Vergeet Het – Het Vernieuwd Gents Volkstoneel –

Vergeet Het

Zaterdag 24 oktober 2015 was het ‘Vernieuwd Gents Volkstoneel’ nog eens van de partij in de Brugse Stadsschouwburg. Met het stuk ‘Vergeet Het’: dementie, wat is kunst ?, haaien en … abortus eind jaren ’40. Bob de Moor, Dirk Buysse en Tanya Zabarylo ( ook samen in ‘Sinatra’ ) en Tania Van Der Sanden als de respectievelijke protagonisten.

Bij het binnenkomen in de zaal vertoefden we net op Place du Tertre, een schilderachtig doek met enkele gebouwen uit Parijs, net een schilderij van Matisse.tn_IMG_8509 Een verlaten ezel met canvas,.. en een goudvis, sober dus.tn_IMG_8510 “… notre coeur fait Boum …” klonk door de boxen, Charles Trenets “ Boum “ (1938). Nog enkele andere Franse chansons uit die tijd en met “… la musi-que “ rolde het doek op. Voor anderhalfuur werden we ondergedompeld in het leven van een oudere man in een rolstoel. Zijn verzameling Artisboeken die hij koestert, de prentjes uit chocoladerepen. Esmeralda is zijn steun en toeverlaat, de huishoudhulp en verzorgster en een extraatje, …massage. Vrienden ( ? ), vallen onverwachts binnen, … meer dan 20 jaar niet gezien. Dit naar aanleiding van een koffietafel enige dagen geleden. Ivo Tienpont was Didiers beste moat, was een schilder en vroeger zei Thomas : “ … zijn brol …”. Maar nu plots liefhebber.tn_IMG_8512

Cynische opmerkingen, sarcasme, oneliners worden heen en weer geslingerd. Didier, met momenten helder, dan weer niet, geveinsd of niet ? Zijn latrelatie met Esmeralda, een verdwenen prentje : een sabeltandtijger, de brol van Ivo. Perfecte timing en dialogen spetteren van het podium, nu en dan/soms redelijk vinnig en de gevatte opmerkingen zorgen meermaals voor hilariteit in de zaal. De mimiek op de gezichten, de innerlijke spanningen worden door de personages schitterend neergezet. De soms vijandige sfeer wordt op bepaalde momenten op luchtige wijze onderbroken. Samen zingend, of solo zorgen de Franse Chansons voor een bepaald intermezzo, ( o.a. : “ Pour un Flirt “, “ La Bohéme “,…).tn_IMG_8544tn_IMG_8534 We kijken terug op hun leven eind de jaren ’40 in Parijs. Het schilderen, leven als Bohémien op baguettes en Gauloises. De liefde tussen Didier en Katrien, de aankoop van een prent van Matisse, net twee druppels water Katrien. De ‘brol’ (volgens Katrien haar man Thomas  ), die Ivo schilderde. Hij, Ivo, is onlangs gestorven en dit was de reden van het bezoek van de zogezegde vrienden. Dirk Buysse schittert in deze rol naast zijn rol als Thomas.tn_IMG_8547 De geest, of een hersenspinsel van Didier. ( Ivo, de geest of zit het in het hoofd van Didier ), samen nakaartend over vroeger.tn_IMG_8529 tn_IMG_8528 Katrien die zwanger was en abortus gepleegd heeft.

Maar thuis bij Didier, die nog altijd prentjes naschildert. “ Modern hé, foto’s afschilderen, ik ken iemand die er zeer rijk van geworden is “ zegt Thomas. Enkele actuele thema’s worden aangesneden zo ook over de vriend van Esmeralda. Een moslim, een garagist met een kort lontje en radicaal-banden. “ Ik moet er geen tekeningetje bijmaken ? ” zegt ze tegen Katrien. De zinsspelingen over dementie, het is niet altijd even slecht. De opmerking : “ In de tijd dat ik getrouwd was, vergat ik soms wel eens dat ik getrouwd was, en achteraf heb ik er nooit spijt van gehad “.tn_IMG_8536tn_IMG_8518 copytn_IMG_8515 copy

Wat er zich in Parijs heeft afgespeeld, de gestorven vriend Ivo, de verdwenen schilderijen. De ‘brol’ die Thomas graag zou hebben ( een haai ), want dode kunstenaars verkopen. En waar is dat schilderij van Matisse ? Dit zie je in de voorstelling.tn_IMG_8553 copy tn_IMG_8551 copy tn_IMG_8550 Allen zetten een pracht prestatie neer. Dirk in 2 rollen, Thomas de rokkenjager en kunstkenner/verzamelaar en Ivo, de dode vriend. Bob, de ambtenaar op rust met geheugenstoornissen maar die met momenten erg gewiekst uit de hoek komt. Esmeralda, de huishoudhulp met pit die niet op haar mond is gevallen en die ook nog eens goed kan zingen. Tania als Katrien in Gents dialect ( en dat voor een Limburgse ) en bodylanguage.tn_IMG_8537 En niet te vergeten Kaspar Schellingerhout die de muziek verzorgt op het podium : drum, gitaar en accordeon. Mooi is het geluid van de strijkstokken op zijn drum die het geluid van de penseelstreken op het canvas personaliseren. Het zijn soms minuscule dingetjes die meerwaarde geven.tn_IMG_8525

Jo Van Damme heeft weer eens iets geschreven, simpel, niet zwaar geladen, maar met die kleine finesses die acteurs graag hebben, ze kunnen zich uitleven, en dat ook zo kenmerkend was voor Romain De Coninck.tn_IMG_8562tn_IMG_8563tn_IMG_8566tn_IMG_8577tn_IMG_8582tn_IMG_8583

