Iemand van ons – Brugge –

Iemand van ons, daterend van 2005 ( o.a. reeds opgevoerd in Brugge – de Werf – ) met o.a. Janine Bischops en Reinhilde Decleir, twee van de stuwende krachten achter deze voorstelling kreeg een nieuwe remake. Wegens de Covid perikelen, uitgesteld en verplaatst. Maar op donderdag 21 april konden we weer genieten van deze aparte vertoning vanuit een bed. Enkele acteurs werden intussen vervangen, … want Reinhilde overleed jammerlijk op 6 april 2022. Ook Janine was er niet meer bij.Ook moest het gezelschap in die tijd afscheid nemen van Sam Bogaerts, één van hun compagnons van in de start van dit project.

Maar met een nieuwe cast genoten we van een anderhalf uur theater vanonder de lakens.

Cast :  Mark Verstraete ( 1948 – toneel o.a. Dit zijn de namen – tv/film o.a. Boerenpsalm, Boys, Los Flamingos … / De bossen van Vlaanderen, De Kotmadam, De zonen Van As De bende van Jan De Lichte …).

Bob De Moor ( 1949 – Olivetti 82 , Huisbezoek met Chris Van Den Durpel, Aspe Moord in het theater, Vergeet het, De Mannen, / De bossen van Vlaanderen, Aanrijding in Moscou, Stille waters,…).

 Kristin Arras (  1948 – … Thuis als Mathilde Reimers, De kotmadam, Samson en Gert, De zaak Alzheimer ).

Mieke Verdin (  46 jaar, een rasechte podium actrice en nu en dan ook op tv / film…King Lear, Moeders, De Palestijnen, Augustus ergens op de vlakte,.. )

Els Olaerts ( 1957 – Kwinten Van Heeden en Els O., Muy Complicado, Beginners, Hoogspanning, De hel van Tanger, Blinker,Professor T, Aspe, Heterdaad, Lost Luggage …en Loslopend Wild )

Mieke De Groote ( 1958 – voornamelijk theateractrice, Risjaar drei, Augustus ergens op de vlakte, Drie zusters, Goed, Macbeth, en diverse rollen op film-tv vlak, … o.a. De Familie Claus, De Twaalf, Beau séjour, Cordon, Van vlees en bloed,…).

Zes doorwinterde acteurs.

De zaal binnenstappend, werden we al geconfronteerd met de 6 acteurs die knusjes onder de lakens de toeschouwers in de ogen keken. Sommige toeschouwers ietwat gegeneerd in het passeren namen stil hun plaats in.

Anderhalf uur werden we ondergedompeld in politiek en liefde.

Politiek is … , Liefde is … elk knus onder de witte lakens had er zijn opinie over. En politiek en liefde kwamen soms zeer nauw bij elkaar. ” Keuzes maken, kleur bekennen, water bij de wijn doen en op je bek gaan. Soms offers brengen. af en toe en scheve schaats rijden en niet uit de biecht klappen ! Delicaat.

Kiezen tussen de pest en Corona. Je kan wel eens verkeerd zijn. Je kan afgeschoten worden en een mes in je rug krijgen.

Enkele van de citaten, opmerkingen, … die vanuit de lakens het publiek werd voorgeschoteld.

Even denkend, een scenarioboek bovenhalend, … iets checken, intussen speelde de song : ” 1-2-3 ” van Catherine Ferry. ( o.a. Bob’s voeten wiegden mee op het nummer ).

Soms dingen verzwijgen, ruzie maken om zich te kunnen ontwikkelen, … de Liefde nam de politiek over.

Tussenin al deze opmerkingen, waarheden of opvattingen zaten ook enkele kunstige en geestige one liners die het publiek tot een grote lachbui liet ontbarsten. ” …de kat ( of was het rat ? ) uit de boom kijken om te kunnen vogelen “. ” … het is niet de lengte die telt maar de breedte ..”.

Een derde stuk ging over hun ervaringen, herinneringen, anekdotes, … soms aanleunend aan die politiek en liefde. Citaten van o.a. Nietzsche, De Bauvoir,… tot zelfs Goedele Liekens werden erbij gesleurd. Nogmaals werd er enorm gegierd door het publiek tijdens enkele uitspraken : o.a. ” … in de liefde is vooral het begin prettig, het is dan ook leuk om te herbeginnen … “. ” … in de liefde kan je je een kater drinken dor een poes …”.

Zefs het publiek deed plotseling mee : ” … in de liefde worden vlinderkes soms rattekes ..”.

Na nog enkele rake opmerkingen werd er plotseling nogmaals door Bob het kaftje vanonder de lakens bovengehaald ( het scenario ?, ).

Een kleine pauze, het nummer ” Real Love “. uit de boxen.

Politiek is … , Liefde is …., werd overgenomen door herinneringen, anekdotes, weetjes,.. maar op wie sloegen ze ?

” … wit scheerschuim steekt af op het geel van vaders tanden …”. ” … kastanje bomen op de speelplaats … “. ” … een klets op de billen … “. “… theater was de beste keuze, … echtscheiding, … militaire coup in Chili in 1973, … de moord op Kennedy, … mayonaise, een dwarsfluit en genitale wratten tot neuspeuteren in bed toe “.

