Zwijg kleine – Brugge –

Zondag 30 januari werden we door Loge 10

getrakteerd op een communie tafel, eten à volonté, … en onze ouders, nonkels, tantes, … ratelden wat af.

” Zwijg kleine “.

Met de nodige drank in de man / vrouw was het soms een schandelijke vertoning. Arme communikantjes, maar we hadden wel een mooi zakcentje vergaard om voor iets te sparen. Zolang het maar geen bloemen waren, … want wat moesten we daarbij aanvangen ? –

Sanseveria’s, ja water geven was niet echt nodig. Dus we hadden ze wel voor lange tijd zonder dat we er naar omkeken.

Vele aanwezigen in de zaal herkenden dit fenomeen maar al te goed, nu en dan was er ook grote hilariteit. Denkend aan vroeger ? Je eigen communie, of … gewoon de situatie die zich voor onze ogen afspeelde ? Pure nostalgie, die iedereen anders beleefde.

Loge 10 bracht weer een indrukwekkend en sterk stuk op de planken met een resem ras acteurs, die vele toeschouwers herkenden uit bepaalde series die goed gevolgd werden.

Tussenin de settings, podium in duisternis en met een song uit die tijden die ons nog nauw aan het hart lagen kwamen we in een nieuwe scene terecht.

Enkele van de nummers.

Marva : “ Oempalapapero “. ( 1975 )

Paul Severs : “ Geen Wonder dat ik Ween “. ( 1970 )

Will Tura : “ Verboden Dromen “. ( 1973 ).

… en een fragment uit de tv serie – Bonanza –

Is er een foutje gekropen in de vertoning ? Communie te Brugge in 1974 en het nummer van Marva ?

Maar het was wel leuk, want zo had elke vertoning ( nog tot 31 maart ) een verandering in de tekst, dit naargelang waar het stuk gespeeld werd. ( was het nu hier in Brugge, Tienen, Izegem, Zenst, Kortemark of Beveren ).  

1974, een klein dorp in Vlaanderen.​Het is tijd voor cadeaus want Eddieke doet zijn plechtige communie.Moeder, vader, tante, nonkel, een paar kennissen en een nichtje schuiven samen met de communicant aan de feesttafel.

Er wordt veel gegeten en vooral veel gedronken.


Na de aspergesoep en de verplichte wandeling, volgen de taart, de pistolés en de koffie met natuurlijk een druppelke erbij.

De gemoederen laaien hoog op. Er wordt gelachen, geweend, gekibbeld en bijgelegd. Maar al bij al was het toch ‘een héél schoon feest’.

Dit successtuk uit het volkstheaterrepertoire is een prachtige kijk op de jaren zeventig en één brok pure nostalgie, gebracht door een ijzersterke cast.

Cast : Pa = Marc Stroobandts ( Wittekerke, Familie, Thuis, …), deze rol werd in 2020 gespeeld door Peter Bulcaen   / Ma = Ann De Winne ( Nonkel Jeff, Thuis, … ) / Eddieke = Aaron De Veene ( Thuis, musicals : Sneeuwwitje, Sound of Music, … ) / Tante Anna -= Saskia de Baere ( De Kotmadam, Lilly & Marleen, … ) / Gerda = Nathalie Wynants  ( Thuis, Familie, Amika, … )/ Nonkel François = Wim Van den Velde ( Spoed, Familie, Aspe, … ), in 2020 Brecht Callewaert. / Nonkel Willy = Daan Hugaert ( Wittekerke, Witse, Thuis, … ) / Jacqueline =  Tine Priem (Aspe, familie, Thuis, … ).

Een bepaald moment tijdens het eten : “ Zwijg kleine, en eet mo voort “. Uitzonderlijk dat de titel van het stuk voorkomt in de vertoning.

De koffie, of chicorei voor zij die geen koffie drinken, … verandert vlug in een poeskaffeetje. De druppel. Bier en wijn mixen, heel normaal toen. Het dessert , meestal stevige taarten en ’s avonds nog eens stutten met charcuterie, dus wat was het probleem. Maar hoe goed je er ook tegen kan, geen besef hebt dat je boven je theewater bent sla je soms dubieuze en seksistische taal uit. En de ruzie’s, huidige of van ettelijke jaren geleden komen weer boven. ’s Anderendaags geen benul meer. Maar het communiekantje herinnert het zich nog jaren later. Zelfs een familielid die een strip tease aanzet maar plots panikeert wanner de twaalf / dertienjarige weer de huiskamer betreed.  

