Dubbel Geboekt – Brugge –

 

Woensdag 29 november 2017 stond er een dubbele boeking op het podium van de Brugse stadsschouwburg. In de programmatie het Brussels Jazz Orchestra, een gerenommeerd orkest dat al meer dan 20 jaar bestaat en al diverse keren in de prijzen gevallen. Daarnaast het tweetal van de Frivole Framboos, grootmeesters in de muziek mengelarij en niet verlegen voor een komische noot / act tussenin.

Het BJO opende deze avond,

met o.a. een sax solo. Frank Vaganée stelde zijn band voor en kondigde het ander gezelschap aan.

Een vlucht van het podium van de trombonespeler, net een loopwedstrijd of zo. Een pianowissel werd doorgevoerd en de Frivole Framboos startte met het verhaal van Peter en de Wolf. Het klassieke werk van Prokofjev. Hilariteit alom, de hoofdpersonages, het omschakelen van klassiek en jazz. Een telefoon rinkelde, we zaten in de tweede wereldoorlog, … een bunkerlied, het Heidi en Erica lied. Doorheen de gespeelde muziek werden wielerkoers fragmenten ingebouwd.

Muzikaal gebracht.

Het genre van het BJO, en de Frivole Framboos. Zeer verschillend, IMG_2791een boek, ‘ Jazz voor Dummies ‘ werd er bijgehaald.

Apart was ook het deel over de ecologische voetafdruk,

de groene stroom.

Het BJO moest zeker niet onderdoen

voor het gegoochel van de Framboos, integendeel.

Anderhalf uur werden we geëntertaind, het was te kort, dit mocht nog wel even geduurd hebben. Maar de finale

waarmee afgesloten werd was de moeite. Een overdonderend applaus voor beide grootmeesters in hun genre viel hen te beurt.

Volledig verslag volgt.

Camus – Arsenaal / Lazarus –

 

Dinsdagavond 28 november, om 19.15 uur, kon men een inleiding meepikken in de foyer over het stuk ‘ Camus ‘ van Arsenaal / Lazarus. Sara Eisa, dramaturge gaf een korte interessante inkijk. Voor zij die niet aanwezig waren, Charlotte Vandermeersch vaste actrice bij het gezelschap werd hier vervangen door Lien Thys. Een laatstejaars studente aan het RITZ. ( stage ).

We werden voor twee uur ondergedompeld in het leven van de schrijver Albert Camus, die stierf in een tragisch auto ongeluk.IMG_2584 Via monologen ( brieven ), videoprojektie en fragmenten uit zijn toneelstukken werd een prachtig beeld geschetst van deze Franse auteur.

Gekruid met muziek, dans, discussies met geestige opmerkingen en komische noten zorgden voor een vertoning die van het podium straalde.

Het beerfragment IMG_2607en het slipfragment,

twee van de lange monologen zorgden voor  gelach in het publiek, een soort verpozing in dit filosofisch stuk.

Lien Thys, IMG_2634nog onbekend, schitterde.

Allen kregen een terecht staande ovatie en de acteurs moesten meermaals

deze in ontvangst komen nemen.

Volledig verslag volgt.

Special Request Günther Neefs – Brugge –

IMG_2514Zondagmiddag 26 november 2017, een speciale show in het Nostalgiekader.

De setlist van Gunther was opgebouwd met verzoeknummers van zijn publiek en mede artiesten. Met diverse schermprojecties en videobeelden, een origineel concept.

Engelse Soul, swing nummers en enkele Nederlandstalige songs, zelfs één Franstalige klassieker.

Een zeer geslaagde namiddag showIMG_2570 in de Brugse Stadsschouwburg.

Volledig verslag volgt.

 

Hideaway – 30 years –

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Deze diashow vereist JavaScript.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bovenaan extra sfeer beelden van deze aangename avond.

