkele tot in het kiekenkot, en in stelling met de camera …

We werden echt verwend, meer dan 30 nummers, en enkele medleys bezorgden al de aanwezigen een aangename Nostalgie dag. Genieten, meezingend, neuriënd, … voetenwerk al zittend.

Het eerste deel, gekleed in bruine glitterjurk versierd met goud motieven, … net iets wat Gloria Gaynor zou dragen

. Na de pauze, olifantenpijpen, gekleurde boots en psychedelische kleuren.

Met “ We Are Family “ ( wat ze ook zijn ) van Sister Sledge uit 1979 werden we meegevoerd doorheen de genres ( een opbouw naar Disco ) en artiesten uit de zeventiger jaren. De nadruk lag op de vrouwelijke artiesten en ( groepen ), soms was er wel een origineel nummer dat gekend was van mannelijke artiesten, maar vele nummers werden later wel gecoverd door vrouwelijke artiesten. Zoek maar uit, een mooie uitdaging om even door die jaren zeventig te slalommen.

Velen zijn steeds benieuwd wat de set list was. Ik geef ze jullie, … en dit is zeker een opsteker om ergens een optreden van deze ladies mee te pikken. Met een sublieme choreografie.

En verschillende leadzang, ( enkele voorbeelden naast de nummers ).

We Are family – Sister Sledge

Fire – The Pointer Sisters

Street Life – Randy Crawford / Annique Janissen

I’m Every Woman – Chaka Khan / Elke Buyle

This Will Be My Everlasting Love – Nathalie Cole

Don’t Go Breaking My Heart – Kiki Dee en Elton John

Rose garden – Lynn Anderson

I Can’t Have You – Yvonne Elliman

Loving You – Fleetwood Mac

Woman in Love – Barbara Streisand / Maria Plessers

Killing Me Softly- Roberta Flack / Elise Tack

Yesterday Once More “ Every sha-la-la-la “ – The Carpenters

Een tripje door Europa : Tu T’En Va -Alain Barrière et Noëlle Cordier / E. B.

GiGi L’Amoroso – Dalida / E.T.

A Far L’Amore Comincia Tu – Raffaella Cara / alle

Ich Bin Wie Du – Marianne Rosenberg / M. P.

Dat heet dan gelukkig zijn en Dag vreemde man ( M. P. ) van Ann Christy

Oempalapapero – Marva

Ik Heb een heel Apart gevoel van Binnen – Corry Konings

Ding-A-Dong – Teach Inn

De Allereerste Keer – Rita Deneve

Eviva Espana – Samantha

Na de pauze, nieuwe kledij en een pracht opbouw richting Disco.

Car wash – Rose Royce / alle

Hopelessley Devoted To You / M.P.

You’re So Vain – Carly Simon / E. B.

Big Yellow Taxi – Joni Mitchell / A. B.

Chirpy Chirpy Cheep – Middle Of The Road / A. J. en E. B.

It’s So Easy -Donna Summer /

Black Is Black – Belle Epoque ( de disco deed zijn intrede tijdens Top Pop  gepresenteerd door Ad Visser, zoals ze zegden tussenin enkele nummers )

I Can Boogie – Baccara, luide een nieuwe medley in.

Country kan je niet omheen in de jaren zeventig en wie anders dan Dolly Parton gaf haar visitekaartje af met  “ Jolene “. / E. B.

Volgde nog: Reach Out For Me – Gloria Gaynor ( wel origineel Four Tops in 1966 ) / E. B.

Venus – Shocking Blue / E. B.

Hot Stuff – Donna Summer / M. P.

Intussen introduceerden de Ladies hun mannelijke niet te versmaden kompanen / muzikanten.

Met Labelle’s “ Lady Marmelade “ werden we opnieuw in die sfeervolle muziek van de seventies geworpen.

Bad Girls – Donna Summer / E. B.

Dirty Old Man – The Three Degrees / M. P.

Nutbush City Limits –Tina Turner / E. B., … toch even rocken tussendoor die disco klassiekers.

I Will Survive – Gloria Gaynor

Dit was het laatste nummer, … maar Maria zei, ” … als motivatie omdat jullie een mooie zonnige dag hebben gemist …”. Ook de organisatie ( cultuurcentrum Brugge ), belichting en techniek werden bedankt.