Alles begon met : ” Iemand van ons “, de titel van dit Tristero stuk.

” … een slag geven aan de regisseur, …fado masochistisch gedrag, … teen- en vingernagels verzamelen, … graag overdrijven, … tot liegen “.

Zijn / haar grootste succes , outstanding in zijn / haar carrière : Olivetti 82. Voor wie dit kent weet dat het over … gaat ( cfr. foto ).

copyright Malpertuis

Een nieuwe pauze, het zwart kaftje vanonder de lakens en het kinderliedje : ” A Ram Sam Sam ” ( A ram sam sam, a ram sam samGuli guli guli guli guli ram sam samA ram sam sam, a ram sam samGuli guli guli guli guli ram sam samA rafiq, a rafiqGuli guli guli guli guli ram sam samA rafiq, a rafiqGuli guli guli guli guli ram sam sam ) vervulde de zaal.

Er kwam nog een uitlating dat ze blij waren om na maanden van inactiviteit … om weer eens samen in bed te kunnen liggen.

En nogmaals steeg een enorme hilariteit uit de zaal op toen Mieke De Groote zei ‘Iemand van ons ligt al een halfuur met een natte onderbroek onder het laken, omdat iemand van ons zijn/haar flesje water niet goed toegedraaid heeft.’

Iemand van ons … wil nog een theatergezelschap oprichten.

( wordt nog aangevuld met enkele leuke oneliners )

Uit bed stappend, de rondgeslingerde kledij aantrekkend, ( … je kon een speld horen vallen, want ze kwamen naakt of halfnaakt vanonder hun lakens, … ) en alle acteurs konden het applaus van een zeer tevreden publiek in ontvangst nemen.

Knetter – Brugge –

Woensdag stond Ultima Thule nog eens op een Brugs podium met een nieuwe vertoning. Het MAZ, redelijk gevuld ( veel schoolgaande jeugd – een verplichting of een opdracht / thema voor in de klas ? ), genoot van deze aparte voorstelling met een apart thema. Het onderwerp van ” Knetter “,

copyright Ultima Thula

was dan wel niet een feel good stuk. Maar met de manier hoe het gebracht werd was het toegankelijk voor iedereen vanaf 10 jaar.

Twee acteurs, man – vrouw, overliepen hun vriendschap, contact, relatie op een aparte plaats.

copyright Ultima Thula en Brugse Stadsschouwburg

Sinds de première en Covid nam Tom Ternest de rol over van Joris Hessels.

Samen met Dominique Collet werden we in een tijdspanne van 75′ meegezogen in hun relatie. Vader, zoon en een patiënte. ( simpele manier, wie is vader, wie is zoon, … een bril ).

Het stemde ons tot nadenken. Iedereen kan genezen worden, maar bij de ene gaat het vlugger dan bij de ander.

Na de voorstelling werden beide acteurs tot drie maal toe terug geroepen op het toneel om het overdonderend applaus in ontvangst te nemen.

The Bentleys & The Bendellas – Brugge –

Zondag 10 april was het weer eens ouderwets genieten met songs van o.a. Roy Orbinson, Elvis Presley, Nancy Sinatra, Sonny and Cher, The Doors, en vele anderen.

The Bentleys openden ” Rock’ an Roll Music “.

Samen met The Bendellas eindigden ze een schitterend optreden vol klassiekers uit de jaren ’50, ’60 en ’70.

Verslag van dit optreden met enkele beelden binnenkort.

‘ Café Louwyck’ # 3 — Sam Louwyck – Brugge –

In het cultuurseizoen 2021-2022 was Sam Louwyck één van de huiskunstenaars van Cultuurcentrum Brugge. ( ook Sylvie Crutelle en Anna Vercammen worden dit jaar in de kijker gesteld ).

Sam Louwyck, een aparte Brugse artiest kreeg op zondag 12 september 2021 de eer om zijn naam op de muren van de Biekorf te plaatsen. Traditie getrouw betekend dit ook dat we in de loop van het jaar diverse vertoningen, gesprekken, artistieke uitstralingen, …  mogen verwachten. Peter en Anna  ( 2019 en 2020 ) , hadden de pech dat niet alles verwezenlijkt kon worden, of toch met enige uitstel. Maar beide hebben ietwat later zeker van zich laten horen en zo hun ster ( naambord  ) laten schijnen in het programma van de Brugse Stads Schouwburg.

Sam, momenteel door een grote schare fans en kijkers enorm gekend in diverse films en series is nog steeds die gast die gezellig een gesprekje aangaat met iedereen. Velen kenden hem niet. Maar met de serie “ Eigen kweek “  zijn velen deze acteur leren kennen en appreciëren. Dit seizoen ( 2021- 2022 ) zullen we hem ietwat beter leren kennen in monologen en als moderator in zijn café.

Wie de bruinrode lederen fauteuils had verwacht ( cfr. aankondiging van deze sessies )

copyright cultuurcentrum Brugge

keek misschien ietwat ontgoocheld naar het podium, een lange tafel met drie stoelen.

