Matt Dusk in person – Brugge –

Zondag 17 januari 2016 mocht de Brugse Stadsschouwburg de Canadese crooner Matt Dusk ontvangen voor zijn enige concert op Belgische bodem.tn_IMG_1977 copy Al vroeg gestart als operazanger, maar uiteindelijk gekozen voor jazz. Met zijn warme stem en veelzijdigheid ( zowel klassiekers als eigen composities ). Stijlvol gekleed en ook in zijn bewegingen. Een avondje genieten met een kleine band en een zanger die bijna nog niemand live bezig gezien heeft. Tijdens de show zei Matt nog : “ …it is the first time I’m in Belgium “. De show startte met een drumsolo van … (? ), even later vielen contrabas ( …? ), piano ( …? ) en blazers in, en Matt Dusk verscheen op het podium.tn_IMG_1986  tn_IMG_1987   tn_IMG_1990  tn_IMG_2028  tn_IMG_2048Met “ This Could be the Start of Something Big “ en “ As Long as I’m Singing “ werd de show swingend ingezet.

“ A very beautiful theatre here, … and the crew said there are a lot of nice theatres in Belgium “. Matt nodigt ons uit tot dansen en meezingen.tn_IMG_2059  tn_IMG_2066 tn_IMG_2096Foto’s en video opnames, geen probleem, dit hoor je ook niet veel. Vroeg zelfs om hem te twitteren, … hij zou ze nadien lezen. “ If you have facebook or twitter just send, I’ll do it now “. Vroeg of iedereen een beetje dichter kon aanschuiven en de armen de lucht ingooien. tn_IMG_2100 tn_IMG_2101 tn_IMG_2105  Hij nam zijn foto en de show vervolgde met “ Putting on The Ritz “. Stelde nog enkele van zijn muzikanten voor, trompettist Brad Goode en op sax Steve Mcdonald  ‘ I Get no Kick of Champagne ‘ ( “ I Get a Kick out of You “ ) werd ingezet met piano intro van Adrean. En na “ You Make me Feel so Young “ zei hij : “ …how much I like Frank Sinatra, I also like the sound and music of Chet Baker. I put it on a record so the young generation can discover it. They can learn and appreciate his music. Chets such a romantic singer “.  Zijn nummers stralen zoveel sfeer en gevoeligheid uit. Zittend op een kruk  kregen we Matt’s  mooi gevoelige versie van “ My Funny Valentine “. En het heerlijke “ Time after Time “.

tn_IMG_2139 tn_IMG_2140 tn_IMG_2167 tn_IMG_2179 tn_IMG_2181 tn_IMG_2183 tn_IMG_2184Weidde even uit over relaties : “ What is perfect ? “ vroeg hij, “ … a girl, a good bottle of wine and music, over zijn vrouw, 10 jaar samen. De slaaphoudingen, …toekomst samen…kinderen… ,”. Vragen die je best vooraf kan stellen bij een eerste date. “ I Would not Change a Thing “ was het hier opvolgend nummer. Even later kregen we zijn eerste hit : “ Two Shots of Happy, One Shot of Sad “. “ This song was written late nineties by Bono and The Edge for Frank Sinatra “. Hij heeft het echter nooit kunnen opnemen. “ I had the honour to put it on my debut record, …”. Zo startte zijn carrière en laat hij tegenwoordig zalen vollopen met zijn jazzy swing nummers. “ This is our last song, before we take a break “ he said. “ How Sweet it’s to be Loved by You “ ( werd er verliefd op de eerste keer dat hij het hoorde ) . Een kleine pauze na 45’ entertainment die voorbij gevlogen waren. We hadden nog eens 45’  te goed van deze uitstekende charismatische crooner. tn_IMG_2206 tn_IMG_2271 tn_IMG_2218 tn_IMG_2320 tn_IMG_2321 tn_IMG_2328

 

 

 

“ Back in Town “ en wij onmiddellijk weer in die warme sfeer. Zijn muzikanten verlieten het podium en Matt alleen op scene. “ Five “, het laatste nr. van zijn debuut plaat. Met muziek op band brengt hij het. Jammer dat de muziek op tape was, maar hij heeft zo’n présence en uitstraling dat je niet anders kan dan genieten en wegdromen. “Uptempo songs are nice “,…maar de zin : ‘We have to talk’ is minder leuk, hij was 24 jaar oud en ze verliet hem, hij dacht dat de wereld eindigde. Hij heeft het nummer samen met een vriend geschreven en opgenomen in één take. Zijn vriend zei : “You will sing it better, but you never will feel it like now”. “ Five “. tn_IMG_2331 tn_IMG_2333  tn_IMG_2351 tn_IMG_2354 tn_IMG_2360