 Na enige tijd vertrekt iedereen, is het nog aangeraden om met de auto naar huis te gaan ? Toen kon en deden ze het nog. Momenteel zijn we toch iets secuurder. Of niet ?

Hilariteit, appreciatie, en een navenant applaus kwam hen te beurt.

Olles is vo Niet – Brugge –

‘ Olles is vo Niet ‘ ( Tom Waits In het kader van Het Weekend van het Brugs, een nieuw initiatief om het Brugs, die sappige taal in de kijker te plaatsen via diverse evenementen.

Ontdek je woordenschat, de betekenis van diverse woorden. Volkse kluchten, pareltjes zowel in woord als in zin. Onze eeuwenoude taal wordt zo eens apart in de kijker gesteld. Gedicht uit de Rederijkerskamer, Brugse schrijvers doorheen de jaren. Of een babbel met allerlei sappige anekdotes. Een mis in het Brugs, het Brugs Beertje. Ook toneel komt aan bod ( cfr. ‘ Raspoetin ‘ ), tot zelfs de klassieke componist Schubert, gezongen door Wannes Capelle. Het was de moeite om ergens iets mee te pikken, zoals … hoe klinken bekende muzieknummers in het Brugs ? En op 30 januari bevinden we ons op een communie in het West Vlaams. ( Loge 10 : ‘ Zwijg kleine ‘ – verslag later .)

Vrijdag 28 januari ’22 in de Brugse Stadsschouwburg kregen we er het antwoord op.

Peter de Blieck

en Korneel Muylle

( die voor tal van de arrangementen zorgde van Peters Brugs repertoire – had Nicolas leren kennen via Korneel, … en de Bear studio deed de rest. Cfr. eerste uitvoering van ‘Olles Is Vo Niet ‘. ), samen met een viertal muzikanten ( Gunter Callewaert,

Serge Bakker, Serge Hertoge, Martijn Bal  – grotendeels de bezetting van Slow Lee )

 en met zangeres Turiya Haudenhuyse ( opera related ? – cfr. Peter zijn voorstelling van haar ), maar wij kennen haar beter als Katrien de Blieck.

brachten ze ons een heerlijk staaltje van sfeervolle nummers. En er werden zelfs enkele special guests uitgenodigd die ons met hun virtuositeit nog een extra beleving gaven aan tal van de nummers. Yves Fernandez deed met momenten onze haren oprijzen met zijn schitterend trompet tableau. Nicolas Delfosse ontroerde met dat fijngevoelig snarenspel. Ook stadsdichteres Tania Verhelst gaf een apart cachet aan enkele van Peter zijn nummers. Peter ,de winnaar van West Talent, nu al 20 jaar geleden, is uitgegroeid tot een uitstekende performer. Is het niet achter zijn piano, dan maar met gitaar of compleet naakt, … enkel met die microfoon.

Tijdens één van de nummers nog een guest Filip, nog een De Blieck ! die op klarinet bewees hoe intiem bepaalde nummers uit de set waren in dat sappig Brugs dialect.

Mijn muziekkennis reikt soms niet zo ver, muzikale herkenning, maar jammer genoeg moet  ik buiten enkele nrs. het origineel schuldig blijven.

“ Olles Is Vo Niet “ – Tom Waits / “ All The World is Green “. Eén van Bowies’ laatste nummers “ Lazarus “ ( “ … een beetje laat maar dat was onze inzending voor de BowieTriubute …”, zei Peter ). Geen idee hoe de selectie was maar dit nummer ging wel door merg en been.  Ook John Cales nr. ‘ Dying on the Vine ‘ uit 1985 was één van de hoogtepunten. Hij wou niet echt veel zeggen tussen de nummers door omdat er zoveel waren.

Maar ‘ Oostende ‘, ging dit over zijn eerste lief , …

Tijdens “ Jeruzalem “ ook enkele weetjes over de artiesten, gevoel, connectie, … , gitaar spel. Of “ Wamakketuut “ met stadsdichteresTania.

