Ouder Kind – Brugge –

Zelfs de beste vrienden komen ooit eens in ruzie. Soms over banale dingen. Ook de nabije vrienden in de entourage, tot zelfs familie, vrouw en kinderen kunnen aanleiding geven tot een conflict. Meestal wordt het opnieuw bijgelegd, … maar soms gaan er jaren over. Niet durven de eerste stap zetten, afwachten wat de ander zal doen ? Of beide te koppig om het bij te leggen. En als je dan ook nog eens samenwerkt of jaren samengewerkt hebt kan dit soms wel eens ernstige gevolgen hebben.

“ Ouder Kind “ woensdag 15 december in de Brugse stadsschouwburg vormde hierover een pracht voorbeeld. Een acteur en een regisseur, na jaren samenwerking in conflict gekomen. Wat waren de redenen, onderliggende oorzaken die weggewuifd werden of niet onder ogen werden gezien. Resultaat was wel dat een prachtige samenwerking teniet werd gedaan.

De voorstelling opende op een vrij sober podium,

… nog even kijkend vanachter de coulissen voor hij trekkebenend zijn opwachting maakt ….

trekkebenend, de zenuwen maar half onder controle werden we meegevoerd in de Congo. Een witte pater, André Vervecke, oud en afgemat. Zijn monoloog, zijn wedervaren met Kabila, Sese Seko, Lumumba, …. werd abrupt onderbroken door een toeschouwer. Een verbaal spugen naar de acteur en ons wegtrekkend van het podium. Kinderen werden er zelfs bij gesleurd. Niet leuk, als toeschouwer om een stuk zo naar de knoppen te helpen. Bruno het hart ervan in, stopte met zijn monoloog. “ Mensen, jullie kunnen de zaal nu verlaten en om een terugbetaling vragen van je ticket “. Dit kon niet, een acteur volledig onderbreken, gal spuwen en de toeschouwer het plezier van een gezellige avond ontnemen.

Maar !, zij die aandachtig waren merkten dat het Raven Ruëll was, Bruno’s tegenspeler in dit stuk. Het eerste moment stond je er niet bij stil. Zo expliciet en geloofwaardig het overkwam. De voorstelling was begonnen, het conflict tussen beide zou nog enkele keren de kop opsteken. Van het verdiep naar beneden en omgekeerd, was het nu Raven of Bruno. Bij de start van dit stuk wist niemand hoe het in elkaar stak. Enkele techniekers, ( klank en licht ) werden ingelicht zodat ze hun job konden doen. Schitterend om iedereen op een verkeerd been te zetten. Maar nu en dan kwamen fictie en realiteit toch dicht bijeen. Zat er een kink in de kabel tussen acteur en regisseur ? Na meer dan 10 samenwerkingen kon dit wel eens gebeuren, … meningsverschillen, hoe de rol interpreteren, er een eigen visie aan willen meegeven, wie weet. Want zoals beide bezig waren, waren er toch wel enkele projecten de dieperik ingeschoten. De regisseur die het aftrapte in de KVS, de acteur verbijsterd achterlatend. Betrof het die goddelijke komedie van Dante ? De aartsmoeilijke tekst, jaren op die honderden bladzijden gewerkt. Jan Goossens ( de directeur van de KVS die in 2016 afscheid nam ) wordt er zelfs bijgesleurd, … maar die zangen waren een hel, en het was de Hel die belangrijk was. “ Je hebt het grootste geheugen van België, het stond zelfs in de kranten “, zei Raven. De ruzie, het meningsverschil die toen ontstond werd nooit meer bijgelegd. Raven zei dag, en Bruno stond er tegenwoordig alleen voor.

Naargelang het stuk vorderde, ook ‘ Para ‘ werd erbij betrokken en de Louis d’Or die hij ontving in 2018 op het Nederlandse theaterfestival, kregen we meer en meer inzicht in het relatie. Fuck het theater, weg met conventies, een illusie, een statement, zelfmoordneigingen, … vaarwel theater, toneel. We werden overweldigd met tal van oorzaken en uitingen die tot de breuk leidend.

