In de schaduw van Toon Hermans – Brugge –

Na enkele uitstellingen, verplaatsingen en bijna annulaties konden we in het kader van Nostalgie zondag 13 februari toch genieten in de Brugse Stadsschouwburg van een zeer sfeervolle show ‘ In de schaduw van Toon Hermans ‘ ( of zoals Jacques Brel zei : Laisse moi devenir l’ombre de ton ombre )

met Toon Hermans in de hoofdrol, de ganse show gebaseerd op verhalen en anekdotes tijdens dat immens lijfwerk van zijn boek met die vertederende en kleurrijke schilderijtjes.

copyright Toon Hermans

De allerlaatste exemplaren waren te koop in de beneden hal. Wel geen signatuur van de meester erin. Maar zo wie zo een hebbeding van deze magistrale cabaretier. De nummers van Toon werden prachtig vertolkt door Lissa Meyvis.

Herman Van Hove was een excellente moderator die ons nauw vasthield met het fenomeen T. Hermans.

copyright Hugo Van Beveren

Alles moest perfect zijn, soms tot het extreme.

Zitten links in een fauteuil  op het podium introduceerde hij ons in het fenomeen T. Hermans  Een Nederlandse artiest die wereldwijd bekend was, maar ook een enorme muggenzifter was, een perfectionist. Alles moest perfect zijn, zijn publiek moest een perfecte show krijgen. Zijn entourage, was het nu belichting, geluid, … het was soms een worsteling om alles naar de zin van Toon te brengen. Velen hebben zijn shows meegemaakt, was het nu live of op tv, alles liep perfect. Toon was een icoon in Nederland en ver daar buiten. Zijn Riet  ( Rita Weijtboer ) was alles voor hem, 1996 zijn laatste show 37 voorstellingen. Maar dit was het einde. Alkmaar was een voorstelling teveel ( 1993 – 76 jaar ). Toon verdween van het podium. Maar kwam enkele jaren later toch terug. Hoezeer hij ook zijn Rietje miste, hij miste ook het publiek.

Zondag 13 februari, één dag voor Valentijn, de dag van de geliefden. Een show van bijna twee uur met enorm liefdevolle nummers, teder en ingetogen gezongen met veel gevoel door Lissa werden we meegesleept in de figuur Toon. Biljarten zal nooit meer hetzelfde zijn zonder hem.

Wegens het niet houden aan de regels van sommige fotografen was het niet toegestaan beelden te nemen van de show. ( foto’s gsm )

Billy’s Violence – Brugge –

Geen idee hoeveel volk aanwezig was op de eerste vertoning van Bilyl’s Violence, ikzelf had voor de volgende dag, vrijdag 11 februari, gekozen.

copyright Needcompany

Het eerste dat enorm opviel bij het binnenstappen van de zaal was de zeer heldere verlichting op dat maagdelijk wit podium. Een vijftiental kostuums aan de kapstok , twee identieke, Rosencrantz en Guildenstern ?– de diverse periodes uit Shakespeares stukken. Een ronde witte spreekstoel, witte micro’s op witte statieven en het belangrijkste onderdeel van een drumstel, de snare, het onderdeel dat elke drummer liever niet afgeeft. ( ze wordt geteisterd in één van de tragedies ! ).

Een complete tegenstelling met de titel van The Needcompany. Benieuwd. Jan Lauwers ken ik enkel van de voorstelling ‘ Oorlog en terpentijn ‘ ( cfr. verslag 2017 blog ). Ik had zelfs geen idee dat hij de enige Belg is die op de Biënnale van Venetië in de prijzen gevallen is op theatergebied – Live Achievement Award-. Hem even opgezocht dan maar. Het was dan ook niet verwonderlijk dat na het stuk een daverend ! applaus tot meermaals toe van het niet zo groot in getallen publiek door de Brugse Stadsschouwburg klonk.

Maar verder over deze vertoning.

De nar, wijs-slim-geslepen-verbitterd-, de waarheid komt uit zijn mond, … de komische noot ontbreekt meestal in Shakespeare stukken ( denk maar aan King Lear ) introduceerde ons.

Hij, Maarten Seghers ,

c

deelde ons ook mee dat hij ook de muziek had verzorgd voor deze vertoning van 10  tragedies. De nar is meestal koning en laat je de gruwelijke waarheid horen en zien.

Maarten

( sinds 2001 bij de company, vooral zijn muzikale composities verrijken de stukken ) dirigeerde dan ook meestal vanachter zijn spreekstoel zijn intrigerende Middeleeuws achtige muziek tijdens de fragmenten.