En eindigen deden ze met een schitterende medley en bedanking ” Thank You For The Music ” van Abba een mooi eerbetoon aan een groep die alle genres mixte en toch hun eigen sound hadden en nu na meer dan 40 jaar opnieuw de top tien in duiken met “ Don’t Shut Me Down “. De opvolger van “ Head Over Heels “, … Abba. ( Medley : Thank You…, Gimme Gimme Gimme, Voulez-Vous, Mamma Mia, Waterloo en Dancing Queen. ” Nog ééntje ?, … je moet het maar vragen… “, en met Kiki Dee’s nummer uit 1974 ” I’ve Got the Music In Me ” ( The Kiki Dee Band ) namen ze afscheid.

We kregen pop, rock en country met een heerlijke opbouw richting disco die de zeventiger jaren domineerden in tal van plaatsen en nu nog steeds velen op de dansvloer brengen. Een genre dat aanstekelijk werkt.

We mogen niet te hongerig zijn, elk heeft zijn favoriete idolen uit die tijd, in al die genres. Ik zelf zou nog graag iets Van Blondie “ Hanging On The Telephone “, of Joan Jett and The Blackhearts “I Love Rock & Roll “ gehoord hebben. Of “ Lucky Number “ van Lene Lovich. En waarom niet Siouxie and the Banshees met “ Hong Kong Garden “.

Ze hadden het gevraagd richting publiek, welk genre we nog niet gehoord hadden uit die sublieme muziek periode die de seventies waren, “ … punk, new wave, … “ werd op enkel plaatsen geroepen maar dit was er een beetje over. Dit is een reeks voor een wie weet ander Ladies band.

Elise, Annick, Elke en Maria hebben ons bijna twee uur vastgepind op onze stoel,

… we konden enkel mee swingen al zittend. Bandleider en arrangement nummers, Jan Kusseneers samen met keyboard Robin Boel, gitarist Dieter De Bruyn ( kreeg een solo met de ladies ), bassist Glenn Simons, drummer Paco De Prins  en saxofonist Dirk De  Schoemaker zorgden voor de voortreffelijke noten, snaartokkelingen en drumvariaties zodat hun Ladies al hun registers konden laten openbloeien.

Bepaald moment zegden ze dat de temperatuur iets steeg met die zwoele mannen achter hen. ( Was het Maria ? … )

Vier dames, vrouwennummers om het zo te zeggen, … of de covers indien het niet anders kon. Feminisme in de muziek, … ? Maar toch ook enkele mooie samenwerkingen zoals Elton en Kikki.

Nog enkele mooie uitlatingen van de zangeressen. Die jaren zeventig moet echt mooi geweest zijn. Dertig jaar geleden geboren maar toch gekend. Ben dan ook een hippy chick. Wat is er verdwenen in die jaren ’70 ? TV schotels ( excuseer, antennes – of was dit anders in Nederland ) ) verdwenen en maakten plaats voor de kabel. Nederlanders en misschien zelfs meer wij Belgen voor de TV, … TopPop met Ad Visser.

Wij allen, toeschouwers werden bedankt om op deze mooie zonnige dag ( buiten ) hier aanwezig te zijn om te genieten van onze show. Iedereen, tot licht, techniek, medewerkers, … werden bedankt om hen en ons een heerlijke nostalgie concert aan te bieden.

( nog een extra bedanking voor een koppel die stoelen met ons wisselden, …. onze tickets gekocht tijdens Covid periode, maar later mochten er meerdere toeschouwers in de zaal aanwezig zijn. Onze traditionele stoeltjes niet beschikbaar enkele maanden later wel en zij hebben geswitcht met ons, … ook dank van Maria naar jullie toe, zodat ze gewenste beelden hadden ).

Nog enkele sfeer beelden.

De Striep – Roodbaard, signering – Brugge –

Sinds 1 september 2021, is ‘ De Striep ‘ ( Katelijnestraat Brugge ) in nieuwe handen. Daniël Cool op pensioen en zijn geesteskind die hij 40 jaar geleden uit de grond stampte werd na onderhandelingen overgenomen door de webshop – stripweb.be – ( Filip Troch, Alex Moens en Christophe Casier ). En deze is nog steeds groeiend, want een nieuwe plaats moest gezocht worden om alles onder te brengen. Voor ons Bruggelingen die de winkel al jaren bezoeken om onze geliefkoosde strip aan te kopen verandert er niet echt veel, …  Manu blijft ons bijstaan en er komt zelfs een uitbreiding op allerlei vlak. Maar in mijn geval en ook anderen, hou de facebook pagina in de gaten, want je zou iets belangrijks kunnen missen.