Maar wij als publiek zaten wel knus verspreid aan tafeltjes ( niet op de getrouwe tribune ) met eventuele drankjes om te nuttigen tijdens dit speciaal onderonsje met tal van weetjes.

Axelle red, Stefaan De Gand, Martin Koolhoven,  … zijn o.a. enkele van zijn gasten.

Vrijdag 8 april 2022 , na uitstel konden we Sam, Stefaan en Steve  voor een kleine twee uur horen vertellen over allerhande dingen.

Interactie met het publiek, anekdotes vanop de scene ( podium ), onderliggende appreciaties, intieme anekdotes tijdens of tussenin hun voorstellingen. Het zijn mensen zoals jij en ik en soms moeten zij eens stoom kunnen afblazen.

Sam en zijn gasten hadden ook een bepaalde connectie met elkaar. Neem nu ‘ Eigen Kweek ‘, Sam en Stefaan speelden daar Patrick Museeuw en Bernard ( drugs koerieren ), Sam en Steve Dugardin ,  beiden in het gezelschap van choreograaf Alain Platel.  Stefaan De Gand  en Alain hadden ook een grote connectie. Hij zong op o.a. op zijn huwelijk en op de uitvaart van zijn teergeliefde vrouw Julie. Beide hadden ook een connectie met de studio Herman Teirlinck.

Sam opende deze met een speciale tekst in het Engels ( zelf geschreven of bestaand doet er hier niet toe – een quote of een song ? ), het was intiem en gepast als inleiding. ” …when the curtain drops, … a new song is born … “.

( verder verslag van dit café volgt )Steve Dugardin, de Oostendse countertenor werd als eerste geconfronteerd met enkele vraagjes van Sam. Een persoon die je niet zo vaak aan tafel krijgt voor een interview. Maar hij en Sam hebben een connectie : Alain Platel, ( … en intussen jammer genoeg was Steve ook een graag geziene medewerker / zangcoach bij Tutti Fratelli ( het gezelschap van Reinhilde Decleir, die op 6 april overleed ). Qua keuze tussen opera en muziektheater verkoos hij toch muziektheater. We leerden in dit gesprek ook dat trappen op en af gaan veel vergden van de stem. Je stemtimbre, je concentratie en je fysiek. Alle spieren in bedwang houden, concentratie. Sam kon hem verleiden, … hij had het wel verwacht …, om even een kort fragment te zingen. De Matheus en Johannes Passie ( zong ook iets uit één of andere Shakespeare vertoning ) waren enkele van zijn gekendste vertolkingen.

Sam was echt onder de indruk, … dit hier brengen zonder enige voorbereiding. Je moet het maar doen, wetend dat Steve had gezegd dat hij iedere dag oefende.

Maar hier in een gezellig samenzijn zo’n excellente demonstratie gaf van zijn talent. Zelfs Stefaan was onder de indruk.

Stefaan een bas bariton zijnde kon niks anders dan beamen, hijzelf hield het liever bij acteren. Opera en andere zang exploten kunnen, maar liever niet. Zijn grootste sterkte ligt vooral in acteren, fysiek, intiem tot uitbundig. Wat hij aan het aanwezige publiek ook bewees met enkele fragmenten te lezen uit het boek dat hij voor zich nam. O.a. Sonnet 81 van William Shakespeare. ” … mij kan de aarde …, menig tong kent nog jouw naam, … “. Vol overtuiging las hij dit, de zaal was stil en toen hij van zijn boek wegkeek kwam er ook een zeer geapprecieerd applaus, even sterk als tijdens de zang van Steve.

Na dit speciale onderonsje waarvan wij allen getuige waren vanop onze bistro stoeltjes en tafeltjes beseften we hoe moeilijk het is om je steeds maar te bevestigen, een excellente zangpartij of acteer prestatie neer te zetten. Alle prive, frustraties,… achterwege te laten om je publiek die ultieme ervaring te geven van een vertoning die je niet direct vergeet.

.

Alles kan, alles mag, maar we hebben ook nog een code.

Vele anekdotes werden verteld, de enige nog chaotischer of absurder dan de andere.Soms moet je eens stom kunnen afblazen. En soms is het ook een ideale oefening om in je rol te komen.

Met een verkeerskegel rondlopend op je kop, zwemvliezen aantrekkend en ermee op stap gaan, in de bus op de trein door de gang van de luchthaven, bloedend in die dingen, niet opgevend. Meegepakt worden door Platel net voordat je de clou van een grap niet aan enkele enkelingen ergens in een bar kan vertellen want binnen enkele uren moet je daar op dat podium staan.

Misschien wel een ideale oefening voor een nieuwe rol maar het vergt veel van je. Iets wat je als kijker naar een serie, een film , een opera of …niet beseft hoe intens dit leven als artiest is.

Mensen zoals wij, zich inlevend, alles gevend voor hun publiek, … en ook met de nodige emoties, ontroeringen en verliezen. Wat bleek uit de laatste vraag.