Vrijdag 17 november 2017, Hideaway op het podium in Beernem, niet in De Kleine Beer maar in de feestzaal van het psychiatrisch centrum St. Amandus.IMG_1248bis Een aparte plaats, maar dit complex had een connectie met de frontzanger. Ooit stagiair, halfjaren tachtig in de ontwenningskliniek te Pittem. Deze mensen en anderen met allerhande aanpassingsproblemen in de maatschappij nooit vergeten. En zijn toenmalige baas in Pittem, nu vooral gekend als programmator van diverse Blues evenementen  ( Franky Vandeginste )IMG_1259 kondigde hen aan. Een succesvolle avond met bijna 400 aanwezigen genoten van een zeer hoogstaande set van onze Belgische trots in de Blues middens.Collage

Ralph,IMG_1614 Eric,IMG_1718 Geeraard,IMG_1757 Patrick,IMG_1495 JohanIMG_1286 en Jean MarieIMG_1630 hadden reeds vanaf de eerste minuten de sfeer gezet. Het was ook de dag van de release van hun cd / dvd opgenomen in de AB naar aanleiding van hun dertig jarige bestaan.IMG_1652

Begin deze maand ( zat. 4 nov. – 14.44 ). draaide Radio 1 hun nummer “ Never Been Rocked “ in het programma Allez Allez. Een voorproefje voor zij die hen nog niet echt kennen en een idee hoe deze doorwinterde Vlaamse muzikanten de Blues beheersen. Ietwat zoeken om er te geraken in deze feestzaal ( er voorbij rijden maar ergens te velde aangebeld en de goeie richting gewezen, GPS niet altijd correct ), maar toch mooi op tijd om hen tijdens deze CD / DVD voorstelling te zien schitteren. Franky ( leraar, opvoeder en Blues programmator ) IMG_1258stelde hen voor met een anekdote : “ Ietwat 35 jaar geleden werkte er bij mij in Pittem een stagiair, leerde net gitaar en kon een beetje spelen. Hij wilde een groepje oprichten,… en nu 30 jaar later staat hij hier op het podium van mijn werkplaats “.

Net voor ze hun set aanvatten riep Ralph nog om geen drank mee te nemen in de zaal, “ …. anders mag je maandag vroeg hier helpen mee opkuisen, want het loopt hier af en het kan een smeerboeltje worden …”. En met “ Breaking Up the House “ werd de toon gezet voor een wervelend optreden. IMG_1272Tijdens het eerste gedeelte kregen we een aantal nummers uit hun eerste Cd, “ Bo’s Stew “ ( … nog ééntje van de eerste cd had R. gezegd, je kunt ze misschien nog op de rommelmarkt vinden …), “ My Blues “ en “ Driving Down the House “. Tegenwoordig hebben deze nummers nog meer aan kracht gewonnen, net als met rode wijn, hoe ouder hoe beter. Ralph’s stem schitterde en muzikaal speelden allen op een zeer hoog niveau. Ingespeeld op elkaar, afwisselende solo’s tijdens het samenspel gaven nog eens een extra cachet aan, mag men zeggen virtuositeit van deze groep. “ When Rita Leaves “, nog steeds mijn favoriet, met prachtige gevoelige  bluesy stemIMG_1688 gezongen en met een heerlijke accordeon solo. Patrick had even zijn andere toetsen links laten liggen. We naderden het einde van de eerste set, Ralph had het nog even over hun eerste repetitie in ’t Sloeberke te Koolskamp op 16 augustus 1986, 31 jaar en 3 maanden geleden, “  Calling Home “. “ Nog twee nrs. en ton ist pauze “. “ Going Back to Louisiana “, en Ralph stelt de band leden voor. “ In de pauze, … veel drinken “. En met Mike Hendersons nr., “ Wouldn’t Lay My Guitar Down “ eindigden ze het eerste gedeelte. Jean Marie, de gitaar alom aanwezig met al zijn variaties.  IMG_1632

“ Week-End “, opende het tweede gedeelte, “ … nog ééntje uit de eerste cd, ik werkte toen nog vele weekends,…”. Gevolgd door een nummer ergens in Canada geschreven, “ Bud’s Blues “. Vreemd, vooraan een redelijk open ruimte maar iedereen bleef op zijn stoelen geplakt. En we hadden al genoeg dansbare nummers gekregen. Ander publiek of wat, geen idee. Een zittend concert en we blijven mee wiegen op onze stoel. Dit pas zitten denken of Ralph zei : “…vroeger stonden er hier stoelen tot vooraan het podium, we hebben enkele rijen uitgebroken zodat jullie kunnen dansen “.

