AG driedaagse Brugge – De Panne

Dinsdagmorgen 20 oktober 2020 rond 11.32 ( Torhoutse steenweg ) passeerde de karavaan van de AG driedaagse Brugge – De Panne ( Lotto Women’s Classic ). De vrouwen beten de spits af en kunnen live gevolgd worden vanaf 14.00 op tv. Een afstand van 155 km, wie haalt het. De Belgische Jolien D’Hoore of de Nederlandse Chantal Blaak, beide favoriet. Maar diverse outsiders liggen op de loer om deze driedaagse op hun palmares bij te schrijven.

Enkele sfeerbeelden.

Iedereen wordt aangeraden om niet langs het parcours te staan en de wedstrijd thuis te volgen. Morgen zijn de mannen aan de beurt.

Vinyl 15 – Daverlo – Brugge –

Zaterdag 17 oktober 2020 mocht Nina Everaert, één van de drie huiskunstenaars van de Brugse Stadsschowburg ( seizoen 2020 – 2021 ) haar favoriete lp’s ( nrs. ) aan het publiek voorstellen.

‘ Vinyl 15 ‘, werd om 20.00 in Daverlo ingeleid door presentator Kelvin Bossut. In een intiem sfeervol kader kwamen we iets meer te weten over Nina.

Haar jeugd, puberteit. Haar passies en haar projecten. De gedreven inzet van een ietwat frivole jonge vrouw. Een volwassen kijk op het leven en toch nog een jeugdige dromerigheid. Als je zo met taal en poëzie bezig bent is het heel normaal dat je je gedachten de vrije loop laat gaan. Herinneringen, ( dagboek ), fantasie, kennis, hersenkronkels en een ondeugende speelsheid. Net een puber in een volwassen lichaam, maar enorm zeker van wat ze doet. Wat ze wil. Dit komt duidelijk naar voor in haar teksten.

Een verzameling van vijftien nummers die elk op een ander vlak iets voor haar betekenen werd met ons gedeeld. Een aparte keuze, qua genre, qua jaar, vooral omdat ze pas 23 is. Net als velen onder ons hebben we toch een grote bagage muziek van onze ouders meegekregen of gepakt ( “ deze geschoept “, zoals ze zei over één van de platen ) uit hun platenkast.  Plaatjes draaien met haar jeugdvriendin in een funky gekleurde garage, … muziek werd hier ontdekt.

Gitaar spelen vindt ze gewoonweg tof, vandaar dat er ook stevige gitaarpartijen in de gedraaide nummers zitten. Haar poëzie neigt ook sterk aan bij de mystieke en dromerige lyrics van enkele van de gekozen nummers. Invloeden die haar heeft laten uitgroeien tot de artiest Doorn Roosje. Soms is ze misschien met iets teveel bezig, het project One Eyed Collective, projecten in het jeugdhuis Comma ( … en niet Coma zoals Kelvin zei, “ … anders zou het niet goed komen “. Reageerde ze ), haar eigen taal spielereien omzetten in die rap. Er een cd of EP mee maken. Hiphop – rap -slam artiest Doorn Roosje stond in het verleden al op diverse podia en viel tevens op met haar deelname in rap wedstrijden.

Setlist van de avond, met de nodige uitleg qua keuze tussenin de nummers. Enkel jammer dat we niet konden horen wat zij en Kelvin onder elkaar zegden. Het leek alleszins zeer plezierig en interessant.

  1. “ Have A Cigar “ – Pink Floyd / 1975
  2. “ Over The Hills And Far Away “ – Led Zeppelin / 1973
  3. “ All Along The Watchtower “ – The Jimmy Hendrix Experience / 1968
  4. “ Welcome To The Jungle “ – Tash Sultana / 2016  
  5. “ Take It As It Comes “ – The Doors / 1967
  6. “ Turn It Up “ – Arsenal / … niet zeker van dit nr.
  7. “ Summertime “ – Janis Joplin / 1969
  8. “ This House Is A Circus “  Artic Monkeys / 2007
  9. “ Me And Your Mama “ – Childish Gambino / 2016
  10. “ Because “ – The Beatles / 1969
  11. “ Huis Van Fluweel “ – Kommil Foo / 2019
  12. “ Permanent Holiday “ – Mike Love / 2012
  13. “ Werewolf “ – CocoRosie / 2007
  14. “ The Love You’re Given “ – Jack Garratt / 2016
  15.  “ Nine “ – La Dispute / 2009

We kregen er zelfs een zestiende, ze was zeer onder de indruk, verwonderd en “ Patrick, je ziet ne stoeten “. Een leuk cadeau, een lp geperst met haar nummers. Acht in totaal. De EP was er.

Het nummer dat draaide zou ze normaal als tweede live gebracht hebben, dus een ander kiezen dan maar.  Dit werd ter plaatse in elkaar gestoken, in nog geen twee minuten tijd. Woorden uit het publiek werden haar aangegeven ( Nina, pimpampoentje, springkasteel, kerstmis en banaan ). Met dit bewees ze welk talent ze heeft. Ze eindigde deze gezellige avond met het gevoelige “ Wolken Voor Hans “. Kelvin had nog een verassing voor haar, … een boeketje rozen voor haar alter ego.

