‘ Zingarate ‘ – op locatie

Eén van de grote hoogtepunten van het nieuw cultuurseizoen 2017-2018 was ongetwijfeld ‘ Zingarate ‘. IMG_6502

Dinsdag 26 september vertrok de bus vanuit Brugge met een vijftigtal ( die zich gelukkig prezen een ticket bemachtigd te hebben ) toeschouwers naar een onbekende locatie waar het nieuwe stuk van Arne Sierens zou opgevoerd worden. We werden ergens in Kortrijk afgezet, samen met toeschouwers van andere cultuurhuizen stapten we de site van Bolwerk / A.A.P. ( Atypisch Atelier Publiek ) in de Spinnerijstraat binnen. Een loods, apart en gezellige ingericht met een sfeervolle bar.

Oude wagens, sculpturen, origineel gefabriceerde banken en andere bouwsels sierden de open en overdekte loods en tuingedeelte. Na een klein kwartiertje werden we mee geleid naar de open plaats waar ‘ Zingarate ‘ doorging.

In openlucht en kartonnen dozen als zitplaats, met een opvallend oud ziekenhuis bed in het midden van dit amphitheater dat de speelscene vormde. Eén grote verhuistruck volgestouwd met dozen vervolledigde deze aparte scene. Robrecht Vanden Thoren in kostuum liet ons plaatsnemen. Op de achtergrond keek Greet Verstraete toe hoe iedereen op één van de dozen ging zitten. We hadden elk nog een zacht dekentje gekregen maar de temperatuur was aangenaam en droog op deze dinsdagavond. Rondom de speelscene enkele palen met luidsprekers en enkele met een geelachtige straatverlichting. Het was geen zomer meer en al vroeg donker wat de sfeer nog benadrukte.

‘Zingarate’, Italiaans voor zware kloterij. Neigend tussen toneel en opera werden we meegesleurd in het leven van enkele vrienden die elkaar al van kleins af kenden. Nu volwassen en de liefde, ziekte en dood kennend. De verschillende fases van de dood : Ontkenning, woede, marchanderen, verdriet en depressie en de uiteindelijke aanvaarding. En ook in de liefde hebben we fases, ( verliefdheid, verliefdheid wordt liefde, ontgoocheling, duurzame liefde en de ware ). Dit gegeven heeft Arne Sierens in een tragikomedie omgezet. Een lach, een traan en volks. Met een sublieme cast en dito tekst van Arne raken we verzeild in een verhuisconflict.

De liefde is over, een scheiding is het gevolg. Onze dozen waarop we zitten zijn verhuisdozen, sommige fragiel ( ! ), net als het spel. Toen Robrecht ons liet plaatsnemen dit na enkele platte moppen ( o.a. Uit de kast komen van Anne Frank ), zei hij plots : “ We zijn begonnen,…”. Robrecht is Vincent ( al ettelijke jaren verliefd op haar ), de vriend van Donatella ( Greet ), Sebastien Dewaele speelt Lars, ook één van Donatella’s vrienden. En Tom Vermeir in de rol van Mario, de vriend van Donatella die de ontgoocheling van de liefde meemaakt. Een verhuis is het logische gevolg.

Arne Sierens heeft voor dit apart stuk echt alle registers opengetrokken. De personages komen uit je reinste Rigoletto sfeer. Vincent, een filosoof, pseudodichter en ietwat goochelaar. Lars, een homo met een visie en Mario, de macho gekleed als mislukte cowboy. Tussen hen in Donatella, een trut, een del van een vrouw en zo zot als een achterdeur, femme fatale en drama queen. Een commedia dell’ arte doorspekt met drama en gekruid met Italiaanse muziek van Verdi, Mia Martini, Ennio Morricone en de Canadese Leonard Cohen.

‘ Zingarate ‘, wordt omschreven als Italiaans voor -zware kloterijen-, doorheen het stuk worden we meegesleurd in de diverse relaties, dolkomisch, een Italiaanse farce met de nodige tragiek. Hilarische one liners,

mooie ballades ( cfr. Sebastien ). Een babbelstok IMG_6561die als een soort extra personage, een pracht van een poëtische tekstIMG_6574 die je op je kartonnen doos laat vastplakken, zijn maar enkele van de ingrediënten die dit stuk naar een ongekende hoogte

met een sublieme apotheose leiden. Dit was openluchttheater waar de vonken van afsprongen. Wij allen zaten op de eerste rij te midden van het verhaal en we namen zo ook deel aan dit stuk. Enkele leuke interacties

waren hiervan het gevolg. Je moet het in feite zelf zien, meemaken. En net als het einde van ‘ The Mousetrap ‘ al jaren een goed bewaard geheim laat ik ook het einde van ‘ Zingarate ‘ in de geheimzinnigheid. Zelfs geen enkel beeld hiervan genomen, papier en pen in mijn zak gestopt en de camera op out. Eindigen met de appreciatie van het publiek,

kijkend naar dit stelletje klasbakken, hen uitwuivend onder daverend applaus.