“ Emotions never leave “ , a capella gezongen. Zoals wanneer het gebouw werd gebouwd. Start geluidloos zingend. “… a little joke… “, van entertainers met zulke klasse mag je soms wel iets aparts verwachten. Charlie Chaplins “ Smile “.tn_IMG_2364 Zonder ook maar enige versterking, enkel gebruik makend van de akoestiek-old school-. Charlie was met zijn zoon naar een shoot. Hij trooste hem voor één of andere reden. Deze zeer intieme versie ( had voordien aan het publiek gevraagd of ze hem konden horen ), had enorm veel bijval.tn_IMG_2362 tn_IMG_2370 tn_IMG_2388 tn_IMG_2393

Een klassieker : “ I Got You Under My Skin “. Ongeveer 20 jaar geleden zong hij dit in een bar, twee mensen aan het drinken één aan het kuchen rest bandleden, dus weinig volk.  Matt zei : “ Hope you get well soon ”. De man draaide zich om en zei “ I hope you too kid “. Fingerclipping, sax intro van Steve, en een klassieker onder de klassiekers “ Mac the Knive “. Liet ons nog genieten van zijn “ That’s all “.tn_IMG_2408

 

Een kleine onderbreking, begon zijn twitter berichten te lezen, en bedankte hen ( Chris, Nico,…) persoonlijk. Excuseerde zich voor de verkeerde uitspraak van de namen.tn_IMG_2400 Hilariteit in de zaal met het bericht “ You should pay your band more ! Dit was echter verzonden door één van de bandleden ( hij zwaaide ). Matt Dusk vraagt aan het 7de lid ( publiek ), om mee te zingen met “ Addicted to Love “ van Robert Palmer. ( een kleine repetitie en we zongen ‘Might as well face it ‘ ).

Een aparte versie van Queens “ Crazy Little Thing Called Love “, niet bepaald een nummer dat je hier zou verwachten, maar het paste. Nog even een interactie met zijn publiek en hij nam plaats achter de piano.tn_IMG_2422 tn_IMG_2424   tn_IMG_2432tn_IMG_2434

Wij zingen ( sommigen ) mee. “ Good News “, geschreven met vrienden over zijn vrouw wanneer hij wist dat zij the one was en ze altijd samen zouden blijven.tn_IMG_2441

tn_IMG_2447 tn_IMG_2461 tn_IMG_2466  tn_IMG_2473 tn_IMG_2474 tn_IMG_2478 tn_IMG_2485“ More “. Elke avond van de 15.000 optredens is verschillend, publiek entertain je op een bepaalde manier, hoeveel volk, de sfeer, de interactie, steeds is er iets nieuws. En enkel grote entertainers zien wat het publiek van je verwacht. “ Ladies and gentlemen, this brings us to the end of the show “. OH-OH-OH geroep uit de zaal. “ We leave you with this song : “ Comme d’Habitude “, vandaag moet je leven voor nu. Paul Anka, ook een Canadees, vertaalde het nummer. En “ My Way “ was Matt’s laatste nummer.tn_IMG_2488 tn_IMG_2499 tn_IMG_2512 tn_IMG_2518 tn_IMG_2521 tn_IMG_2522

“ If you liked this evening, remember my name. If not : it’s Michael Bublé “. ( lachje ). Er wordt geroepen voor bissen, rechtstaand applaus, we want more, geklap vanuit de ganse schouwburg. Matt : “ I still have some cd’s to sell ,.. KLM asks too much for luggage “. Geen twijfel, een bis krijgen we zeker en wat voor één.” … thank you, and good night now,… I’m kidding “. “We will leave you with a Chicago Blues song “. “….at the bar we get some cd’s to sell also cheap ones … and now it’s time for : “ Everybody Needs Somebody to Love “. Een groot gedeelte van de toeschouwers zong en swingde mee op dit aanstekelijk nummer.

Alle aanwezigen hebben enorm genoten van deze zeer sympathieke Canadees, jammer dat er nog tal van lege plaatsen waren. Matt Dusk, nu kennen we hem , en bij een volgende passage in België zal er zeker meer volk zijn en een publiek dat hem nog meer zal doen genieten van ons land.

Nog een babbeltje tijdens de signering, over tv optredens, The Graham Norton Show, zijn vriend Michael en het sliding op scene, … de foyer was een ramp om te sliden,… speciale schoenen !

Ultima Thule ‘Door de muur’ – Brugge

Donderdag 7 januari 2016, nadat Ultima Thule op 15 december 2015 nog eens terug was met hun bekroond stuk ‘ Den Uyl ‘ ( premie-prijs van de Erfgoedprijs 2015 van de provincie West Vlaanderen ) in het Daverlo complex waren ze het vanavond in de Brugse Stadsschouwburg met hun nieuwe vertoning “ Door de muur “. 12068565_767637576699190_5629556695224497718_o Een hedendaags stuk waarin we het leven volgen van drie jonge mensen die elkaar tijdens hun jeugdjaren tegen het lijf liepen. Michael, een kerel die vol plannen zat en Julia die de muziek van Amy Winehouse op haar lijf geschreven vond, ze was de school beu. En de jongen die later na hoge toppen in Londen te hebben gescoord terugkeert naar het dorp waar hij zijn jeugdvakanties doorbracht. Zijn ouders hadden daar een huis gekocht en de zeelucht was goed voor zijn gezondheid ( astma ). En hij leed ook aan psoriasis, een huidziekte. Wat zijn jeugd erg beïnvloed heeft.

