Waregem Koerse 2018

Waregems mooiste dag, 27 augustus 2018, traditiegetrouw de zon van de partij. Net alsof het op bestelling is, onweer de dagen ervoor en ook vandaag regen. Maar niet op dinsdag voor de 40.000 toeschouwers die weer een unieke dag beleefden. Op Waregem Koerse is het ook traditie om mee te dingen naar de mooiste hoed. Allerhande ontwerpen zie je rondlopen, maar een uitnodiging in je hand gestopt te krijgen voor deelname in de tent van Willy Naessens is het doel. Een hoed met houtkrullen won een halsketting ter waarde van 10.000 euro ontworpen door juwelierskoppel Bourgois.

Maar de grote vraag was, kon Patrice Quinton een achtste opeenvolgende overwinning op zijn naam schrijven tijdens deze 171 ste ING Grand Steeple. Met zeven paarden van stal Ecurie des Dunes ingeschreven kwamen er vier aan de start. Thomas Beaurain met Taupin Rochelais schreef in 2017 historie, drie opeenvolgende overwinningen na elkaar. Maar dit jaar vele kilo’s meer meedragend dan de rest van het deelnemersveld was het een beetje een onmogelijke opgave.

Thomas nam een goeie start tn_DSC_0355_000355 en liet zien dat Taupin nog steeds een top paard is. A. Renard met Défit d’Estruval, torenhoog favoriet bij de bookmakers nam even later de leiding en sprong als eerste over de Gaverbeek.

Outsider M. Delange met Mat Maker kwam ongelukkig ten val,tn_IMG_2641 paard en ruiter spectaculair over kop, maar beide kwamen er ongedeerd vanaf.

Het werd een verbeten strijd tussen Taupin en Défit. De laatste rechte lijn haalde Thomas alles uit zijn uitstekend lopend paard en wontn_IMG_2704 met bijna één lengte voorsprong, wat hij ook probeerde A. Renard moest zich gewonnen geven.

Een huzarenstukje, Waregem Koerse 2018, weer een stukje geschiedenis werd bijgeschreven in de boeken. Het gejuich was enorm, en felicitaties alom voor deze schitterende prestatie.

Thomas genoot, Quinton glunderde. Op het podium nog meer felicitaties, prijzen in ontvangst nemend en uit volle borst zong Beaurain het Franse volkslied mee. Twee paarden van stal Ecurie des Dunes haalden de finish niet na valpartijen ( Vol Noir de Kerser en Brise de Kerser, 3de in 2017 ).

En ook die andere traditie, de winnaar die de Gaverbeek in springt, kon weer rekenen op massale belangstelling van lenzen, papier en microfoons.

Thomas en de Gaverbeek, ze kennen elkaar al stilletjes aan, kopje onder en terug uitgespuwd worden.

Een sympathieke jockey, een pracht paard en beide terechte winnaars.tn_IMG_2773 tn_DSC_0750_000750

( foto’s Stippy en Micheleeuw )

Song of Freedom – Brugge –

182-tn_IMG_2369Gone West, de honderdjarige Oorlog herdacht. Waterfront, de Last Post,… evenementen die de verschrikkingen van WO I herdenken, zo ook ‘ Song of Freedom ‘ te Brugge. Op vrijdag 24 en zaterdag 25 augustus 2018 om 20.00 uur zorgt de Koninklijke Scoutsharmonie St. Leo o.l.v. dirigent Bruno Leys voor een multimediaal concert om deze triestige en wrede periode in onze geschiedenis te herdenken. Gisteren trok het evenement op de Burg meer dan 1500 toeschouwers. Zij die geen ticket voor de tribune hadden konden het eveneens meevolgen langs de zijhekkens.

Niet enkel WO I, maar ook andere verschrikkingen uit WO II, het koloniale Congo, de Koude Oorlog, de Ierse kwestie, kindsoldaten en het Apartheidsregime werden onder de loep genomen tijdens dit concert. Visueel ondersteund door de projecties van oude beelden, de sublieme kaligrafie van Brody Neuenschwander.