Mijn eerste strip uit deze winkel “ de laatste kaart “ uit de serie Blueberry ( rond 1983 ) en sindsdien was dit mijn vaste stek om mijn verzameling uit te bouwen. Als kind opgegroeid met tv ( later kwam cinema ) en boeken op zeer jonge leeftijd ( 4 jaar, en al een klein beetje kunnen lezen ). De Flinstones waren mijn eerste strips. Op tv, Zorro, en later in de cinema op 7 jarige leeftijd westerns, piratenfilms en gladiatorenfilms lerten ontdekken. Niet verwonderlijk dat mijn eerste drie reeksen ( eerste aankopen, zeg gekregen ! dateren van rond 1971 ) Errol Flynn, John Wayne en Victor Mature werden omgezet in strip. Blueberry, Alex en ROODBAARD waren dus mijn eerste reeksen die ik verzamelde.

Het was dan ook spijtig dat ik niet op de hoogte was van de signering door Stefano Carloni in De Striep.

Facebook, occasioneel gebruiker. Maar toch aanwezig zaterdag 23 oktober rond 15.12, … uur was verandert en een kleine vertraging. Volhoudend om toch maar deze jonge tekenaar  die één van mijn geliefkoosde strips terug nieuw leven had ingeblazen op beeld te zetten en misschien toch nog aan een tekening of … handtekening te geraken. Een eer om deze majestueuse strip nieuw leven in te blazen. Rond 16.48 was het zover, Stefano en zijn Italiaanse kompaan Giorgiani Germano ( cfr. strip Clement V ) namen plaats na even enkele stripfanaten persoonlijk goeiendag gewenst te hebben.

 Beide enorm gecharmeerd door de opkomst en de appreciatie voor hun werk.

Knap werk van Giorgiani,

weer een tekenaar die ik op deze manier leer kennen.

Maar ik kwam voor Roodbaard Driepoot, Baba, Erik en .. de Zwarte Valk. Stefano

is zonder twijfel een pracht opvolger voor onze Victor Hubinon

– schitterde ook met Buck Dany, mijn vierde favoriet, oorlogsfilms ( later na zijn onverwachte dood – Jijé ( een western tekenaar ! ‘ Jerry Spring ‘ ), Christian Gaty, Patrice Pellerin, en Marc Bourgne. De laatste reis van De Zwarte Valk dateert uit 2004, maar nu worden de Zeven Zeeën opnieuw onveilig gemaakt en dit 17 laar later door Stefano Carloni,

dit in combinatie met de scenarist Jean-Charles Kraehn.

Dank aan de stuwende krachten van stripweb.be die dit alles verwezenlijken.

Triennale Brugge 2021

Geopend op 8 mei, … al enkele maanden, maar zelf kwam ik er nog niet aan toe om ze allen te bezien en te bewonderen. Tot nu.

Nog tot 24 oktober kan je deze derde triënnale te Brugge bezoeken en bewonderen. Diverse kunstenaars hebben weer prachtige installaties in de binnenstad neergepoot. Dit maal zelfs tot in Zeebrugge, … als je van vogelnestjes houdt en in Zeebrugge bent, zoek ze op.

Brugge kende in de vroegere jaren reeds enkel triënnales, maar 1974 was de derde en de laatste, hopelijk nu niet. Want, 41 jaar wachten is wel ietwat lang. Dit jaar was de noemer : TraumA, niet te associëren met Corona want toen artiesten, kunstenaars gecontacteerd werden was er nog geen sprake van dit virus dat al voor diverse trauma’s gezorgd heeft.

Trauma, een verwonding, een aandoening, … een psychisch letsel dat je hebt opgelopen, een paniekerige rilling. Realiteit, of meer in een droomsfeer. De dertien kunstwerken beelden het prima uit.

Twee of drie installaties kunnen wel enkele mensen een mindere dag bezorgen. Hoogtevrees,

bang in het donker,

schrik van naalden ?