Het stuk, voortreffelijk vertelt en gespeeld met Poppen start met een auto ongeval. Alle drie inzittenden hebben het niet overleeft, met het nodige bloed. We worden meegezogen naar hun jeugdjaren in diverse fragmenten die via een scene verduistering van elkaar gescheiden worden.  tn_IMG_1595  tn_IMG_1599 tn_IMG_1587 tn_IMG_1588 tn_IMG_1601  tn_IMG_1602 tn_IMG_1604tn_IMG_1603 tn_IMG_1609De heerlijke momenten aan het strand, het zwemmen, de eerste kus, de droom om naar Harvard te gaan. Schitteren op het toneel, de ritjes met de scooter. De schooljaren, op het appel komen bij directeur van de school. Casino’s en cascadeurs. En natuurlijk de onmiskenbare ruzies, is het nu onder elkaar of op gezinsvlak. Het strand had vele geheimen, … de vrouw op de rotsen, het aas van de zee. Wie was ze, … een Lorelei nimf ? Een strandverkrachting die ongestraft werd. Dansen in Parijs, het spel met de roulette, de impresario, de cascadeur( metafoor voor de bank ) die steeds verder wil springen, en natuurlijk de ontnuchteringen.tn_IMG_1605 tn_IMG_1615  tn_IMG_1618 tn_IMG_1617 tn_IMG_1616 tn_IMG_1619 tn_IMG_1620De bazen ontspringen altijd de catastrofes, geld, geld, geld maar als het in elkaar duikelt is het toch steeds de gewone bediende arbeider die het slachtoffer wordt. Economische crisis. Mensen hun dromen die niet uitkomen, soms door een sterfgeval. Idealisten die blijven streven naar iets en in de alcohol verzeilen. Dit alles vliegt voorbij onze ogen in een kleine 65’ minuten en eindigt met de fatale crash.tn_IMG_1621 Drinken ( zuipen in feite ) en zich verplaatsen naar elders per auto is nooit een goed idee.

De vier acteurs hebben hier een pracht staaltje toneel opgevoerd achter hun poppen. Want na enige tijd keek je niet meer naar hem maar volgde je echt de bewegingen, de manier hoe de poppen zich bewogen, soms in elkaar vloeiden en hun mondbewegingen. Nu eens naar elkaar toe maar vele malen richting publiek converseerden. Heerlijk was ook het dialect van de schooldirecteur ( Kurt ). De uitlating dat drinken lichamelijke ongemakken erger maakt en ook geen oplossing is als je ontslagen wordt ( het dolen in Londen, geen vrienden, geen uitzicht ). Woordspelingen, o.a.: Een bio ingenieur is in feite een boer met een diploma.

“ Aline “ en andere muziekfragmenten die het spel een extra stimulans geven naast de vele geluiden van wind, storm,… en autocrashes. Een belichting die enorm de sfeer van het gegeven benadrukt. En natuurlijk het decor, voornamelijk gevuld door allerlei autobanden. Nu eens dienst doend als rotsen, dan jackpotrotaties uit een casino, een roulette, een stoel, een muur om je te verstoppen. De heerlijke uitbeelding van het wiel van de cascadeur.tn_IMG_1640

We hebben genoten van een lotsspeling van drie jonge mensen met alle dramatiek die hun leven gekenmerkt heeft. Deze schitterende figurentheater produktie van Ultima Thule leent zich voor iedereen, jong of oud.tn_IMG_1624

tn_IMG_1630 tn_IMG_1632 tn_IMG_1635 tn_IMG_1637 tn_IMG_1639 tn_IMG_1631Opnieuw in regie en met tekst van Wim De Wulf. Kostuums en poppen verzorgd door Evelyne Meersschaut. Licht en decor aan de hand van Rupert Defossez. En natuurlijk de spelers zelf :Kurt Defrancq / Dominique Collet / Sven Ronsijn en Sander Van den Broeck, bijgestaan door de klankeffecten ( caféfragmenten, beukende zee,… ) en muziek ( Christophe, Nino Rota, …) van Tom Wolf.

Histoire d’ Amour – MAZ Brugge

Dinsdag 01 december 2015, de graphic novel van Régis Jauffret “ Histoire d’Amour “

image4

foto Compagnie Teatro Cinema

werd onder handen genomen door het gezelschap ‘ Compagnie Teatrocinema ‘in een regie van Zagal. De Magdalenazaal was spijtig genoeg maar voor driekwart gevuld voor dit apart theaterstuk. Een combinatie van theater, strip, cinema, fotografie en muziek.