Nao Albet, Grace Ellen Barkey ( medeoprichtster Needcompany ), Gonzalo Cunill, Martha Gardner, Romy Louise Lauwers, Juan Navarro en Meron Verbelen vertolkten de personages in deze 10 tragedies Hamlet ( Ophelia ), King Lear ( Cordelia ), Romeo and Juliet ( Julia ), Cleopatra and Antonius ( ? ), Titus Andronicus ( Lavinia ), Mac Beth ( Gruoch / aka Lady Mc Beth ), Cymbeline ( Imogene ), Othello ( Desdemonia ? ), Julius Caesar ( Portia ) en Pericles (  Prinses Marina ). Een internationale cast met enkele Spanjaarden /de  première vond ook in Spanje ( Barcelona ) plaats.

Met momenten was er ook een zeer sterke mimiek- expressie op de gezichten te lezen tijdens de conversaties van de hoofdfiguren.

 Acteurs, dansers vertolkten de diverse fragmenten in dit gewelddadig vertoon.

Maar dit was normaal gezien William ( Billy , rhyming slang, a nickname ) ,  zoals ( …, denk maar aan William Bonney oftewel Billy The Kid – ja, de cowboyfreak in mij ) ) het publiek in zijn theater moest zien te krijgen met alle gewelddaden die zich buiten de theaterzaal afspeelden. Wees dan nog geweldadiger.

Fragmentarisch speelden de vrouwen de hoofdrol, … want Jan liet ook in zijn integrale toneelstukken van Shakespeare de vrouwen een prominente rol spelen, het geweld die ze ondervonden en ook meestal tot de dood leidend. Zijn adaptaties waren steeds vernieuwend, ook qua taal. En steeds virtueel. Altijd zeer grensverleggend, wat zijn grote sterkte is.

 De verbeelding ontaard in wrede momenten tot zelfs gortige scenes. Mannelijk geweld op de vrouw, waarom ontdekken we meestal niet ( … was het over een zakdoek zoals in Othello ) in deze scene speelt die zakdoek toch een bepaalde rol, ( hiervoor moet je de stukken / boeken van Shakespeare gezien of gelezen hebben ).

 Met momenten was er enorme hilariteit uit de zaal hoorbaar, kwam het als een klucht over of was het de manier van vertolking  / uitbeelding.  Vooral de conversatie tijdens Romeo en Julia was zeer apart opgevat. Wie zal het zeggen. Of was dit Jan zijn kunst van regisseren en Victors taal. Shakespeare in onze gewelddadige ( ? ) wereld omzetten.

Even tussendoor : Een weetje : Jan Lauwers, Victor Lauwers, Romy Louise. Net de acteursfamilie Peeters. Of de muzikale familie Leyers. Het zit in de genen. Want dat zie je ook bij echtgenote, Grace die de choreografie voor haar rekening nam.

Qua taalgebruik werd er wel afgeweken van de teksten van W. Shakespeare ( de moderne uitvoeringen tegenwoordig van die soms oud bollige taal hebben al veel pareltjes opgeleverd ). Voor de fans van dit genre was het dan ook smullen.

Onverwacht was ook de lange choreografische dans scene na één van de fragmenten ( Marina ? ), ietwat spastisch, lang en hum, hum, hum geluid, …. Later tijdens Romeo en Juliet het bzz bzz bzzz, het geluid van vliegen rond een lijk. Of het beatboxen  van Maarten tijdens Lavinia ( ? ). Excuseer indien hier van fragment gemist, … maar zelfs al waren het tien tragedies, waren ze toch op een bepaalde manier met elkaar verbonden of vloeiden ze over.

Maarten was ook subliem in dat lispelende spreken / zingen tijdens Ophélia. (o.a. : Ik lies mme gaann – ik liet me gaan , sses sserker – ze is zeker … ). Alle tekst werd ook in Nederlands of Engels op het scherm geprojecteerd.

De kapstok bijna leeg, nog één of twee tragedies. De laatste ontaarde in een soort bloedbad met poppen. Allen bijna naakt badend in het bloed, de nar en zijn kleine nar ( een alter ego ) en wie waren de poppen / marionetten in dit fragment.  The headless body, het strelen van dat naakte bebloede lichaam tijdens een korte monoloog kwam wreed en toch op een zekere sensuele manier over, een zeer sterke scene.

Bebloede lichamen vol expresie, ( copyright : The Needcompany – jammer dat ik slechts de eerste 10′ beelden kon / mocht nemen, maar dit was een beeld om even lang bij stil te staan – gruwel, liefde, spijt, … – ik had ze graag genomen ). Prachtig in beeld gebracht, kunstig en aangrijpend. Een soort schilderij dat ons de gruwelijke fragmenten uit Shakespeares werk doen herinneren, wat we ons deze avond ook deden

Allen verdwenen van het podium, een ravage van attributen badend in het bloed achterlatend.

