Oscar, De Komediecompagnie – Brugge –

Een grote opkomst zaterdagavond en zondag middag 10 & 11 februari 2018 in de Brugse Stadsschouwburg voor het stuk ‘ Oscar ‘ van de Komediecompagnie. De meer dan 900 aanwezigen dit weekend hebben genoten van deze doldwaze komedie. Een stuk van Claude Magnier uit 1958. Louis de Funès, die in 1967 schitterde in de verfilming van Edouard Molinaro, stond tussen 1959 en 1972 meer dan 600 maal op toneel met dit stuk.

( … believe me … ??? en … the last thing I had on my mind … ???? ), muziek vulde de zaal, op het podium een blonde vrouw die met een vogelkooi rondliep.

Even later vleide ze zich neer in de sofa, de oortjes in, een tijdschrift lezend en meezingend met de muziek. De huishoudster liet de stofzuiger zijn werk doen. Plots het geluid van koekoeksklokken, … “ ..ja, ik weet het ( hoor ? ), het is acht uur ….”. De toon was gezet voor een meer dan twee uur durende komedie. Even later verscheen Christian Martin ten huize Van den Neste, hij wou zijn baas sprekend en het was dringend. Enkele dingen werden afgesproken met de Poolse huishoudster van koekoeksklokkenbouwer Francis Van den Neste. De eerste confrontatie van Christian met zijn baas is hilarisch. Het vragen voor opslag, het opbiechten van het stelen van 495.000 francs, en de verduistering voor de fiscus van 8 van de 21 miljoen winst. Niet verwonderlijk dat zijn baas door het lint ging. Francis, gespeeld door Jan Van Dycke, schitterde in zijn eerste rol bij de komediecompagnie en dit was ook zijn eerste maal samen op scene met  Dirk Van Vooren die Christian Martin speelde. Deze eerste confrontatie tussen de beide hoofdfiguren werd met enorme hilariteit uit de zaal beantwoord toen hij de politie wilde opbellen en problemen had met de telefoon.tn_IMG_5097 copy Zinspelingen, aparte uitdrukkingen en oneliners vlogen heen en weer. Zoals o.m. : “ … ik heb met uw dochter gekoekoekt … “, over concurrent Muylle, “ … ik zal wel even zijn muile met koekoeksklokken opvullen …”, uitlatingen die een enorme schwung in het stuk staken en het komisch aspect een extra hoogte gaven. Verwarringen en misprekingen : De Poolse huishoudster, Bernadette – de Bernadette ( Soubirous ) van Lourdes. De verdraaide uitdrukking – het ijzer smeden als het heet is-. Een zingende ochtendechtgenote ( ? )

.Een krijsende dochtertn_IMG_5099 die het huis uit wil, een vrouw die zich uitgeeft als een dochter, een masseur met sappig dialect, niet al te snugger en op de koop toe een probleem met alcohol heeft.

En als dit nog niet genoeg was, de kofferperikelen die net een eigen leven leiden. Bernadette die haar ontslag geeft / vraagt en een nieuwe vrouw ( met een aparte voorgeschiedenis ) die komt solliciteren als huishoudster. “ … wat heb je daar in je handen ? “, “ … de nieuwe stofzuigster …”. De uitlating als Marilou ( Wendy Van Wanten ) haar man ziet een vrouw omhelzend in de living. Francis’ reactie is er ook naar. Nu en dan het gepast geluid van de vele koekoeksklokken aan de muur die op momenten zeer gepast afgaan. Zelfs de trap

speelt een rol tijdens al deze hilarische toestanden. Ook leuk, Francis die naast tal van dierennamen ook wordt aangesproken als Franske ( cfr. De man van Wendy ). Zelfs een simpele zakdoek doet de zaal uitbarsten van het lachen.