 

Om 19:15 ( tien minuutjes later, hopend op nog meer volk ? )was er een inleiding voor de aanwezige geïnteresseerden. Peter Roose nam het woordtn_IMG_1361 en dook met ons onder in de geschiedenis van dit gezelschap, hun manier van theater maken en producties. De reden waarom we dit op het programma gezet hebben was dat we allen vonden dat dit een heel aparte manier van theater maken was, we vonden het apart en ook de verweven Zuid Amerikaanse symboliek, bij ons minder bekend. De groep ontstond ongeveer rond 1987, opgericht door enkele studenten. ‘ La Tropa ‘, figuur en masker theater, acteurs in combinatie met poppen/maskers. Een eigen stijl die ze overal in Chili konden spelen, toegankelijk en op deze manier niet echt politiek tegen de schenen stampend. Met hun aparte montage, fantasierijk zonder grenzen namen ze wel een politiek standpunt in en was het maatschappij kritisch, maar door hun manier van spelen veroorzaakten ze minder schade dan anderen. De inhoud was redelijk beladen en de naam La Tropa was tevens de naam van de groep verzetstrijders tegen het regime van Pinochet. Er kwam een langzame overgang van poppen naar nieuwe media. En in 2005 werd ook de nieuwe naam in gebruik genomen. Het theater cinema was geboren. Theateracteurs die bewegen in een filmisch decor. Het werken met twee schermen, schoonheid en poëzie via beeld en muziek. Een geavanceerde vernieuwende techniek die enorm aansloeg in Madrid, Edinburgh, Napels, Buenos Airos,…”.

“ Histoire d’Amour “, een verbreding van het boek, een nieuwe adaptatie, de fantasie er op los laten. Met flashbacks, chronologisch door elkaar, het in en uitzoomen en zelfde scenes uit andere hoeken brengend. Twee en drie dimensies ( en dit zonder brilletje ) elkaar harmonieus laten afwisselen met gebruik van trucages. Als je dit met film vergelijkt leunt het dicht aan bij ‘Sin City’.

“ Hun producties zijn zeer intelligent, filmhelden in hun theatrale setting. Eén van hun vroegere producties ‘ Sin Sangre ‘, een gangsterachtige toestand, een groot kijkavontuur. Vanavond wel ietwat statischer “.tn_IMG_1363

Dit theater, een mise en scene van een graphic novel, een soort liefdesverhaal met stalking en verkrachting. Dramatiek ten volle. Een slotstuk van een trilogie : Sin Sangre, El hombre que daba de beber a las mariposas en Historia de Amor. Het vertrekpunt van het verhaal, getroebleerde geesten, het machtsmisbruik. Hoe benader je geweld, wat je ziet is niet waar wij achter staan  – wij klagen dit aan. In dit magisch universum zitten er ook komische elementen.

“ Ondertussen hebben ze al een nieuwe voorstelling die reeds in Doornik te zien was. Hopelijk kunnen we ook deze naar Brugge brengen,… maar dat hangt van jullie af. Het stuk vanavond is in het Chileens, Spaans gesproken, maar met ondertiteling “. ( De ondertiteling hebben ze door iemand laten vertalen ).

Foto’s Compagnie Theatro Cinema

Juliàn Marras ( sublieme vertolking, neemt ook bijna de volledige tekst voor zijn rekening, het verhaal vertellend, de gesprekken, nu eens stil dan uitgelaten schreeuwend en dit terwijl hij in een decor beweegt dat je mag vergelijken met een soort green screen. Je moet het maar doen.) en Bernardita Montero ( weinig tekst maar acterend met veel expressie in dit zwart wit landschap ) vertolken de twee protagonisten in dit eenvoudig liefdesverhaal met psychologische ondergrond.

Dramatiek, spanning, achtervolgingen, de sfeer met momenten grillig en grimmig. Aangrijpend, van de eerste tot de laatste minuut zit je op het topje van je stoel in het verhaal. Een aparte liefdesschreeuw van beide spelers.tn_IMG_1365  tn_IMG_1368

Zagal en Montserrat Quezada hebben de roman van Jauffret prima bewerkt. Evenveel appreciatie voor de

grafische vormgevers, techniek, beeld en geluid : Luis Alcaide, Cristiàn Mayorga, Laura Pizarro, Lucio Gonzàlez en Juan Ignacio Morales.tn_IMG_1376tn_IMG_1373tn_IMG_1385

Het was dan ook niet te verwonderen dat ze tot meermaals toe het toneel opgeroepen werden onder het daverend staande applaus. Dit is echt uniek om te zien en te beleven. En je mag zeggen dat dit stuk ook een plaats verdiend bij de beste vertoningen van het seizoen 2015 – 2016.tn_IMG_1395tn_IMG_1398