Leuk tussendoortje, een verkeerd nummer bijna startend, “ Wachten “, gespeeld of niet, maar Peter zette zich toch aan de piano, de gitaar was voor het volgend nummer. ‘ Wachte ke ‘, of zoals Wim Opbrouck zou zeggen – keerde de were -.  Een setlist om U tegen te zeggen, met aparte solo’s … was het nu bas, gitaar, Hammond of trompet.

Misschien één minpuntje, … maar dit is dan echt muggezifterij !!!! Korneel moest nu en dan eens kijken op zijn muziekstandaard. Je kan vele van die excellente nummers arrangeren. Maar soms heb je wel eens een rugge ( oog ) steuntje nodig, Als het niet uit eigen vingers komt.

Na een fameuze setlist, eindigend met de titelsong van de show werden ze allen op een oorverdovend applaus onthaald. Akkoord, er zaten veel Brugse muzikanten in de zaal, maar je moet het nog maar doen.  Allen namen de ovaties met dank aan en verdwenen van het podium.

Lang geleden dat er nog zo’n respons was, terugroepend, fluitend, gillend tot zelfs krijsend.

Hoe kon het ook anders dat ze allen , … nee enkel Peter terugkwam voor een bis.” “… gewune wachten in de nacht … – Risa Blauw ( ? )”.  En even later toch …

…. allen terug op scene voor nog een extra bisnummer. “ Overkant  “ … omdat ik de … “.

Naast de nummers was het vooral genieten van enkele speciale vinger spielerei tijdens de trompet fragmenten van Yves. Op een bepaald ogenblik was het bijna een algemeen staande ovatie. Wat een klasbak. Hoe schrijnend kan een trompet klinken. En ook Tania deed de nrs. meer dan ere aan met haar poëtische instekeningen.  ( zoals : ‘ Goa je komme kieken, … Zoe je willen komme kieken, .. Zoe je echt wille komme kieken, … , k’ Goen hier ook nie stoan bedelen, of je nu zoe komen kieken, … je zie moar,  of je kom kieken. …dit alles onder intiem trompetgeschal.

  • Ostende / Oorloge  / Zomergoeste / Slapen / Wamakketuut / Lik Da’j Gie Kiekt / Jeruzalem / Wienter / Sinksteren /Maskerade / Wachteki / Tlatstesouper / Mama / Lazarus / Zwoarte / Olles is Vo Niete / Revolutie / Overkant / … een setlist om U tegen te zeggen wetend wat de originele nummers / tekst zijn.

Internationale nummers, klassiekers in een Brugs jasje. Wanneer een vervolg ,…????

Raspoetin – Brugge –

Woensdag 26 januari 2022 gaf Sam Louwyck een monoloog om U tegen te zeggen. Dit samen met enkele bevriende muzikanten  ( gitarist Danny Bossaert, gitarist Roland Van Campenhout, drummer Giovanni Barcello en trompettist Bart Maris ). ‘ Raspoetin ‘, niet te verwarren met de Russische monnik Grigori Jefimovitsj Raspoetin. Beter bekend als de bezeten of gekke monnik. Had de bloedvlek op Sam’s hemd te maken met de moord op deze man, een kogel door de maag en de lever of refereerde het meer naar de kruisiging van Jezus die een speersteek in zijn zijde kreeg van een Romeinse soldaat. Deze soldaat, Longinus nam afstand van het leger en sloot aan bij de leerlingen van Jezus. Visioenen, verkondigen van het geloof, zijn leven ook verder gezet als monnik ( ? ). Zwijgen deed hij niet wat hem ook overkwam.

Deze geschiedenis voor ogen benaderde de monoloog toch enkele gelijkenissen met God, Christus, de schepper, de zoon. Het ontdekken van het lichaam in het aards paradijs, de slang, de reactie naar een hoger wezen.

Deftig gekleed in zwart kostuum, een wit chic hemd, … maar ontsierd met een rode bloedvlek, heeft hij het over dino’s, lopend op 4 poten, het begin van de tijden. Wij, wij staken ons weg. En nu reageren we op allerlei manieren. Vrouwen, hun rondingen beschrijvend, ze observeren, zelfs al is het de keukenmeid. Tot het geen respect betonen van hen. Zo ook met zijn vriendin, haar erop uitsturend om nootmuskaat te halen, haar voor de deur laten staan, … en dit nadat hij zelfs  “ Ja, hallo zoetje “ zei via de telefoon. “ Neem de bus …”?  Op bepaalde momenten schiet hij in woede uit, wijzend naar boven, zijn ongenoegen uitend.