Zoek het zelf maar uit tijdens je wandeling. Het wordt wel duidelijk wat ik bedoel.

Waarom zelfs niet ergens een corona virusje in de vorm van een kantstukje kopen in één van de vele souvenier shops na het zien van deze tentoonstelling.

Zelfs andere installaties zullen voor iedereen een andere betekenis oproepen die ergens aan verwant is. Clownachtige skeletten op een lieftallige draaimolen, wie weet.

Ontdek het zelf nog in deze laatste week, één kunstwerk blijft sowieso in Brugge, is het een Griekse tempel die invalt door een aardbeving, of is het een benauwende wurging van een bos ? Of de werkdruk, stress, .. wie zal het zeggen. Elk zijn eigen opinie.

Een impressie van deze dertien fenomenale werken.

Iemand moet het doen, Lazarus / Arsenaal – Brugge –

FAKE NEWS – ( wat kan je en wat mag je geloven ) een soort livestreaming door Corona. Maar verder uitgewerkt, want livestreaming op zichzelf is geen echt theater – het gemis aan contact met het publiek als je speelt.

Het verhaal “ Iemand moet het doen “ van Arsenaal / Lazarus werd geboren in juni 2019. Alles begon met een brainstorming gebaseerd op de grote kunstroof gepleegd door de amper 21 jarige Mario Roymans aka Tijl Van Limburg. Velen dachten aan een professionele bende. Het schilderij ‘ De Liefdesbrief ’ van Johannes Vermeer werd op 23 september 1971 uit de lijst gesneden in het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel.

Hij wou er losgeld voor krijgen voor de hongerende kinderen in Oost-Pakistan ( nu Bangladesh ). Dit naar aanleiding van de grote indruk die het op hem liet van ‘ The Bangladesh -benifit- Concerts ‘ georganiseerd door George Harrison en Ravi Shankar in 1971. Arsenaal / Lazarus onder de indruk van hem.

Het theatergezelschap had enige jaren terug Robbin Rooze leren kennen. Hij imponeerde hen met zijn kortfilm “ Springstof “ ( vooral artistiek leider Willy Thomas, en … ook Günther speelde hierin een rolletje ) van zijn manier van filmen : o.a. camerastandpunten, zo  ontstond het idee om een totaal spektakel te maken. Toneel en film verweven op scene.

 Rond februari 2020 brak de datum voor try out / première aan. Alles viel echter in het water met de steeds nadrukkelijke berichten i.v.m. Covid. Een grote domper op bijna een jaar werk. ( het was vechten tegen de bierkaai maar het spelplezier en de passie doen ons doorgaan , cfr interviews van het collectief voor diverse media’s).

De geplande vertoning in het MAZ te Brugge op dinsdag 5 mei 2020 werd zo ook geannuleerd. Een nieuwe datum kwam er niet echt tot de productie opnieuw in de brochure 2021 – 2022 stond. Dinsdag 12 oktober kon men eindelijk in de Brugse Stadsschouwburg genieten van deze vernieuwende theater vorm.

 In “ Iemand moet het doen “, zien we drie mannen ( scenaristen ) in smoking aan de toog hangen, dronken en lallend over diverse waarheden, het leven in deze wereld. Dit alles geprojecteerd op doek, een film. De cafébazin daagt hen uit ( want hun woorden worden toch nooit omgezet in daden ), het stelen van een bepaald  schilderij ‘ Aristoteles bij de buste van Homerus ‘ van Rembrandt.

 Het stelen van een ander schilderij hun variatie op de Vermeer, én minpunt. Een blauwe muts ( komt nog op sublieme wijze in beeld met een rekeningnummer waar te storten ) wordt gevonden, Beunhaas’ muts. Losgeld wordt gevraagd voor het schilderij, wel iets minder. Losgeld voor ‘ Facts Foundation ‘, een platform voor burgerjournalistiek. Die avond op café waren de drie echter te dronken om nog alles te herinneren. Het gesprek werd ook door iemand opgevangen en uitgevoerd.

 Vanaf dan vertoeven we in een melange van filmfragmenten ( zelfs op het podium wordt er gefilmd ) en live gespeelde stukken die schitterend en subliem in elkaar weven. Wat is nog waarheid wat is leugen ? De daders of de vermeende daders, blauwe mutsen die zich uitgeven voor – The association of enthousiasts for the Real and the Universal –

Het achterlaten van een blauwe muts inspireert de massa, mensen op straat in blauwe muts, de uitlatingen :  die we herkenden als enkele jaren terug in het nieuws, “  Nous sommes Charlie “, hier “ … wij zijn de vereniging van enthousiaste … “.

