Hier waak ik – Janne Desmet en Villanella

Villanella & Janne Desmet

Zaterdag 23 januari 2016 gaf Janne Desmet een sterk staaltje solotoneel met de nodige humor gekruid. Het stuk “ Hier waak ik “ schitterde reeds op Theater aan zee, een verlenging kon niet uitblijven en Brugge mocht haar ook ontvangen in de Magdalenazaal. Gecoacht door Johan Petit en met de hulp van kunstenaar Bruno Herzele heeft Janne een grappig en confronterend stuk geschreven, met als rode draad, diefstal. Reeds in 2009 bleek dat dit jong talent veel in haar mars had.

Die avond, patrouilleerden een tweetal agenten in de foyer tussen de massa. Nauwlettend toekijkend op eventuele diefstallen. De zaal ging open en het publiek nam plaats, de twee agenten waren gevolgd en keken hier en daar nog even rond om dan plots te verdwijnen. tn_IMG_2562 Hun figurantenrol zat erop.

Janne vatte haar stuk aan vertellend tn_IMG_2564 over het rijden met haar auto langs de Brederostraat. “ Zijn er hier mensen van Antwerpen ? ”, vroeg ze. De commentaar liet niet lang op zich wachten, en was niet bijster positief. Ze had het over het regenweer, een getaande passant die ze bijna onder haar wielen had. “ Ja, de Brederostraat, t’s een beetje de Turkenstraat “. Plots gaat er tussen het publiek een gsm af, “ … klootzak, geef maar hier ”. En zij de zaal in om de gsm af te nemen, ze stopte hem in haar zak en zei nog : “ …de beste manier om er vanaf te zijn, hem eens goed tegen de grond gooien “. Gelach steeg op en de toon van de avond was gezet.tn_IMG_2565 tn_IMG_2570 Een bepaald moment heeft ze het over ‘Wowei ‘ ? Niemand kent het. “ Wu wei ( het niet-doen of loslaten ), dit is één van de grondbeginsels uit het Taoïsme ( een Taoïst probeert zich niet te verzetten tegen de loop der dingen, maar er spontaan en welbewust in mee te gaan ) “. “ Wu, … Winnie de Pooh is extreem Wu wei “. De manier hoe ze met het publiek omging tijdens haar verhaal, hen er bij betrekkend zorgde voor enorme hilariteit. tn_IMG_2574 De commentaar op de gepensioneerden. “ Constant met jezelf bezig, … lastig hé “. “ Zo voelde ik me dus na de inbraak, … me voortslepend, oud, geen reactie “. Even later had ze een jongeling vooraan in het oog. “ 15 ? ”, … euh is dat je moeder naast je ? “. Een momentje later wisten we waar ze naar toe ging. “ … al je ouders eens aan geklaagd ? “. “ Moet je doen “… … Ook leerkrachten waren niet veilig. En steeds vroeg ze of er mensen in de zaal zaten, die zich in het stuk herkenden en hun hand wilden opsteken. Dit alles bracht haar naar sporters, voetballers. “ E. Hazard, A. Witsel, …zijn januari kinderen, succes,… December kinderen zijn losers. Ik ben een decemberkind “. “ Mijn ouders zijn hiervoor verantwoordelijk .” Ze kon hen een proces aandoen. “ Zij zijn verantwoordelijk voor mijn gebreken “. Toont iemand op de knipsels die aan het bord hangen. “ … ja daar moest je niet zitten, ik had het nog gezegd “. “ Je moest maar vroeger binnenkomen “. Schuin rechts van het podium kon je bepaalde knipsels niet zien. tn_IMG_2587