Misschien nog enkele zinsneden, one liners en acteerprestaties later.

 

SingAlong ‘Wim Opbrouck’ – Brugge –

IMG_3818

 

Donderdag 21 december 2017, een op voorhand verzekerd avondje lekker genieten, geen kopzorgen, geen moeilijke teksten, wat is de boodschap ? Geen, vanavond was het heerlijk genieten en meezingen tijdens deze SingAlong. Een kleine schaduw ging wel over dit optreden. Wim’s goeie vriend, overleden en morgen de uitvaart in de Bourla. De avond werd dan ook opgedragen aan Marc Van Eeghem, ‘ De koning van de flauwe moppen ‘ zoals Wim zei. IMG_3760

Wim aan de vleugel, met begeleiding van bas, drum en trompet, dirigeerde, liet het publiek raden, liet ze meezingen zelfs al had hij een ander nummer in gedachten. En er was een vertrouwenspersoon aanwezig indien er grensoverschrijdende taal of opmerkingen gemaakt werden.

Nummers van Peter Maffay, Willem Vermandere, The Stranglers, Cindy Lauper, Simple Minds,… en De Dolfijntjes. Apart gebracht, met heerlijke arrangementen. En met de meezingfactor alom aanwezig. Steeds origineel uit de hoek komend. Uitgelaten, ingetogen. Gitaarsolo’s waren er niet bij maar werden ongelooflijk door Heiki’s trompet opgevangen en met momenten zelfs op corrida wijze gebracht. Ook nam hij de percussie voor zijn rekening. Luc, zittend op bas en Dick aan de drums.

Geen echte setlist, maar performers die nauwgezet op elke noot inspeelden als Wim uit de bocht ging, van ritme veranderde, nummers combineerde, een scenario bestond er niet en enkel uitstekende muzikanten kunnen dit bijhouden. Wie ooit de Dolfijntjes bezig zag kent dit, maar vanavond was het om met een raar woord te zeggen, deftiger, serieuzer. Geen accordeon of orgeltje maar een blinkende zwarte vleugelpiano voor deze SingAlong.

En Wim demonstreerde vanavond

ook dat hij wel degelijk een zeer goeie zanger is, de timbres en toonaarden verspreidend over de volle Brugse Stadsschouwburg. De interactie met het publiek was de hele show aanwezig ( 90 minuten ?, ik denk dat we twee uur genoten hebben ) en de zangtalenten van de toeschouwers waren prima en Wim bewonderde ze. Een mooiere avond kon hij niet hebben en wij ook.  ( volgt nog uitgebreidere tekst en beelden ).

In Memoriam

tn_K-19tn_K-20tn_K-21tn_K-22tn_K-54tn_K-56tn_K-81tn_K-6

Marc Van Eeghem, onverwachts overleden na een jarenlange strijd tegen zijn ziekte. Film, toneel, serie,… niet weg te denken de laatste jaren welke rollen hij allemaal gebracht heeft. Steeds met volle overtuiging en humor sinds die dag in 2010 toen hij het slechte nieuws kreeg. Het heeft hem niet kleingekregen. Hij deed waar hij plezier in had, geen toeschouwer had het in de gaten dat we ooit afscheid van hem zouden moeten nemen. Maar dit is te vroeg, te onverwacht,… in Februari hem nog zien schitteren in de Brugse Stadsschouwburg. ‘ Risjaar Drei ‘, jammer er mochten geen beelden genomen worden, zelfs niet van het in ontvangst nemen van het applaus ( ? ).

Je leren kennen tijdens ‘ de Leeuw van Vlaanderen ‘, later gezellig kletsend over alles en nog wat, soms eens samen met je broer Kurt. Later steeds moeilijker om nog eens na te praten ( de bekendheid, de drukte,… ). Je blijft een collega onder de collega’s en we zullen je nooit vergeten.

 

 

 

 

 

 

 

Kleinkunsteiland – Brugge –

Zaterdagavond 2 december 2017 was de Brugse Stadsschouwburg uitverkocht voor de nieuwe show van ‘ Kleinkunsteiland ‘. Een verschil met vorige edities,IMG_3067 geen vier performers. En ook een verandering van artieste, Tine Embrechts was er niet bij. Maar  Barbara DexIMG_3078 vervoegde Clara CleymansIMG_3288 en Lucas Van den Eynde.IMG_3118

Opnieuw werd er gedoken in dat heerlijk wereldje van kleinkunst, vele pareltjes waarvan sommige ietwat minder gekend maar zeker even krachtig als de klassiekers. Met videoprojectie

en geruggesteund door een fantastische begeleiding van vier muzikanten.