Het collectief, Ryszard Turbiasz,  Günther Lesage, Pieter Genard, Koen De Graeve, Joris Van den Brande, Charlotte Vandermeersch.( zesde kernlid, maar 2019-2020 was haar laatste seizoen, en er niet meet bij als vast lid ), straalde enorm veel spelplezier uit samen met hun gastacteurs – actrices. Fake News, … het leven is al zo serieus, zoals ze zeggen. Onzin en zeveren, lekker dollen, … hun uitspraken. Iets doen voor het goede doel, zelfs al is het een misdaad, het loont niet echt, kom je er mee weg ?

 In 2009 werd er ook een schilderij gestolen uit het René Magritte museum in Jette, “ Olympia “.

Ook hier werd een losgeld gevraagd, en tot op de dag vandaag geen idee of dit moest dienen voor de financiering van de aanslag op het metrostation van Maalbeek. Kunst roven voor het goede doel, … wat mogen we nog geloven, wat is nog een zekerheid. Wat is tegenwoordig nog waarheid of fictie, … moeten dubieuze krantenkoppen de verkoop stimuleren. Lazarus / Arsenaal speelt met al deze uitgangspunten en brengt het zodanig op scéne dat wij als toeschouwer er onze eigen opinie over hebben.

Na de vertoning toch hier en daar enkele opmerkingen gehoord van mensen ( … geluisterd maar er niet op gereageerd, elk zijn opinie … ). Geen toneel, … kunnen evengoed een film maken die we in de cinema bekijken, … elk zijn opinie. Maar zoals jullie zelf gezegd hebben, tijdens de lange stilte van Corona, … vechten om te overleven, velen hebben zich de live stream toegeëigend om toch maar het publiek te bereiken. Maar dit is geen toneel, het contact, de interactie ontbreekt ( cfr. het vele gelach in de zaal die avond ). Maar streaming is nu ook niet volledig negatief, want indien een beetje inspiratie, deze nieuwe manier om naar het publiek toe te komen in crisistijden. Het is hoe je het beziet of aanpakt, en dat is wat jullie met deze vertoning hebben verwezenlijkt.

Nog even over enkele excellente momenten uit het stuk, … de manier van live theater en camerawerk op scene tijdens het auto fragment.

Je moet het maar doen, … het was net of de opname op een filmset gebeurde, maar hier op scene zagen we duidelijk hoe alles in zijn werk ging. De opname, de projectie. Het heen en weer bewegen met een soort looplamp om zo de autorit zeer realistisch uit te beelden. Een variatie was o.a. min of meer te zien in “ Locke “ van compagnie Cecila met Koen de Graeve. De hilariteit, of het clowneske tussendoor. Het wachten op respons als je iemand opgebeld hebt, … dansen op de – in wacht -,

het lawaai in de achtergrond en niets te zien op scene, tot enkele vooraan de projectie bekijken, in hun handen zagen, houtfragmenten van een kader,… om het schilderij terug in elkaar te steken na uitgesneden te zijn.

Een sportjournaliste ( ze was de enige aanwezige op dat moment in de studio –  verlengingen in de voetbalmatch -,)

ontvoeren of wat om in het nieuws te komen. En ook de projectie van de tv show omtrent heel de heisa, gestolen schilderij, losgeld, … was hilarisch.

Diverse personages, bijna te echt om echt te zijn. Zelfs Poetin, Erdogan en Meryl Streep kwamen met hun opinie over Facts Foundation in beeld. Wat mogen we nog geloven ?

De affiche van het stuk, meer een filmaffiche,

met de namen van de acteurs. Wie staat erop ? wie doet mee ?, Zelfs dit is geen realiteit. Robbin, Izzy, Pieter, Amata ( in kader ), Karen ( Karen De Wolf , de costumière ), Günther, Ryszard, Koen, Illiass, Akram Saibari,

De première was voorzien op  19 maart 2020 te Mechelen maar werd verplaatst naar 9 september 2021.Momenteel nog vertoningen tot 29 januari 2022, intussen al 20 vertoningen ( Brugge was de 18 de in de lange rij ).Tot 29 januari kan je nog genieten van deze excellente vertoning die toneel en film verweeft, zie site Lazarus / Arsenaal.