Zien we haar volgende keer optreden in skate tenue, want ze blijkt dit ook al redelijk goed te beheersen.

Nu en dan werd er veel gelachen met de moeite om een lp op te leggen, of in en uit de hoes te halen. Ja, beide zijn van de cd generatie.

Dit intiem project voor een 25 tal mensen, zittend aan tafeltjes ( max. 4 ), anderhalve meter afstand, mondmasker, handengel op diverse plaatsen. Meer corona proof kon dit niet georganiseerd worden. Dit met dank aan al de medewerkers van de Brugse stadsschouwburg.

Vielfalt – Brugge –

Zaterdagavond 10 oktober 2020 werden we in een magie meegesleurd, dat zelfs tot een een magisch duel uitmondde. De toegestane capaciteit in de zaal tijdens deze nog steeds heersende virus periode heeft zeker genoten van de Jakop Ahlborn Company uit Nederland.

Magie en acrobatiek wisselden elkaar vliegensvlug af in een soort restaurant. Opdiensters, restaurantpersoneel, bijna een soort femme fatale, moedigden beide maar al te graag aan. Uitdagingen, verdwijningen her en der in het decor, je had soms ogen te kort hoe ze te werk gingen. De Brugse Stadsschouwburg had vanavond nog meer onbekende hoekjes.

gsm beeld , … hier en daar werd er toch een smartphone bovengehaald …

Het stuk ‘ Vielfalt ‘ dateert reeds van 2006 en was de grote doorbraak bij het publiek van Jakop Ahlbom ( Zweedse origine ). Nu wordt dit hernomen en houdt het publiek nog steeds in de ban. Een soort vaudeville bar is het decor van een machtsstrijd tussen twee goochelaars, … en een geliefde. Alles begint met enkele kleine typische goochelaarstrucs voor het rode gordijn ( Reinier Schimmel ). Tot hij een vrouw uit het publiek kiest om deel te nemen met één van zijn trucs. Haar vriend of echtgenoot vindt het leuk, zij wil hem mee, een extra steuntje in de rug, je weet nooit. In het verleden zijn er al kleine probleempjes geweest met diverse soorten van illusies en hypnose. Ze verdwijnt in zo’n typische goochelaarskist.

Hij nog niet onder de indruk tot dat hij toch ietwat begint te panikeren, waar is ze, wanneer komt ze weer tevoorschijn en waar ? Hij gaat op zoek, … alles loopt goed af, … maar intussen zitten wij gefocust op wat zich afspeelt op dat podium, in die bar. Twee geliefden aan een tafeltje, een barvrouw en een lange kerel, die de barvrouw probeert te verleiden. Verdwijningen, illusie wisselen elkaar af, het komt zelfs tot een machtsstrijd tussen beide heren, alle twee goochelaars zo blijkt. Concurrentie, wie is de beste ? , of concurrentie voor de vrouw ? We hebben niet echt een idee maar het escaleert tussen beide mannen. Trucs, acrobatie en vecht scenes wisselen elkaar af.

Op een bepaald moment hebben we zelfs ogen te kort, verleidingen aan de bar, verdwijningen in de gootsteen, een tv speelt. Plots kruipt iemand het scherm in, … doet een beetje denken aan ‘ Poltergeist ‘.

 Een geliefde die aan een tafel verdwijnt, terugkomt in groene jurk en in vijfvoud ? Alle vijf ( Gwen Langenberg – Sofieke de Kater – Silke Hundertmark – Merette van Hijfteen en Pleuni Veen )

één van de goochelaars ( R. S. ) tegen de muur drukkend, een verleidingsact ? Alle ogen van de toeschouwers erop gericht en plots blijft er maar één van de vrouwen in groen jurk over.

Even later zijn we getuige van een aparte geboorte, personages kruipen uit de buik van de andere goochelaar (  Freek Nieuwdorp ). Het terugvinden van zijn geliefde, een weder opstand van zijn concurrent ? We worden meer echt in de ban gehouden van de intieme sfeer die heen en weer zweeft tussen realiteit en illusie. Het verhaal komt secundair.

Leuk is de silly walk, die doet denken aan John Cleese. Als je lange benen hebt kan je ze op allerlei manieren gebruiken, en dit wordt duidelijk tot uiting gebracht.  

Gans de show doet mij denken aan een uitgebreide vertoning van de internationale acts in Chassepierre, straattheater die je op magische wijze onderdompelt in bepaalde mystiek. Het doet je letterlijk in je haar scharten , euh, krabben.

Een soort wervelwind van humor, mime, acrobatie, illusie en goocheltrucs heeft ons gans de voorstelling in de ban gehouden. Gootstenen, tafels, tv, kasten tot divans, … geen enkel object in de bar bleek veilig, … of was een uitweg, een soort ontsnapping van een concurrent of een zoektocht naar zijn geliefde.

Of de ongenaakbaarheid.

Een schitterend staaltje magie gespekt met diverse ingrediënten werd met het nodige zittend applaus onthaald door de kleine 200 aanwezigen in de zaal. Het is jammer maar diverse companies moeten het tegenwoordig stellen met een beperkt publiek. Heb je ergens de kans als je er niet bij kon zijn, het loont de moeite om dit schitterend spektakel te zien.