Sam had nog één laatste vraag, deze ging over Blues, … wat beiden wat dit genre vonden, of hoe ze het interpreteerden. Een ode aan Paul Couter, de gitarist die op 27 april 2021 overleed. Samen met zijn vriend Danny Bossaert brachten ze een schrijnende versie. ” …big man with a big heart …”.

Volgens Stefaan een muziekgenre, zou niet weten, …Carpe Diem … Steve, iets zoals die 2 liedjes die ik gezongen heb.

Terwijl op het scherm prachtige intieme zwart wit foto’s van Kris Dewitte ( bezoek ook deBiekorf galerij met sfeervolle foto’s van hem ) werden geprojecteerd van Paul en zijn vrouw.. Danny bracht haar naar voor vanop de tafel waar ze stil genoot van dit intieme onderonsje en onder de indruk was van dit sublieme café Louwyck. Haar liefste die ze kwijt was. Een intieme tedere omhelzing volgt.

Ook in de zaal, dit nu zeer stil, geen stem meer, geen verstoring meer. Dit plakte aan de ribben, deze liefdevolle intimiteit.

Een bedanking van Sam aan zijn gasten en een groot applaus, appreciatie vanuit het publiek kwam allen te beurt.

Dit was een speciale café die je had doen lachen met allerhande tussenwerpsels ( vooral van Stefaan ), maar je ook deed nadenken hoe moelijk en zwaar het leven als artiest soms is.

Eén van de vragen, de opinies over creativiteit was toch de vraag over de creatieve brug die elk op zijn eigen manier zag. In China optreden, in een taal dat ze niet machtig waren of kenden ( cfr. S. Dugardin ), de Javanaise dans ( Zuid Amerika, Mariniers, prostitués,… ) of crème brûlée Stefaan grappend.

Of rare combinaties qua muziek spelend in cafés, Indische zang, Afrikaanse beats, … cfr. Sam zijn exploten buiten onze grenzen.

Troppo Maturo – De Frivole Framboos – Brugge

@ Johan Jacobs
@ Danny Gys

Zaterdag 2 april, een bijna uitverkochte Brugse Stadsschouwburg genoot met volle teugen van dit absurde, technisch excellente muzikale optreden van twee muzikanten, een cellist en een pianist. Peter en Bart, twee virtuozen die reeds meer dan twintig jaar ons klassieke muziek hebben leren appreciëren op een entertainende wijze.

Snaren en toetsen zitten hen in de vingers,

interactie onder elkaar, ook interactie met het publiek is hen niet vreemd. En hun shows steunen meestal op een rode draad. Zoals we in 2015, ‘ Delicatissimo ‘ met Leonardo Da Vinci in een hoofdrol hadden was het vanavond de beurt aan Beethoven. Een Duitse componist, en doof, … verwees dit gegeven naar enkele misverstanden onder elkaar tijdens bepaalde uitvoeringen ? Zoals tijdens de ‘ Bolero ‘ van Ravel, wie zal het zeggen.

Hun sterkte ligt vooral in hun ongelooflijke muzikale kennis, de manier hoe ze stukken interpreteren en nu en dan er afstand van nemen om er hun eigen touch aan te geven.

Tevens een eigen tekst erop zetten, … het eerste moment ben je niet mee, maar plots ben je verwondert. Dit is toch een andere tekst ?

Alles klopt zo miniscuul dat je er zelf niet op let tijdens die eerste noten of zanglijnen. En Peter kan je dan ook nog eens volledig op een dwaalspoor zetten, de taal machtig en gebruikend en ons zo doen geloven wat hij vertelt. Waarheden, kleine verdoezelingen, een eigen versie van exacte feiten, … wij laten het over ons glijden en genieten. Maar soms rinkelt er nu en dan toch een belletje. Was dit juist, klopte dit wel, wie zal het zeggen ….

De Frivole Framboos, frivool, ze hebben zeker hun naam niet gestolen.

Beethoven, Queen, John Denver, Lennaert Nijgh, Prince, … tot Ravel toe werden vanavond op de korrel genomen. George Gershwin en zijn broer Ira ( cfr. Vorky and Mess ), Het nummer ‘ Rosanne/a ‘ van Toto ( ? ). ” I Got Rythm ” van G. Gershwin, Ray Ventura, Marlene Dietrich, Vera Lynne, … tot zelfs Hermann Nielebock met zijn ‘ Erica ‘.

Zelfs ‘ Uptown Girl ‘ van Billy Joël werd verweven met Queens ‘ Bohemian Raphsody ‘, … ” Raphsody in Blue ‘G. Gershwin. Rhapsody in Beret, een muts, een song van Ray Ventura ?

Peter en Bart bedankten het publiek, … maar ze hadden nog een ultieme bis voor ons, mannen, vrouwen, en samen konden meezingen met Verdi’s ‘” Aïda “. Een eer nummer naar de directeur van de Brugse stadsschouwburg. Achteraf een traktatie met champagne. Benieuwd hoeveel er na het optreden in de foyer om een glas gevraagd hebben ?????

Maar de ganse zaal deed mee met deze ultieme bis, de Frivole dankend voor een memorabele show in Brugge.