En niet te vergeten de prachtige choreografische ballet / dans / tapdance scenes van de Gistelse Balletschool. De meisjes konden rekenen op een daverend applaus en sympathie ( in dit koude weer, op dit uur op blote voeten ).

Opnieuw ( zoals tijdens Ode aan de Last Post ) was er een muziekkorps uit Groot- Brittanïe aanwezig : The Grenadier Guards. Naast de muziekkorpsen zorgden Lies Vandewege ( zang / poëzie ), Richard Laird ( zang, gitaar en piano ), Tracy McRory ( viool en zang ) en Guido Smeyers (doedelzak )  ze met hun inbreng voor een memorabel twee uur durend visueel spektakel.

Het talrijke publiek werd met momenten, stil op hun stoelen in gedachten meegenomen, in deze niet fraaie geschiedenis. Ook beiaardier Frank Deleu ( bijna op pensioen ) zorgde voor intieme beiaardklanken tussenin en samen met bepaalde nummers. En ook Marnic Dehouck niet vergetend voor zijn visuele inbreng.

In zes gedeeltes werden we door Marc Mosar ingeleid met een korte beschrijving en de gespeelde nummers. De klaroenen van de Koninklijke Scoutsharmonie en de compositie ‘ Liberation and Commemoration ‘ openden de avond. “ … een slagboom van de oorlog ophalen met dans, muziek en kalligrafie, …”. “ Vrijheid geeft vele betekenissen,… ( ook een citaat hierover van A. Einstein kwam ter sprake ) “. “ … men dacht dat deze Oorlog kort zou duren, tegen Kerstmis 1914 thuis, het verliep anders,…”. “ … indien je alle schedels van gesneuvelden zou opstapelen, zou de Mont Blanc niet meer de hoogste berg zijn,… “. “ … sneuvelen in Vlaamse Velden, zonder te weten waarom, waarvoor,…”. Dit waren enkele van de uitspraken tijdens het voorwoord.

Tijdens een terugblik op de Eerste Wereldoorlog kwamen de nummers : ‘ A Tipperary Fantasy ‘, ‘ John Condon ‘, ‘ Forever I’m Dreaming Home ‘ en ‘ Hector the Hero ‘ aan bod. “ Joyeux Noël “, de film van Christian Carion, een aparte Kerstnacht die lang als fabeltje doorging maar pure realiteit was. De Schotse generaal Hector Archibald Mc Donald. Die 30.000 mensen op de been bracht toen ze hem discreet wilden begraven – “… A patriot-warrior, fearless of foe, Has fallen to rise no more…”, ( reden: duik even de geschiedenis in ).

Tijdens de geallieerden in de oorlog, zorgden The Band of the Grenadier Guards Brass Ensemble voor enkele gekende melodieën uit het cultureel erfgoed. ‘ Imperial March ‘, ‘ The Lord is my Shepperd ‘ en ‘ Past Time with Good Company ‘ ( a number that supported the kings through the years, even Jethro Tull played it ).

De lange weg naar vrede, ‘ Stabat Mater ‘, ‘ Leningrad ‘ van Billy Joël met een visueel pareltje van het ballet. Het verhaal van Billy en Victor. Victor verloor zijn vader in de Tweede wereldoorlog. Het verhaal van een clown,097-tn_IMG_2148 Victor Razinov. En ‘ Ripples ‘, het verhaal over diepe wonden en pijn ,.. en de moed. De roep om vrede. WO II, De conflicten in Afrika, Zuid-Amerika, en het verre Oosten. Nu ook tv in de huiskamers, leed en verschrikking, je kon er niet naast kijken.