Foto’s in het verslag zijn ter beschikking gesteld door Jakop met copyright Bart Grietens. Dank hiervoor want momenteel is het nog steeds afwachten voor toestemming van het nemen van beelden ( wegens de coronamaatregelen ) vanop de aangekochte zitplaats, zoals toen er nog iets aan de hand was.

Roots 66 – Günther Neefs en Guy Depré – Brugge –

De Nostalgie vertoning van ‘ Roots 66 ‘

op zondagmiddag ( 15.00 ) kon op veel bijval rekenen. Genieten en meezingen en even terug naar die oude nummers uit de jeugdjaren waar velen op gedanst , gevierd en gedronken hebben. Sommigen met hun eerste lief ? Zelfs al hadden we de route 66 nooit afgereden, ( geen idee of er in de zaal aanwezigen waren die deze route ooit zelf gemaakt hebben ) de muziek zat zeker in ons hoofd. Dit was toch te merken aan de ongeveer 200 bewegende toeschouwers, neerzittend met mondmasker. En op het einde hier en daar enkelen headbangend, en ja neerzittend op ” Born To Be Wild “.

Günther en Guy hebben echt een pracht van een vertoning in elkaar gestopt die je laat genieten van landschappen, geschiedenis en muziek op deze iconische trip. Afwisselend met videoclips op het scherm en de heerlijke warme zang van G. Neefs was dit nu al een hoogtepunt in het sobere cultuurlandschap.

Velen waren ook aanwezig in 2017, toen alles nog normaal verliep voor iedereen. Maar wat we op het podium zagen en hoorden moest vanmiddag zeker niet onderdoen.

Request G. Neefs – 2017

Verder verslag volgt. Jammer genoeg zonder beeldmateriaal, geen toestemming wegens de heersende maatregelen i.v.m. dat Corona virus. Maar toch, zelfs al werd het tot tweemaal toe gezegd, geen foto, film, gsm opnames, flitst het meer dan 15 maal ( fototoestel ) in de zaal, zowel parterre als loges en balkons. En ook met diverse smartphones ( zeker 12 man ) hadden ook een beeld vastgelegd van deze sublieme show.

Een welverdiend applaus kwam Günther en Guy ( op scherm ) en de Lou Roman band dan ook te beurt.

abominabel gsm beeld )

Huize Papin – De Grote Post – Oostende

Voor een beperkt publiek werd vandaag ( zaterdag 1 oktober 2020 ) om 14.00 in De Grote Post te Oostende het stuk ‘ Huize Papin ‘ gebracht, dit wordt nog eens herhaald om 20.00 uur. Met de heersende Covid-19 kregen we wel niet het volledig stuk te zien, ” … in fragmenten “, zei Tania Van der Sanden. Alle drie kregen een welverdiend applaus. Karlijn Sileghem vroeg aan het publiek of er eventuele vragen waren ? Met plezier beantwoorde ze deze.

Impressie van deze voorstelling. ( volgt )

Geef mijn hand terug – BRONKS -Brugge

Maandag 28 september 2020 vond eindelijk de  vertoning van ‘ Geef mijn hand terug ‘ plaats. Niet in Daverlo ( normaal 2 april 2020 ), maar in het MAZ ( Magdalenazaal ), zodat een goeie 200 toeschouwers deze vertoning konden bijwonen.  De nodige richtlijnen werden goed opgevolgd. Bij het betreden van de zaal nam iedereen ordentelijk plaats, afstand van de bubbel(s) en mondmasker op.

De beide protagonisten stonden reeds op de scene, naast elkaar aan een tafel, plaatjes draaiend, net een dj set. Gepaste muziek die nauw bij het thema stond. Fragmenten van oude en modernere nummers werden na elkaar gespeeld, o.a. : “ Dry bone “van de Delta Rhytm Boys, … “ Stay Together “ van Noah Cyrus ( ? ).

Plots offscreen, een stem. De diverse maatregelen tegen het covid virus werden nog even uit de doeken gedaan. ( enkel de 1.5 meter afstand was wel niet van de orde toen de deuren van de zaal openden ). Joris Van den Brande en Joris  Hessels draaiden zich om, haalden een plastiek zak boven met mondmaskers en keken elkaar even aan. Ja of neen ? Neen, niet voor ons. De arm werd van de elpee gelift en beide namen vooraan plaats op de 2 krukken.

FKPH

Joris en Joris, naar elkaar kijkend, beide met open fladderend wit hemd die hun marcellekes showden. Joris ( Joris VdB ) vraagt aan Jan ( Joris H ) hoelang hij al ziek is. “ … zeven jaar …”. Joris repliceert : “ … ik al vanaf mijn geboorte “, “ … maar in mijn hoofd “.

Nadenkertjes, … de nadelen en voordelen van ziek zijn. Pech hebben. Je erdoor worstelen. Een lichtvoetig gefilosofeer volgde. “ Waarom gaan mensen dood ? “, vroeg Joris. Jan : “ Om plaats te maken voor anderen “. Joris : “ Waarom worden mensen geboren ?”. Jan : “ Om iemand anders zijn plaats in te nemen “.  Simplistisch maar spitsvondig. Plots zegt Joris : “ … hopelijk mag je nog lang leven …”. Jan : “ … ik ben wel ongeneeslijk ziek, maar ben wel niet van plan dood te gaan voor de vertoning geëindigd is “.  Ook sarcasme werd niet geschuwd.