Iets meer dan anderhalf uur genietend van deze show die in de Covid periode tot een sublieme vertoning / gig uitgegroeid was. Covid, een periode van opruimen, nieuwe dingen ontdekken, verloren gewaande teksten tegenkomen, … zoals in die lade de tekst van Jo Burms. Was dit echt, gespeeld, … een appreciatie naar deze schitterende te vroeg gestorven acteur ? Maar Peter, solo op piano bracht dit nummer zo intiem dat je je af vroeg, heeft Jo dit echt geschreven ?

Paul Severs, de series Cheers en Friends bezorgden ons ook nog een heerlijke herkenning van Beethovens composities ?? !! ??

De Frivole Framboos doet ons nog steeds verwonderen, en dit na ettelijke jaren.

Nijghse Vrouwen – Brugge –

Twee grote hoogtepunten in de show.

Een statement tijdens het nummer “ Welterusten, Mijnheer de president “. Een V teken, appreciatie, steun met wat er momenteel in Ukraïne gebeurt.

En een sublieme versie van ‘ De Pastorale ‘, Astrid in duet met Amaryllis.

Verder verslag en beeld volgt.

Zondag 27 maart stonden de Nijghse vrouwen op het podium van de Brugse stadsschouwburg. Astrid Nijgh ( ex lennaert ), Sabien Tiels, Amaryllis Temmerman en Stephanie Struijk openden met ” Avonden “. Eén voor één kwamen ze op tot de vier, in intieme en met verschillende timbres — ” ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij …” de zaal al in furore brachten.

Astrid was voor deze avond de verteldraad tussenin de nummers. Ze had het o.a. ook over Rob De Nijs, zijn allerlaatste concert ‘ ’t I Mooi Geweest ‘, op 10 april in Amsterdam zou niet kunnen doorgaan. Geveld door Covid. Maar voor jullie nu een aparte versie van zijn ” Dag Zuster Ursula “. Sabien Tels ( leadzang – rest backing ).

Astrid wou ook dat de mensen van de techniek even de lichten veranderden, om te tonen wat een mooie schouwburg dit was. ” … we zijn hier ooit geweest, … toen we nog braaf waren … “, geen idee wat ze bedoelde maar ik had er het raden naar. En na nog enige woorden zong Astrid solo ” Alleen, is maar alleen “.

Leuk was de manier hoe ze haar drie zangeressen als dochters omschreef die voor haar zorgden. En dit was te merken hoe ze een stoel plaatsten, en haar de gitaar gaven voor het nummer ” Een Grijze Lente “.

Even later volgde er een zeer intiem duet met Stephanie op gitaar en Sabien.

Peter Verhaeghen op contrabas tokkelde er de sfeervolle noten bij.

ook zijn collega muzikant, nu eens op piano dan aan de trekzak ( accordeon ) bezorgde ons mooie momenten die het haar op onze armen liet oprijzen. En dit vooral met het nummer ” … ” . Hij op accordeon en Sabien op de toetsen.

.. volgt verder

Het geheugen van water – Brugge –

Vrijdag 25 maart de derde opvoering beleefd van dit excellente stuk. Zaterdag was het nog één maal te bewonderen in de MAZ.

‘ Het geheugen van water ‘.

Een klein verslag over weer een prima stuk in de historie van de meer dan 75 jarige toneelvereniging van De Valk.

HET GEHEUGEN VAN WATER  ( Shelagh Stephenson ) in een regie van Jos Teughels.

Pascale Chavatte : Trees

Katrien Reynaert : Katrien

An Dierickx : Marie

Michèle Mosar : moeder Viviane ( Vi )

Marc Mosar : Frank, echtgenoot van Trees

Francis Vandenbroucke : Mike getrouwd en minnaar van Marie

Drie zussen komen samen in het ouderlijk huis, hun moeder is onlangs overleden. Dit om de laatste voorbereidingen te treffen voor de begrafenis. Drie zussen, drie karakters. Elk hun eigen mening, overeenkomen is moeilijk want ze verschillen teveel.

Het stuk start met een filmfragment aan zee. Water, golven, en de drie zussen aan het strand / duinen. Sfeervol, alles leek toen nog gelukkig.  Het nummer van Lana Del Rey “  Watercolor Eyes “,

zeer passend, doet ons op het moment even wegdromen tot we worden ingeleid in de slaapkamer. De gemoedelijke intro sfeer is passé.

De middelste zus heeft overnacht in het bed van haar moeder. Slapen ging moeilijk,  herinneringen kwamen boven, … haar moeder spookte in haar geheugen. Een intiem gesprek, … niet echt een flash back, maar meer een onderbewust contact met haar moeder. Dit werd mooi gebracht op scene.

 We krijgen zo al de eerste commentaren tussen Marie en Viviane. Moeder min of meer gebiedend, zowel qua houding als stem, geen uitdrukking op het gezicht. Marie ondergaat de commentaren van haar moeder. An Diericicks en Michèle Mosar tonen hier reeds hun acteertalent.