“ Members Only “, “ …t’is ne slow …”. Gevolgd door “ Never Been Rocked Enough “ van Delbert Mc Clinton en “ Rock It Up “ ( ? ). Na Ralphs kleine push werd er lustig gedanst vooraan. Tussendoor een geestige anekdote : “ Wij waren ooit te gast op ‘ Tien om te Zien ‘, het was ons eerste televisie ervaring en we hebben ons kostelijk geamuseerd. Ze trokken 1 uur uit voor ons, en we kregen zelfs een choreograaf mee op het podium. Maar wij wilden live zingen. Ook onze toenmalige bassist Vincent Pierins. Dit hadden ze nog nooit meegemaakt, iemand die live wilde zingen. De regisseur liet ons doen en zei “ lucky shot, nog eens …?” en een kwartiertje later was alles in orde. Wij wilden ons ding doen zoals op onze café optredens. Dit was de periode toen ‘ Hé lekker beest ‘ op 1 stond, Jimmy Frey in de gang lag ( hij had kanker ), De Kreuners in ruzie lagen en wij deelden de kleedkamer met Luc Steeno en zijn danseressen. Hilariteit in de zaal en “ Sweet Baby “ zorgde voor nog enkel dansenden meer. Even later een leuk nummer, Geeraard over zijn buik tastend, krampen ?, neen wees naar zijn navel, de nodige reacties in de zaal volgden tijdens “ Belly Button Blues “. “ “… en nu spelen we ons allereerste nummer ooit opgenomen. Oei, oei, ons tweede “. Een groot deel van de nummers hebben we zelf geschreven, maar we spelen ook covers ( Lelijk woord : cover ). Een nummer van Guy Forsyth, “ Long Long Time “. Vele nrs. hebben ze zich eigen gemaakt, arrangement met de typische Hammondklanken, percussie en sax. IMG_1617Toch een handelsmerk van Hideaway. “ En nu ons allereerste opgenomen nummer, Edison gebruikte het ook om het geluid van één van zijn uitvindingen te testen. Kende toen enkel dat kinderliedje. “ Mary Got a Little Lamb “, een nummer dat op diverse set lists van Blues grootheden staat of stond. Tempovol, volwassen en met een subliem uitgesponnen bas solo,IMG_1750 en afsluitend met bonkende ritmische drumsolo.IMG_1653 IMG_1678 copyDe armen / handen gingen de lucht in. We naderden het einde van een magnifiek optreden. “ Raise the Roof “. De Hammondklanken verstevigden dit up tempo nummer nog meer. En gans de zaal hielp om het plafond op te tillen naar een ongekende hoogte.IMG_1770 “ Nu kun je tenminste zeggen dat je in een psychiatrisch centrum bent geweest en je echt zot kon doen “. Uit de cd ‘ Unable to Label ‘, “ We’re having a Party “. Had iedereen bedankt, de vrienden, de vrienden van nu, van vroeger en weleer.

Iedereen had genoten van dit concert, a gig you never forget, heerlijk samenspel, blues die soms door merg en been ging, sfeervol gevoelige nummers met solo’s om U tegen te zeggen. En nogmaals Ralph, zo’n stem, dat timbre, enkel nog optreden met een verkoudheid. Blues Americano tout court.

More, more, more, … dit was zeker te verwachten, sommige bandleden hadden zelfs nog zin om een derde set list aan te vangen. Maar dit was een concert, geen ballroom optreden of remember RVHG en Roland die je soms van het podium moet sleuren of de stekker uit trekken. That is what you get when you have fun.IMG_1796 En dit is ook de reden na al die jaren, het spelplezier, zich amuseren op het podium, de klokken stilzetten en we zien wel.

Ralph : “ Nog een meezingertje  , de mensen horen dit graag en zingen altijd mee, “ Mustang Sally “.  En nog een tweede bis ( ook uit de eerste cd “ Mean Machine “. En ze kregen er niet genoeg van, “ Hideaway “, met vele fragmenten, uitgesponnen  met het o.a. het opzwepende ‘Peter Gunn theme ‘ van Mancini.