Jan legt nog een plaatje op “ The Final Countdown “ van Europe. En het is tevens tijd voor zijn oefeningen. Joris doet mee, armen, benen, tot het hele lijf bewegen samen synchroon mee op de muziek. Enkel die rechterhand  ( en arm ) van Jan hangt daar. Een stuk leven is al verdwenen, … een mooie en tedere uitlating kwam er van zijn dochtertje, … zijn hand en een wafelijzertje.

Spelen met taal en rijm en andere variaties zorgde dat de vertoning  niet te donker en neerslachtig overkwam. Een pracht van een metafoor ( en één van de hoogtepunten om een ziekte te beschrijven zonder al die moeilijke woorden – zelfs al hadden we een pracht van een power point gekregen die ons als leek alles duidelijk moest maken, het resultaat was in feite : SHIT ). De vergelijking van mens en auto. God was in feite een slechte garagist. De mankementen, de blutsen, de garantie… een nieuwe aanschaffen. Maar zijn vrouw wil geen nieuwe, liever een busabonnement. ( weer gelach in de zaal ). Joris doet er nog een schepje bovenop met imaginaire mankementen. Aandacht of medeleven, wie zal het zeggen.

Dat imaginaire stelt hij nog eens ten toon met het moment dat hij zich plots niet goed voelt. Moet spugen, een emmer, … hoofdpijn, migraine, een aspirientje. “ Laat maar “, zegt hij.  “ Auw, AAUW, AAAUWWWW, … “, zijn knie doet pijn. “ een hernia …”. Jan staat erbij met een vreemde blik, bijna in een lach schietend. Beide besluiten het te laten en over iets luchtigers te beginnen.” Tiktok ?, … niet echt … liever een plaatje “. Hij legt dan maar “ Make Me Smile “  van Steve Harley and Cockney Rebel op.

FKPH

Een prachtig dansje samen met lieftallige bewegingen, de lach , .. een mooi stukje choreografie dat uitmondt in bekketrekkerij. Intussen werden de hemden dichtgeknoopt. Ziekenhuizen worden op de korrel genomen : het zijn verzamelplaatsen van wandelende aandoeningen. Op straat komt dit gans anders over.  Niemand weet echt hoe te reageren. Iedereen heeft er zijn opinie over. Wat mag je vragen, wat mag je doen. “ …hoe ist ? …”. Het wordt op een lachen onthaald. “ ..je ziet er erger uit dan ik …”.

Enige tijd later komt Joris met een ijsje af voor Jan. “ Wat is dat ,, “, “ …een Dame Blanche …”. “ Da was ne Dame blanche “, zegt Jan. Joris : “ … profiteer ervan, geniet ..”. En plots komt hij met een hele winkelkar vol etenswaren af die hij in Jans schoot werpt.

FKPH

Ook een soort bucketlist had hij opgesteld. Parachute springen, helikopterdoop, kajakken over de Noordzee en als kers op de taart een aparte exclusieve safari in Mozambique met kokos olie, honing, bijen en nijlpaarden. “ Of anders heb ik nog een soort stamboom “, zegt hij. “ … met tientallen mensen die we kunnen bezoeken, met mensen waar je nu tegen kan zeggen wat je altijd al wou zeggen “. “ YOLO, .. ? “.  Hij snapt het niet. “ YOO – LOO , …”. Joris : “  you only live once “.  “ … zou liever Fortnite spelen …”, niet onder de indruk van dit alles.

Joris pusht echt zijn vriend, hij wil hem niet verliezen, maar het interesseert Jan niet meer. Hij heeft zich neergelegd met zijn ziekte, berust erin. Best dat er nog garantie is op medicatie, om een beetje te kunnen leven op een normale manier. Joris heeft liever rust, zo’n ouderwetse zondag, niks doen, genieten ,luieren, alle zorgen opzij. “ …goed dan doen we dat “. Jan : “ … dat hoeft nu niet “. En hij legt nog een plaatje op, “ Feeling Good “, van Nina Simone. Een ziekte dat je beetje per beetje sloopt. En soms wordt het je teveel. Wil je rust.

Joris vraagt nog eens : “ … ga je me missen als je dood bent ? ”. “ … doe es normaal hé “. “ … en als er een geest is ? “. Joris : “ het zou omgekeerd moeten zijn “. En hij legt een nieuw rond zwart vinyl op de draaitafel. De naald nog niet laten zakken. “ … hoe voel je je nu “, dit tot tweemaal toe. Jan loopt weg, verdwijnt en gooit de deur met een klap toe. “ … ik denk dat ik het verknoeit heb “.

Net dit gezegd rinkelt zijn telefoon. Een metaal robotachtige stem spreekt. Al zijn gevoelens, zijn frustraties, zijn verwachtingen, zijn angsten, … helder en nuchter van geest klinkt de monoloog. Joris onder de indruk. Dit is een soort afscheid. Terwijl de stem nog verder klinkt uit de gsm komt Jan plots terug. Heeft hun vesten mee. Ze trekken ze aan, ook zonnebrillen worden opgezet. Een laatste elpee op de pick up. Rook spuit de helft van de scene in een grijze waas. Een apart sfeertje hangt over het podium. Twee individuen, twee vrienden gooien nog eens alle remmen los, uitbundig, alles vergetend. Toen er nog niks aan de hand was. Beide gaan voor de laatste maal samen uit de bol.