Martha Reeves & The Vandellas – brugge

Vrijdag 27 november 2015 mocht de Brugse Stadsschouwburg een levende Motown legende verwelkomen. Martha Reeves & The Vandellas. Dundee nam de (honneurs) waar,

en kondigde haar vol enthousiasme aan. Martha verscheen op het podium ( het klein kwartier wachten buiten beschouwing gelaten ) en werd op groot applaus onthaald door het zeer talrijk opgekomen publiek. Ze had er zin in en dit voelde je onmiddellijk, Martha nam het publiek mee op sleeptouw doorheen een road of memory.tn_IMG_1102 Ze was grootmoeder geworden en was hier zeer fier over. Pelgrims, Indianen, Thanksgiving,… het recht springen in theaters vroeger. Een hele introductie voor het eerste nummer(?) op ons werd losgelaten. Even later zei ze : “ …we got a A-side and a B-side ,…you know, those round things called singles “. Over haar kleinzoon die niet wist wat een platendraaier was, haar zus die haar naar een winkel meenam om een I-pad te kopen. Mee zijn met de huidige trends. “ This song is dedicated to you from my heart, …to you, to you….to you, it’s a B-side,..”. “ A Love like Yours”.  tn_IMG_1244Na ieder nummer deden Martha en haar zussen Lois en Delphine een knieval, een aparte bedanking richting publiek, appreciatie wederzijds. Was het volgende nummer uit 1962 of 1963 : “ …it does not matter …” zei ze. De nummers, zelfs al zijn sommige 56 jaar oud, het swingt nog als vanouds en dit bewezen haar muzikanten en The Vandellas.tn_IMG_1158 Na een trip door Amsterdam riep ze plots : “ Hit me baby, …” en “ …somebody Broke Your Heart “ werd de zaal ingegooid, “…an old song but still a favorite…”. Martha’s stem en de swingende tonen lieten ons steeds ongemakkelijker neerzitten, dit was muziek om rechtop te staan en te dansen. Vuur laaide van het podium door de stuwende kracht van de blazers Julien, Christophe, Damien en Yves ( sax, tenor/baritonsax, trombone en trompet ).tn_IMG_1194 Nu en dan gooide Martha een pluim naar haar excellente charmante drummer,tn_IMG_1138 Larry Crockett. Ook wij, het publiek werden nu en dan uitgenodigd om mee te doen : “ … yeah, yeah ,yeah,…”. “ This is one of my favourite songs, ‘My Baby Loves me’, say Oh Yeah, …it’s sounds so sexy … ”.tn_IMG_1246 Een volgende hit werd voorafgegaan door een apart verhaal. “… I in long dress and high heels, ready for a party,it was snowing… a ring from the studio…we got a song for you…”. Werd verzet naar de zomer, “ … that time a tropical storm…”. Zelfs al waren er lange bindteksten of inleidingen naar het nummer toe, geen enkel moment vielen we uit het swingende en funky ritme. Leuk was haar vraag richting publiek : “ …which is your favourite radio station and favourite dj.,…?”. Ja, zij snapte niets van de antwoorden, “…no idea, …” België is de USA niet. “ Heatwave “, één van de grootste hits werd extra in de verf gezet, een muzikaal swingend lang uitgerekte versie.tn_IMG_1168tn_IMG_1196 Subliem, en Martha richting het publiek : “ …How is your love life, …hot-hot-hot …”, en dit met de nodige moves. Volgde een rustpauze, “ …if I drink, I want everyone to drink with me, …in this beautiful theatre…”, wij geen drank, maar Martha en haar muzikanten en The Vandellas allen samen drinkend van hun bottle water.tn_IMG_1240 Dat ze ( ooit backing bij hem ) een crush heeft voor Marvin Gay was duidelijk, zijn eerste hit song,… “…we miss him…, he’s in heaven now, …one of our greatest musicians “. Een tintelende sax intro, “ …beautiful, one more time “. “ God is Love “.tn_IMG_1169tn_IMG_1182 Marvins nummer kreeg alle eer met prachtige intieme solo’s van alle muzikanten, van trompet tot piano (Alexander Saada ), bassist Chris Blair en eindigend met een drumsolo. We zaten even later terug in de tijd, Heatrow, de Motown artiesten, hits en The Beatles. Op één of andere wijze hadden Martha en haar Vandellas niet de appreciatie gekregen die ze verdienden. “ …but we got or revenge, …the album ‘Black Magic’…”. “ He Knows you Know “. Een vraag aan haar jongste zuster,… tn_IMG_1062“ …I’m 3 of 12, she’s 10 of 12, she’s ( Delphine  sinds 1989 ) almost a baby … “. Over haar moeder in het deurgat, haar vader, zijn werk, zijn toegetakelde rug, …maar steeds die drie woorden – play some blues – ( een nummer van B.B. King ). “ Baby I Want you Back “, “ Live Wire “. Op een bepaald moment  kwam haar gitarist Vincent Morla vooraan op het podium naast haar spelen,tn_IMG_1267tn_IMG_1259 dit tot twee maal toe. She, joking : “ …back to your place …”. Tot ze hem zelf naast haar roept . Iets later dankte ze tal van artiesten die ooit nummers van haar gecoverd hadden, Bruce Springsteen, David Bowie, Dusty Springfield, David Lee Roth, … “ They all made songs(covers) of or numbers and we are all … here in Bruges to tell you “.tn_IMG_1133tn_IMG_1264tn_IMG_1206

