Schitz – KVS – Brugge

 

“ Schitz “

Vrijdag12 februari 2016 kon Brugge kennismaken met het stuk “ Schitz “, een 40 jaar oud stuk aan de hand van Hanoch Levin, een zeer bekende Israëlische theatermaker. En toch voelt het aan alsof het zich nu afspeelt. Pater ( vader ) familias Schitz, vertolkt door een schitterende Bruno Vanden Broecke, dirigeert zijn gezin,

1

Foto : Danny Willems

meer bepaald zijn dochter ( Brenda Bertin ? ) die hij als een stuk vlees aanprijst voor uithuwelijking. Je krijgt er twee voor de prijs van één. Huiselijke discussies. Shpratzi ( Brenda Bertin ) wil een man, ze is geen schoonheid en er hangen ook enkele kilootjes teveel aan, net zoals bij haar ouders. Zij stookt haar moeder Sétcha ( Mieke Verdin ) op om zonder haar man een reis naar Amerika te ondernemen. Een professor is een mogelijke gegade. Dit alles wordt bekokstoofd door haar toekomstige man, Tcharkès ( Jean-Baptiste Szezot ) om vader volledig buiten spel te zetten. Geld is belangrijker dan seks. Zichzelf verbeteren op scrupele wijze. Hij is een echte fortuinjager. De dochter van een rijk man te trouwen en ook nadien als soldaat in het leger probeert hij met enkele zaakjes fortuin te halen.

 

Een sober podium, 3 stoelen en een wit wandpaneel met deurgat. Naast de stoelen enkele muziekinstrumenten. Ze komen op en zetten zich neer. Enige minuten algemene stilte, staan plots recht terwijl er muziek weerklinkt en dansen op “ …. Baby boy ??? NR. ? …”. Eerst bijna geen beweging dan plots ietwat wild en uitgelaten. Het stuk is opgevat als een soort cabaret, want nu en dan wordt er door de acteurs gezongen. Een donkere komedie opgevat als een soort musical. En met alle truukjes van het cabaret, worden we ondergedompeld in een wereldje van afgunst, GREED. Musicalstramien, a-capella nummers, o.a. : dochter zingt “ …later, …over haar toekomstige man …”, terwijl een tuba haar begeleid. Dochter en toekomstige : “ … een vrouw die kan borduren …’k zou willen trouwen met een friet …”. Vader zingt over zijn ballen, …2 mooi camions ( ? ), muziek op accordeon. Ook nog enkele nummers met onderwerp Amerika, kotsen,… gitaarbegeleiding.

Op een feestje zoekt Tcharkès toenadering bij Shpratzi. Hij bewierookt haar lichaam.

4

Foto : D. Willems

Ze kussen elkaar en …proeven elkaars eten ( nr frit ). Dit terwijl vader en moeder op hun stoelen zitten, Schitz hangt in zijn stoel en eet constant nootjes. Het gesprek, de discussie en de onderhandeling over de bruidsschat. Er wordt gegoocheld met auto’s, huizen en geld. Respect, aanzien, maar respect is ver te zoeken. De uitbeelding van de neukscene,

5

Foto : Danny Willems

( T & S ), … kop niet nodig, enkel dat volumineus lichaam. Vader die opzij wordt geschoven voor de trouwfoto van de familie. “ Havanakila ? achtige song. Hem op alle mogelijke manieren proberen buiten spel te zetten. Alles is veroorloofd om zijn fortuin, zaak binnen te rijven. De moeder die gepusht wordt om een professor te ontmoeten in Amerika ( I like to be in America stramiennummer ), …een nieuwe man. Het koppelen. We krijgen plots een onderbreking in de vorm van licht op de set die duister wordt en een sirene die weerklinkt. Het is oorlog, opnieuw, … het stuk werd in 1975 geschreven tijdens de zes jarige oorlog. Tcharkès die terugkeert uit de oorlog, een zaakje opzet met het leger, ook hier op een bepaalde manier via aftroggeling fortuin proberen te halen. Oorlogen worden ook gebruikt om zich te verrijken. Oorlog is ook economie. Een tragikomedie, venijnig en sarcastisch, grof en cru, winstbejag die zeer ver gaat. Dit, de aparte kostuums en het excellente spel van de acteurs zorgen voor een aangrijpende tragikomedie. Eén bepaald moment loopt het conflict tussen Schitz en Tcharkès enorm hoog op, dat de vader op sterven na dood op de grond ligt. Moeder roept een dokter, Shpratzi denkt al aan de begrafenis en Tcharkès ziet zichzelf al als toekomstige Pater Familia. Dit is een moment waarin Bruno schittert, het buikspreken met een salami, “…salami houdt van Schitz…”. Zich verslikken, neerliggen voor dood.