Trees had beter geslapen want zij had de logeerkamer aangeslagen. Dat kwam tot uiting toen er al een eerste klein conflict was tussen beide zussen. Marie wou nog even rusten, … uitlatingen over huidschilfers en haar … tot een teennagel toe, in dat bed. “ … ik kan ze in een hangertje steken …” . Een ietwat sarcastische opmerking, voor laat me gerust, laat me rusten. Trees in alle staten, had al veel geregeld en wou hulp bij de rest. Pascalle Chavatte, bazig ?, zenuwachtig ?, ietwat hyperkinetisch ? Ze haalde alle emoties in haar rol van Trees boven.

Enige tijd later vloog Katrien binnen, de jongste van de zussen.

Een bon vivant, opgefokt ? Nog vlug even gaan shoppen. Katrien Reynaert vloog het decor binnen als een uitgelaten furie. Ietwat later snapten we haar gemoedsgesteldheid. Verslaafd aan pillen en joints. Een vlucht die zich jaren geleden had voorgedaan tijdens haar jeugd ? Een ongelukkige jeugd ?

Alle drie hebben ze zo hun eigen mening over moeder, hun ouders, hun opvoeding. En hun onderliggende jeugd.

Een tik op een venster raam, koud en vragend om binnen te komen. Mike, Marie haar minnaar. Nog steeds bij zijn zieke ( ? ) vrouw. Ook dit mondt uit tot een grote discussie. Marie accepteert het niet meer. Maar Mike ietwat onderkoelt wordt in bescherming genomen door Katrien. Naast verslaafd ook mannen geil ?

We worden steeds dieper in de onderlinge relaties meegesleurd. Het escaleert nadat Katrien een joint opsteekt en de andere zussen ook even een trekje of meer nemen.

Er moet een foto gemaakt worden en Frank, ietwat tegen zijn zin zet de drie zussen op beeld, … moeder staat er ook op.

Ruzie en meningsverschillen escaleren tot een reinste hilariteit. En dit tijdens het opruimen van moeders kleerkast. Op dat moment komt Frank ( echtgenoot Trees ) binnen. Moe, wil met rust gelaten worden. Hij is het beu om te reizen, dingen te verkopen waar hij niet echt achterstaat. “ … twee pintjes, een cola, … dat is dan … euro …”. Vreemde uitlating maar even later horen we dat hij liever een café zou openen.

Hij wil op dit ogenblik rust, Katrien wachtend op een telefoontje van haar Xavier. Zij wil gekoestert worden, … dit na enkele joints. En dit na een hevige uitbarsting toen ze zich in haar moeders kleerkast opsloot.

Trees is het beu, en grijpt naar de fles.

Marc Mosar, na lange tijd weer eens in een rol en niet als regisseur acteert als een vermoeide, gelaten man. Francis Vandenbroucke ( Mike ), komt over als een soort sul, gemoedelijk, onderdanig. Wat even later tot een ruzie komt als Marie hoort dat hij een vasectomie heeft ondergaan. En dit nu horen op dit moment na een vijf jarige affaire en dat zijn vrouw niet zo ziek is als hij laat uitschijnen. “ … leugenaar …”.

De poppen zijn aan het dansen. Zelfs de keuze van de bloemen leid eronder. “ … nr. 7, deze, in de vorm van een voetbal …”. Ietwat later zijn het lelies. “ … moeder hield daar niet van,… “. “ … geen probleem ze zal er zeker niet meer van niezen ..”.

Trees had het ook geregeld om de avond voordien de kist met ma in de slaapkamer te plaatsen. Opnieuw een hevige confrontatie met Marie. En toch een leuke interactie met Katrien hierover.

Intussen had Trees de fles whiskey aan haar mond gezet, … en Frank had al gezegd dat een enkel glas ( want ze drinkt niet ) haar dronken maakte. Op dat moment kwamen vele geheimen uit hun jeugd, puberteit boven. Hun ouders hadden er ook een grote rol in gespeeld. Bescherming voor hun kinderen, hen dom houden ?

Dit toen één van hen een doos met tampons vond, …”… geef dat terug ! “. De uitleg hierover, het dient om haar te kleuren. Maar er was ook nog een andere doos

Elk had zijn eigen opinie over moeder, hun opvoeding die ze gekregen hadden. Hun ervaringen, maar Jens was toch één van de ergste geheimen. Marie die een kind wou met Mike, hij kon er geen meer krijgen. Het enigste dat ze uit dit ouderlijk huis wou houden was de geboorte akte van haar kind dat ze had af moeten staan. En die doos had nog meer geheimen. Maar wat ? 

Naar het einde toe nog eens een confrontatie tussen Marie en Vi, moeder vergeeft haar en verdwijnt.

Een laatste drink onder de familie, … ” en Mike denk er even aan voor je je vrouw verlaat om deel uit te maken van dit circus ” ( cfr. Frank )

.Een welverdiend applaus kwam hen te beurt en eindigde met het nummer van Nat King Cole “ Unforgettable “.

Het water heeft toch een geheugen zoals die Franse schrijver zei.

Foo Fighters

Tussenin diverse reviews een memory / nagedachtenis voor een gepassioneerde muzikant en entertainer,

en een grote publiekslieveling die alles gaf en samen met Dave Grohl de ruggegraat van de Foo Fighters was.