Hoop op vrede, Na de eerste schitterende performance van dit gerenommeerd Gistels Ballet, vertolkten ze nu ook visueel met een sublieme choreografie106-tn_IMG_2192 de nummers, ‘ Baba Yetu ‘ ( uit de videogame -Civilization- van Grammy award winner Christopher Tin ) en ‘ Benidictus ‘ van K. Jenkins ( over Kosovo ). Koloniaal Congo, Mandela,… uit een nog niet zo ver verleden.

‘ Song of Freedom ‘ van Jan De Haan kregen we tijdens hulde en herdenking. “ … alle menschen werden brüder,… “, en het ballet met een choreografisch nummer118-tn_IMG_2218 met de Europese vlag. “ … hulde aan alle helden van de vrede,…”.

Enkele trofeeën werden aan de artiesten uitgereikt, op het eerste zicht leek het op een obus, maar het waren gouden kokers met Brugse zot.

Afgesloten werd met enkele nummers van The Guards en ‘ A Celtic Farewell ‘ door alle performers.176-tn_IMG_2357 “ … je mag het refrein meezingen “, zei Marc. “ … als vrij zijn is …, this last song as tribute to all the victims, war casualties, … a Celtic Farewell “.

Dit was een waardige afronding van een huldeconcert, sinds 2014 hebben we hulde gebracht aan al dat nutteloos bloedvergieten met diverse thema’s, de gruwel van ’14-’18 zo nooit vergetend, die op 11 november 1918 een einde kende.

Klinkende Kroegen – The Claeys-Connection –

tn_18-IMG_1731The Claeys-Connection, tn_2-IMG_1675 copy op het podium voor ’t Gezelleke, een vertrouwde stek voor heerlijke blues in het kader van Klinkende kroegen. Toch weer een grote opkomst voor vader Chris tn_4-IMG_1688 copy en zoons Sam tn_3-IMG_1684 copy en Michiel, tn_1-IMG_1657 copy… en Bart Denaghel. tn_5-IMG_1696 copy Twee uur blues stroomde weer door de Carmerstraat op woensdag 22 augustus 2018.

” Boom, Boom “.

En dit jaar had Chris nog een verrassing voor ons in petto. Een Canadese zangeres tn_7-IMG_1884 copy op het podium voor het nummer ” Walking the Dog “. Heerlijke stem, Selina Chiarelli, en ook in duet met Chris klonk dit prachtig. tn_8-IMG_1887 copy Twee stemmen oud en ruw, en jong en fris.

Met nog twee bissen, o.a. ” See You later Alligator “, namen ze afscheid. tn_6-IMG_1775 copy Nog één woensdag en editie 2018 van klinkende kroegen zit er weer op.

Tijdens klinkende kroegen is het altijd gezellig vertoeven in één van Brugges oudste stroaten. Geen druppeltje regen, een podium buiten, niet op elkaar geplakt binnen. Een buitenbar aanwezig, en zin in iets anders, ga binnen bestellen. Ook wc’s geen probleem. Wil je zitten er liggen enkele stoelen van stad Brugge op je te wachten. En wil je eens de sfeer van de nummers van o.a. : Jimmy Reed, Willy Deville, Albert Collins, Ray Charles, Al Green, ZZ Top, … of ouderwetse traditionals horen.

The Claeys-Connection, solo of in duet brengt je onmiddellijk in die sfeer van heerlijke blues nummers waarvoor het publiek komt. Tijdens ” Sweet Lovin’ thing ” kon Chris het niet laten, ” … jullie tot tranen toe doen bewegen,… “.

Eindigen deden ze met een nummer van Will Dixon uit 1954, maar bekend geworden door Muddy Waters. ” I Just Want to Make Love to You “.