FKPH

“ Banaan “, van Jebroers. Dit Nederlandstalig rapnummer gooit alle frustraties los, de dood is aanvaard, ook het gemis. “ … ik heb mijn stoute schoenen aan …”

Joris en Joris hebben hier vanavond getoond hoe je met tekst ( stem timbre ), dans en mimiek een delicaat thema op zo’n manier kan brengen dat zelfs jeugdige kinderen het kunnen ervaren op een manier zonder dat het te neerslachtig wordt.

n.b. :-  een stuk daterend van 2016, en nog steeds even fris.

         – gebaseerd op het leven van Jan De Brabander, vormgever van theater Bronks bij wie in 2011 Parkinson werd vastgesteld.

Corona Brugse artiesten in de kijker – 68 – ’t Pleintje Biekorf –

Hopelijk wordt het voor Anna Vercammen een succesvoller cultuureel jaar.

Peter vertrok lachend met zijn naambord, jammer maar je kan niet alles voorzien, maar we horen binnenkort wel weer van hem.

Intussen kan Anna zich volledig concentreren als ambassadrice voor 2020-2021, op en naast het podium..

Zondag 20 september 2020, met het virus in gedachte geen autoloze zondag in Brugge. Maar Brugge koos voor een Cultuur Volle Zondag . Her en der in de stad kon je iets meepikken en beleven, mits reservaties, … of tot de plaatsen voor het podium volzet waren onder de bomen aan de Burg. Ook de cultuur stalletjes hadden zich hier genesteld. In het centrum van dit alles stond een soort aanplakbord – De grote After-Corona-Bucketlist waar ieder zijn mening kwijt kon schrijven.

Ook het pleintje met ingang langs de Sint Jacobstraat kreeg een nieuwe naam. Dit jaar in mineur, slechts een 32 tal genodigden toegestaan. Amper een half uur later na enkele korte mededelingen en Anna haar bedanking werden de borden onthuld. ’t Pleintje 2020-2021 draagt voor één jaar de naam Anna Vercammen plein.

Filip Strobbe, directeur van de Brugse Stadsschouwburg leidde in. Burgemeester Dirk De Fauw vervolgde. De namen van de voorbije jaren eens overlopend. Over naam en faam in de Brugse Cultuurwereld. En Anna is dit jaar samen met Nina Everaert en Sylvie De Meerleer de huiskunstenaars van het nieuwe cultuur seizoen. Sylvie geboeid door textuur mocht dan ook dit jaar de muur in de entree van de Biekorf onder handen nemen. Anna zullen we dit jaar diverse keren in de loop van het jaar met diverse voorstellingen op het podium zien staan. Ze herneemt ook haar prachtig stuk van De Kopergietery “ De Koningin is verdwenen “. Theater met muziek en tekeningen.

Filip gaf het woord aan haar. Anna : … laat ons onze zinnen verzetten … een poëtische tekst. Het is een bijzonder tijd zei ze ook nog, een bijzondere tijd tout court … om cultuur te brengen in Brugge. Met een prachtige tekst bracht ze nog een ode aan het theater. “ Oh,… Oh, Nostalgie … Oh … “.

“ Zorg intussen goed voor je naasten, en allen die je liefhebt, .. “. “ Dank je wel “.

Filip nodigde iedereen uit om een glaasje te drinken en zeker de tentoonstelling in De Biekorf niet te vergeten. “ Dank u wel, en nog een aangename dag “.

Peter Slabynck keerde huiswaarts met zijn naambord en een flesje witte wijn. Er werd nog even nagepraat terwijl Lara Taveirne met haar zoontje speelde in de ingang. Was dit één van haar kinders die had gezegd dat ze haar volgend boek al naar de uitgever kon brengen, want ze had al 36.803 woorden neergeschreven in deze corona periode. ( cfr haar interview tijdens de Brugotta Awards ).

Foto’s en tekst tijdens de officiële opening in mineur, …tekst luisterend aan de ingang, grotendeels gestoord door de voorbij rijdende auto’s en de valiezen op de kasseien. Ik was niet bij die 32. Maar nadien toch Anna en Sylvie even voor de camera.

Even binnengewipt bij Sant, de tentoonstelling in de Brugse Stadshallen.

Later op de dag nog even de cultuurtentjes bezocht,

Nico ( cultuurschepen ) en Dirk ( Burgemeester ) hun schrijven op het bord vastgelegd.

Nog even een minieme vertoning onder de bomen bekeken van Circus Woesh op hun éénwielers,

om dan af te zakken naar het Volkskunde Museum waar Jan Couvreur voor gezellige meezingers en klassiekers zorgde tijdens de volksspelen die menig bezoeker bekoorde.

En ook nog even de trappen opgeklommen van de St. Jansmolen , die zijn 250 ste verjaardag vierde. ( beide met reservatie ).

Deze cultuurvolle Zondag met lage felle zon kon op tal van bezoekers rekenen die verspreid over de stad her en der iets meepikten, luisterden, speelden en genoten van het kleine maar gezellige aanbod.