8

Foto : Danny Willems

Tcharkès die de lijdensweg wil inkorten. Net als iedereen in de zaal denkt dat Schitz dood is proest en spuwt hij de stukken salami de lucht in. Gegier.

 

Een tweede oproep voor Tcharkès, nogmaals uitbreken van de oorlog, wordt een fatale. Hij sneuvelt. Het moordplannetje gaat niet door. Ook het LA avontuur met de professor gaat niet door.

Jammer dat de inleiding niet doorging, eventuele achtergrondinfo,… Maar vanavond waren we getuig van een XXL familie, hectisch, sarcastisch en hilarisch. Hoe vettiger hoe prettiger ( zoals in de aankondiging vermeld ) en sommige zullen zich er iets ongemakkelijk bij voelen, de manier van spelen, het uiterlijk van de acteurs en hun uitspraken. Waarden worden hier totaal aan de kant geschoven, we kunnen met momenten enige sympathie koesteren misschien ook door de karikaturale uitbeelding. Bruno en Mieke hebben ons enorm vermaakt met hun hilarische uitbeelding van de vader en de moeder. Humor en precisiespel mooi gedoseerd. Mieke is heerlijk als hun dochter en Jean-Baptiste zijn accent is prachtig en zeer passend in deze familiesatire die zich afspeelt in Israël tijdens de oorlogen.

Brenda, Jean, Mieke, Bruno, jullie waren subliem in deze voorstelling en H. Levin mag trots zijn dat jullie ons zijn werk hebben leren kennen. Soms schoten jullie recht in de ziel en met momenten bekeken we onszelf. Het stuk heeft de mensen getroffen, het verhaal, de onderlinge strijd, en jullie acteertalent.   IMG_3481   IMG_3462

IMG_3466  IMG_3473IMG_3476

Wintervonken 2016

 

Vrijdag 05 en zaterdag 06 februari 2016 kon men genieten van de derde editie van ‘ Wintervonken ‘. Op het programma “ La Compagnie des Quidams “ uit Frankrijk met hun ‘FierS à Cheval’.

Het was warm en knus onder de bomen, waar een feeërieke winterterras je uitnodigde. De dranghekkens voor het podium met het stadhuis op de achtergrond waren reeds goed bevolkt voor de voorstelling van 19.30 uur. Ongeveer 10 minuten voor aanvang, een kleine duizend aanwezigen.

Rond 19.35 betraden enkele bizarre figuren in aparte kledij het podium. Een dierentemmer flaneerde tussen deze figuren, net witte emoes.

Met een pluim liet hij deze bizarre bende ontluiken. Een ware transformatie volgde. Acht paarden verschijnen in een wit ivoren materie, symbool voor vrede puurheid en esprit. Dansend bewegen ze zich voort op de muziek, net en soort dressuur. Een  Apassionata met figuurlijke paarden.

Door elkaar, samen figuren vormend verschijnt plots vanuit de Hoogstraat een enorm zwevend paard, ‘ Pegasus ‘.

De acht paarden, ondertussen ook al enkele tussenin het publiek dansend, dicht tegen de massa bewegen sierlijk verder terwijl Pegasus hoog boven de hoofden over de Burg zweeft / vliegt. Hij heerst over het plein, met het Belfort op de achtergrond. Onder luid applaus en appreciatie verlaten ze de Burg.

De eerste avond wordt afgesloten door drie muzikanten. Deze drie blauwe reuzen lijken net weggelopen uit een stripverhaal, een fantasy film. Fluitist Kevoïj, accordeonist Yïrt en de opzwepende trom en stem van Zetzïk veroveren het Burgplein met hun Oost-Europees getinte ritmes.

“ Les Prophéties Celestroï “ konden op enorm veel bijval rekenen van het massaal opgekomen publiek. Hier en daar werden enkele toeschouwers uitgenodigd tot dansen, anderen kregen een soort stempel op hun hoofd. Yïrt amuseerde zich enorm, te merken aan de nu en dan volledig ontblote tanden en grimas. Met dit genre van opzwepend ritmische muziek hadden ze iedereen in vervoering.

Zaterdagavond vliegt ‘ Pegasus ‘ en zijn gevolg nog eens uit, maar afgesloten wordt er met ‘ Les Fanfoireux ‘ een Brussels ritmisch gezelschap. Deze weer zeer geslaagde editie werd afgesloten met een hapje en een drankje onder de bomen, nog even napratend of genietend van de sfeer, omringd door de gezellige bloemlichten en warme korven waar de sintels knetterden. Iets verderop genoten velen van het kampvuur, enkel de gitaar ontbrak.

En met dank aan de verschillende Franse gezelschappen die in deze drie jaar prachtige voorstellingen aan het Brugse publiek hebben gegeven.