Taylor Hawkins we zullen je missen.

De Foo Fighters zullen nooit meer klinken als vroeger.

Het geheugen van water, De Valk – Brugge –

Vanavond nog een laatste kans om dit uitstekend stuk van Shelagh Stephenson in een regie van Jos Teughels te zien. Nog geen ticket, schaf er één aan, het is zeker de moeite, zelfs al is dit geen professioneel gezelschap, de sfeer, de mimiek ,… Het is de moeite. Deze acteurs vrijwilligers, naast hun gewone job geven weer eens alles van zichzelf. Toch nog eens denken om mee te doen met het Koninklijk Landjuweel ( indien dit nog bestaat ).

Drie zussen, een overlijden, … elk registreert het op zijn eigen eigen manier. Maar toch kan dit uitlopen op ruzie of onuitgesproken gedachten, meningen.

Maar een joint kan soms helpen ( … begin er wel niet aan, want het kan zeer verslavend werken… ).

Verslag en beeld volgt na de laatste vertoning.

Minerva Classic Brugge – De Panne – Brugge –

De lente is in het land, Covid zit bij velen al in het achterhoofd. Mondmaskers hebben plaatsgemaakt voor kleurige kledij, t-shirts en jurkjes onder een big smile. We mogen weer alles en deze editie van Brugge – De Panne ( na twee jaar zonder publiek ).

Brugge – De Panne is intussen uitgegroeid tot een Classic. ( Minerva historiek lees je hieronder, dit voor de fervente wielerfans )

Historiek

Een moeilijke start

In de jaren zeventig verbleef de destijds prestigieuze wielerploeg ‘IJsboerke’ tijdens de Vierdaagse van Duinkerke jaarlijks in hotel Terlinck op de Zeedijk. Dankzij de vriendschapsband die ontstond tussen het management van de ploeg en het hotel, groeide de idee om een rittenwedstrijd te organiseren tussen Tielen, de thuishaven van IJsboerke, en De Panne. Op maandag 21 maart 1977 was het zover! De allereerste ‘Vierdaagse van De Panne’ ging in De Panne van start met een ploegentijdrit. De volgende dag ging de rit van De Panne naar Tielen, de dag daarop keerden de renners terug naar De Panne en stond er nog een tijdrit geprogrammeerd. De organisatie was er zelfs in geslaagd Jan Raas, die de Primavera net gewonnen had, en Tourwinnaar Lucien Van Impe aan de start te krijgen. Ondanks de geslaagde eerste editie, had de organisatie het financieel moeilijk om de nodige sponsors bijeen te krijgen. De drie daaropvolgende jaren telde de rittenkoers dan ook maar drie ritten. Tijdens de jaren tachtig kon de organisatie rekenen op de steun van de gemeente Herzele en werd het opnieuw mogelijk om als tweede rit een tijdrit te programmeren.

Wind in de zeilen

In 1990 ging de Oxyclean Classic van start aan een gekende brouwerij in hartje Antwerpen. Dit bezorgde de organisatie heel wat problemen. Ze moesten de toelating krijgen om het verkeer tijdelijk stil te leggen en door de stad te rijden. Gelukkig viel de goedkeuring van de minister veertien dagen voor de start toch nog in de bus. Het jaar daarop werd de wielerronde voor het eerst live uitgezonden op de VRT. Aanvankelijk was de organisatie, samen met de organisatoren van enkele andere wielerwedstrijden, gaan aankloppen bij VTM. De VRT had echter net de uitzendrechten op het voetbal verloren aan VTM en wilde bijgevolg maar al te graag de Oxyclean Classic live uitzenden. Een contract van acht jaar werd afgesloten. Ondertussen was ook Koksijde bereid om financieel bij te springen. In ruil eiste de burgemeester een aankomst in zijn stad. Hetzelfde jaar sloten beide badplaatsen een langdurige overeenkomst en werd ‘Koksijde’ bijgevoegd in de officiële benaming van de wedstrijd. Enkele jaren later zou ook KBC een van de hoofdsponsor worden en veranderde de naam opnieuw naar KBC Oxyclean Classic van De Panne – Koksijde.

Rumoer in het peloton

In 1993 stond opnieuw een ploegentijdrit van 27 kilometer op het programma, maar ook deze keer was ze geen lang leven geschoren. De renners vonden vier ritten te veel van het goede. Het volgende jaar was er geen ploegentijdrit meer, mede om een degradatie op de internationale kalender te vermijden. Nog eens een jaar later lieten de renners opnieuw hun stem horen. Vlak na de start van de tweede rit vanuit Zottegem begon het enorm te sneeuwen. De renners zetten voet aan de grond en weigerden nog verder te rijden in deze omstandigheden. Na overleg en een telefoontje naar Koksijde, bleek het aan de kust niet te sneeuwen. Bussen werden ingelegd om de volledige karavaan naar Oostduinkerke over te brengen, waar nog tien plaatselijke rondes van tien kilometer gereden werden.