Stelt nogmaals zijn companen voor en bedankt nog eens allen om aanwezig te zijn.

Ook veel dank aan de klankman die dit ook in de AB deed, Bruno Van Reeth ( veronderstel ik ? ).

De after drink kon beginnen voor zij die nog eens met de bandleden wilden samen vertoeven in een gemoedelijke vriendensfeer.

Ook een ideaal moment om de nieuwe cd met extra dvd schijfje

te laten signeren. Op diverse plaatsen te koop in Brugge.

Storms expo – Blankenberge –

IMG_0852Na vijf jaar sluiten vandaag om 17.00 uur ( zondag 12 november 2017 / 10.00 – 17.00 ) onherroepelijk de deuren van deze expo te Blankenberge. Velen hebben dit in al die jaren bezocht.

De expo illustreerde op zeer verstaanbare wijze hoe stormen en natuurrampen ontstaan. Orkanen, overstromingen, windhozen, elektriciteit in de lucht. Dit alles op een zeer educatieve wijze, met behulp van videoscreening, interactieve touchscreens, maquettes, diorama’s en de nodige borden die je een volledig inzicht geven ( gaven ) hoe de natuur in elkaar zit en je ze niet kunt tegenhouden. Enkele interactieve quizzen voor groot en klein werden met veel plezier geraadpleegd. De storm en orkaan simulator heeft divers kapsels vernield, maar met de green screen foto shoot dacht je hierna niet meer aan, want je had een leuk dagje gehad en een aandenken ( mits betaling ) om eens weerman of weervrouw te zijn.

Stormen, overstromingen,…enkel erop voorzien zijn en dan nog. Alles werd door Francis Vandendorpe  en zijn medewerkers opgebouwd. Na enkele jaren van min of meer leegstand trok de Blankenbergse pier weer veel volk. Meer dan 250.000 mensen, zelfs speciale rondleidingen voor scholen en groepen. Ook de organisator had de gevolgen ondervonden van de diverse natuurkrachten ( cfr. Zandsculptuur te Zeebrugge ).

De tentoonstelling was opgebouwd in diverse ruimtes, sommige vroeger nooit toegankelijk voor het gewone publiek. Denk maar aan de filmzaal, 5 meter onder zeeniveau, waar er twee vertoningen getoond werden geprojecteerd over de natuurkrachten.

Deze avontuurlijke ontdekking die je kon voelen en horen is niet meer na vandaag. Dit is de laatste kans om nog eens onder te duiken in het wereldje van de mooie, onvoorspelbare natuur met al zijn krachten.

Enkel de facebook pagina en www.storms.eu zullen nog getuigen van deze expo in een uniek bouwwerk enig aan de kust. Een restant van de Belle Epoque.

 

 

 

 

 

 

Red Zebra – Beernem –

IMG_0636 copy

Deze diashow vereist JavaScript.

IMG_0790

Deze diashow vereist JavaScript.

Zaterdag 4 november 2017, ze hadden er 6 jaar op gewacht. Maar vanavond stonden ze hier in de O.C. De Kleine beer te Beernem. Een organisatie van ‘ Uitlaat ‘. Red Zebra was herenigd, alle perikelen uit het verleden bijgelegd, maar in een nieuwe bezetting. Mede oprichter Peter Slabbinck,

bassist Sam Claeys

en gitarist Chris De Neve ( beide sinds 2004 ),

maar zonder gitarist Geert Maertens en drummer Johan Isselee ( de medeoprichters uit 1978 ). Het zag er in april tijdens ‘ Brugotta ‘ in de Brugse stadsschouwburg mooi uit. De reünie ( Jan D’hondt reeds gestopt in 1981 ) van deze cultgroep. Maar enkele maanden geleden wegens diverse redenen besloten Geert en Johan te stoppen. Wat nu, na enige tijd zoeken en overwegen kon Red Zebra een nieuw hoofdstuk aan hun bijna 40 jarige carrière toevoegen. Gitarist Frits Standaert

en drummer Kurt De Waele werden binnengehaald.