De vier klasbakken schitterden reeds in vele rollen : Bob De Moor ( o.a.’Sinatra, ‘De Mannen’, ‘Slechte Vrienden’, ‘Aspe : Moord in het theater’, …en de vele filmrollen ). Tania Van Der Sanden ( o.a. ‘Tom & Harry’, ‘In de Gloria’, ‘Het Eiland’, ‘Man bijt Hond’, …). Tanya Zabarylo ( o.a. ‘Sinatra’, ‘In Vlaamse Velden’, Aspe’, ‘Amateurs’, ‘De Ridder’,… ). Dirk Buysse, bijna 70 ( o.a. ‘Sinatra’, ‘Lev’, ‘Ijsberenrevue’,’Hebzucht’,…  ). En muzikant Kaspar Schellingerhout kennen we naast zijn muzikale projecten ( samen met Tanya : T-Bone & Brickstone ) ook als acteur in o.a. ‘Ramses’, ‘Terug naar de Kust’,… ).tn_IMG_8579

Triënnale Brugge -2015-

Triënnale 2015

Zondag 18 oktober 2015, was het verzamelen geblazen aan de ‘Canal Swimmer’s Club‘ voor de feestelijke afsluiting van de Triënnale. Vijf maanden lang hebben Bruggelingen, toeristen en aangelanden kunnen genieten van 17 kunstwerken verspreid over de stad. Tijdens deze periode stonden er ook 36 evenementen geprogrammeerd : van wandelingen tot zwemmen in de reitjes, van Uitwijken tot ‘Hack the City’ en andere tentoonstellingen. De stad , in al zijn facetten, stond centraal. Deze evenementen konden rekenen op meer dan 90.000 bezoekers.tn_IMG_8428 tn_IMG_8429tn_IMG_8430 tn_IMG_8431 tn_IMG_8432 tn_IMG_8436 tn_IMG_8438

Iedereen was welkom op de afsluiting die doorging van 17.00 tot 18.00 aan de Sint-Anna rei . Iets na vijven nam de Burgemeester het woord.tn_IMG_8440 tn_IMG_8442 tn_IMG_8448 “ Zes maanden geleden stonden we hier ook, en toen was het ook mooi weer “. “ We hadden deze afsluiting op 18 oktober gepland, de dag van de Heilige St.Lucas, patroonheilige van de kunsten , … zes maanden lang hebben jullie kunnen genieten van deze kunstwerken en diverse evenementen “. “ … we zijn nu 935 dagen verwijderd van de volgende editie, … we hebben ervan geleerd, ervaring opgedaan. En we kunnen nu vol vertrouwen werken naar 2018 “. “ … opnieuw met een thema dat nauw aansluit met de stad, de bezoekers. Leren genieten van een andere kant van Brugge “. “ ’t Is gedoan “,tn_IMG_8450 tn_IMG_8452 tn_IMG_8458 de geluidsinstallatie had kuren. “ … nog 935 dagen, en op een andere plaats “. De sponsors en de medewerkers ( een vaste kern en vele medewerkers, 101, hebben dit verwezenlijkt ) werden nog bedankt en hij eindigde met : “ We gaan er nu een Brugse Zot op drinken “. tn_IMG_8461Samen met de curatoren Michel Dewilde en Till Borchert brengt hij een toost uit op de geslaagde editie.tn_IMG_8464 tn_IMG_8465

De kunstwerken worden één voor één afgebroken en in bouwpakketten opgeslagen en sommige zullen wel nog ergens in het straatbeeld opduiken. Het zwempaviljoen, het drijvende ponton, dat een enorm succes bleek verdwijnt jammer genoeg ook. En ook de laatste uren zijn geteld voor het Urb Egg- café dat enkele tienduizenden mensen over de vloer kreeg. Hoeveel tien-of honderdduizenden de kunstwerken in de stad hebben bewonderd en gefotografeerd moeten we schuldig blijven, dit kon niet geteld worden.tn_IMG_8466 tn_IMG_8472 tn_IMG_8473 tn_IMG_8479 De aanwezigen, een kleine 500 genoten van hun Brugse Zot, hier en daar nog wat nakaarten. Verschillende meningen, iedereen ziet kunst anders, enkele stukken genoten toch wel een voorkeur. ” En wat h’et de Club gedoan, … “. Ook een kunst ?, om van Oostende te winnen. Elk zijn eigen interesses, gezellig samenzijn na een geslaagde kunstige zes maanden, en wachtten wat de toekomst brengt.    tn_IMG_8482 tn_IMG_8484 tn_IMG_8485

Een laatste blik op de 14 outdoor en 3 indoor kunstwerken enkele uren voor de afbraak.

tn_IMG_8361

Unfinished Cities : Lida Abdul, Sami Al Turki, Ziad Antar, Iraida Icaza, Ahmed Mater, Alireza Rasoulinejad, Michael Wolf, Danwen Xing, Yongliang Yang

tn_IMG_8129

The Passage Room : Daniël Dewaele

tn_IMG_8166

Tree Huts in Bruges : Tadashi Kawamata

tn_IMG_8184

Undercurrent : HeHe

tn_IMG_8196

Visionary Urban Plans : Huib Hoste, Oswald Mathias Ungers, Stanza

tn_IMG_8199

Wu Wei Er Wei : Song Dong

tn_IMG_8222

1:1 Connect : Diamondscope : Vibeke Jensen

tn_IMG_8235

Imaginary Cities : Bodys Isek Kingelez, wei Liu, Luc Schuiten, Tracey Snelling

tn_IMG_8254

A Place Beyond Belief : Nathan Coley

tn_IMG_8275

Uber Capitalism : Rainer Ganahl

tn_IMG_8397

Masquerade : Vermeir & Hermans

tn_IMG_8413

Quiet is the New Loud : ( Q + A )