Over haar moeder en Louis Neefs , zij was een enorme fan. Haar meer dan favoriete zanger. Ze wou dat haar dochter een reïncarnatie was van hem ( geboren worden op zijn sterfte dag ). Ze legt het uit met het nummer : “ Oh ,oh Ik heb Zorgen “. Drie dagen duwen persen en zingen op dit nummer. Niet willen, … en oeps, de 23 ste ( Louis gestorven op de 25ste ) uitgekomen. Rap-rap-rap. “ Elektriciteit in mijn kop,… iets verkeerd,… dyslexie,tn_IMG_2576 dyscalculie ( kan niet rekenen ), en een beetje ADHD ? “Wat wil je als je niet geaard bent …”. Het gelach en geklap in de zaal is enorm met al deze uitlatingen en de vingers die opgestoken worden. Een huis kopen, ze vergelijkt Hoboken ( Antwerpen ) met St. Andries ( Brugge ). “ In Hoboken is het veel goedkoper “. Ze had al vrij jong een huis gekocht. “ Iemand in de zaal die al op jonge leeftijd een huis gekocht heeft ? “. Een hand gaat de lucht in. “ Ja, ik bij Monopoly “. Geschaterlach in de zaal. … …bang voor inbrekers in het huis, het nadoen van een hond … …. Het besluit om een toneelstuk te schrijven over diefstal. “ Met acteurs, geen monoloog, wie wil er nu voor 4 uur op één en hetzelfde gezicht kijken. Het schrijven vanuit het oog van de inbreker “. De fototentoonstelling, zij tussen twee bodybuilders. Ja, naaktfoto’s  ,maar niet erotisch of kunstzinnig. Een getrouwe weergave, met alle gebreken. Haar foto, naakt vanop haar rug, zich bukkend in de keuken om iets op te rapen.

De vraag richting publiek :tn_IMG_2578 “ Wie heeft er hier al eens iets gepikt ? “. Eén vinger, zei : “ Bijna niemand, dat kan niet, statisch onmogelijk “. Start dan maar een verhaal, open voor discussie over de supermarkt en het zich vergissen. “ Die pak cola of water die je vergeet onderaan de kar. Het wegen van groente en fruit, ticketje erop en er nadien nog iets bijdoen. Een stylo van het werk meenemen “.  tn_IMG_2581Het verhaal van de Berlingo  “ Met zo’n auto, zeker ook geen Polo, wil je niet mee gezien worden dus parkeer je hem een heel eind verder dan waar je moet zijn “. In het publiek zit er toch wel een zekere Ann die een Berlingo heeft, en indien ze mag kiezen voor iets anders toch de Berlingo of dan nog wel dat andere merk kiest. ”Zo iemand heb ik nog nooit in het publiek gehad “. Het gelach zwol weer aan.tn_IMG_2591 tn_IMG_2592 tn_IMG_2597

Naar de school , wat aandoen ? “ Leraarskleren zijn a-seksuele pakjes “. Dit naar aanleiding om op een school contact te nemen met allochtonen. Te praten over hun meningen, ervaringen. Zich een beeld kunnen vormen over diefstal. En een ideale manier om haar toneelstuk in elkaar te stoppen.

Ze doet enkele leerlingen van de klas na. ( o.a. een slungelachtig type die over zijn stoel hangt en van rock and roll houdt ).tn_IMG_2594 tn_IMG_2596 Tevens het nadoen van gedragscode, spreektaal de accenten ( schitterend ). Je ziet dat ze in nauw contact geweest is met deze mensen. tn_IMG_2599 tn_IMG_2615Het stuk eindigt na een grote twee en een half uur. ( Verkeerde affichering aan de ingang : 100 ‘ ). Hierdoor verlieten na iets meer dan anderhalf uur enkelen de zaal. Zij verwondert en vraagt wat er gaande is. “ We moeten onze laatste trein halen “. Even nadien aan de andere kant van de zaal nog een paar. Nu commentaar van Jeanette, “ … ja ga allemaal maar naar huis, lachend.”. Ze eindigt het stuk met het rijden door de Brederostraat, de regen de passant met een bananendoos onder zijn arm die naar haar knikt. Zij herkent het gezicht. Na anderhalf jaar ziet ze eindelijk het gezicht van haar inbreker. tn_IMG_2616 tn_IMG_2617

De inbraak die alles in gang gezet had : zij was boven, haar vriend in de tuin, een boek lezend over zen of zoiets. Hij ziet plots iemand in de living, zwaait maar deze zwaait niet terug maar neemt de laptop mee, zit in de handtas, hij beseft plots dat het een inbreker is, ( hem achterna zitten zit er niet in, zit in een zen toestand ) deze verdwijnt, was een donkerachtig type.