Jan Van Dycke ( Francis Van den Neste ), Wendy Van Wanten ( Marilou Van den Neste ), Peter Bulckaen ( Philippe Decorte ) Dirk Van Vooren ( Christian Martin ), Britt Van Der Borght ( Bernadette ), Fleur Brusselmans ( Jacqueline ), Karin Jacobs ( Angèl ), Stef Poelmans ( Oscar ) en Maja Van Honsté ( Brugge ? ) of was het  Leen Dendievel als dochter ( Babette ) hebben vanavond nog maar eens al hun talenten uit de kast gehaald om het publiek

een hilarische zotte avond te bezorgen eigen aan de Komediecompagnie. Een stuk dat je moet gezien hebben, al is het maar voor het taaltje van de poetsvrouw, de massage, Francis die kierewiet wordt, gaga. Zijn Piet Huysentruyt uitbeelding. tn_IMG_5116Het gezellig dansje met de trein naar Oostende. En de grote bewondering naar Louis de Funés met zijn onvergetelijke mimiek, neuroses en uitbarstingen. Een imperium van koekoeksklokken maar ook een imperium van komisch acteertalent. Met een Wendy om van te snoepen, een verwend nest als dochter, een masseurtn_IMG_5110 met jongleertechnieken. Dirk was weer eens omringd met excellente tegenspelers. Hij nodigde het publiek ook nog eens uit om een woordje,

… want het was weer een tijdje geleden om het publiek nog eens persoonlijk te bedanken in de Brugse Stadsschouwburg

Dit na een overweldigend applaus. ( Nog in Lanaken en Hasselt te zien in Maart ).

Daverend – Black Roses / Soviet Grass

 

Vrijdagavond 16 februari 2018 was het genieten in Daverlo te Assebroek van twee stevige groepen in de concertreeks tn_IMG_5936 ‘ Daverend / Unplugged – Brugotta -. Een 200 tal muziekliefhebbers vulden deze uitstekende zaal die op akoestisch vlak zich enorm leent voor concerten.

Black Roses, een mengelmoes van leden van diverse groepen vloog er vanaf het eerste nummer in. Thomas Meire, leadzanger van Shuriken II, verscheen op het podium geschminkt net als Danny Mommens van Vive La Fête.tn_IMG_5504 “ All The Same “ werd met enkele synth noten ingezet om dan los te barsten in rock gekruid met metal, grunge, punk en hardcore ingrediënten. Rauw, energiek en toch melodieus. Strak musicerend met enkele schitterende riffs en heerlijke solo’s. tn_IMG_5286Thomas’ rauwe stem en podium act vervolledigde de sound van een weer ( nieuwe ) uitstekende Brugse band.

Gitarist en tweede stem Matthias Demey ( Beuk ) , voormalig lid werd vervangen door een uitstekende jonge Brent Thysebaerdt ( zijn vuurdoop vanavond ? ). Lucifer Effect ( zwaarder en harder zoals Brent zelf zei ) inruilend voor deze groep, een goeie keuze. Hij zelf vindt ze een bende toffe gasten en de bassisttn_IMG_5466 is ook vol lof over hem. Geeft een frisse inbreng, een andere muzikale variatie die beter aansluit met de groep.

En we zijn tevens benieuwd naar zijn zangkwaliteiten op de Brugotta tribute -Madonna. Drummer Benjamin Dekempe tn_IMG_5303samen met bassist Kenneth Van Belle vormden de ruggegraat en met de solo’s van Dempsey Deroustn_IMG_5430 ( gitarist van Guilty as Charged ). Thomas dook verschillende keren van het podium het publiek in, zingend tussen in de aanwezigen. Black Roses bracht een korte set van eigen nummers en covers, waaronder een prima versie van Nirvana’s “ Breed “. Afsluiten deden ze met het prachtige “ Keyboard tune “.