Mijn route startte zoals de laatste jaren aan het Pleintje.

Via de tentoonstelling Sant in de Halletoren gaanderij,

Even de kraampjes van de diverse verenigingen bezocht die hun aanbod naar buiten konden brengen op deze charmante cultuurmarkt.

Je ongeduld, frustratie of verlangen neerschrijven in deze periode.

Genieten van één van de vertoningen op het kleine podium. Geen reservatie nodig, je kon je neerzetten op één van de ongeveer 146 stoelen en de ganse middag genieten van enkele korte vertoningen. Gestart werd rond 12.00 met het circus Woesh.

Verpozing zoekend in het Volkskunde museum om dan te eindigen met de viering van de molen.

Bijna omringd met duizenden molentjes kon je de trappen op en binnenin het hout en touwwerk bewonderen die voor de werking zorgen, malen, persen, … en tevens genieten van het uitzicht op de Verloren Hoek. En een molentje meenemen om aan de wedstrijd deel te nemen om de 250ste verjaardag te vieren.

Corona Brugse artiesten in de kijker -67 – Brugotta Awards –

‘ Sailors Don’t Cry ‘, klonk gisterenavond eens niet door de Brusselse hoofdstad ( cfr. Marc Diddens film ” Brussels By Night ” ), maar door de Brugse Stadsschouwburg. De trofee voor Life Time Achievement werd uitgereikt aan Elsje Helewaut ( Elisa Waut ).

Deze tweede Brugotta Awards had nog enkele verrassende optredens in petto. Verder verslag volgt, met beeldmateriaal van de live streaming. De Stadsschouwburg moest het stellen zonder publiek, zelfs al waren alle tickets verkocht. Covid-19 gooide hier ook roet in het eten voor de Brugse muzikanten. Maar het cultuurcentrum zond alles live uit, een live streaming naar ieders huiskamer.

In 1982 namen enkele Brugse groepen deel aan Humo’s Rock Rally, nu 38 jaar geleden opende Sam Claeys met een nummer van Fizik “ Let Me Out Of Here “. Gesteund door de Metronoom band bracht hij een prima uitvoering van dit klassiek New Wave nummer. Karel Vandendorpe, Geert Demeyer en Patrick Provoost hebben hier zeker van genoten thuis vanuit hun divan . Later op de avond stonden er nog artiesten op het podium die toen een gooi deden naar de Humo Trofee van ‘82.

Oude getrouwen, en jong talent waren genomineerd in de diverse categoriën voor de tweede editie van de Brugotta Awards.

Jordi en Mieke deelden de presentatie ( geen Chris Dusauchoit dit jaar ).

“Een uitgestelde editie “, zeiden ze, geen toeschouwers en alle anderen moesten zich houden aan de gekende maatregelen. “ De prijzen worden uitgereikt met enige vertraging, de genomineerden hebben een half jaar hier op moeten wachten “. “ Wie zal met eeuwige Brugse roem gaan lopen ?“.

Sam Claeys had het ook nog even over de uitgestelde expo ‘ 18 jaar in 1980 ‘ en natuurlijk Red Zebra.

De eerste award werd uitgereikt voor Hotspot@Bruges. De eer ging naar De Kelk. De trofeeën waren echt hebbedingen. Speciaal ontworpen met een persoonlijke toets naar de winnaar. Ontworpen en gepersonaliseerd door Geertje Vangenechten.

Tijdens het korte praatje kwamen we nog te weten dat ze iets in de kelder had gedaan samen met Peter Slabbynck.

Winnaar Vincent De Jaegher had het vooral over de vernieuwde zalen die nog niet geopend konden worden. “ Het is momenteel niet rendabel als je maar 25 man mag binnenlaten “. De tweede trofee kwam eraan, de meest zinnestrelende act, Nico Blontrock ( Schepen van Cultuur ) mag ze uitreiken in de zaal die sinds maart voor de eerste maal weer in gebruik is.

En hij was toch ietwat verheugd dat er momenteel een groter aantal toeschouwers aanwezig mogen zijn in de diverse Brugse zalen. Hij hield wel zijn hart vast voor 2021, maar hopelijk lukt het en stopt het bloeden van cultuur. Nog vlug iets over de culturele zondag op 20 september voor hij de naam uit de enveloppe haalde. Maanbar !, … Dicky Antoine informeerde ons nog even dat de naam Maanbar in feite een misverstand was. Een schilderij ( Nighthawks ? ) met een andere naam, een kleine misser ( die voor succes zorgde, o.a. in 2019 de RRR winnaar ) werd de groepsnaam. Door de omstandigheden geen normale soundcheck, er zelf voor moeten zorgen.

Een klein akkefietje met plug ins maar de song “ Samen “ ( toepasselijk in deze tijd maar dan op afstand zei Dicky ) zweefde gevoelvol door de parterre.

De derde award was voor de strafste band van het moment. Vele groepen, vele muzikanten, vele anekdotes, een schitterende stem, een uitstekende gitarist die alle registers opent. En op de koop toe ook nog een wandelend Brugs archief. Anekdotes houd hij liever binnenskamers.