Wouter Hendrickx nam sedert 6 oktober de rol over van vast lid Pieter. Ouderdomsdeken steeds in schitterende rollen Ryszard Turbiasz als de Poolse regisseur Krszysztof Zanussi en een sublieme Mevrouw Naessens, cfr. de tv / studioshow uitzending.

Nog een origineel einde van het stuk was het terug plaatsen van het gestolen schilderij. De afmeting klopte niet.

Tot driemaal toe werd de cast op het podium geroepen onder geweldig applaus van de bijna 500 toeschouwers.

Diva, theater FroeFroe – Brugge –

Theater FroeFroe werd maandag 4 oktober 2021 op een staande ovatie getrakteerd.

Het verhaal gebaseerd op de Italiaanse castraat zanger Farinelli ( Carlo Broschi ) die tijdens de 18° eeuw furore verwierf in Europa met zijn ongelooflijke stem die de hoogste noten in die tijd liet horen. Ook zijn oudere broer Riccardo ( muzikant, composist, … cfr. de ukelele, in het stuk ) kreeg de nodige aandacht in dit muzikale poppentheater. FroeFroe toverde dit fenomeen op hun gekende manier om in het verhaal van de tweeling broers Angelo en Ricardo Brossi, die vanuit de stront opklommen ( vader was een varkenshouder ). en mooie beurs geld gekregen voor zijn zoon (s ). Een varken in schaapskledij ( Riccardo ? )

Zes poppenspelers, drie muzikanten en twee zangers trakteerden ons op een wervelend verhaal met 18 de eeuwse muziek. Van de Consigliere richting Vaticaan, tot in de cabaretiers van Parijs om te eindigen in een opera van Händel. Vermoedelijke verwijzing naar ” Lascia ch’io pianga ( act 2 aria Rinaldo – Farinelli ).

CDS ( concentratie, discipline en stemoefening ) kwam uitdrukkelijk in beeld. De jonge engel, Angelo opleidend als toegangspoort voor het Vaticaan. SHB ( stem, handen, brein, … één geheel, een soort familie zoals Alexandra zei ).

Tussenin de vele momenten waarin de kerk op een kritische wijze wordt aangepakt, de Covid inenting ( pfizer momentje ), de dood, machtsvertoon, driehoeksrelatie,… en dit alles met een schitterende soundtrack.

Nu en dan wordt Theater FroeFroe verweten, ietwat een groot woord, dat er teveel op een vertrouwde manier gespeeld wordt, zonder verassingen. Maar weinigen zijn zo recht voor de raap, kritisch, … en FroeFroe is naast een puppeteer theater ook een theater dat de acteurs in kostuums stopt, wel niet zo expliciet als hun samenwerking met Tropoi. Maar het geheel en die steeds prachtige ondersteunende muziek zorgen wel altijd voor een vertoning die een ticket dubbel en dik waard is. Criticasters zoek het niet zo ver, FroeFroe zorgt al jaren voor schitterend spel over diverse onderwerpen.  Zelfs al was er weinig volk deze avond, en zag  je niet de vele leerlingen van bepaalde scholen tijdens deze vertoning, de aanwezigen waren enorm beroerd en staken hun appreciatie niet onder stoelen of banken. De Brugse Stadsschouwburg hield eraan na uitstel deze theater groep zeker te programmeren op een nieuwe datum.Ook vanavond werden bepaalde instellingen, opvattingen, … niet gespaard. Op aparte en soms expliciete manier in beeld gebracht. Was het nu in close ups of tableaux ( met een minimum aan decor attributen ). Enkele stoelen, palen, doeken zorgden voor de sfeer en het verhaal tijdens de diverse verhaallijnen.

Schitterend was de verwijzing naar de X-factor, of The Voice met de buzzers om een nieuwe koorknaap te verkiezen.

Expliciet de castratie, met de rode balletjes en de glazen kelk. Het resultaat na een catastrofe tijdens het eerste optreden, … de baard in de keel.