Een kleine pauze en het was tijd voor de presence van slangemens Nicolas met een magistrale stem, mister cool Niektn_IMG_5725 rustig secuur die typische bastonen etalerend. Pompend ,laag op zijn drum met die aparte stokslagen,tn_IMG_5541 Brecht en niet te vergeten zijn broer vingers glijdend als een halfgod op zijn gitaar kronkelend wiegend.tn_IMG_5872 Een Belgische, een Brugse groep die verleden jaar reeds toonde dat ze buiten de landgrenzen het publiek voor zich zouden winnen. En dit deden ze zowel in Zwitserland en Nederland. En tijdens het voorprogramma van Balthazar in hun ‘ Thin Walls ‘ tournee. Overal kregen ze prachtige kritieken en respons, de hoofdact had het soms moeilijk om deze kwaliteit te overtreffen. Alle vier, nuchtere muzikanten en nog steeds de bescheidenheid zelve blijven verder doen in eigen beheer en op eigen ritme. Brugge mag fier zijn om zo’n groep in hun rangen te tellen. Hopelijk kunnen we nog lang genieten van hun optredens, nieuwe nummers en warme jovialiteit richting publiek. Ze blijven maar groeien, ieder keer als je ze ziet en soms is het ook afwachten hoe Nicolas er het volgend optreden uitziet. Muzikaal, uiterlijk, … een Belgische ‘Queen’ volgens een fan, net als Freddy dansttn_IMG_5770 hij als een balletdanser synchroon op de muziek met een stem, zacht, fluisterend, uitbarstend. De toeschouwers in vervoering brengend.

Opener met heerlijk snaarspel “ Sudan ? “. Kortgeknipt en minieme stoppels, Nicolas bijna onherkenbaartn_IMG_5856Maar éénmaal bewegend en met die fenomenale stem, geen twijfel. Rustiger, sterker werden we meegezogen in dat zuiderse Bayou achtige stemgeluid eigen aan Soviet Grass. Dansend en jonglerend met zijn tamboerijn eigende hij zich weer het podium toe. Al zijn muzikanten dezelfde dankbaarheid gevend, een beweging naast hen, een arm, een lach, een samenzang. Deze groep is echt één hechte brok muzikaal talent die we mogen koesteren.

Plots een akkefietje in de set, de voetpedaal van Brechts drum liet het afweten, een korte herstelling en “ Hope “ klonk door de zaal. Nicolas repliceerde hierop met : “ … kan gebeuren, maar eigenlijk gebeurt dit nooit…”, maar na een klein moment van commotie en enkele lachende blikken werd het ritme onmiddellijk her opgepakt. Volgde “ Interstellar “, een subliem nummer ( met dito videoclip ). Tussenin had hij zich ook nog even geëxcuseerd dat hij verkouden was.

Enkel als hij sprak was het te horen, zingend zou je het zeker niet zeggen. Afsluiten deden ze met “ Heroes “.  Een optreden dat ons al deed hunkeren naar een volgende verschijning. Patrick Van Hauwaert, promotor van deze concertreeks, nam nogmaals de micro

om hen terug op het podium te roepen voor enkele bissen. “ Shangri-la “, een lange versie, heerlijk bluesy en niet weg te denken uit hun setlist. Even een overslag in Nicolas stem ( verkouden ), maar na een kleine muzikale intermezzo terug met volle kracht Daverlo vullend. Soviet Grass, wie ze nu nog niet kent, tn_IMG_5752 zoek ze op en laat je meevoeren door het Nirwana van ijzersterke bluesy rock & roll met charisma.

The Rocky Horror Picture Show – Antwerpen –

Wie de Lotto Arena gisteren rond middernacht betrad vroeg zich af of er een lek in het dak was, moest de krantenbezorger nog sorteren ?, welk carnaval feest enkele uren voordien had plaatsgevonden of was er hier iemand getrouwd ? Niets van dat alles, dit waren de restanten van een avondje plezier, gekheid en participeren met Stany Crets’ verwerking van de musical ‘ The Rocky Horror Picture Show ‘.  Het publiek werd immers uitgenodigd om mee te doen met deze reeds 45 jaar oude musical die Stany in een nieuw jasje had gestopt. Men kon een goodie bag kopen met allerlei attributen die op momenten in de show lustig gebruikt konden worden. Sommigen hadden er zelfs niets beter op gevonden om ook nog eens wc rollen door de zaal te gooien.

Twee uur met een kleine pauze werden we met Brad ( asshole Nordin De Moor ) en Janet ( slet Shana Pieters ) binnengeloodst bij Dr. Frank-n-Further en zijn aparte bedienden..