Zwartgalligheid, sarcasme werd nu en dan teniet gedaan door beschrijvingen waarbij we ons de beelden zo voor het oog konden brengen, en enorme hilariteit onder het publiek teweeg bracht. Zoals de beschrijving van een bloemenruiker in ontvangst genomen, geen vaas dan ze maar in het toilet plaatsen. Pilletjes voor vliegangst, … de loopband, neervallen, net een zeehond die voortbeweegt, de haren verstrengeld, maar door het kotsen, de haren weer bevrijd uit die band dankzij de smeuïge spuug, kots.

De acteur(s) stiekem in de gaten houden vanuit de lichtinstallatie hoog in het gebouw, … maar verraden worden doordat je je bril verliest.

Bijna anderhalf uur werden we tussen fictie en realiteit geswitcht. Beide deden een klein tekentje na de ovatie om ons zo rap mogelijk de zaal te laten verlaten. Reden was de ontdubbeling. Deze vertoning was de laatste van het jaar wegens die vernieuwde Covid reglementeringen. Vertoning normaal om 20.00, maar nu twee voorstellingen, één om 19.00 en één om 21.00.

Wij hadden genoten, Bruno is een ongelooflijke taalvirtuoos en zijn tegenspeler, vriend en regisseur kan naast regisseren ook nog een mooi staaltje acteertalent brengen.

Foto’s van Danny Willems ( Arno’s boezemvriend ) toegevoegd om toch die blik van beide te kunnen weergeven.

Het applaus voor beide was navenant,

we hadden een prachtig stuk gezien, één van de mooie afsluiters voor 2021. Hopelijk loopt alles in 2022 op een normale manier na die boosterprik. En kunnen de theaters weer de volle zaal aanbieden aan hun dankbaar publiek die meeleefde in deze cultuur pandemie.

Daens, de musical – Studio 100 –

Daens, was één van de eerste musicals die Studio 100 bracht over een figuur uit onze contreien, die de geschiedenis van het land veranderde. ( Dit naast hun vorige producties, Disney adaptaties sinds 1998 ). Lucas Van den Eynde speelde toen Adolf Daens in 2008.

copyright Studio 100

Nette en Jan werden ook dan reeds vertolkt door Jelle Cleymans en Free Souffriau. En Jo De Meyer in de rol van bisschop Stillemans.

2021

Ook Fabrice Pillet speelde toen al Charles Woeste. Opzichter Schmitt , werd in 2008 nog vertolkt door Peter Van de Velde, nu jaren later in de hoofdrol. Dit was toen in een voormalig postgebouw te Antwerpen. Een nieuwe plaats werd gezocht, gevonden, … en de werken konden starten. De shows gingen intussen toen door in Mechelen, met o.a. een nieuwe grootschalige productie die verder zou uitgroeien.

Ondertussen werd het nieuwe gebouw opgericht te Puurs, speciale rijdende tribunes – een unicum in Europa, zelfs in de wereld – werd er verder uitgebouwd, ( deze werden al in productie gebracht in de Mechelse Nekkerhal in 2014 ). In 2018, was het eindelijk zover, de grootste productie in hun bestaan, met die tribunes en in het nieuwe gebouw te Puurs : de musical ‘40 – ‘ 45, ( 7 oktober 2018 ).

Het succes was ongelooflijk, meer dan 650.000 toeschouwers momenteel en nog steeds aanvragen, en dit tussenin de vertoningen van hun nieuwe show ‘ Daens ‘. En naast beide shows, ook te verwachten “ Vergeet Barbara “ ( december 2022 ). Niet verwonderlijk dat de cast diverse keren andere hoofdrollen in de vertoningen heeft. Ook de acteurs moeten even kunnen uitblazen, … maar gelijk welke show je ook bijwoont, je wordt niet bedrogen, want de stand-ins tot zelfs de ensembles schitteren van het begin tot het einde.

Op 21 februari 2020 ging Daens in première. Maar zou enige tijd later de vertoningen moeten staken, zelfs al waren er al meer dan 200.000 tickets geboekt, reden : Covid. Opnieuw vertoningen na enige tijd, maar ook enkele problemen met het rijdend podium waren spelbreker. Onderhoudsproblemen (?) grotendeels het gevolg van het Corona virus. Alles stilleggen, terug op starten, niet evident met zulke gesofisticeerde materialen. Maar uiteindelijk rond augustus 2021 konden de vertoningen weer aangevat worden mits diverse maatregelen en voorschriften.