Onder het witte doek werd Angelo aangepakt, … ietwat later ook onder dit doek, maar groter van formaat de spielereien van Riccardo en Alexandra. Angelo kwam er ook aan te pas, want hij had de stem. Het gehavende karkas aan het kruis, de christus figuur kwam er zelfs van tot leven om dan roerloos neer te storten.

Pietje de Dood, een zwarte kraai in de mist deden hen uitwijken naar Parijs.

Daar had je geen kloten nodig om succes te hebben tussen de groten der aarde, zelfs niet voor Celine Dion. Lange tijd een succes in de cabaretiers, …en een sublieme presentator / ceremoniemeester. Trok ietwat op die kerel uit La Grande Vadrouille. De neus, de frons,…

Een bepaald ogenblik is Angelo het beu die vrouwenrollen met nepborsten te spelen.

Een uitnodiging gekregen voor een opera rol in een stuk van Händel. Ruzie met Riccardo, ” … ik heb het hier al voor jou gedaan maar ik wil verder … “. Slechts één hinderpaal om die rol te bemachtigen, … een soort rode draad, het begin en het einde van deze schitterende opvoering.

Hopelijk geen foutje in de performers deze avond. Muzikanten : Nelle Bogaerts – cello / Pieter theuns – theorbe / Justine Bourgues – viool (ook zangers onder de naam Tsar B en 4 jaar violiste bij School Is Cool ).

Contra-tenor Serge Kakudji en zangeres en puppeteerster Thais Scholiers zorgden voor de heerlijke achtiende eeuwse aria’s.

Abigail Abraham ( Alexandra ) schitterde, zelfs al had ze een vorige vertoning haar voet omgeslagen, … het was niet te merken ), het dansen, zelfs haar monoloog en ook als puppeteerster ( gezicht herkenbaar onder die zwarte aankleding ).

Filip Peters deed zijn ding, opnieuw subliem en ook Dimitri Deqeunnoy kwam zeer nadrukkelijk op het voorplan als de stem van Angelo. Heleen Haest, Koen Swanenberg en Dries de Win zorgden weer voor een excellente performance om de poppen zo levend voor te stellen dat je de acteurs niet opmerkte.

Theater FroeFroe beklijft en is altijd naar uit te kijken.

Der Klinke , Daverlo – Brugge –

Vrijdagavond 1 oktober 2021 daverde een donkere mythische sfeer in Daverlo. Uit de tijd ontsnapt, … of een nieuwe modernere revival. De New Wave sound is nog niet dood. Nu en dan staat er ergens een band op die niet moet onderdoen voor die glorietijden. Der Klinke is zo’n band,

…een energieke bende die met die heerlijke dansbare beats de zaal in een soort nostalgie omtovert.

Meer dan 10 jaar toeven ze reeds solo of tussen die groten uit vervlogen jaren op diverse podia en festivals. Oostends, Brugs of vice versa, … het doet er niet toe. West Vlaanderen mag trots zijn dat we een groep in ons midden hebben die deze sound opnieuw naar het publiek ( een jonger publiek – zonder de oudere garde te vergeten ) gebracht hebben.

Een betere kennismaking en beelden van die avond volgen, na deze eerste impressie.

Der Klinke, opgericht in 2009 door Geert Vandekerhof. … in zijn achtertuin. Feestjes met vrienden, verjaardagen, plaatjes draaien, … alles in dat tuinhuisje. Tot ze zelf besloten om een groepje op te richten. Iedereen was overigens welkom in dat tuinhuis dat meer en meer veranderde in een soort kleine jeugdclub. Geen bel, dus enkel ‘ de klinke  omlage doan doen en binnen goan ‘. De Klinke met een letter erbij groeide zo uit tot een New Waveband te Oostende. Een vuurdoop in De Vooruit te Gent lanceerde hen. En nu 12 jaar later mogen we ze toejuichen in Daverlo te Assebroek. Sinds die beginjaren met een enorme appreciatie voor Joy Division ( cfr. hun cover van de debuutelpee uit 1979 / Unkown Pleasures / “ She’s Lost Control “ ). Connecties met Red Zebra en Serge Feys ( Sam en Hazy die hem vervoegden en de Oostendse synth speler van Arno die “ the Facts of Live “ geremixt heeft ) zorgden voor grotere bekendheid en populariteit. Heidi Van Tiggelen ( die ook nog de synth verzorgde in de beginjaren ), de stuwende kracht in het begin niet te vergeten. Ook The Bollock Brothers, meer bepaald de manager Jock, of beter gezegd de leadzanger Jock Mc Donald heeft aan dit succes meegewerkt. Optredens her en der tot in Duitsland en Nederland.