Applaus, de grond van de parterre daverde ietsjes toen ze allen vooraan in volle glorie hun ovatie in ontvangst namen. Na een twee uur durende performance van theater, zang, en dans.

Een stuk om niet te missen, of een nieuwe ontdekking op cultureel vlak ( wat dit voor mij was ), wat theater tegenwoordig is.

Tevens enkele beelden toegevoegd die copyright zijn van The Needcompany.

Lieven Scheire ” Live in Nerdland : DNA ” – Oostende –

Woensdag 9 februari aanwezig na lang wachten ( covid, annulatie en verplaatsingen ), te Oostende Kursaal. Comedyshows

hadden Lieven Scheire kunnen strikken voor een resem vertoningen i.v.m. de kennis van ons DNA. De moeite waard, Brugge hou deze datum bij en indien nog tickets te koop, zeker niet twijfelen. Het is leerzaam en met momenten hilarisch.

Alles gaat tegenwoordig zeer snel vooruit, technologie, wetenschap, robotica… Lieven gaf ons een soort uiteenzetting wat er tegenwoordig op het vlak van DNA al mogelijk was.

‘ Live in Nerdland ‘

Waanzinnige ideeën, je medische gegevens. Gekend of niet. Sommige dingen wisten we, van andere was het een weetje tot soms een opsteker. Op zijn eigenste manier zoals we hem kennen vanop de buis met zijn schepping hield hij ons twee uur op zeer aangename en ludieke manier begeesterend luisterend wat DNA heden ten dage teweeg brengt. Met zijn achtergrond, studies en ervaringen weet hij zijn publiek enorm te boeien. En dit op een wijze dat iedereen het begrijpt.  We werden er zelfs mee betrokken, een blaadje met ja of nee. Enkele vragen werden gesteld en wij konden onze mening uiten. Veranderen kon ook naargelang de vraag. … de achterliggende gedachte.  Nu en dan leuke interactie met enkele mensen in het publiek.

Mag de politie jou DNA in hun databank stoppen ? Mag de dokter het ? Of zelfs, … de kok van een restaurant ( om je smaakpapillen nog meer te tintelen ). Ja / Nee – Groen / rood, nu en dan meestal een zelfde mening vanuit het publiek.

Soms eens een ommezwaai. Elk geeft zijn eigen opinie over het doorgeven van zijn / haar DNA. Welke confrontatie mogen we verwachten, kunnen we ons kind naar onze verwachtingen op aarde brengen. En indien niet, … er bestaat nog steeds iets zoals abortus. Dit werd ietwat stilgehouden, maar als je een jongetje of een meisje wil – het is mogelijk! Blijkt het het verkeerde geslacht kan je stappen nemen ( cfr. tegenwoordig in China reeds zo ). Maar steeds zoals met alles hangt er een redelijk prijskaartje aan.

Zo kan je ook je huisdier terug bij je hebben. ( ? )

Hij had wel gezegd dat het vanavond geen comedy zou zijn maar tussen al die wetenschappelijke uiteenzettingen die heden ten dage mogelijk zijn en nog steeds verder evolueren werden we toch in een lachbui meegenomen met sommige vergelijkingen die zelfs voor de grootste leek op wetenschappelijk vlak herkenbaar waren. Een bijna 2000 man gevulde Kursaal amuseerde zich dan ook te pletter met deze schitterende vertoning waarop we zo lang hadden gewacht. Het was de moeite waard om je tickets te behouden en af te wachten wanneer de show kon doorgaan.

Enkele quotes die veel hilariteit vanuit de zaal teweeg bracht.

  • De lichtgevende vissen  : de hoerenbuurt van de aquariums
  • Crtl c, ctrl v – klonen vergelijken met je toetsenbord
  • DNA streng gemaakt met K-Nex
  • Vitamine c aanmaak, enkel de mens en de apen maken ze niet zelf aan ( cfr. scheurbuik vroeger op lange zeereizen ). En ook de cavia en de vleermuis maken ze niet aan. We zijn in goed gezelschap !
  • Het klonen van paarden ( cfr. polospeler Adolfo Cambiaso ) – tegenwoordig een normaal gegeven bij polo.
  • De kostprijs om je kind ( keuze meisje / jongen geen probleem – cfr. China en … abortus op dit vlak niet genoemd maar wel vanzelfsprekend ) naar jou zin te vormen.
  • Permafrost, een jong mammoetkalf – integraal bewaard – klonen of niet ? Ja want dan kunnen we ze ook eens op fretten en weten hoe het smaakt. Toch één van de redens dat ze uitgestorven waren ?
  • In een potje / tube spugen voor DNA, ( Heritage, stamboomonderzoek, …  ), wel eerst je mond spoelen of er zit gebraden kieken-DNA tussen.
  • Caesar werd neergestoken door 23 messteken, zijn bloed vloeide rijkelijk, in rivieren terecht gekomen,… verdamping, verspreiding in de atmosfeer, over de ganse wereld. Je kan zo een glas water drinken met ingrediënten van Caesars bloed erin.