tn_IMG_8265

Canal Swimmer’s Club : Atelier Bow-Wow

tn_IMG_8314

Bridge by the Canal : Studio Mumbai

tn_IMG_8323

Cataract Gorge : Romy Achituv

tn_IMG_8331

Gold Guides Me : Anne K. Senstad

tn_IMG_8332

Urb-Egg Café

tn_IMG_8417

Vertically Integrated Socialism : Nicolas Grenier

tn_IMG_8382 tn_IMG_8381 tn_IMG_8373 tn_IMG_8377 tn_IMG_8372 tn_IMG_8371 tn_IMG_8370 tn_IMG_8369 tn_IMG_8368 tn_IMG_8367 tn_IMG_8366 tn_IMG_8364 tn_IMG_8359 tn_IMG_8138 tn_IMG_8141tn_IMG_8163 tn_IMG_8172 tn_IMG_8186 tn_IMG_8195 tn_IMG_8203tn_IMG_8218 tn_IMG_8228 tn_IMG_8230tn_IMG_8234 tn_IMG_8238 tn_IMG_8240 tn_IMG_8243 tn_IMG_8246 tn_IMG_8250 tn_IMG_8279 tn_IMG_8281tn_IMG_8383 tn_IMG_8385 tn_IMG_8387 tn_IMG_8389 tn_IMG_8394 tn_IMG_8395 tn_IMG_8401 tn_IMG_8403 tn_IMG_8406 tn_IMG_8407 tn_IMG_8409 tn_IMG_8411 tn_IMG_8415 tn_IMG_8266tn_IMG_8303tn_IMG_8307 tn_IMG_8339tn_IMG_8350tn_IMG_8327 tn_IMG_8329 tn_IMG_8330 tn_IMG_8343 tn_IMG_8348 tn_IMG_8349 tn_IMG_8419 tn_IMG_8421 tn_IMG_8427

Arno & the European Peace Collectif

Peace & War

tn_IMG_7784Even getwijfeld, sinds het eerste contact met Arno in 1981 ( Seaside De Panne – TC Matic ) en ettelijke optredens sindsdien, maar dan toch kaarten gekocht. Twijfel omdat dit een zittend concert was. Maar een persoonlijke bijdrage van Arno aan de herdenking van de Grootte Oorlog onder de titel Peace & War beloofde toch iets speciaals te worden. Arno, zijn band en aangevuld met een blazerssectie en backingzangeressen hebben donderdag 8 oktober 2015 de Brugse Stadsschouwburg (letterlijk/figuurlijk) plat gespeeld. De respons, het applaus, het gefluit, gestamp, het roepen en meezingen was oorverdovend, … daar dienden die oordopjes aan de ingang dus voor. Er konden nog altijd enkele mensen bij in de zaal, maar laten we zeggen, dit onderdeel van het Gone-West programma dat wegens het grote succes verlengd werd, bewees weer eens wat een formidabele artiest Arno is.

Arno, zang en harmonica werd bijgestaan door zijn compagnon Serge Feys op toetsen. Mirko Banovic op bass, Filip Wauters op gitaar en Laurens Smagghe op drums. De blazerssectie bestond uit : Marc Demaeseneer ( bariton saxofoon ), Frederik Heirman ( trombone ) en Yves Fernandez ( trompet ). Monique Harcum ( de Philly zangeres van Mo & Grazz ) en Nina Babet ( de uitstekende Britse zangeres die samen met Millow schitterde ), de 2 backings.

Rock, Reggae, Etnische folklore, Chanson, Fanfaremuziek, Nationale hymnes, tot zelfs platvloerse volksliedjes en dit met zijn typische rauwe, hese ophitsende Bluesstem. Met momenten zat je net in de loopgraven, een gerommel, gedonder, bombastische tonen. Dit werd op excellente muzikale manier gecreëerd door zijn klasbakken van muzikanten. En met de sfeervolle belichting werd vanavond in de Brugse Stadsschouwburg een onvergetelijk concert neergezet. Gekende nummers van TC Matic en Arno passeerden de revue op een manier dat we ze nog nooit hadden gehoord. De nummers zijn alom gekend maar met nieuwe arrangementen werd weer eens bewezen hoe sterk deze nummers zijn, zowel tekstueel als muzikaal.

Iets na achten, een ongelooflijke beat werd door de boxen ( een fameuze installatie was opgesteld op het podium ) geknald.tn_IMG_7780 De muzikanten namen hun plaats in en zetten “ We Want More “ in, even later zijne eminentie grise, Arno, onder luid applaus op het podium.tn_IMG_7845 Overdonderd door deze opening volgde onmiddellijk “ Que Pasa “. En even later “ Laisse-moi Dancer “, compleet anders gezongen dan we het kennen, net alsof iemand die het niet meer ziet zitten. Funky gitaar en bas riffs en apart tokkelend op gitaar met beide handen, Mirko en Filip toonden onmiddellijk welke klasse ze in huis hebben. Eén miniem minpuntje van het concert, de mensen links in de zaal zagen geen blazers, de mensen rechts geen backings, er stond een geluidstoren in de weg.tn_IMG_7975 tn_IMG_7974 tn_IMG_7892