Naast de massa’s “ asshole” en “ slet “ uit het publiek geroepen en de “ Boring ! “ wisten we dat deze musical veel interactie vroeg aan het publiek. Narrator Koen Van Impe had ons dit al duidelijk gemaakt vanaf het begin. De vertolkers van Riff Raff ( Sebastien De Smet ), Magenta ( Jasmine Jaspers ) en Colombia ( Maja Van Honsté ) zetten hun personages elk op hun eigenste manier schitterend neer. Vermeldenswaard de sublieme vertolking ( stem, zang en mimiek ) van Matthew Michel als de blonde god, of monster ? Rocky, Franks creatuur. Tim Curry en andere vertolkers in gedachte, mag Laurenz Hoorelbeke zich terecht in het groepje van alle vertolkers van de transvestite of Transylvania plaatsen.

Ensemble Phanthoms en Transylvanias voltooiden met hun dans en zang deze sterke cast.

De Schpountz – Brugge –

Zondag 28 januari 2018 stond de Comp. Marius ( 2006 ) geprogrammeerd met het stuk ‘ De bruiloft van Figaro ‘, maar wegens omstandigheden werd beslist om een ander stuk te brengen. Compagnie Marius, een gezelschap die vooral rondtoert op aparte locaties en in open lucht, dit al bijna dertig jaar en niet alleen in België, ook Nederland, Frankrijk, Duitsland en zelfs tot in Spanje. Er werd geopteerd voor het stuk ‘ De Schpountz ‘ die zich beter leende in een theater zaal. Een stuk geschreven door Marcel Pagnol en vooral bekend door de verfilming ( 1938 ) met een jonge Fernandel in de hoofdrol. De schpountz, slavisch word voor een simpele ziel.

Een onnozele farce, een ode aan de toneelspeler met alle vooroordelen en misverstanden. Oorspronkelijk 57 scenes en 34 personages. De twee toneelspelers van de vaste kern ( Waas Grampser en Kris Van Trier ) werden aangevuld met Maaike Neuville, Koen Van Impe en Frank Dierens. Allen speelden meerdere rollen, en tussenin de scenes, werden kledij en decorstukken op het podium veranderd onder de ogen van het publiek. Allen schakelden moeiteloos om in hun andere rol. Je moet het maar doen met vijf acteurs meer dan 15 of was het 20 rollen op scene te brengen. En dit zonder enige aarzeling in de diverse scenes. Vloeiend scene na scene spelend, net alsof zich een 3 dimensionele film zich ontrolde op het podium.

Een stuk met vooroordelen,

een simpele kruideniersjongen die het wil maken in de grote filmwereld met alle gevolgen van dien. Een uit de hand gelopen avondje drinken van een filmcrew leidt tot een dito contract. Irénée ( Waas ) is ermee weg en boekt een ticket, een enkeltje naar Parijs.

De gevolgen laten niet lang op zich wachten. Francoise ( Maaike ), de scriptgirl krijgt medelijden met hem en besluit tussenbeide te komen. Zijn filmdebuut is hilarisch,

zelfs al waren het diep emotionele scenes, …

en het groeit uit tot een gigantisch succes.

Hij verrast er zijn oom Baptiste ( Koen ), broer Casimir ( Frank ) en zijn tante Clarisse ( Kris ) mee.

En brengt nog een knappe verloofde mee op de koop toe.

We kregen diverse typetjes voorgeschoteld, die we in het echte leven ook wel kunnen associëren her en der. Ze bestaan. Een zeer amusant taalgebruik met de nodige misverstanden of associaties en spielerei. Ook een kleine verwijzing naar de producer Weinstein en de heersende contraverse van #Me Too

Dit kwam duidelijk tot uiting in de scene : “ … ik zal dan mijn kleren uitdoen en verkrachting roepen …”. Enkele andere hoogtepunten waren onder meer : Een hilarische kusscene.