Vanaf haar zestiende jaar werd ze geconfronteerd met diefstal : Tekst uit Jannes theaterstuk –“ Bij ons thuis was er een alternatieve volgorde van de tien geboden. Op één-Vader, moeder zult hij eren twee –durft van uw leven niet te stelen of te bedriegen drie – en oh wee als ge tracht te liegen.

Ik ben zestien als mijn fiets gestolen wordt. Er zullen er nog vijf volgen. Ik ben zeventien als ik voor het eerst een diefstal verijdel. Er zullen nog vier verijdelingen volgen. Ik ben 21 als mijn eerste wagen wordt gestolen en daarbij nog mijn eerste sjakos. Er zullen er nog drie volgen. Gestolen sjakosjen dan.

Ik ben 31 als er voor het eerst in mijn huis wordt ingebroken terwijl ik boven in mijn kamer zit. De weken daarna loop ik over straat met mijn sjakos tegen mijn lijf geplakt. Contoleer ik drie keer per dag mijn deurslot, hamer ik mijn ramen dicht en koop een derde ketting voor mijn fiets. Ik loop in mijn stad en ik ben bang. Ik loop in mijn stad en zie het overal bij iedereen gebeuren. Ik loop in mijn stad en bereid me voor op de volgende diefstal. Ik loop in mijn stad en kijk constant achterom. Ik loop in mijn stad en beslis, hier moet ik een voorstelling over maken “.

Op haar éénendertigste wordt er ingebroken in haar huis zelfs met het achterdoen van een hond. Dit is de aanleiding voor het stuk” Hier waak ik “, met diefstal als rode draad. Dieven, racisme en vooroordelen. Jeugdherinneringen, de school ( het verschil tussen ASO – de beste opleiding-, TSO en BSO, de gebreken, de elektriek in haar kop. Alles is zeer herkenbaar.  tn_IMG_2619 tn_IMG_2624 tn_IMG_2620 tn_IMG_2625 tn_IMG_2626 tn_IMG_2628 tn_IMG_2632 MAZ : de derde voorstelling van de herneming. Nog tot eind april een zestiental vertoningen verspreid over de Vlaamse zalen.  tn_IMG_2634

Waterdragers-Het Zuidelijk Toneel- Brugge

“ Waterdragers “,

67ab8241-109c-4634-b32d-f983b752462e

Foto : Het Zuidelijk Toneel

een toneelstuk met als onderwerp : administratie, ambtenarij. Wie iets verwachtte in de trend van ‘ de collegas ‘ ( met o.a. : Marc Van Eeghem,… ), gebaseerd op de alom gekende tv reeks, of de spitsvondigheden op kantoor van ‘ Blam ‘, kwam bedrogen uit. “ Waterdragers “ bekijkt het gegeven vanuit een totaal andere hoek.
De voorstelling vond plaats dinsdag 19 januari 2016 in de Biekorf. Ietwat later gestart (-: , maar ja, het gaat immers over ambtenarij. De acteurs stonden nog gezellig samen te praten met een glas wijn in de hand toen het publiek de zaal binnenkwam. Het decor waar ze tussen stonden was vrij sober, een verhoogd podium geflankeerd met links en rechts enkele stoelen. Tussenin een tafeltje aan weerszijden met links enkele flessen water en koffiekopjes, rechts flessen wijn. tn_IMG_2549   Het stuk startte met een korte uiteenzetting door één van de acteurs ( bril op ! ). Hij legde het verschil uit qua benamingen en tijdsduur , o.a : wij spreken over schepenen, in Nederland noemen ze dit wethouders. Bij ons om de zes jaar verkiezing, in Nederland om de vier jaar,… Ook de verkiezing van de burgemeester gebeurt op een andere manier. “ … voor de rest is alles hetzelfde zoals bij jullie…” eindigde hij. De bril werd afgezet en hij vervoegde zich met de drie andere acteurs op het podium.
We bevinden ons in een huis, bewoond door drie mensen, en er moeten verbeteringen, herstellingen gebeuren. Het dak, het druppelt binnen, de keuken, formaat te klein,… Maar wat is het belangrijkst ? Er wordt geruzied onderling, en een externe ( soort adviseur ) wordt aangesteld. Hij moet voor een oplossing zorgen of toch ten minste na het aanhoren en bekijken tot een compromis komen.
Bij momenten richtten de spelers zich naar het publiek en spreken Marcel Osterop aan ( deze heeft plaatsgenomen tussen de toeschouwers ). De regisseur die een drietal maanden heeft gewerkt bij een gemeentedienst in Eindhoven. We krijgen zeer leuke interactie tussen regisseur en spelers. Apart, want hij heeft zwijgplicht, maar hij heeft het stuk geschreven. Zij zijn spelers, figuranten die zijn woorden gebruiken. Geen echte mensen, ze bestaan slechts op papier, dus … zij hebben geen zwijgplicht. Zodoende kunnen ze alles zeggen en niet verantwoordelijk gesteld worden voor de uitlatingen. Bij hen kan er niet op de vingers getikt worden, echt een ideale manier om iets aan te klagen.
Het stuk werd in twee delen gesplitst, de uiteenzettingen en verwikkelingen op politiek gemeentelijk vlak en de heisa tussen de bewoners in het huis.