Nu en dan, bindteksten, uitleg over een bepaalde song. Typisch Arno, plat Ostends, ietwat hakkelend en vloekend. “ …lang geleden dat ik hier nog in Brugge ben geweest, … weet je dat ik hier nog tv distributie hebt gelegd ?, ginder ging hier anders nooit no tv hebben kunnen kieken. De jaren ’70 jonk, ‘k stoen aan den dop, … ‘k deen geen kloaten, moa the sky was the limit. De gebroaden kiekens vloagen je mond in “. Hij zei ook iets over ‘Kalderslakske ‘, verstoan junder da, ‘Kelderslekske’ dus. Enorme hilariteit in de zaal. “ No Job “. De blazers en backings vervoegen hen en een extra cachet wordt aan het nummer gegeven. “ Vive ma Liberté “. De soulvolle backings zijn subliem, met zelfs een ietwat etnisch tintje als extra.tn_IMG_7839 tn_IMG_7818 tn_IMG_7868 tn_IMG_7814 tn_IMG_7798 Een bonkende drum, snijdend gitaarwerk en Serge die zijn toetsen teisterde tijdens “ Show of Life “. “ Je Veux Nager “, met een apart ketelachtig (metaal) orgelklankje van Serge Feys. “ Bye Bye Till the Next Time “ gespeeld zonder blazers en backings. Tijdens “ Lola “ zette hij zich op een stoel, “ … ‘k goa me neerzetten . Dit is een liedje voor mijn grootmoeder, heeft WO II meegemaakt, … een vrouw met kloten aan haar lijf, …en wat een Karakter !” en peinst aan zijn grootvader. “ … wat die moet hebben meegemoakt, ze zei mannen denken alles te weten …maar vrouwen weten alles. Ze speelde piano, en za borsten om een boer van zien paard te sloan “. Veel kosten aan, dit nummer is ook voor mijn tantes. ‘k Zagen een plastieken dildo met pilles écologique aan 50 % korting “.Hij had er twee gekocht in de winkel met zijn neon, de tantes waren er doodgelukkig hiermee. En je moe gene mee goan kopen, ze zin op. Arno en Feys alleen (?), “ The Parrot Brigade “, gitaar valt in met solo, even later de blazerssectie : “ ’t is net fanfaremuziek “, eindigt al fluitend het nummer en Serge slaat nog een paar toetsen aan en laat het uitvloeien. “ een nummer uit de jaren ’80, ik zat met de jaren ’30 in min kop “. En nu in de jaren ‘2000 zit het er weer in”. “ Een optimist is een pessimist met ervaring “. “ Il est Tombé du Ciel “. Hij zet zich terug neer. Balancerend, op en neer dansend op die stoel. Backings zijn terug voor “ Die Lie “. Hij stelt zijn muzikanten voor : she is from Britain and she is from Philly. Serge de Chippendale van Oostende. Wijst naar de blazers, die met zijn baard is ene van de Jihad. De dienen is van Gent en den dienen ook. En Filip ( gitarist ) is ook van Gent. De drum is nog maagd en ook van Gent. De bassist is van de Balkan. “Flowers “. Ook Marlène Dietrich heeft het nog gezongen, opa was fan/zot van huer benen. Backings krijgen de eer in dit nummer. In het Frans en in het Engels, Arno vanop zijn stoel in het Duits. Prachtig arrangement/transformatie van dit nummer van Pete Seeger ( “ Where have the Flowers Gone “ ). Om koud van te krijgen. Volgt “ Amor “. Staat terug recht, backings en blazers achter de schermen verdwenen. Tegen Filip bezig die aan zijn gitaar prutst, he je problemen, zie je je dingske kwiet, ken ook nog een ke me dingske kwiet gewist. “ Meet the Freaks “ ( …let’s go …). Net mitraillettevuur ( gitaar) en kanongeroffel (drum ).tn_IMG_7808 tn_IMG_7863 tn_IMG_7845tn_IMG_7891tn_IMG_7910 tn_IMG_7905 tn_IMG_7930 tn_IMG_7928 tn_IMG_7912 tn_IMG_8016 tn_IMG_7996 tn_IMG_7995 tn_IMG_7959 Volgt “ Je ne Veux pas être Grand “. Blazers en backings vervoegen zich terug op het podium. Hij weer op zijn stoel. “ Watch out Boy “. Zonder backings en blazers, “ Les Yeux de ma Mère “. Enkel met begeleiding op piano. (Drum, bas en gitaar ook achter de schermen ). Prachtige solo’s van Serge. Arno met veel passie in zijn stem. Allen komen terug op het podium. “ Whoop that Thing “. Even later wordt “ Ohlalala “ ingezet, de ganse zaal doet mee. Met momenten zelfs een soort hoempapa. Een kermis, Braziliaans rythme, blazers ietwat ska-achtig toon. Aanstekelijk, de backings met vol enthousiasme bewegend en zingend. “ Ohlallala, ohlalalla, …” hij en de zaal, “ … fantastisch godverdomme,…”.tn_IMG_8035 tn_IMG_7820 tn_IMG_8032 tn_IMG_8080 tn_IMG_8074 tn_IMG_8067 tn_IMG_8088 tn_IMG_8090 Pas bekomen worden de tonen van “ Putain, Putain “ ingezet. Het nummer vloeit over in “ War “ en ook het Nationaal volkslied wordt er in meegesleept.( “War ! What is it good for ? Absolutely nothing ! “ ( 4 maal naeen ). En de blazers zetten hierop het Nationaal volkslied in. Subliem. “ En nu een Belgisch liedje” zegt hij, “Les Filles du bord de Mer “. We krijgen het eerste couplet, tweede en het derde couplet een verrassing, … een platvloers oud volksliedje : “ .. en mien tante van ’t sas had a moustache, en iedereén peist dat een rosten is,…” . je moet het maar doen om dit nummer te integreren met volkse deuntjes. “ … we goan ne ke dom doen, als we da allemaal altijd zoen doen, de psychiaters en psychologen zoen gen werk nie mer én , allen aan den dop …”. “ … trekt op met de visbak, godverdomme …”.” Handen in de hoogte en draaien maar ..” , dit werd meermaals op podium en in de zaal uitgevoerd. Hij verlaat het podium en zijn muzikanten spelen verder, vlugger, harder tot de laatste noot uitsterft. Iedereen weg,… donker. Adamo’s ‘filles’ altijd sfeervol en hoeveel keer we het ook al gehoord hebben, dit was weer anders. Een geroep, getier, gefluit en gestamp. Oorverdovend geluid uit de zaal, maar we hadden oordopjes. Enige tijd later komen allen terug het podium opgestapt en hij heeft zijn cymbalen mee. tn_IMG_8092 tn_IMG_8120 tn_IMG_8109 tn_IMG_8099 “ She’s a Bathroom Singer, tingelingeling,… and She Sets my Heart on Fire, …”. Groet het publiek met zijn cymbalen, een laatste luide knal en weer een oorverdovend lawaai uit de zaal. Nu is het echt afgelopen.tn_IMG_8127tn_IMG_8128 Een fenomenale live show met tal van hoogtepunten, muzikale parels, schitterende nieuwe arrangementen die een ware transformatie aan bepaalde songs gaf. Ongelooflijk de moeite en dit was zeker niet te missen, niet enkel voor de fans van Arno, maar ook voor iedereen die op muzikaal vlak eens iets aparts wil aanhoren.