De sound van Red Zebra kon verder leven, want op 10 november staan ze sinds hun ontstaan voor de allereerste maal op het podium in Parijs. Keulen, Rome en Napels lonken, na nog een optreden in Leuven en Antwerpen. Dit alles met een hoogtepunt volgende zomer op W-Fest. Een festival die zich toespitst op Punk en New Wave bands die furore maakten in de hoogtedagen van de jaren zeventig en tachtig. Noteer maar in de agenda, ‘ Amougies ‘ – Kluisbergen, van 16 tot 19 augustus 2018 staat onze Belgische ( Brugse ) trots daar op het podium samen met onder meer, DAF, Midge Ure, ABC, Kim Wilde, Heaven 17, Marc Almond, The Christians, …

Maar eerst nog een passage in de Kleine Beer. Iets meer dan 300 toeschouwers kregen een ijzersterke strakke set voorgeschoteld. De gekende nummers uit hun carrière, met enkele uitschieters die echte klassiekers zijn geworden en niet meer zijn weg te denken. Toch werd er gewerkt aan een nieuw arrangement van bepaalde nrs. Op de set list. Ze klonken frisser, stuwend. Volwassener, klaar om een nieuw, jonger publiek aan te spreken. Met een nieuwe drummer die al vanaf het openingsnummer ‘ Bastogne ‘ bewees dat hij de Red Zebra naam mag dragen. Een perfecte opvolger voor het jarenlange drum werk van Johan. Frits moet ons Geert laten vergeten, en Geert mag trots zijn, de gekende riff van ‘ I Can’t Live in a Living Room ‘ zit opnieuw je ruggenmerg te tintelen. Wat vanavond ook op viel was hoe de stem van peter al die jaren geëvolueerd is. Samen met de bonkende drum, een opvallende leadgitaar en de ritmesectie gitaar / bas. Een volle sound en krachtige stem, dit is niet meer het jonge puber punkbandje uit 1978 waar hij de zang verzorgde. Al de voorbije jaren divers waters doorzwommen, groeiend tot de nu volimineuse stem .IMG_0415 De eetkamers in Italië en Duitsland zullen daveren.

Van enkele nummers die een volledig nieuwe herwerking kregen viel vooral ‘ Killing ‘ op. Eén van de hoogtepunten in de set. ‘ Lust ’, ‘ Polar Club ‘, ‘ The Art of Conversation ‘, Innocent People ‘,… het publiek gaat nog steeds als vanouds uit de bol.  Tijdens ‘ Winning ‘, de cover van The Sound wees Peter met een vinger naar de hemel. Adrian Borland, is not forgotten. En Red Zebra eert nog steeds deze Britse new wave band.

De zottigheden doorheen de jaren van Peter ( attributen, tekst pan cartes, t shirts,… ) hebben plaats geruimd voor de muziek. Maar hij kan het toch niet laten : de bananen zijn aanwezig maar strooien zich niet meer in het publiek rond.

Toch nog de opmerkelijke outfit, die na enkele strip momenten op één t shirt uitkomt. De rode plakband en de telefoon bij ‘Art of Conversation ‘. Showelementen die een optreden van Red Zebra nog dat tikkeltje extra geven.

Een nationale hymne, kinderen moeten dit leren op school, ziekenhuizen…, Geert Bourgeois…, en ‘k kriegen doar geld voar. De eerste noten ingezet en de zaal ging plat voor ‘ I Can’t Live in a Living Room ‘. Hun eerste nummer, een B-kant die wereldwijd bekend werd en nog steeds gebruikt wordt in films, reclame en gecoverd door ander vele artiesten.

Na anderhalf uur onder luid applaus namen ze afscheid van een wild enthousiast publiek, vijftigers hadden van dit concert genoten, zich uitlevend, dansend alsof ze nog steeds die tieners waren van weleer. IMG_0528

Seventy & Orange, bedankte Red Zebra voor de eer om na hun te mogen spelen. Na enige P.A. / podium connectie problemen ietwat later gestart.IMG_0778 Alternatieve rock : zang – Luc de Roo en Julie Sohier ( ‘ Girl Named wolf ‘, en nu vast lid sinds 2013 na enkele gastoptredens ), Philip Madou op drums, gitarist Pieter Goeminne en bassist Lieven Van Hijfte. Het feestje in de Kleine Beer kon tot in de vroege uurtjes doorgaan.