Tijdens het tweede gedeelte, een gast en wat voor één, Lucas had ons in het eerste deel zeker hongerig gemaakt wie het zou zijn. Niemand minder dan Jan De WildeIMG_3253 kreeg de eer om enkele nummers te brengen.

Het publiek, nadat ze ook vele malen hadden kunnen en mogen

meezingen, gaf hen een overdonderend applaus.IMG_3433

Wordt nog aangevuld met uitgebreider verslag en beelden.

Poquelin II – Brugge –

 

Vrijdag 1 december 2017. Wegens technische redenen, een verplaatsing van het stuk ‘ Poquelin II ‘ naar de Magdalenazaal. Het was een grote drukte aan de ingangspoort om toch maar een goei plaatsje te bemachtigen. Want het was vrije zit, de genummerde kaarten van de stadsschouwburg telden hier vanavond niet.

Op het speelvlak stond een klein houten verhoogd podium opgesteld. Net uit de tijd van Moliére, toen acteurs rondtoerden van dorp naar dorp om hun kunsten tentoon te stellen. Links en rechts een extra rij stoelen.IMG_2998 Wie hier plaats nam zat midden in het stuk,” ’t Zijn de beste plaatsen” zei één van de acteurs, want zij gebruikten bijna de hele frontlijn van de zaal. Zelfs tot op de eerste trappen.

Het spel, bijna 150 minuten bestond uit de twee bekendste stukken van Moliére, ‘ l’Avare ‘ en ‘ Le Bourgois Gentilhomme ‘. Satirische absurditeiten in deze twee dol komische stukken leiden tot enorm veel hilariteit in de zaal. en dezelfde acteur / actrice ?  Geen probleem, geef een attribuut ( een shirt ) aan iemand anders en het is opgelost. Damiaan zei hierover tegen het publiek : “ Er is geen geld voor stagiairs “. In ‘ l’ Avare ‘ liep Kuno zo met het shirt rond van Jolente. Leuk gevonden en absurd. Maar het klopte. En dit zorgde soms nog voor meer komische uitlatingen die zo nog een apart cachet gaf aan het reeds hilarische fragment in de vertoning. De scene verdonkert, ietwat bombastische

Zeven klasbakken van acteurs speelden soms tot meer dan 10 rollen wat dan ook nog eens voor extra gelach zorgde in enkele van de vele toestanden die zich afspeelden in deze twee stukken. Wat te doen als twee personages samenkomen en gespeeld worden door één muziek terwijl de acteurs een rood doek aan de koorden omhoogtrekken. polequen II, stan - toneellhuisKledijwissels op het podium en we zaten in ‘ Le Bourgois gentilhomme ‘. Dit stuk wekte nog meer op de lachspieren van het publiek. Een stem en een dans oefening, subliem acteertalent van beide ( soort performance ), Frank en Els schitterden in hun uitvoering. “ Intelligente kronkels “ zei Damiaan. Alle remmen werden losgegooid en iedereen had zijn gevoel, lachen of niet, van de komische toestanden die zich afspeelden op dat kleine houten schavot.

Er werd gespeeld en gegoocheld met taal , de klinker scene was hiervan een mooi voorbeeld. Interactie genoeg met het publiek, was het nu met taal of bewegingen ( o.a. de schermscene ). En we mogen zeker de talrijke uitlatingen niet vergeten die ook op de lachspieren werkten en de stukken naar een apart niveau werden verheven. Zoals, “ Criminele zot “, “ Filosoof van mijn gat “, “ Ah, d’as proza, dan spreek ik al 50 jaar proza “, … Het Turks ( ?  ) gedeelte in dit tweede stuk was prachtig gevonden met het dansje in zilverpapierachtige kledij. En, hoe plaats je iemand aan een eettafel, … met een kruiwagen vol attributen gevuld.

In feite een sober speelvlak maar zo goed gebruikt,

de lange stokken die zijwaarts leunden, een gong aantikken voor set verandering, een tafel afruimen, simpel maar efficiënt. En voor zij die ooit de eerste vertoning van Poquelin zagen, er waren enkele attributen aanwezig uit deze voorstelling.

Dit was een schitterend staaltje toneel van het gezelschap van Stan aangevuld met Kuno, Els, Willy en Stijn. En als toeschouwer, hoe dichter je bij dat houten podium zat, hoe meer je aangesproken werd.

Niet verwonderlijk het staande luide applaus

( tot driemaal toe werden ze teruggeroepen ) dat allen

kregen.

Geen beelden van het stuk zelf, de enkel foto’s gepubliceerd in dit verslag

van Kurt van der Elst.