Na meer dan twee uur was het nutteloos geworden, het roepen om een bis. Chris de mondharmonica in zijn zak, de gitaar op zijn steun en tijd om een ferme pint te pakken om zijn stem weer te smeren voor ergens anders, Sam vandaag rustig op zijn bas tokkelend, met precisie,ook een beetje vocals vandaag, want energie zal hij weer nodig hebben na W-fest voor een volgend groots Red Zebra concert. En Michiel, een echte blues drummer, volledig in de sfeer van die prachtige songs die al jaren klassiekers geworden zijn, zich volledig gevend borg ook zijn stokken op. Bart, de gitaar aan de kant, de bril op en een glas in de hand genoot nog, na dit schitterend optreden. Selina

die op het podium toonde dat ze aardig wat kon zingen  met ” Walking the Dog ” stond de rest van het optreden gezellig mee te zingen en te klappen, jammer ze mocht nog wel nog één nummer meer meegedaan hebben. Hopelijk komen we haar nog eens tegen ergens op een podium in Brugge, deze Canadese van Italiaanse origine.

” One Scotch, one Bourbon, one Beer “, bijna een slogan.

Parkpop Oostkamp – dag 2 –

De eerste beelden.

Er werd veel volk verwacht zondag 19 augustus in het Beukenpark, met publiekstrekker Gers Pardoel, en dat was te merken. Dank aan de mensen van ’t Boldershof 02-tn_IMG_0565  die me uit de nood hielpen met een probleem.

Een schitterende editie, werd afgesloten met een volzet festivalterrein, een unicum. Lady Gaga tribute,1-tn_IMG_0578 copy 2-tn_IMG_0754 copy afkomstig uit Milaan liet ons even genieten van een heerlijk showtje. Gers Pardoel 13-tn_IMG_0937 3-tn_IMG_0970 copy  weet hoe hij een publiek moet entertainen. Guga en zijn Gugaatjes 4-tn_IMG_1003 copy16-tn_IMG_1180 haalden weer alles uit hun box, een variatie van nummers, met zins- en tekst wijzigingen en zijn  stemmetjes. Les Truttes, 18-tn_IMG_1384 17-tn_IMG_1342 hun vierde Parkpop, soberder qua aankleding maar weer ongelooflijk sterk, en dit was te merken aan het enthousiasme van de duizenden aanwezigen.

Parkpop 2018 – Oostkamp –

tn_14-IMG_0285De eerste dag van Parkpop trok enorm veel volk voor de tribute bands ( al jaren traditie hier in het Beukenpark ), en twee groepen van eigen bodem : Fleddy Melculy en The Kids die zaterdag 18 augustus de affiche sierden. Vermoedelijk wordt het record van 15.000 bezoekers in 2017 dit jaar gebroken. Een gemoedelijke sfeer tijdens het optreden van Once, ietwat meer beweging tijdens het optreden van Hats off to Led Zeppelin. Het waren echter The Kids, old school punk van het eerste uur die de grote massa in beweging bracht. Na hen was het drummen om vooraan te geraken om te zien hoe Fleddy Melculy en zijn bende het vuur nog meer aan flakkerden. Van podium tot PA, stond het publiek bijeen / opeen, en zelfs verderop was het eveneens een grote drukte. We mogen nu al van een succeseditie spreken. De UK tribute band Black Eyed Peaz die had afgezegd werd vervangen door de uit Italïe afkomstige Back to the System ( System of a Doubt ). Een waardige vervanger zo bleek. Om 23.40 was het tijd voor de afsluiter Bizkit Park. Deze niet meer gezien, zo ook geen beelden.

Deze eerste dag kon onder een gezellig weertje zonder één spatje doorgaan, ook geen grote hitte wat ideaal was voor deze excellente dag.