“ Dancing in The Streets “, al vanaf de eerste noot oorverdovend applaus. Niemand die ook maar rechtstaat, en voordien had Martha ons al diverse keren tips gegeven om van onze stoelen te komen en te dansen. Het kon niet blijven duren, funky tot en met en even later iedereen rechtop, parterre, loges en verdiepingen en elk op zijn eigen manier swingde mee. De stadsschouwburg was even in een kleine danszaal verandert, Dundee nam over en rieptn_IMG_1308tn_IMG_1309 “ Miss Martha Reeves !”. We kregen nog enkele heerlijke traktaties. “ My Baby Loves Me “, “ Dancing in The Street”, het up tempo nummer “ I Can’t Help Myself “. Tot in ons ruggenmerg warden we geprikkeld door de Motown sound van Martha en haar band. “ Let’s pretend we are in New Orleans “ zegt ze. Haar warme luide soulstem, het ritme van de blazers, de gitaarriffs en de drumslagen, dit beleef je maar éénmaal. Muziek met hart en ziel gebracht met tal van invloeden/genres. Met momenten dacht ik aan de heerlijke muziek uit de serie ‘Treme’, waarvan je ook met momenten wordt weggeblazen, genietend. Martha bedankt iedereen hartelijk, een even hartelijke bedanking van The Vandellas en al haar muzikanten.tn_IMG_1283tn_IMG_1278tn_IMG_1272 Martha, een grote dame en dat ze al 74 is zou je haar zeker niet toegeven, want het vuur brand nog steeds in haar. Een warme gloed, a heatwave vanaf de eerste tot de laatste minuten. Samen met haar twee zusters Lois en Delphine heeft ze vanavond de stadsschouwburg in vuur en vlam gezet. De goeie oude dagen van weleer kwamen hier tot leven met onsterfelijke nummers die nog steeds even fris klinken.tn_IMG_1324tn_IMG_1348tn_IMG_1336tn_IMG_1327tn_IMG_1290

Nog geen kwartier later zit ze samen met Dundee ( haar beschermend ) boven in de gang naast de foyer. Zoals beloofd, een babbeltje, een selfie ( wel genomen door Dundee, want Martha moet er goed opstaan ). tn_IMG_1349tn_IMG_1354tn_IMG_1359Signering van foto’s ( mits betaling ), toch worden nu en dan tickets tot zelfs de eerste hoezen van singles doorgestoken om gesigneerd te worden. Martha bleef enorm vriendelijk onder al die drukte, … Dundee had hier wel een groot deel in.

Moord op de Orient express – Loge 10

orient-2Woensdag 25 november 2015, stopte de Orient Express in de Brugse Stadsschouwburgtn_IMG_0997, op het stomende perron in Stamboul ( zie de krant in H.P. zijn handen )tn_IMG_1533

 

, of te wel Istanboel, kunnen we inchecken richting New York. Een pluimage van diverse figuren en nationaliteiten stappen in, onder hen ook de Belgische detective Hercule Poirot. Zijn hulp werd ingeroepen voor de vijf jaar oude zaak van de ontvoerde baby Armstrong. Hoofdverdachte Cassetti werd nooit veroordeeld.

 

Groot nieuws bij aanvang van het eerste deel : het lijkje van baby Daisy Armstrong werd gevonden.De kranten jongen ( Jelle Cleymans ) scandeert het rond en Hercule Poirot ( Hans Ligtvoet ) koopt een krant. Ondertussen de passagiers bekijkend op die typische alles in zich opnemende manier, eigen aan de Belgische detective.tn_IMG_1001 copy Zelf wordt hij ook smalend, minachtend bekeken door enkele van hen, Kolonel Arbuthnot ( Peter van de Velde ) en Miss Debenham ( Nathalie Wijnants ). Even later wordt hij herkend en vriendelijk begroet door Pierre ( Bob Selderslaghs met lichtjes Frans accent ). Een ticket met slaapplaats wordt besteld maar er is geen enkele plaats meer vrij. Een kleine discussie met de directeur van de spoorlijn een vriend van Poirot. Monsieur Bouc ( Erik Goris ) is in alle staten maar uiteindelijk vinden ze een oplossing die Hercule aanvaardt, hij kan slapen in de restaurantwagon. Tijdens het gesprek tussen Hercule en Bouc, een geestige uitlating : “ …van het ontleden van lijken naar het rijden met treinen …”. Monsieur Bouc kijkt de zaal in en roept “ Welkom op de Orient Express “, de lichten op het podium doven voor een moment en even later zitten we in de restaurantwagen.tn_IMG_1002 Hercule wordt aangesproken door Mister Ratchett ( Wim Stevens ), deze voelt zich bedreigd maar zelfs 15.000 $ kan Poirot niet overhalen om hem te beschermen. “ Ik neem nog enkel zaken aan die ik interessant vindt “. Ratchett toont hem nog een revolver (een Walter PPK , cfr. eerbetoon aan James Bond / Sean Connery die in de verfilming de rol van kolonel Arbuthnot speelde ? ). Hercule  Poirot altijd … … tiptop? , maar ‘Hercules Perrot’ zoals Ratchett het uitspreekt of zijn secretaris Mc Queen die dacht dat Poirot de naam van een lingeriemerk was. Je zou voor minder op je tenen gestapt zijn. Maar hier toch weer enkele van die geestige finesses die voor hilariteit zorgen. Poirot die probeert te slapen op de bank in de restaurantwagen, de snor met nachtmasker ingepakt, maar continu door passagiers gestoord wordt. “ …het is om hysterisch van te worden …”.