Zaterdag 4 december aanwezig om eindelijk Daens te kunnen bewonderen, veel geluk gehad om erbij te zijn, want opnieuw werd alles stilgelegd op maandag 6 december. Wanneer er terug mag opgestart worden blijft momenteel een vraagteken. Studio 100 lijdt opnieuw een groot deficit, net als alle andere verenigen, theater produkties, Sportpaleis, …  Cultuur, en alle mensen die er hun job hebben zitten opnieuw in de kou. Hoeveel inspanningen ze ook doen, het is vechten tegen tornado’s.

Maar terug naar de voorstelling. Vier paarden, galopperend tussen de werkende klasse, de arbeiders, de opstand neersabelend. Prachtige stunts, … voor de kenner, één paard was niet echt op zijn gemak. Maar alles verliep zonder problemen. Lang geleden, vuurwerk ( Aalst Carnaval ), ook iets dat we niet meer gewoon zijn in deze coronatijden.

En net zoals in ’40 – ‘ 45 er o.a.  een levens echt vliegtuig neer stortte op het speel vlak,

mochten we nu een 19 de eeuwse stoomtrein het podium zien oprijden. En het was niet deze uit ’40-’45. Grootse attributen in groots opgevatte decors. Adolf Daens was gearriveerd in Aalst.

Voor sommige toeschouwers was het even slikken, … tot zelfs een traan wegpinken. Schmitt die Nette verkracht. Jefke die sterft,

of enorm cru. De dood van een puber, door iedereen aanzien als hoer, een natte preute, in verwachting. Zij moest haar werkloze   (? ) ouders onderhouden, die wel altijd in het café te vinden waren. Wij kunnen ons niet voorstellen hoe het er eind 1800, meer bepaald 1888, aan toe ging. Als Daens er niet geweest was hoe zou de toekomst er nu uitzien. De show mag echt opgevat worden als een film, van het ene ogenblik in een textielfabriek zitten we ergens in de arbeiders huizen, of het kerkhof. Solo nummers, tot grote zangpartijen. Het was opnieuw genieten, … zelfs even meezingen. Vooral als je socialist bent. “ … makkers ten laatste male tot de strijd ons geschaard …”. “ Aan het einde van de horizon “, ook zo’n strijdlied was dan een fictief ( niet echt zeker ) lied passend in deze sfeer van de arbeidersstrijd voor betere werkomstandigheden.

De verboden maar zo mooie liefde tussen een socialist en een katholiek meisje dat op een bepaald ogenblik in een zekere mineur eindigt.

Jelle en Free, schitterende zang ( maar vandaag 4 december nam Michiel de Meyer de rol voor zijn rekening, op een even schitterende wijze ).

Ook Jo De Meyere heeft nog niets van zijn présence verloren, meer dan 10 jaar later nog steeds onvervangbaar als bisschop Stillemans. Sluit je ogen en luister naar die stem, die intonatie. Is het 2008 of meer dan 10 jaar later..

Studio 100 heeft enorm veel rekening gehouden met doublures en understudy’s. Eén van die understudy’s die Peter Van de Velde, of doublure Jan Schepens ( normaal gezien de rol van Daens tijdens die vertoning om 13.00 ) verving was Tim Saey. Na afloop mocht hij een daverend applaus in ontvangst nemen. En dit was zeker niet overdreven.

Het is moeilijk om iedereen ere aan te doen, hoofdacteurs, doublures of understudy’s. Zelfs ook alle figuranten die deze show weer tot een ongelooflijk staaltje entertainment op wereldniveau gebracht hebben en met de hernemingen opnieuw zullen doen.