Poepsimpel – Cie Cecilia –

Dinsdag 6 oktober 2015 konden we genieten van de nieuwe creatie van Arne Sierens in de Magdalenazaal te Brugge. Voor zij die iets later binnen kwamen was het zoeken naar een leeg plekje, de MAZ was uitverkocht voor “ Poepsimpel “ van de Cie. Compagnie. ‘Vorst Forest’, ‘De Pijnders’, … nog in het geheugen. Het was uitkijken wat Tom, Titus en Robrecht vanavond voor ons in petto hadden. Wetend dat deze drie een ongelooflijk improvisatietalent hebben en ons steeds verrassen.

Na de voorstelling nog even contact met Tom Vermeir : “ … twee maanden improvisatie, een kleine pauze gevolgd door nog één maand repeteren. Hun improvisaties, de teksten van Arne en acteerspel werd alles uitgewerkt en in één geheel gegoten, … “.

De muziek, opnieuw van Jean-Yves Evrard. Het zorgde weer voor een aparte en gepaste sfeer bij dit stuk. Net zoals muziek in film wordt gebruikt en tevens nog eens geluidstoepassingen die we kennen van hoorspelen op de radio die nog eens het verhaal benadrukken. Het decor, scenografie, was in handen van Guido Vrolix. Sober en toch kleurrijk : grote gekleurde doeken die op ingenieuze wijze schoven en draaiden gaven de imaginaire plaatsen weer, tuin, kasteel haag, kamer,… Kostuumontwerp in handen van Ilse Vandenbussche, Koen Demeyere en Jonas Lambrigts stonden in voor de techniek. De drie hoofdrolspelers en muzikant hadden hun speelgrond. En de Cie. Cecilia weer een ster rijker met deze ‘Poepsimpel’.

We zijn getuige van een soort familiereünie, een baron ( Roger ) verkoopt zijn kasteel om na de sloop plaats te maken voor serviceflats. Zijn echtgenote ( Babette ) en zoon ( Antonin ) komen nog éénmaal naar het landgoed. Het is ook een heerlijk weerzin met de buurman ( Benoît ), deze buurjongen en de zoon van de Baron zijn hier samen opgegroeid. Roger heeft intussen een nieuwe ( en jonge ) liefde in zijn leven ( Caro ). Vijf figuren en drie acteurs. Titustn_IMG_7765 speelt zowel Antonin als Babette en Robrecht neemt de rol van buurjongen/man en die van Cora voor zijn rekening.tn_IMG_7758 Het is heerlijk hen te zien acteren in de gedaante van een vrouw, de kledij, het accent en Robrecht op hoge pumps te zien lopen zonder enige moeite ( toch voor een kort ogenblik ). Titus houdt ze aan in zijn rol van Babette en meermaals ( gespeeld ? ) is het een evenwichtsoefening. Tom als de oude Baron is heerlijk en met apart accent geeft hij gestalte aan deze man die aan het scheiden is maar toch nog even de oude herinneringen op dit landgoed wil bovenhalen. Allen spelen de pannen van het dak, de mijmeringen aan het groot zijn, zich moeten gedragen. De stress die een volwassen leeftijd met zich meebrengt, de relatieproblemen, de ambities en verwachtingen van het leven. Een redelijk zwaar gegeven, maar door het spel en enkele geestige momenten wordt er toch een luchtige sfeer gecreëerd. Titus kan zonder problemen zijn twee rollen spelen want moeder en zoon willen elkaar niet zien. En Robrechts twee rollen worden mooi apart in het stuk gestopt.

Hoe verhuis je een tiental stoelen in één keer, speel je badminton liggend met twee shuttles tegelijkertijd, probeer eens een sigaret aan te steken in de wind, dit zijn enkel aangename stukjes theater die geïntegreerd worden in deze leefwereld. Babette die mijmert over haar rollen als actrice, maar nu vergane glorie want ook de zwaartekracht ( het lichaam is niet meer zo soepel ) heeft haar ingehaald. En als dit nog niet genoeg is gaan Antonin, Benoît en Cora ook nog eens heerlijk doldwaas door de bol op excellent gespeelde muziek van Jean-Yves.

We hebben genoten, verwonderd gekeken, heerlijk gelachen en ook nagedacht over wat in feite een triest gegeven is. Want kan men als volwassene nog eens het kind uithangen ? Dit is niet echt passend in onze maatschappij : we moeten ons gedragen en in de pas lopen. Bijna twee uur lang heeft “ Poepsimpel “ ons op onze stoel gekluisterd gehouden. Tot wanneer Antonin komt aangereden op de grasmaaier, het hectare grote grasveld/tuin is gemaaid. Dit wou hij ook nog eens doen. En samen met de grasmaaier nemen Tom Vermeir, Titus De Voogdt , Robrecht Vanden Thoren en Jean-Yves Evrard de luide dankbetuigingen in ontvangst.tn_IMG_7740 tn_IMG_7737tn_IMG_7744 tn_IMG_7750 tn_IMG_7746tn_IMG_7742 tn_IMG_7754 tn_IMG_7757

Dit is ongetwijfeld weer één van de hoogtepunten van het jubileumseizoen 2015-2016.