Joy Division, Fad Gadget, Sisters Of Mercy, … in gedachte, voor zij die toen als jongeling deze platen grijs draaiden en zelfs nu nog steeds was het een soort nostalgie naar die periode. De sound wel iets moderner en volwassener geworden maar die beats kunnen het niet ontkennen. Intussen mag Der Klinke er een groot aantal jongere fans in hun rangen meerekenen.  Wat merkbaar was vrijdagavond in Daverlo. Er waren zelfs Britten aanwezig die liever dit meemaakten dan een optreden in Gent van je ne sais pas qui.

Een kleine 150 man genoot met volle teugen van een subliem concert in deze excellente zaal. Allen werden degelijk gecontroleerd op hun Covid Safe pas voor ze hun ticket konden laten inscannen.

Wordt Der Klinke even groot in hun genre zoals Red zebra ? Ze hebben alvast een nummer die net als “ Living In … “, de nodige beats, riffs en swung hebben, namelijk “ The Doll “ met een spielerei naar het nummer “ Psycho Killer “ van de Talking Heads. Wie weet, … !

Net zoals – Nothing But The Blues – programmeert  het Brugse Cultuurcentrum  nu – Nothing But The Dark -, een nieuw concept dat volgend jaar normaal zeker vervolgd zal worden. Zang, dans ,theater, kunst steeds op een andere manier heruitgevonden of gecombineerd.

Wie Der Klinke nog niet echt kent, zoek ze maar eens op. Het alom gekende W-Fest met een verzameling artiesten en groepen, een soort nostalgie van de New Wave iconen en nieuwere, jongere bands die deze sfeer terug laten herbeleven. Red Zebra, de Brugse Godfathers van de punk en het jongere New Wave/ Gothic Der Klinke mochten zich tussen al die grote namen een plaats op het podium toe eigenen.

Geert ( Chesko ),

Sarah ( Lollirot Deaddoll ),

Marco

en Sam

speelden Daverlo zowat plat. Er kwamen niet één of twee, maar zelfs zes bissen. Het zesde nummer mocht het aanwezige publiek zelf kiezen en dit werd unaniem toegeroepen, “ The Gathering Of Hopes “.

Geen idee waarom Chris de Neve ( Hazy ) er vanavond niet bij was, … maar we kregen zo een iets duistere sound die Sarah uit haar synth toverde, samen met het gitaarwerk en Chesko’s gothik stem.

Na een pracht van een tentoonstellingsfilm van Sylvie en een schitterende monoloog van Sam, … een derde voltreffer voor dit nieuw project. ( Geen verslag en beeld van S. Crutelle en S. Louwyck wegens er niet bij geweest zijn door bepaalde omstandigheden ).

Op de setlist van Der Klinke ook een nieuw nummer waarbij Miss Lollirot ( klinkt net als één der aka-namen van Les Truttes, … direct herkenbaar voor het publiek ). Tijdens “ The Swallow Shadow “ voerde ze een soort ballet uit, met zwarte doek, op de bonkende tonen van een stevig nummer die kan uitgroeien tot een klassieker in hun repertoire.

Nu en dan op het einde van het optreden kon Sam ( tevens een excellente tweede stem tijdens bepaalde nummers – waar ligt zijn timbre van deze duizendpoot ? ) zijn emoties niet de baas, het publiek nog meer opzwepend, hen uitnodigend tot meezingen, … ( die avond was er redelijk veel te doen her en der, dus het publiek werd bedankt om te kiezen voor Daverlo ), de sfeer zat er tijdens het concert enorm in en der Klinke zag het en apprecieerde het. Dus waarom niet nog een extra effort om een sublieme avond te bezorgen aan iedereen aanwezig. Een selfie, onvermijdelijk,

want op het einde van de set werd er luidkeels geroepen om meer, zelfs na een eigen keuze die al het zesde bis nummer was.

Brugge, nee Oostende, … of hoe je het beziet dit is een groep die buiten al hun andere verbintenissen nog hoge verwachtingen kan inlossen met hun genre muziek.