Het aanprijzen van de saucissen in de kruidenierszaak. Een Hollander die zich uitspreekt tijdens de première van de film, schitterende rol van Koen die neigt tussen André Van Duyn en Jan Jaap van der Wal. De associatie met Fabre ( Jan ),…

Maaike profileerde zich als een vurige, hartstochtelijke scriptgirl met een eigen mening. En onverwacht uit de hoek komend op het einde, een sigaret in de mond. Een actrice die niet alleen prachtrollen neerzet op het scherm. Maar nogmaals bewijst hoe ze zich haar rol op een podium eigen maakt. Koen van alle markten thuis, is het dramatisch of komisch. Deze klasbak mag je echt alles in handen geven. En zelfs laten zingen. Leuke anekdote : “ Boring… “ uit het publiek. Koen : “ Niet nu “. Een tijdje later nog eens en hij anticipeerde. Er zat dus publiek in de zaal die hem had zien schitteren als de verteller in ‘ The Rocky Horror Picture Show ‘, de avond voordien in Antwerpen. Hilarisch de kleine Napoleon, als ober zijn opmerkingen over de ( zang ) stem van een groot acteur. Frank, iet wat rolletjes op de achtergrond maar o zo secuur dat ze met zijn mimiek, gedragingen en enkele oneliners dit stuk verrijkten.

Kris en Waas, de vaste kern zijn twee natuurtalenten die zonder moeite naïviteit, listigheid, verdwazing uitstralen in hun diverse rollen. Tot zelfzekerheid en autoritair toe. Een sullige tante, een zelfverzekerd producer, een goedgelovige sul, niet van zijn stuk te krijgen, ervoor gaan.

Niet verwonderlijk dat allen op een heftig dankbaar applaus

onthaald werden. Even later deed Waas teken aan het publiek om op het podium te komen ( voordien werd hier al op zin gespeeld ), eerst een ietwat afwachtende houding maar even later vervoegde de zaal zich aan de bar en deed zich te goed aan een glaasje cava / witte wijn uitgeschonken door de cast.

Een traktatie niet vreemd aan Compagnie Marius ( cfr : ’ Manon en Jean de Florette ‘, een vier en een halfuur durende voorstelling, op het menu konijn met pruimen of was het olijven en een glaasje pastis. Paëlla en een glas wijn tijdens ‘ De Bruiloft van Figaro ‘. Apart vertoeven met de acteurs tijdens een drink op het podium van de Brugse stadsschouwburg.

Een compagnie om in de gaten te houden en zeker één van hun openluchtvoorstellingen mee te pikken in de toekomst.

 

 

.

De Verwondering ( Marx ) – Brugge –

 

Zaterdag 3 februari 2018 stond ‘ De Verwondering ‘, een monoloog geschreven en geregisseerd door Stefaan Van Brabandt geprogrammeerd met de oude rot en klasbak Jan Decleir in de huid van Marx.

Wegens artistieke meningsverschillen werd hij vervangen door Johan Heldenbergh. Een groot acteur, die we enige tijd hebben moeten missen, in de rol van één van de grootste filosofen.

Marx, keek vanavond terug op zijn levenIMG_4916 en denken en liet het publiek ook participeren in zijn monoloog. “ … ik ben een spook … “. Zelfspot, ironie en de interactie met het publiek zorgden voor anderhalf uur genot over een in feite zwaar onderwerp, maar deze inkijk in ’s mans leven liet ons genieten en het mocht zelfs nog een half uur langer meer zijn.

Marx, geboren in 1818 en gestorven in 1883 was een mens zoals wij met al zijn gebreken en tegenslagen. ‘ Das Kapital ‘ en zijn Communistisch manifest maakten hem wereldberoemd. Maar privé en de erkenning van zijn werk waren niet zo aangenaam. Het spook, of Johan hebben dit ons vanavond duidelijk gebracht.

En al de -ismen, wie is er schuldig aan, hoe worden ze geïnterpreteerd, uitgevoerd. Was Christus verantwoordelijk voor de kruistochten, wat werd er van Nietzsches Ûbermensch, was Einstein de dader van de atoombom en wat met D’Haens en het CD&V ( gelach in de zaal ). Moet je mij dan het Marxisme verwijten. Vragen, vragen, die ons doen nadenken. Zelfs nu vandaag nog, de resem voorbeelden die aangehaald werden uit ons eigen leefwereldje.

“ Quand on a que l’amour “.

Een daverend en staand applaus viel Johan te beurtIMG_4930“ … veel meer volk dan ik verwacht had, op mijn begrafenis waren er slechts zeven … “.