Tevens was het weer een lust voor het oog qua decors – aankleding. De weefmachines, de drukkerij, het café, de kerk, het parlement. En dit alles nog eens geaccentueerd door schitterend projecties ( het Vaticaan,

enkele duidelijke close up koppen van de Sixtijnse kapel, brand in de drukkerij,… de vlammen, het beeld van Leopold I in het parlement zijn slechts enkele voorbeelden.. Alles in het werk stellend om een vloeiend verhaal te kunnen vertellen. Het vloeiend verhaal is ook te danken aan de rijdende tribunes. Een rijdende camera die ons middenin de actie brengt, long shot en zoom, enkel gebruikt in film is hier het grote verschil van die ultieme belevenis. Want in een theaterzaal zittend op je vaste stoel kijkend naar het podium heeft niet dat effect.

Momenteel is het weer wachten, ook voor de shows van ‘40-’45.

Een mooie steun is zeker een programma brochure aankopen, dit naast andere items.

De setlist van 13.00,…

en deze van de volgende vertoning, …

intussen kwam het publiek al in volle getallen toe toen wij ons naar de uitgang begaven.

Her en der werden regels i.v.m. Covid geafficheerd en ontsmettingspompen stonden verspreid in het hele gebouw. Veiligheid boven alles, wat al merkbaar was toen we nog maar 20 meter van de ingang verwijderd waren.

Marinus – Comedyshow – Bredene

Drie maal werd deze vertoning verplaatst van datum in die Covid periode. Maar uiteindelijk op vrijdag 3 december 2021 konden de fregatten, vanuit het centrum Staf Versluys te Bredene weer uitvaren. De ‘ Justicia ‘ zou na een kapers tocht terug aanmeren, de kleine Marinus hield de horizon in de gaten. geen moeder meer, maar pa was op komst, hij was een grote zeeman, zijn schip meester, en een geduchte kaper. Maar het verliep niet zoals verwacht.

Sebastien Dewaele dompelde ons onder in die beruchte tijden van de piraterij einde 17de eeuw. Met veel bravoure deed hij zijn verhaal uit de zeilen ( doeken ). samen met zijn twee compagnons Peter Bultinck ( zang en gitaar ) en Lode Vercampt ( cellist ). Peter heeft ook meegewerkt als vertaler aan het boek Jan Van Dorp ( Marinus ). / te koop via comedyshows /.

Tussenin bracht hij ook enkele intiem getinte liedjes, die het verhaal een extra dimensie gaven. Lode antwoordde met schrijnende, tot soms bombastische snaar lijnen die het geheel een aparte sfeer gaven.

Sebastien, of moeten we zeggen Marinus, de kleine die uitgroeide tot Harinck De Boer, beruchter dan Jean Bart deed ons meeleven in die woelige periode.

Zijn levensverhaal, zijn vader opvolgend, succes, rijkdom en uiteindelijk verzeild in dronkenschap. Ook zijn drie zonen werden niet gespaard zelfs al bestond er ( later ) een liedje over hen. ( Al die willen te kaap’ren varen moeten mannen met baarden zijn, … ja Jan, Korneel en Pieter ).

Marinus groeide uit tot een geduchte kaper en gebruikte een variatie op het paard van Troje om zijn slag te slaan. Twintig kapers, soldaatjes gehuld in kado papier, wel stinkend naar haring. Vandaar zijn bijnaam ?

Leuk was tijdens dit verhaal dat naast de mensen op de tribune er ook enkele links en rechts naast het podium zaten aan tafels. Ze werden getrakteerd op Keyte, een Oostends bier, ” … er staat een landkaart op … , als je niet van hier bent kijk op de kaart en je weet dat je in Oostende bent “, zei Sebastien lachend. Tussenin de interactie met hen nu en dan kregen deze mensen dan ook een fles Keyte, met veel finesse ontkurkt, je hoorde de floep en de kroonkurk neervallen. Zijn 20 kapers werden verzorgd.

Bijna 2 uur werden we meegevoerd in die wervelende periode, … we genoten. En dit was ook het einde van ‘ Marinus ‘ die avond want met de nieuwe voorwaarden die afgekondigd zouden worden werd het fregat of de haringsloep waarmee alles begon in quarantaine in de Oostendse dokken geplaatst.

Een daverend applaus kwam hen te beurt.

( wordt nog ietwat aangevuld / tekst – beeld )