Once,tn_03-IMG_9589 tn_02-IMG_9577

 

Hatts off to Led Zeppelin,tn_04-IMG_9664 tn_05-IMG_9804 tn_06-IMG_9889 copy

 

The Kids,tn_09-IMG_0128 copy tn_07-IMG_9999 tn_08-IMG_0123 tn_10-IMG_0136 copy  Fleddy Melculy,tn_11-IMG_0144 tn_12-IMG_0151 tn_13-IMG_0239  Back to the System,tn_15-IMG_0447 tn_16-IMG_0477

 

Nostalgie Beach Festival

Zaterdag 11 augustus 2018, afspraak voor de 5de editie van Nostalgie Beach Festival. Idealer weer voor een festival kon men zich niet wensen. Na de kleine hittegolfjes en enkele onweersdagen was het vandaag de ideale temperatuur om ten volle te genieten van klassiekers. Het festival terrein was reeds goed volgelopen voor de opener.

Het podium stond anders opgesteld, geen midden gang en geen VIP ruimte aan de nadars. Ook geen VIP bar, terras te zien. Wel de nodige sanitaire voorzieningen, kassa’s, bar en eettenten verspreid over het terrein. Nieuw dit jaar, geen discussie meer over een geldbedrag die nog op de kaart stond, deze konden gerecupereerd worden.

De eerste groep, tn_12-IMG_8112 niet aangekondigd door Walter of Coco Jr., de eerste nog niet aanwezig ( trad dit jaar zelf op met zijn Kreuners ) en Coco kon moeilijk zichzelf aankondigen. Radio Nostalgie introduceerde de groep en wat komen zou deze dag, … er werd afgeteld voor Coco Jr. Xl. Ambiancenummers, Engels- en Nederlandstalig wisselden elkaar af. Het publiek werd meteen meegezogen in de sfeer die gans het festival zou uitstralen. ( een gezellige mix van diverse muziekgenres, met o.a. : ‘ My Day will Come ‘, ‘ Het Licht blijft Aan ‘, ‘ Déclaration ‘, ‘ Out in the Streets ‘, … ).

Na deze geslaagde passage die het festivalpubliek enorm kon bekoren, er werd immers lustig meegezongen en gewuifd, werd Ozark Henry tn_54-IMG_8304aangekondigd. ( Veiligheid boven alles, nog enkele nadarhekkens verstevigd en even de Rode Zee op het terrein om extra kabels van de PA tot aan het podium te brengen ).

Door niemand minder dan Coco Jr. Men zou denken, wat doet Ozark hier op dit festival, maar zijn debuut lp dateert reeds van 1996, dus hij verdiend zijn plaats tussen al deze klassiekers uit de jaren ’70-’80 en ’90. Zelfs David Bowie himself vond dit de beste debuutplaat die hij ooit gehoord had. En Ozark Henry is tevens grondlegger van een modetrend, het blootvoets optreden ( France Gall terzijde gelaten en natuurlijk Sandy Shaw ). De eerste twee nummers nog met wit schoeisel aan maar even later verdwenen die naast de drum. Ozark in witte lange tenue schitterde en had het publiek vanaf de eerste tonen mee. Een uitstekende set, ( ‘ I’m Your Sacrifice ‘, ‘ We Can be Heroes ‘, ‘ This one’s is For You ‘,… ), die de fans en muziekliefhebbers bekoorde. Vol energie samen met zijn muzikanten vlogen zijn hits over het terrein. Zwaaiend, klappend en dansend veroverde hij de meer dan tienduizenden toeschouwers. Live, iets minder die nasale stem eigen aan hem, maar met dat heerlijk stemgeluid hadden we genoten van nu al klassiekers uit zijn repertoire.

Coco had voordien al gezegd dat de helft van het podium Belgisch was, want Vlaanderen, België heeft een resem goeie muzikanten.