Razor Reel – Flanders Film Festival – dag 6

Dinsdag 31 oktober, Halloween. Nog te vroeg om de laatste confrontatie tussen Laurie Strode en Michael Meyers op het scherm te vertonen, nog in pre-production. Maar er was voor iedereen genoeg om zich onder te dompelen op deze laatste dag van de jubileum editie. Diverse kortfilms met hekserij als gegeven. De reeks kortfilms die meedongen naar de zilveren Méliès trofee. Het verhaal van de stuntman Kane Hodder  ( de man achter het hockeymasker ‘ Friday The Thirthteenth ‘ ), de cultfilm in wording ‘ Housewife ‘. En om af te sluiten ‘ Thelma ‘, de Noorse thriller van Joachim Trier, bejubeld en bezig aan een opmars in Europa en verder.

Maar we vergeten “ The Book of Birdie “ van het succesvolle duo Schuch / Koutsoliotas

met hun eigen compagnie,  ‘ Melancholy Star ‘. Ietwat vroeg vertoond in de namiddag om 16.00.  Regisseuse Elizabeth E. Schuch ( met naam als story board artieste

en ook in de art departement ) leverde een prachtig visuele prent af.IMG_9462 Deze Britse fantasy met religieuze inslag, prachtig in beeld gebracht door de fotografie en visuele effecten van Kostas. Met een sublieme muziek score van David Kemp. Een vergeten klooster, haar geboortedorp Kenosha waar ze als kind fietste naar een verlaten spookachtig gebouw. De mythes van spookhuizen. De meisjes kostscholen gerund door nonnen. De gure kusten van Michigans Lake. Een film van een vrouw en met een volledig vrouwelijke cast. Uitzonderlijk, maar ze heeft al één prijs vast : Best Feature film op het ‘ Stranger With My Face ‘ festival een hoofdzakelijk vrouwenfestival in Tasmanië ( Australië ). De mannelijke medewerkers stonden allen achter de camera’s, en de plaats waar gefilmd werd was “ a little bit haunted “ zoals ze zei.  “ The guys were afraid to go to the bathroom alone, so they went all together,…”. Iets wat ze tijdens de Q&A zei. “ Even my partner ( Kostas , work related or more ? ).

 

Tom introduceerde het tweetal op het podium, een groetje, een korte “ Enjoy” en de film startte. Nadien konden we ons in de verdere historie van deze mythische en symbolische fantasy film inleven tijdens de laatste Q&A van het festival.

Elizabeth had enorm veel bewondering voor David Kemp, die de music score verzorgd had. Ze hadden hem leren kennen in Londen waar hij werkte bij een circusshow. Hij pompte het bloed in ‘ Aircraft Circus’ met zijn soundscapes en tracks. “ He knows to get the sensivity in the language “.

‘ The Book of Birdie ‘ werd opgenomen in Kenosha, Winconsin, de geboorteplaats van Elizabeth. En aan de rotsachtige kusten van Lake Michigan. ( “ … a struggling convent on the verge of closure,…” ). Voor haar verhaal had ze zich ook verdiept in de figuur van St. Philomenea, de oude schilderijen die het mythische en symbolische belichaamden.

Elizabeth omschreef zichzelf als een ‘ control freak ‘, wat duidelijk te merken was in de film. Alles moest tot in de details kloppen. Het verhaal, de achtergrond, de kleuren, de muziek, de aankleding en kostuums. Uren werden gespendeerd, … de zolder, de attributen, de koffer, de kleur om maar een voorbeeld te geven. Zoals ze zei : “ … costumes, the color palet , the catholic elements used, the texture of the movie, everything has to match, …”. En met de prachtige fotografie en visuele effecten aan de hand van Konstatinos Koutsoliotas ( cfr. 300, Centurion, Guardians of the Galaxy ,… ). Hij had de film ook geproduceerd.