1999 kende eveneens heel wat tumult. Het leek wel een aprilgrap toen op 1 april alle kranten vol stonden over een dopingaffaire binnen de Mapeiploeg. De start werd toch gegeven, maar aan de ‘Ster der Zee’ in Koksijde legde de rijkswacht de wedstrijd lam. Alle Mapeirenners moesten de wedstrijd verlaten. Ze konden rekenen op de steun van hun mederenners, die niet meer verder wilden rijden. De rit werd afgelast.

Het laatste incident dateert uit 2003. In barre weersomstandigheden reden een drietal renners voorop. Ze moesten de Kemmelberg over en deden dit ook. De rest van het peloton vond het echter te gevaarlijk en weigerde. Ze namen de route langs de voet van de berg. Het voorval werd geklasseerd als wedstrijdincident. De kopgroep behield de voorsprong die ongeveer vijf minuten bedroeg.

De laatste memorabele, heroïsche editie was die van 2020 waar de nodige wind voor waaiers en spektakel zorgde. Door windvlagen van 90km/u reed het peloton aan een hels tempo vanuit Brugge richting De Panne en namen ze meer dan een half uur voorsprong op het snelste schema. De live-uitzending op Sporza werd vervroegd want anders zou de wedstrijd amper in beeld komen. Op de koop toe werden de windvlagen in de Moeren zo hevig dat kleine boompjes afknakten en op de weg terecht kwamen. Ook alle spandoeken, boardings en inflatables dienden verwijderd te worden. De wedstrijd werd ingekort en de laatste passage door de Moeren werd geschrapt. West-Vlaming Yves Lampaert won in écht Flandrien weer, in een afvallingskoers avant-la-lettre! In 2021 ging de overwinning bij de mannen naar een ijzersterke Sam Bennett in de sprint en bij de vrouwen naar Grace Brown na een prachtige solo.

Vandaag konden velen de ploegen aanschouwen en toejuichen vanop de Markt te Brugge.

FOUTJE PhotoNews – is Brugge, NIET Brussel ( copyright foto’s PhotoNews )
Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 2022-03-23_140306.jpg
Copyright foto’s Belga
Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 2022-03-23_140515.jpg
Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 2022-03-23_140553.jpg
Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 2022-03-23_140639.jpg

Om 11.55 werd er gestart, de officiële start gebeurde rond 12.15 in de Torhoutsesteenweg. Enkel akkefietjes voordien maar in de Torhoutsesteenweg al één lekke band. Nog thans een vernieuwd wegdek maar de Ier Sam Bennet reed lek, de helikopter die de karavaan volgde zag het ook.

Een nagel van renovaties, een stukje glas, wie zal het zeggen want de vuilniskarren hadden alles al zeer vroeg in de ochtend opgehaald. Gele zakken, … het kon een mooi beeld geweest zijn, want geel is meestal de trui van de winnaar.

Volgwagens, motorrijders met cameramannen en fotografen,

vlogen door de straat gevolgd door de renners nog geflankeerd door moto’s en auto’s.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img_8691-klein.jpg
Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img_8697-klein.jpg
Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img_8706-klein.jpg
Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img_8717-klein.jpg

Rustig de expresweg overstekend onder het oog van tal van toeschouwers. Hun auto’s met fietsen op het dak volgden. Toetergeloei, fluitsignalen, maar geen RODANIAAAA zoals in vroegere tijden.

In amper 6 minuten was de karavaan voorbij de kleine 100 toeschouwers / fans gepasseerd.

Tijd om de tv aan te steken en met enkele snacks ( of een maaltijd van het vrouwtje of vice versa ) verder de koers volgend vanuit de zetel.

Het was nog vroeg voor een lekke band maar de Ier Bennet zal zeker zijn titel willen verdedigen, benieuwd … want enkele Belgen en gerenomeerde sprinters ( Cavendish, Merlier en Groenewegen ) willen deze editie ook op hun palmares zetten.

De uitslag 2021

Worden de Moeren een strijdtoneel ?

Volg het thuis.

Morgen, de vrouwen, supporter allen voor onze Lotte Kopecky.

Team Valkenburg en Coop, Nederlanders vooraan na de officiële start in de Torhoutsesteenweg.

Toch redelijk veel toeschouwers weer in de omgeving van de expresweg. Minder volgwagens en motards dan bij de mannen, maar het belangrijkste is dat hun prijzengeld toch goed de hoogte is ingegaan.

De vrouwen laten zich niet onbetuigd, net zoals in andere sporten.

Ze staan er en strijden voor de overwinning, … een Belg, of toch één van die Nederlanders als eerste over de meet in De Panne ? We zien wel, … Kopecky niet kunnen op beeld zetten. Ergens in het pak.

Dit jaar geen signalisatie op die middenberm in de Torhoutsesteenweg. De renners, zowel gisteren de mannen als vandaag de vrouwen waaierden rondom deze berm.

Misschien nog in gedachte wat enkele jaren geleden gebeurd was op zo’n verkeersdrempel.

Binnen enkele uurtjes weten we of bij de vrouwen een Belgische overwinning kunnen vieren, … of wordt het toch één van de Nederlanders ?