Waterdragers 3-vlnr  Dennis  Coenen-Carola Arons-Michiel Nooter - fotograaf Phile Deprez - kopie

Foto : Het Zuidelijk Toneel

Veranderende belichting en een geluid uit de boxen waren het teken van de speloverschakelingen. De heftige knal van een lamp was niet voorzien ! Zoals beschreven in het programmablaadje : het tumult van het stadhuis, de vergaderingen, het samenspannen, de eenling,… en de ambtenaar werkt verder om burgemeester en inwoners van de stad te dienen. Dit alles met het oog op een transparanter beleid naar de buitenwereld toe. Communicatie en miscommunicatie, realisaties soms onbegrijpelijk, andere keren wordt er iets moois gecreëerd.
Zoals gezegd bij de aanvang zijn de gelijkenissen tussen Nederland en België ,niet zo verschillend. Er werd lustig gezinspeeld op de werking van het ambtelijk apparaat. Wethouders en Raadkamer, externe adviseurs. Wie is baas, bezuinigingen, verhuringen en uitbestedingen. Positie, hiërarchie en verantwoordelijkheid. De eerlijkheid, het samenwerken, de druk om te presteren, doelstellingen, matrix en positioneringsgesprekken. Incapabel zijn, partijen tegen elkaar opzetten, een eigen mening hebben. Dit alles zeer herkenbaar voor mensen die er werken, maar toch wordt dit alles aan de kaak gesteld op een anonieme manier.
Tijdens het spel zeer leuke uitlatingen, vergelijkingen en commentaar richting regisseur. De kaasschaafmethode, hier en daar een beetje eraf, niemand verantwoordelijk. “ Het zijn niet mijn woorden, het zijn die van hem. Ik heb het geschreven, ik speel niet mee, anders wordt het te ingewikkeld. Jullie zijn personages, ik heb het zo geschreven “. “ Kan je me volgen Marcel, kon je het niet simpeler schrijven ? “.  tn_IMG_2547     tn_IMG_2540  Ook het podium speelt een rol, waar de macht ligt of wie de bovenhand heeft,… Het podium kantelt naar links, naar rechts, naar voor en naar achter via een ingenieus systeem. Wat zich afspeelt in het huis tussen de drie inwoners, bijgestaan door een luisterend oor ( de externe ) staat symbolisch voor de werkvloer van de ambtenaar. De beslissingen die genomen worden, wie er de baas is, het opereren op eigen houtje. Er onderdoor gaan en niet meer kunnen functioneren of weten wat te doen. ( Jasmijn die terugkomt op het podium, emotioneel gebroken, stress ).

Waterdragers 1- Carola Arons -  fotograaf Phile Deprez - kopie

Foto : Het Zuidelijk Toneel

Een aparte visie op de ambtenarij of ambetanttenarij. De lange termijnvisie, zoals op scene gezegd werd, Jasmijn : “ Mijn vader wil een scene “. Iets tastbaars verwezenlijken, een indruk nalaten op de buitenwereld, dit kan van alles zijn. Denk in Brugge aan beslissingen van het stadsbestuur, de vernieuwing van het Zand,… En op bepaalde momenten kan een onafhankelijke soms iets meer.
Het stuk eindigt met de uitspraken : Politiek afhankelijk gemaakt van de onderbuik van de kiezer, de bevolking enkel nog gevoelig voor de buitenkant, verantwoordelijkheid van de stad. Fouten richting media en pers. Woorden die soms in de mond gelegd worden, de metafoor, wethouder – ambtenaar ruzie over het stuk. Een slotconclusie.