Elizabeth vond de film ‘ Lowlife ‘ enorm goed, ook omdat het die bepaalde trauma’s aankaartte die ze ook in haar film stak. “ …life moves on, the reflections, … people have to involve whatever happens,…”. Leuk was een reactie / vraag uit het publiek, …maar zij was vlugger : “ They are real “. “I think you mean  the eye lashes of Ilirida “. Pas twintig, onschuldig maar wat een talent heeft ze. De Albanese Ilirida Memedovski 10295813_10205563552713197_8221161740888195141_n( opleiding Carthage Theatre ), dit was haar eerste film en zelf is ze ook enorm kritisch op zichzelf. Ze houd van het filmkarakter  ‘Amelie ‘, en dit houdt ze steeds voor ogen. The film withold information for the public, the kind of symbolism, the magical realisme, what’s happening,… but all has not to be over explain, …”. “ There still has to be a short of magic ,a kind of  fantasy, ..”.

Ook de heiligen kaartjes speelden een belangrijke rol in de film, “ …they look like baseball cards, …”. Eén heilige beter onderzocht, ‘ St. Philomenia ‘, ze had oude schilderijen bekeken en het moest ook iets zijn waarmee Birdie zich kon identificeren. “ … digging in old paintings, medieval even, I found some very real , frightening real, …”.IMG_9590

The freezing to death in the snow, the stigma’s,  … all mysterious things that make the film. book_of_birdie_704_2

Voor Birdie, Ilirida, “ … everything was new, and I gave her a crash course,…, she was incredible “. “ I don’t know if I can direct, … I’ve written something simple and directing it as cheap as I could, … “. Met de gedachte hierover, “ Hopely we got a lot of public for it “. Een aparte film, een pareltje op kunstig vlak en mysterieus genoeg, en aanzetten tot nadenken. Ik denk dat ze er succes mee zal hebben en zeer benieuwd naar haar volgende projecten.

Deze film bevat ook grote namen die hun medewerking hebben verleend : natuurlijk Konstatinos, maar ook Kathryn Browning ( grootmoeder ) bekend voor haar rol als senator Williams in ‘ House of Cards ‘ en Suzan Crowley als moeder overste ( naast haar filmwerk ook een zeer bekende Britse theater actrice ).

Achteraf werd er her en der nog nagepraat, één toeschouwer leerde Kostas en Attila zelfs de film ‘ The Final Countdown ’ kennen en ze geraakten in de babbel en ook het museum battleship ‘ USS Midway ‘, met de nodige beelden kwam ter sprake. Leuk, … misschien een apart scenario voor de toekomst.

We vergeten nog de winnaars bekend te maken van de ‘ Young Blood Award ‘ en de zilveren trofee voor de Méliès d’Argent. Anne Billson reikte de prijs. De Winnaar  met de bijbehorende cheque van 500 euro voor aankomend film talent ging naar het Thaise ‘ Bad Genius ‘ van Nattawut Poonpiriya. Een kruisbestuiving van ‘ the Breakfast Club ‘ meets ‘ Ocean Eleven ‘, gebaseerd op ware feiten. ‘ Kùt ‘ van Attila Gigor kreeg een eervolle vermelding. ‘ Bad Genius ‘ won ook de publieksprijs op de hielen gezeten door ‘ Mayhem ‘, van Joe Lynch ( … een virus die je al je schaamte, angst en wroeging laat vergeten, …met de nodige gevolgen op een topadvokatenbureau ). Op de derde plaats, het creatieve kartonnen doolhof exploot ‘ Dave Made a Maze ‘van Bill Watterson.

Winnaar van de zilveren Méliès, uitgereikt door Julien Jauniaux,  ging naar ‘ The Day Mum became a Munster ‘ van Josephine Hopkins, schoonheid zit van binnen zelfs als je jezelf verwond aan een schildpad. Een eervolle vermelding voor ‘ Who’s Who in Mycologie ‘ van Marie Dvorakova, over een jonge trombonespeler en zijn fles wijn.

Met dank aan de jury leden : Young Blood – Anne Bilson

( Britse filmrecensente, noveliste en fotografe ), Mike Hostench en Vanity Celis.

Méliès – Gilles Coulier, Hans Van Nuffel en Julien Jauniaux

( cfr kortfilm ‘ An Eldritch Place ‘ in 2016 op het festival vertoond, hoofdzakelijk montagewerk maar nu bezig aan een eerste speelfilm ).

En aan de vele sponsors die dit festival kunnen laten voortbestaan.

 

Tot in 2018, …