Enkele persbeelden van Kurt Van Der Elst bezorgd door de Cie. Cecilia.naamloos10 naamloos8 naamloos7 naamloos6 naamloos4 naamloos

Een perfect huwelijk – De Komedie Compagnie –

Een perfect huwelijk   -De Komedie Compagnie-

Zaterdagavond 3 oktober 2015, bij het binnenkomen ontvingen we een wedstrijdformulier om in te vullen en in de urne te deponeren. Een verrassing voor de winnaar, … en de huwelijksdatum moest ingevuld worden. Het begon reeds origineel dit avondje knettergekke komedie.

Dirk Lavrysen heeft deze typische Britse comedy van Robin Hawdon omgezet in een herkenbare Vlaamse ( Antwerps ) versie. Zij, die de Carry On films en Fawlty Towers kennen, zullen zich hier enorm amuseren, maar door Dirks hand is het voor iedereen genietbaar die van komedie houdt en lachen zal je zeker.tn_IMG_7702

Patrick Onzia ( bruidegom ), Dirk Van Vooren ( getuige Jos ), Britt Van Der Borght ( kamermeisje ), Fleur Brusselmans ( bruid Nicole ), Ann Van Den Broeck ( het meisje ) en Danni Heylen ( Magda, de schoonmoeder ), allen klasse acteurs die met comedy weg weten. Deze cast staat de zondagmiddag om 15.00 uur nog eens in de Stadsschouwburg. Twee voorstellingen, dit zeker door het grote succes vorig jaar met hun “ Jan, Pier en Pol “.tn_IMG_7695

een-perfect-huwelijk-2 Dirk den aantrekker

copyright De Komedie Compagnie

‘Een perfect huwelijk’ wordt gespeeld in een bruidssuite, slaapkamer en zithoek gescheiden door een ( halve ) wand. Een man wordt wakker met een ferme buil op zijn hoofd en een onbekend meisje naast zich. Wat is er de avond voordien op het vrijgezellenfeest gebeurd ? Zijn getuige, Jos, komt binnen en samen zoeken ze naar oplossingen. Een kamermeisje, een vriendin, persoonsverwisselingen zorgen voor de ene na de andere knotsgekke scene. “ Oh My God “, luidt iedere nieuwe benarde situatie in, dit samen met hoge overslaande stem. Zijn bruid is op weg naar het hotel. En ook zijn schoonmoeder komt nog af met de trouwjurk. Welke excuses en oplossingen, die door de beugel kunnen, beide mannen zoeken is gewoon weg hilarisch. En hoe krijg je een meisje uit de kamer gewerkt. Een gegeven dat alle kanten op kan.

foto de zandloper

copyright De Zandloper

Editiepajot_Halle__De_komedie_compagnie_

copyright Elsie De Greef, ingezonden foto

Nog voor het doek opgaat klinkt “ It’s a Beautiful Day, I Think I Gonna Marry You …” uit de klankkasten. En even later een stem : “ …op iedere trouwfeest is er een fotograaf aanwezig, dus gelieve geen foto’s te nemen …”. De confrontatie tussen bruidegom en getuige, bruidegom weet niet wat te doen en Jos ziet er nog de geestigheid van in : “ … een laatste slippertje …”. Tot dat … ! Een badkamer, een bed verversen, ideale manieren om niet gezien te worden ? En tevens is dit stuk een prachtige liefdesverklaring. Wie, hoe en wat ? Dit verwacht je echt niet, je ervaart zodanig de ridicule sfeer, de plotwendingen, de verwisseling van Sabine en Sabrina… dat je geen acht slaat op de uiteindelijke finale. Een stuk dat wereldwijd mensen tot tranen toe heeft doen lachen, de doldwaze toestanden, de acteerprestaties, hou je maar eens serieus. En altijd is er in zo’n komische toestanden iemand die er bovenuit steekt. Niet dat hij of zij meer talent heeft, want iedereen speelt de pannen van het dak. Maar één bepaald karakter, net zoals Manuel of Basil in Fawlty Towers, de overdreven mimiek en de nodig gespeelde overacting. In “Een perfect huwelijk” gaat de eer naar Britt, als het kamermeisje dat ooit op school nog de rol van Jeanne D’Arc heeft gespeeld.

Een twee uren durend stuk, 60 ‘-pauze -60’. En op een bepaalde manier net of er geen onderbreking is geweest als we terug na een drankje, sigaretje terug in de bruidssuite zijn. Het spel gaat verder exact waar we gebleven waren. De Komedie Compagnie heeft in haar vijfde bestaansjaar met deze vijftiende komedie een stuk neergezet dat voor twee uur lang het publiek heeft doen lachen. Tot gebulderlach toe, natte zakdoeken en vochtige brilleglazen. Dit was een schot in de roos, ook hier in België is Hawdon’s populairste stuk een immens succes.

En is het nu een vrijgezellenfeest, een receptie, een huwelijk, … muziek hoort er bij en dit kregen we, opnieuw op een onverwachte manier. “ …to Good to be True, …ain’t no Mountain High Enough, You’re the First, the Last, my Everything,…Love is in the Air,…Stop in the Name of Love,… “ “ Allemaal, komaan “. werd er geroepen, “ Ken je deze nog ? “ “ I Will Survive “.tn_IMG_7687 tn_IMG_7686 tn_IMG_7682 tn_IMG_7690 tn_IMG_7689 tn_IMG_7697 tn_IMG_7699tn_IMG_7694