Een grote cast vertolkt de internationale reizigers, en elk op hun eigenste manier met overdreven ( maar dit geeft een apart cachet, flair aan het personage ) accent. Heerlijk is Andrea Croonenberghs in de rol van Hildegard als Zweeds dienstmeisje. Haar uitleg, excuses dat ze achterlijk is, maar wel les geeft in Afrika aan nog méér achterlijke kinderen. Sublieme acting van allen, het zich voortbewegen op scene ( het verhaal speelt zich immers af op een rijdende trein ).tn_IMG_1003 Een noodrem en alle passagiers in slow motion het evenwicht verliezend. Een simpele maar effectieve manier qua scene/decor  verwisseling, het licht dooft voor een momentje en even later bevinden we ons in een treincoupe. Van het perron is niets meer te merken. Dit werd nog enkele keren op deze manier toegepast, passend voor de verwikkelingen tn_IMG_1005 copydie zich afspelen op de trein in de diverse coupés. Een excellent eerste deel eindigde met een tête- à- tête tussen Hercule Poirot en Mr. Mc Queen.

Na de pauze begon alles stilletjes aan het licht te komen, … met onder meer een experimentje van H.P. die met enkele bewijsstukken de echte naam van de vermoorde passagier(ster), ( Cassetti, de hoofdverdachte in de Armstrong zaak ) ontdekt en zo ook een stukje van de ontvoering en moord van deze case oplost. Geestige opmerkingen en spitsvondig taalgebruik tijdens de gesprekken van Hercule en de verdachte passagiers. De diverse connecties met de familie Armstrong

Wie is de dader ?

Hildegard ?

IMG_5117-2500x3750

Foto Loge10

, zij zamelt geld in voor de missie in Afrika waar ze les geeft. Mc Quin ? , de secretaris van Ratchett. Mrs. Hubbard ?, die zich volledig op haar gemak voelt. Of, …was het de man in treinuniform of de vrouw in zwarte kamerjas versierd met gouden draak ?

 

Ook hier in dit Agatha Christie verhaal kan de dader niet vluchten ( uitstappen ), de trein staat stil wegens de zware sneeuwval.Net zoals in een andere loge 10 produktie : ‘The Mouse Trap’. Sneeuw belet ook hier dat de dader, tussen de hotelgasten, kan vluchten.

Uiteindelijk komen we te weten wie de dader is, dit gebeurt op unieke wijze, via gespeelde flashbacks en de gesprekken die we off screen/podium horen die Hercule had met de treinreizigers. We zien de moord gebeuren en ons geheugen wordt nog even opgefrist door de herhaalde tête- à –tête gesprekken van Hercule en de verdachte passagiers. Met deze gegevens weten en zien we wie de dode ( hint : als je het programmaboekje nader bestudeert, weet je het )

werkelijk is en wie hem vermoord heeft. Een verrassing, zoals enkel Agatha Christie dit kan schrijven. We mogen terecht zeggen dat Loge 10 met deze Agatha bewerking van Moord op de Orient Express weer een mooi stukje /staaltje theater neergezet heeft en dit met acteurs die elk op hun manier het verhaal op grote hoogte brengen. Hans Ligtvoet en Erik Gooris nemen ons op sublieme manier mee in deze befaamde en exclusieve trein. Een tipje van de sluier, Hercule geeft ons twee scenario’s / versies van de moord. Welke het is, blijft een raadsel voor zij die er niet bij waren. Je mag zeker een verrassende ontknoping verwachten. Kostuums en decor en andere effecten verdienen ook nu weer een pluim.  tn_IMG_1035  tn_IMG_1029 tn_IMG_1023 tn_IMG_1022 tn_IMG_1016 tn_IMG_1010 copy tn_IMG_1009 copy tn_IMG_1011 tn_IMG_1014 tn_IMG_1010 Cast : Hans Ligtvoet —– Hercule Poirot