Een show die ons wel tot nadenken deed en doet. Waar gaan we naartoe ? Wat mogen we nog al verwachten. O,ja. Een DNA test kost ongeveer 300 euro, maar binnen enkele jaren misschien nog slechts 20 euro. Gaan we ervoor of blijven we liever afzijdig van wat we willen of zeker niet willen weten ?

De grote vraag van deze schitterend show.

( Excuseer voor de kwaliteit van de beelden, geen toestel mee en smartphone is voor mij een reinste ramp ). Andere beelden copyright Comedyshows en Lieven.

Hullep !

Peter De Graef en Maaike Cafmeyer in een genre monoloog

Bijgestaan met de Muzikanten : Cellist Frans Grapperhaus ( echtgenote Maaike ), Gitaar en synth verzorgd door Tine Roelens en Sara De Smedt, beide ook zangeres.

Vrijdag 4 februari konden we eindelijk genieten van het stuk ‘ Hullep ‘, geschreven door Peter De Graef. We hebben bijna twee jaar moeten wachten, met alle Corona perikelen van annuleringen en uitstellingen. Een evenementen bedrijf, sms berichtjes, # Me Too perikelen, narcistische zakenmensen die het niet nauw nemen met fraudeleuze praktijken. Manipulatie, mooie voornemens in een nieuwe job.

Nieuwe uitdagingen die je met volle hand grijpt maar soms geen besef hebt waar je mee bezig bent. … en teken nooit zomaar volmachten, contracten, … zonder alles te lezen ( de kleine lettertjes ) of je ten volle storten in bepaalde avonturen zonder dat je goed geïnformeerd bent wat je job inhoudt.

Het vertrouwen in je baas, in het bedrijf, de verantwoordelijkheid die aan je gegeven wordt. Het klinkt misschien mooi, … soms te mooi om waar te zijn …

Het stuk begon op een redelijk ludieke manier, maar groeide geleidelijk uit tot tragikomisch, om te eindigen met een diepe snik. Bedrogen worden zonder dat je het beseft om nadien achter te blijven met alle mogelijke gevolgen van dien.

Je ganse levenswereld stort in elkaar, … hoe geraak je er nog uit ? “ Help “ – ‘Hullep ‘.

Maaike Cafmeyer speelt Katrien Van De Walle …, bedrijfsleider Julien Van Wesemael wordt vertolkt door Peter De Graef.  Drie muzikanten, achteraan op het podium in het donker, of schemerdonker verzorgen nu en dan met sfeervol intiem spel, of uitbarstingen de emoties van beide figuren.

En tevens de dramatiek in dit verhaal van bedrog, manipulatie en seksistische opmerkingen.

Een schrijfster , één boek, daarnaast werkend als kassière in een warenhuis om de eindjes aan elkaar te knopen. Net genoeg rondkomend samen met het loon van haar man die muzikant is ( als hij werk heeft ). Deze nieuwe uitdaging betekent misschien een kans om eens iets te kunnen sparen. Maar gaandeweg wordt je steeds meer en meer in een hoekje gedreven en kan je geen kant meer uit.

Was de job boven je petje of was je te eerljjk ? Tussen de lijnen door kon je denken aan het proces Bart de Pauw, en ook aan President Trump ( vroeger een malafide ? zakenman ) en nog vele andere van deze louche figuren.

Een kunstbeurs, … organiseren op de Bahama’s, een vliegveld gebruiken van Pablo Escobar, tenten, grote miljardairs uitnodigen, want daar kan je enkel met een privé jet geraken, dus niet de miljardairs die New York flaneren uitnodigen minder kapitaalkrachtig ?, ze zijn een klasse minder. Na enkele gesprekken en leuke verwijzingen ziet ze het volledig zitten om zich er in te storten, een soort teambuilding 2.0 voor haar.