“ Wat is de link tussen Ozark Henry en Alphaville ? “ vroeg Coco

aan het publiek. Alphaville refereert naar de SF film van Jean- Luc Godard en Ozarks naam is Piet Goddaer. Een aparte aankondiger voor deze Duitse groep tn_04-IMG_8364die in de jaren ’80 immens populair was in Europa en over gans de wereld met hun super hit ‘ Big in Japan ‘( 1984 ). Marian Gold, bijna 65 maar één brok energie. De gekende synth klanken en met magistrale stem van Marion, zwaarder en met baard leek hij net uit een opera weg gestapt, bonkte ‘ Big in Japan ‘nog als vanouds en dit was te merken aan de reacties uit het publiek. Een vrouwelijke bassiste ( Alexandra Merl ) die samen met de drum ( Jakob Kiersch ) het aanstekelijke ritme van Alphaville nog meer de hoogte in stuwde. En met de fijne snaaraanslagen van de gitarist (Dave Goodes ) en de synth klanken van de jonge Carsten Brocker, die geen minuut stilstond, zorgden ze voor een excellente en charismatische show. Dansbaar als vanouds, de oudere generatie beleefde hun tienerjaren, maar ook een jongere generatie ontdekte een groep om te volgen. Verleden jaar nog een nieuwe lp ( Strange Attractor ) en single uitgebracht.

Een leeg podium en bijna tijd voor Technotronic, Coco Jr. introduceerde eerst nog een genre ringgirl gewapend met een soort handbazooka. Een attractie van een sponsor. Witte t-shirts werden het publiek ingeschoten, goed voor een headphone, en één gouden die een I-pad waard was. In te ruilen aan de stand.

Even later na de aankondigingtn_44-IMG_8717 werd ‘ Pump Up the Jam ‘ door de speakers geblazen en zangeres Manuela Kamosi palmde het lege podium in. Een dans party werd ingezet onder het publiek. De song bijna dertig jaar oud deed ons terugkeren naar de discotheken waar ‘ Pump Up …’ letterlijk grijs gedraaid werd. Een New Beat nummer die gans de wereld veroverde. Even later vervoegde Eric Martin ( MC Eric ) Kimosi op het podium. En het New Beat , Hip hop feestje met pompende en dreunende beats vloeiden in elkaar over. Een halfuurtje terug in de tijd van o.a. ‘ Get Up, ‘ Move that Body ‘ en ‘ This Beat is Technotronic ‘. Beide amuseerden zich ook nog na al die jaren en lieten het publiek meebrullen.

10 CC die reeds op de eerste editie stond was dit jaar opnieuw van de partij.tn_19-IMG_8882 De roadie was intussen druk bezig op het podium. Coco Jr. kondigde opnieuw aan, “ …dit wordt mijn kortste aankondiging ooit …”.tn_01-IMG_8739 Zong enkele lijnen, en na twee zinnen aankondiging verscheen 10 CC op het podium. “ We have a slight little technical problem, give us a minute, we’ll get it fixed “ zei Graham Gouldman. En nog geen minuut later startten ze met ‘ The Wallstreet Shuffle ‘. Nog steeds die heerlijke samenzang van weleer en vandaag geen Mick Wilson ( cfr eerste editie Bredene ), maar Rick Fenn en synth speler Keith Hayman erbij. Een vollediger 10 CC voor deze eerste verjaardagseditie. En met jonge kracht Iain Hornal op gitaar, zang en percussie en natuurlijk ouwe getrouwe Paul Burgess op de drums kregen we een optreden om U tegen te zeggen. Een Britse groep die reeds 46 jaar de podia afschuimt over het ganse continent, zeventigers, eind zestigers maar wat een stemmen en muzikale streling voor het oor. In de verte hoorden we nog dat ‘ Life is a Minestrone ‘ geschreven werd nadat Eric Stewart iets op de radio hoorde. “ … one night we were driving home and a Dj ( thought so ) said something like life is a minestrone, so we wrote this number …”. ‘ Dreadlock Holliday ‘, ‘ I’am Not in Love ‘, … greatest hits waarom niet want hiervoor kwam het publiek. Of Paul Burgess nog vanachter zijn drum is gekomen om vooraan mee te zingen, geen idee. Indien zo, jammer maar gemist.