Erik Goris ———- Monsieur Bouc

Jelle Cleymans — Mister Mc Queen

Hilde Van Wesepoel – Greta Ohlson

Brecht Callewaert —- Graaf Andrenyi

Ann De Winne —- Gravin Andrenyi

Peter Van de Velde — Kolonel Arbuthnot

Wim Stevens —– Mister Ratchett

Ann Pira ——- La Comtesse Dragomiroff

Bob Selderslaghs —- Pierre Michel

Andrea Croonenberghs —  Hildegard Schmidt

Nathalie Wijnants —– Mary Debenham

Karin Jacobs —— Mrs. Hubbard

Zij allen werden prima geregisseerd door Bruno Heystraeten, tevens script.

image

Foto Loge 10   

Daverend Daverlo – Brugge

Vrijdag 20 november 2015, een kleine 200 aanwezigen in het Daverlo cultuurcentrumtn_IMG_0357 copy voor het jong geweld ‘Rumours ‘ tn_IMG_0318 copyen de band die binnenkort met Balthazar een kleine Europese toer maakt, ‘ Soviet Grass ‘tn_IMG_0720. Rumours, een aparte groep uit het Brugse moet het hebben van een soort space sound overgoten met Oosterse saus. Zangeres Hannah Vandenbussche heeft naast een mooie stem ook een speciaal gevoel hoe klanken zich uiten en experimenteert er graag mee. Samen met Pieter-Jan Cools, Jonas Boermans en Stefanie Mannaerts brachten ze een korte set die zeer aansloeg. Een nieuw geluid, het is even wennen maar de hiphopachtige duistere Indiesound met een soort van psychedelische projecties kan je bijna een performance noemen. Met “ I Dance “ hebben ze alvast een klein hitje te pakken en nu is het wachten op die eerste E.P. Brugge is weer een jonge beloftevolle groep rijker. ( setlist : I Dance – Coma – Homer – Watch Me – EHOH – Phoef – Cover ).tn_IMG_0316 copytn_IMG_0322 copytn_IMG_0333 copytn_IMG_0336 copytn_IMG_0328 copytn_IMG_0343 copytn_IMG_0339 copytn_IMG_0344 copytn_IMG_0346 copytn_IMG_0350 copytn_IMG_0352 copy

Een kleine pauze terwijl de set verwisseling plaatsvond voor hun laatste concert op Belgische bodem om dan het Nederlandse en Duitse publiek warm te maken. Soviet Grass pakte uit met een stevige set met enkele nieuwe nummers. “ Easter Eggs”, “ Like a Zebra “ en het heerlijke “ Shangri-la “ ontbraken niet in de set, liggen goed in het gehoor en de video van “Easter E. “ is een pareltje. tn_IMG_0380 copy  tn_IMG_0419 copy  tn_IMG_0470 copy  tn_IMG_0483 copy  tn_IMG_0450 copyDit en de podium présence van Nicolas geruggesteund door Robin, Brecht en Niek rockten ze vandaag voor de laatste keer op Brugse bodem. Recht toe rechtaan, geen interactie met het publiek, maar een stevige set die hopelijk even goed gesmaakt wordt op hun kleine buitenlandse tournee.

Nicolas, vandaag terug met baard kronkelde en danste weer over het podium.

De bonkende drum van Brechttn_IMG_0775 copy  tn_IMG_0771 en de gitaarsolo’s van Robin dreunden doorheen de ganse set. Niek liet zijn basklanken los en nu en dan de zang delend met Nicolas. Bluesrock, groovy en meeslepend, wat te merken was aan de appreciatie van het publiek. De nieuwe nummers moeten nog even door het gehoor, maar staan er toch al stevig en sluiten mooi aan tussen de reeds gekende songs. Setlist : Heroes – Easter Eggs – Rattle my Cage – Freaky ( een prachtig nieuw nr. )- Waiting for UR LUV – Scaramanga – Pink Pistol – Black Gold – Scrambled Bollocks – Shangri-La – Like a Zebra. Even van het podium na deze prima geslaagde set om terug geroepen te worden met de bissen , “ Jam “ en “ Cloudcatching Woman “.tn_IMG_0585 copy  tn_IMG_0586 copy  tn_IMG_0618 copy  tn_IMG_0678 copy    tn_IMG_0681 copy  tn_IMG_0685 copy  tn_IMG_0707 copy  tn_IMG_0717  tn_IMG_0719    tn_IMG_0733  tn_IMG_0736  tn_IMG_0746  tn_IMG_0744  tn_IMG_0755  tn_IMG_0751Een eerste (mini) EP is op komst. Tijdens hun soundchecktn_IMG_0362   tn_IMG_0361  tn_IMG_0366  tn_IMG_0368  tn_IMG_0370gekleed in t-shirts, maar even later toch de kleurige hemdjes aan. Hun amulet, geluksbrenger. De hemdjes en de stevige songs samen met die warme charismatische stem zullen zeker brokken maken in Duitsland en Nederland ( dit van 3 tot 8 december ). Nog op 2 december een tussenstop in Gent.

Het publiek had vanavond gekregen wat ze wilden en Soviet Grass had er goeie moed in voor de volgende optredens over de grenzen.