Waterdragers 2-vlnr Carola  Arons-Dennis Coenen-Michiel Nooter-Juul Vrijdag - fotograaf Phile Deprez -  kopie

Foto : Het Zuidelijk toneel

Alle spelers van het podium en terug samen rond de stoelen nippend van een glas wijn. Bij de start de vraag : “…waarom heb ik al een halve fles wijn binnen…”, Marcel zei dat enkele glazen wijn een opener gesprek zou geven, gemakkelijker zou zijn.
( Waterdragers staan voor : het kleine radarwerk dat werkt voor de overheid )    tn_IMG_2546

 

tn_IMG_2544  tn_IMG_2543  tn_IMG_2539

HetZuidelijkToneel_Mark-Engelen_022-1393x2000

Foto : Het Zuidelijk Toneel

Regie : Teunkie van der Sluijs
Concept : Marcel Osterop ( tekst ) en Matthijs Rümke
Acteurs : Carola Arons – Jasmijn –
Dennis Coenen – de keukenman –
Michiel Nooter – de bemiddelaar –
Juul Vrijdag – de tweekamerdame –
Marcel Osterop -spelend vanuit het publiek –                                                                                        –  tn_IMG_2561   tn_IMG_2558tn_IMG_2559tn_IMG_2556tn_IMG_2557tn_IMG_2555tn_IMG_2554tn_IMG_2553tn_IMG_2551

 

Les Costumés de Venice

Zaterdag 17 en zondag 18 januari 2016 was de Brugse binnenstad het decor voor ‘ Les Costumés de Venice ‘. Een vijftigtal figuranten flaneerden door de straten in kleurrijke kostuums, de typische carnaval kledij die we kennen van het Venetiaans carnaval. Brugge, het Venetië van het Noorden was zo een stukje Italiaans getint, met dank aan de vzw Hoteliers die dit aanboden. Enkel onze bootjes op de reitjes hadden geen gedaanteverwisseling ondergaan ( geen gondels ). Deze Franse theatergroep kon op veel bijval genieten van de toeristen, Bruggelingen en aangelanden. De massa genoot van de pracht en nam naar hartenlust foto’s, video opnames, en selfie’s. Het Middeleeuws uitzicht van Brugge was een welgekomen decor om deze bonte groep op beeld te zetten.   tn_IMG_1656

Les Costumés poseerden her en der voor het talrijke publiek op het binnenplein van het Gruuthuse, om hun tocht vervolgens verder te zetten langs de Dijver. Iedereen probeerde om toch maar dat ideale beeld te nemen in deze kleine mierenhoop van mensen en Costumés.  tn_IMG_1714

Zelfs vanuit de bootjes werden de toestellen op dit apart tafereel gericht. Auto’s en koetsen vervolgden stapsvoets hun weg tussen het volk, die enkel oog had voor het kleurige ensemble in hun prachtige toiletten.  tn_IMG_1825

Ook de Rozenhoedkaai bood een aangenaam decor, een typisch Brugs beeld, al tal van keren gefotografeerd, maar nu met een extraatje. Niets was hen teveel om diverse poses aan te nemen en nu en dan werd er zelfs een stukje theater/acting aan toegevoegd.

Het was even wachten voor ze de Burg bereikten. Van de Vismarkt door het smalle straatje, bijna opstopping, naar de eerste grote stop op de Burg. Sommige passanten keken even verwonderd op naar deze kleurrijke figuren die voorbij flaneerden en hun pad kruisten.  tn_IMG_1832

 

Uiteindelijk waren allen op de burg neergestreken. Hier verspreidde de groep zich rond portalen en gebouwen. De eerste grote fotosessie waar veel tijd werd uitgetrokken om te poseren, solo of met toeristen samen.  De tweede grote stop was gepland op de Markt, om dan langs diverse straten, pleintjes terug naar de Katelijnestraat te keren.  tn_IMG_1948

tn_IMG_1950Zaterdag was het ietwat wisselvallig maar zondag was het een aangename dag met een zonnetje die voor licht en een redelijk aangename temperatuur zorgde.