Dankbetuigingen, applaus werd met veel appreciatie ontvangen, en een bloemstuk werd op scene overhandigd aan het winnend biljet uit de urne, een pas getrouwd koppel : huwelijksdatum 19 augustus 2015, het fameuze formuliertje dat je kon invullen en deponeren. tn_IMG_7703 tn_IMG_7705 tn_IMG_7711 tn_IMG_7710 tn_IMG_7708Nog een laatste begroeting en de cast verliet het podium DOOR de zaal om aan de trap nog iedereen die passeerde te bedanken voor hun aanwezigheid (op hun huwelijksfeest). En een fotootje kon er ook af. Een enorm sympathiek gebaar dat zeer geapprecieerd werd.tn_IMG_7716 tn_IMG_7715 tn_IMG_7712

Kookeet – Brugge 2015 –

Kookeet 2015 – jubileumeditie –

Zondag 27 september 2015, tijdens de tweede dag van Kookeet werd het record toeschouwers reeds gebroken. Extra personeel moest die zondag ingezet worden om iedereen een vlotte bediening te geven. Uiteindelijk klokten ze af op 140.000 bezoekers. Een gigantisch succes, en dit op de nieuwe locatie. Het plein aan het station, kant St. Michiels bleek een voltreffer. Ruimer en grootser, en meer volk. Het was iets langer aanschuiven voor één van de hapjes of een drankje. Ook het mooie weer deed er ook iets aan. Maar éénmaal bediend kon je je smaakpapillen loslaten op de diverse schoteltjes. Minpunt was echter de aanduiding van de toiletten, velen wisten niet echt waar en her en der hoorde je de vraag waar ze gesitueerd waren. Niet iedereen kijkt in de folder op het plannetje. Dit is genieten van een hapje en een drankje, een samenzijn, een babbel en voor de rest zien we wel waar alles gesitueerd is.Afb1168 Afb1169 Afb1170 Afb1172 Afb1171 Afb1173 Afb1174

Het kookpaleis, met presentatrice Sabine Goethals, kon rekenen op een grote schare nieuwsgierigen om de chefs bezig te zien, aandachtig alles volgend. Het was tevens het afscheid van Servaas Van Mullem, de patissier uit de Vlamingstraat. En dit deed hij met een’ Brugs Zwaantje’.Servaas+Van+Mullem Als we een prijs zouden moeten geven voor originaliteit, dan ging die zeker naar onze chocolatier Dominique Persoone. Met zijn ‘Kiss from the nightsister’,Afb11580 een geestige uitvoering en aparte aankleding van zijn stand. En nipt op de voet gevolgd door de VIP tent, een taartconstructie, waar je kon tafelen op zes meter hoogte en bediend werd door je persoonlijke butler. Een mooi panoramisch zicht op het plein en het stationsgebouw.Afb1175 Afb1174 Afb1173 Afb1172 Afb1176 Afb1177 Afb1178 Afb1179 Afb1180

Grote namen o.a. De Karmeliet, Hof Van Cleve en L.E.S.S. samen op één evenement , een mooi nazomerweertje, heerlijke geuren en een zeer grote opkomst voor het vijfde jaar Kookeet. Drie dagen lang tal van lekkers proeven, warm of koud

Passions Humaines – Toneelhuis –

Passions Humaines – Toneelhuis –

Vrijdag 25 september 2015 konden we genieten van Lambeaux’s bas reliëf “ Passions Humaines “ in de Brugse Stadsschouwburg.images1 Het Toneelhuis ( Bourla ) had rond dit wit marmeren bas reliëf een stuk geconstrueerd dat de geest van de tijd prachtig in beeld bracht. In een regie van Guy Cassiers en met tekst van Erwin Mortier werden we ondergedompeld in de late 19 de eeuw. Velen kennen het bas reliëf, noch het gebouw van Horta niet. Want het kunstwerk “ Passions Humaines “ werd kort na de voltooiing van de tempel niet meer toegankelijk, meningsverschillen, discussies over lichtinval, … Het verkommerde, tot er een kleine opflakkering in de eind jaren zestig was. Een afspraak tussen Koning Boudewijn en Koning Feisal i.v.m. een 99 jarige leasing. Maar sindsdien enkel toegankelijk als men eerst om een sleutel ging om de deur van de tempel te openen. Tijdens één van de open monumenten dagen kon men het nog eens bewonderen in al zijn glorie, en de opgelopen schade in al die jaren. Momenteel is het in volle restauratie, toch het gebouw, nog geen sprake van de sculptuur. Een punt van discussie, Horta’s werk moet bewaard blijven, maar wanneer Lambeaux’s monumentale bas reliëf. De tijd zal het uitwijzen. Aanschouw Brabo, de Fontein in Antwerpen en je weet welk groot beeldhouwtalent Lambeaux was, onze Belgische Rodin.tn_IMG_7623 tn_IMG_7622 tn_IMG_7621 tn_IMG_7624

Dit werd min of meer gezegd op de inleiding in de foyer door Erwin Jans. Erwin had het verder over Leopold II , die politiek niets te zeggen had, hij gooide het op de kunst . Congo was zijn achtertuin, zijn privé eigendom voor hij het aan de Belgische Staat schonk. En vooral het rubber floreerde. Brussels grandeur, lanen, gebouwen en kunstwerken werden zo verwezenlijkt. Leopold II die niet hoog opliep met de katholieken gooide vuur op de discussie omtrent de schetsen van Lambeaux’s ’Passion Humaines’ en gaf de toestemming en het geld om dit in wit Carasco marmer te verwezenlijken. Brussel, zijn grootsheid , zijn monumentale gebouwen, … heeft zo toch een redelijke donkere achtergrond. Dit gegeven, de sfeer, de politiek, de macht, de verwikkelingen tussen katholieken, liberalen. De blasfemie, het pornografisch karakter van een kunstwerk dat voor zoveel heisa heeft gezorgd. De gewone man, de Koning, kunstcritici, schrijvers,… elk had zijn mening. Een typisch Belgisch verhaal, een tijdsgeest, de gangbare moraal. Dit hebben G. Cassiers en E. Mortier verwerkt in een stuk dat je bij de keel grijpt, je doet nadenken. Erwin Jans vol enthousiasme.