Er zijn er teveel en wat mag je naar buiten brengen ? Toch een kleine verwijzing, de glorietijd van St. James, de goden van de Brugse rockscene. Ook nog even over Noëls cafeetje, toe, zijn partner in crime. De Witten, ik zie hem zo vaak niet meer sinds hij in het woonzorgcentrum zit. Leadzanger Roel Jacobus nam met plezier de trofee in ontvangst voor zijn groep ‘ Beuk ‘. Momenteel een schitterende versie te horen op hun site van Voodoo Child ( Beuk in het Engels ! ! ). Noël stond intussen op het podium om zijn enveloppe te openen. Welke band met de hardste decibels was de winnaar ? ‘ Wasted 24/7 ‘,

Mieke had ze opgezocht, niets te vinden, zelfs facebook oogde leeg. Tijdens het interview iets over een accident, de politie, … ? … niet echt een antwoord, we zullen het nooit weten. Hun album hadden ze net voor de lockdown uitgebracht, maar voor promo optredens wordt het nog even wachten. Jordi en Noël over vroeger, over Vikings In Bicycle. “ … ik fiets, ik ben wit, … ben dus een Viking … “. Dus goeie groepsnaam, lp volgt in 2021. En natuurlijk over St. James. “ In drie woorden, … J-A-M, … dat zijn letters “ zei Jordi. Drie woorden waren te kort, en even later stond St. James op het podium. Bassist Noël, drummer Jean Marie Peire ( Max , want een vent drinkt geen 25cl maar een 33 cl ), zanger Chris Claeys en gitarist Geert Devuyst. Aangevuld met op sax Geeraard De Groote en synth ( ? ). Sublieme sax en gitaarsolo’s, de typische rustmomenten voor die rauwe en hese stem. Ingetogen drumslagen, maar zo krachtig samen met dat basgeluid. Zij die St. James nooit live gezien hadden weten sinds die twee luttele songs waarom ze tot buiten Brugge tot buiten België zo succesvol waren. En zij waren geselecteerd voor de allereerst Humo’s Rock Rally. “ Sooner Or Later “  en vooral “ Hard Luck Story “ ( 1985 ). Hebben ze ooit stilgelegen ?

Antoine De Clerck, nog zo’n wandelend Brugs archief ( cfr. zijn twee boeken over de Brugse rockscene, de laatste zou uitgedeeld worden aan iedere betalende toeschouwer, maar ze zijn op een andere manier toch bij het publiek geraakt, hier en daar nog enkele luttele exemplaren ) reikte de vijfde award uit.

“ … de nieuwe garde zit in lockdown, maar als er een vaccin is springen ze er wel uit …”, dit over de vraag hoe goed hij op de hoogte was met de jonge Brugse garde. Brugs monumet werd ‘ Cowboys & Aliens ‘.

Henk en John hadden het even over de laatste 9 jaar, het laatste vinyl. De stop, de comeback, de nieuwe bassist. En de aangekondigde optredens in Duitsland. Waar ze als Bruggelingen top of the bill zijn. “ Brugs monument = Icoon ? “ zei Henk grappend… In 2021 zal het feest zijn voor hun 25 jarig bestaan.

De “ Violent Husbands “ werden uitgeroepen tot het meest memorabel Brugotta optreden. Niemand aanwezig, maar de trofee wordt hen bezorgt.

Een verschijning in oogverblindend pak ( … nog zonder spaghetti slierten zei Jordi ), … Jan Van Acker op het podium met zijn muzikanten van weleer, wel enkel wissels, want de drummer is zijn zoon. De Alley Gators, bezig met een comeback ?  Buiten enkel kleine technisch storinkjes leken ze van nooit weg geweest.

Tijd voor de uitreiking van de 7 de award : de pittigste coverband. Geen Metronoomband ( allen zijn lesgevers ) voor winnaar Cajun Moon. Met Filip Bollaert op gitaar en Carlos Van Belleghem op bas en een uitstekende drummer staat Stevie zijn man. Zijn stem, apart , ja , … “ … ik zal geen reclame maken, maar ja Jack Daniels en Marlboro ?

Ze brachten een prachtige versie van Bob Dylans “ From New Orleans to New Jerusalem “. Tevens riep hij naar de aanwezige muzikanten met mondmasker in de zaal om de zwarte mannen met masker ( de crew ) die voor het eerst weer samenwerkten hen een hartelijk applaus te geven.

Award 8 : de Tribute act ging naar Steel Orchid en werd uigereikt door directeur Filip Strobbe.

Zijn muziekgenre situeert zich van klassiek tot bleus afhankelijk van het uur en het moment van de dag.

“ Kunstenaars vormen het peper en zout van de stad “ , “ … en wij proberen ze te steunen “.

Na ontvangst van de trofee zei hij dat Madonna hen niet zo lag maar ze hebben zeker een fameus nummer van David Bowie voor de volgende tribute, … dat belooft.

De dj set award was voor ‘ Team Damp ‘, niet echt verwacht ( maar wist het al, Jordi : “ …dat is dan achter de schermen … “ ), ze hebben al enkele onderscheidingen, tijdens de lockdown periode veel gewerkt en ook veel streaming zoals nu zondag ook bovenop de Gentpoort. Kijk thuis en enjoy.

De 10 de award ging naar Doornroosje, de meest gevatte vuurspuwers. Lara Taveirne reikte  ze uit.