Regels bestaan niet, iedere wet heeft zijn achterpoortje, en advocaten, verzekeraars kennen de kneepjes van het vak. Zodat je op een legale ? manier je zaken kunt leiden. De mening en opinie van Van Wesemael. Na enkele brain stormingen, en reeds enkele intieme zinsspelingen belanden ze van het te hete Bahama in Rusland. Katrien haar opmerking over o.a. Tsejenië doet hen uitwijken naar St. Petersburg. Daar in Rusland zijn ze toch allen corrupt. En ook een nieuw idee qua kunstbeurs. Gestolen, verdwenen kunst. De website ALR ( Art Lost Register ), transparantie. En ook gebruikmakend van de alom gekende Forbes lijst ( rijkste mensen op aarde ), … dit alles via eigenaars kunst, verzekeraars, … een beurs opzetten die legaal overkomt om er toch een centje van te kunnen meepikken.

Katrien stort er zich op en spendeert een redelijk bedrag, ook omkoopgeld komt erbij te pas. Wat is legaal ? Achterpoortjes genoeg had Lucien gezegd, want daar heb je fiscalisten voor.

Nauwe betrokkenheid heden ten dage, zoals het vliegen boven Oekraïne, “ … zouden ze geen raket afschieten ? “ Een recent gegeven ( onlangs bijgevoegd in het stuk ? ).  De douane pijpen, oplichterij, leeftijd miljardairs, … “ de roebels roebelden van mijn rekening ..”, zei ze. Alles loopt op een sisser uit, door o.a. de handelsboycot met Rusland.

Tijdens dit tragikomisch stuk was het wel even goed lachen met de natuur ( de wandelende tak ), en drank en voedingswaren. De uitleg en beschrijving van Peter over onwaarheden.

Enorme hilariteit in de zaal toen ze het over gemberthee hadden, “ … da’s net alsof je een stuk Sunlight zeep in je mond steekt …” zei Maaike.

Uiteindelijk kwam alles op haar rug terecht. De seksistische opmerkingen, het initiatief van de beurs op te zetten, … haar Handtekening !

Waar kan je nog terecht, om je uit deze misère te verhelpen, … gesnik … gesnik. De eerlijkheid, … de kassière mentaliteit.

Wel mooi om te zien hoe Maaike, bij het eerste geklap, direct naar Peter ging voor een omhelzing want het einde van het stuk was hard en zwaar voor beide spelers.

Een daverend applaus kwam hen te beurt van een redelijk gevulde stadsschouwburg.

Man in de Mist

Woensdag 2 februari werden we in de Brugse Stadsschouwburg onder gedompeld in het stuk “ Man in de Mist “ van het Nieuw Stedelijke.

Om 19.15 was er een inleiding voorzien in de foyer, … jammer genoeg er niet op tijd geraakt. Sorry lezers, die meestal genieten van de uiteenzetting ( cfr. verslag ) vooraf gaand aan de vertoning ofwel van de regisseur, of één van de acteurs.  Tijdens deze inleiding zal het gegeven ‘ faillissement ‘ zeker uitgebreid ter sprake gekomen zijn van regisseur Christophe Aussems ( zelf een zoon van ondernemers – dus een gegeven nauw aan huis ) die diverse mensen hierover had geïnterviewd.

Jorre Vandenbussche ( Vincent ) heeft vanavond een sterk staaltje acteertalent neergezet op het podium. Ook Sara Vertongen als Muriel ( zijn echtgenote ) was schitterend ( cfr. : o.a. haar reactie naar de curatrice ).  Jonas Van Thielen en Aline Cornelissen hadden dan de moeilijkheid om diverse rollen voor hun rekening te nemen, andere kledij, ander karakter en intonaties. Allen chapeau voor dit staaltje theater die toch even deed naplakken wat een faillissement teweegbrengt. Zowel voor de zaak als voor de mensen erbij betrokken.

Muzikant Bert Hornikx wandelde dan door het stuk heen als een geest die op gepaste tijden muzikaal ( met cymbalen, electrobox of drum de sfeer een aparte dimensie gaf ).

Jammer dat de drum ietwat de twee belangrijke monologen van vincent ( één onder de douche en één van hem in de auto ) ietwat overstemde zodat we niet alles duidelijk verstonden wat Jorre zei. Lag dit aan de P.A. of aan de plaats waar je zat. Geen idee, maar dit was het enige minpuntje in deze zeer sterke vertoning met niet echt veel volk in de Stadsschouwburg. Zelfs al mochten er reeds meer dan 200 man aanwezig zijn bij de vertoning. Spijtig voor zij die dit gemist hebben.

Allen kregen een welverdiend applaus voor hun vertolking.

( wordt nog aangevuld )