Een koning en zijn maîtresse ietwat neerkijkend uit de hoogte op zijn stad, zijn onderdanen , twee koppels geliefden met een aparte relatie. Het Belgicisme, het Flamigantisme. En mannenliefde, zeker niet conventioneel eind 1800. De teloorgang van kunstwerken, wat is erger, IS die Palmyra vernietigd of wij die onze kunstwerken laten verloederen tot er niets meer te redden valt ?

Erwin had het ook nog over het personage Gilbert Vandecaveye, het enig fictief karakter in het stuk. Een Flamingant avant la lettre, een anarchist, gespeeld door Tom Dewispelaere. Men mag gerust spreken over een antagonist. Het gesprek tussen Leopold II ( Thierry Hellin )en de jonge Victor Horta ( Kevin Janssens ). Ook belangrijk is de tweetaligheid van het stuk. Alles wordt op scene wel vertaald. Pas enkele jaren geleden ettelijke brieven ontdekt van de correspondentie tussen Sander Perron ( Vincent Hennebicq ), de kunstcriticus en Georges Eekhoud (Jorre Vandenbussche ), de schrijver. Nu mogen ze openbaar gemaakt worden. Alle heisa rond dit bas reliëf is tevens een mooi voorbeeld hoe België vorm kreeg.

naamloos2

Foto @ Kurt Vander Elst

imagesD1OZBF9F

foto @ Kurt Vander Elst

images

foto @ Kurt Vander Elst

naamloos1

foto @ Kurt Vander Elst

Het stuk zelf, een apart opgebouwd podium in het halfduister. Gezang, twee figuren zichtbaar boven de grond. Zittend in rieten stoelen. Leopold II en zijn maîtresse Blanche Delacroix (Candy Saulnier ). Het zingen stopt ( aria ? …, geluid en muziek in handen van Diederik De Cock ) en een warme stem start een soort monoloog, nu en dan zijn liefde uitend voor de vrouw. Onder hen op het paneel zijn de vertalingen duidelijk te volgen. Victor Horta doet zijn opwachting. Het gesprek, afwisselend Frans en Nederlands. Het vloeit mooi ineen, en bij momenten volg of lees je zelfs de andere taal die de jouwe niet is. We worden vanaf het eerste moment ondergedompeld in het 19 de eeuwse België. Op de begane grond, het schuiven van paneelelementen. Drama, passie, hartstocht, menigsverschillen, dronkemansgepraat. Een levende chaotische wirwar eigen aan de wirwar van verstrengelde lichamen die het bas reliëf kenmerkt. De onderlinge gesprekken tussen Georges en zijn echtgenote Cornélie van Camp ( een zeer sterke vertolking van Katelijne Damen ) en van Sander en zijn echtgenote Adèle Deforge ( Claire Bodson ). Cornélie tegen de ietwat naïeve Adèle over hun respectievelijke echtgenoten. Het gepruts en gefriemel aan kledij van Georges en Sander. Samen met een weer uitstekende Marc Van Eeghem als Max Sulzberger, kunstkenner en journalist, en tevens een harde Belgicist, en Gilbert Vandecaveye worden we meegesleurd in de wereld van kunst, politiek en … De uitlatingen van Victor naar Lambeaux toe. Een achtergrond van de heersende maatschappij eind 1800, die toch zo (bekend in het oor ligt als we onze tijd bekijken). Een perfecte samenwerking van Frans- en Nederlandstalige acteurs. En met een magistrale apotheose, lichamen die uit de hemel vallen en zich op het reliëf voegen. De projectie die zeer prachtig in elkaar steekt, en op bombastische muziek wordt “ Passions Humaines “ onthuld. Duisternis, het gezang van Lambeaux’s muze, en in de duisternis één figuur. Meer licht en we zien Serge Larivière als Jef Lambeaux, gekleed in hedendaagse tenue. Dit steekt af met de grijs- zwarte pseudo 19de eeuwse kledij, met beeltenissen van …, historische verwijzingen, van de andere acteurs. Prachtige creaties van Tim van Steenbergen. Een eindmonoloog, op de schermen de verdere evolutie van deze Belgische heisa omtrent een kunstwerk te lezen. Lambeaux vlijt zich neer op zijn muze.

Een stuk dat door de acteurs tot een zeer grote hoogte wordt getild, een samenwerking van het Toneelhuis en Théâtre de Mons met , vlijmscherpe replieken, oneliners en geestige vergelijkingen : o.a. vol- au- vent waar de saus van afloopt, Vlamingen zijn witte negers, een uitroepteken is een vraagteken met erectie, Marx-max, achter elke man staat een vrouw met een dweil, journalisten zijn mislukte schrijvers,…tn_IMG_7634 tn_IMG_7631 tn_IMG_7628 tn_IMG_7637 tn_IMG_7639 tn_IMG_7644 tn_IMG_7651 tn_IMG_7655 tn_IMG_7660 tn_IMG_7663 tn_IMG_7672 tn_IMG_7675 tn_IMG_7680 tn_IMG_7681

Het bas reliëf en de tempel, 1889-1899, van tekening naar ontwerp, het magistrale geldbedrag van 136.000 francs, de uitvoering in marmer, het plaatsen in de tempel ( nooit afgewerkt ). Bijna tien jaar heisa omtrent dit bloot gedoe ( !!??), en wie had meer eer de ongeveer 37 jarige Lambeaux van gewone komaf of de gereputeerde Horta ( 28 j. ) ? Elk zijn mening, maar wil je het zien kijk dan naar H. Kümels “ Eline Vere “ of ga door het sleutelgat loeren.Paviljoen_der_menselijke_driften_Jubelparkph_beeld3231687