Nina was er stil van in haar hoofd. Zij legt haar herte bloot, op basis van HipHop muziek en haar dagboeken en tevens grote fan van medegenomineerden Grafgravers en D’ Expiditeurs. Nina Everaert is tevens één van de huiskunstenaars dit jaar.

De laatste trofee van de avond, je kon er niet op stemmen, een Brugs icoon, … ze woont wel al 20 jaar in Zarren, broer en man ook in de muziekwereld. Een winkel in Brugge. De Brugse roots blijven en haar verschijning en stem ook zelfs al ligt ze reeds lang stil, in 2015 wel een nieuwe cd maar vijf jaar later nog eens live op het podium in haar thuis, … Brugge …

Dirk De Fauw , de Brugse burgemeester leidde haar in, … lang geleden studerend in Leuven, een lieflijke stem en dito nummer. Geen enkele platenzaak kende het of haar. In Brugge bij Rombaux het gevonden meegenomen naar Leuven en het in feite grijs gedraaid op zijn pick upje die op zijn kot stond. Fan? , heel zeker.  Ook nog even over de redelijke anciënniteit van sommige muzikanten. Grijzend, kalend, … maar een nieuw jonge garde komt op en allen treden het liefst op in Brugge. “ Dat is hartverwarmend “. Els, ja een dame om verliefd op te worden, ben zelf 4 jaar jonger.

Elsje had het nog even over de groep, The Voice Seniors ( ? leuke anekdote ), de 7 cd’s, haar broer bij Ketnet. Deze award is niet ego – strelend, wij deden altijd ons ding en de rest  … volgde. Muziek is altijd mijn eerste liefde geweest.

Tijd voor muziek, ze bracht ons vier heerlijke klassiekers met die intieme dromerige zoetgevooisde stem die nog niets van de kracht en magie van weleer verloren heeft.

De Metronoom band bedankend in zijn geheel, … en Mieke en Jordi konden enkel afsluiten met een bedanking aan allen.

Foto’s : livestreaming Cultuurcentrum Brugge / Brugotta

Corona Brugse artiesten in de kijker – 66

Brugotta Awards, een driejaarlijkse stemming bekroond met een award op diverse vlakken, 2020 zou een tweede viering worden voor onze Brugse artiesten, hotspots, Brugse monumenten en acts. Decibelrijk, verfijnd of dansend. Chris Dusauchoit kon weer op zijn aparte manier tal van ons Brugs kruim voor zijn micro nemen voor een kort en krachtig interviewtje. Metronoom kon weer schitteren met tal van musici die deze academie voortbracht. En het publiek die voor verscheidene artiesten had gestemd zou live meemaken of hun favoriet in de prijzen gevallen was.

Jammer, het werd uitgesteld naar een nieuwe datum, zelfs deze werd geannuleerd. Geen publiek maar toch een aparte livestream voor iedereen te volgen op de site van het cultuurcentrum Brugge. En ook op hun facebookpagina vrijdag 18 september 2020 om 20.00.

Tussenin hebben we twee schitterende Brugotta Tributes mogen meemaken, en volgend jaar mogen onze artiesten die zich geroepen voelen het oeuvre van David Bowie aan pakken voor een nieuwe tribute.

Hoofdact van deze tweede Awards zou niemand minder zijn dan Elisa Waut. In 1984 had ze de Humo Rock Rally gewonnen, om dan bijna 10 jaar her en der aanwezig te zijn in het muziekland. Enkele jaren stilte maar rond 2015 toch een kleine opflakkering. Een nieuwe elpee en de single ‘ Love Rears ‘ ( 2020 ). Intussen 58, maar nog steeds een mooie verschijning en stem. Benieuwd, zelf is het vanuit de huiskamer om één van de iconen uit de jaren tachtig te zien schitteren in de Brugse Stadsschouwburg.

Andere artiesten aangekondigd zijn o.a. : Noël Van Oyen ( Split Window, de voorbode van Skov ), Sam Claeys, Maanbar, Alley Gators ( come back ? ) en Cajun Moon.

Corona Brugse artiesten in de kijker – 65

Ook Waregemse Koerse werd geannuleerd door het virus, geen 11 editie voor mij. En voor allen die al jaren aanwezig zijn, de organisatie en allen die dit jaarlijks in goede banen leiden. De Waregemse hoogdag van het jaar zal een jaartje overslaan.

Benieuwd wat 2021 zal brengen, zeker ongelooflijke hoeden ( veel tijd om met iets origineels op de proppen te komen om een lange bepeinzing en uitvoering ), verdwenen jockeys, paarden ? Leeftijd speelt hier altijd een rol, is het niet voor een jockey, het is zeker zo bij een paard.

Wat heeft Waregem Koerse te maken met Brugse artiesten ? Het is niet enkel een hoogdag voor de plaatselijke inwoners, het is ook een plaats om gezien te worden, op te treden in de tent van Willy Naessens, zijn het soms Brugse artiesten of verpozen ze even tussenin het publiek om dit evenement te zien en zelf gezien te worden .

Geen haag of Ierse berm dit jaar maar een aparte terugblik op mijn eerste contact met deze mega happening. Een hoed met een paard die een mondmasker draagt ? Niemand anoniem op Waregem Koerse, De camera’s registreren iedereen, zelfs ik, een biertje of foto nemend.