“ Da ku gie nie voelen, ne n’echt mens te zin …”. Ook haar zus Annick wordt erbij gesleurd. Zei : “ … het mag wel een beetje rapper “, moeder in ziekenhuis, ernstig, daar aangekomen, nog bloemen kopen, tegen dan is haar moeder overleden, rapper wat had het voor zin. De idiotie van onze leefwereld. Wat is belangrijk, hoe moeten we ons gedragen.

Hij verder met zijn monoloog, nu eens zittend, dan rechtstaand tot zelfs recht op de tafel zijn ongenoegen, zijn opinies uitend.

Dit alles terwijl op de achtergrond intieme snaartoetsen en drumslagen de sfeer grauwer en grauwer maken. Net een film met een dreigende muziekscore. Ingetogen gitaar getokkel, drumstrelingen en sobere stille trompetklanken, een jazzy sound die net het einde der tijden doet oproepen.

“ En gie, gie ziet ne bleiter ! “ er plots uitroepend en naar iemand in het publiek verwijzend. Helderziend, visioen ?

Ouders, vader, moeder, de geboorte. De bewijzen, de boodschap nooit vergeten, … de kern van alle grote dingen. De hond thuis, het verhaal van de eekhoorn, … “ Wat doet de hond ? “, “ … blaft ! “, het schaap, wat doet ze ? “ …Beeeeh “. Publiek reageert lachend. De spin, een rol in de Fabeltjeskrant ? Wat met dat dialect ? De Hollanders verstaan het toch niet. Taal, dialecten … net alsof we het over de toren van Babel hebben.  

Tussenin schrijvend, aantekeningen makend op een blad, tekeningen, wat houden ze in ? Rechtstaand, denkend en twijfelend.

Enkele pasjes, ietwat op dansende wijze. Terug naar zijn krabbels. Wat beweegt zijn denken, zijn doen.

Het verhaal evolueert verder met een prinses, slapend, … 20, 30, 35, 40, ..100 jaar. Een doornenbos, … een prins op een wit paard. Het vechten tegen de doornen, vlees schurend van de flanken van het paard.  En opnieuw maakt hij zich kwaad, zich richtend naar boven, tegen wie, zijn schepper, zijn vader ?

Of zijn ouders, de maatschappij, … “ en gie, gie zie ne bleiter ! “ escaleert hij weer naar iemand in de zaal wijzend.

Plots verdwijnt hij en de muzikanten nemen over, eerst ingetogen, musicerend, maar naargelang ze verder spelen wordt de toon dreigender. Apocalytisch. Dit voor bijna 10 minuten. Plots verschijnt onze protagonist terug op het toneel. De muziek stopt. Omarmingen, ( dit op zeer amicale manier, appreciatie naar zijn medespelers. We kennen dit van Les Truttes ). Elkaar een schouderklop geven, een knuffel, het was goed vanavond. En dit was tevens het einde van het stuk heeft hij zich verzoend met de wereld zoals ze nu is. We zullen het niet weten. Maar dit was een sterk staaltje acteertalent met in de achtergrond enkele klasbakken van musici.

Daverend applaus,

en zelfs al was hij enorm moe, diverse projecten, toch stond hij een aantal toeschouwers te woord om ietwat verder te praten. Een West Vlaamse klasbak die zijn publiek enorm apprecieert. Sam Louwyck, een groot acteur, en soms ietwat over het hoofd gezien.

Enige tijd geleden schitterde hij weer in een pracht film  “ l’Ennemi “.  En wachten doen we zeker op “ Emperor “ met een internationale cast.

Belpop 80’s

Gust De Coster, de alom gekende dj in gesprek met 4 artiesten die nummers brachten uit hun beginjaren. Een terugkeer voor velen naar die heerlijke jaren ’80.

Marcel Van Thilt, Peter Slabbynck, Jo Lemaire en Els Helewaut allen in gesprek met Gust over hun jeugdjaren, ervaringen, … Allen brachten hun iconische nummers, die hun carrière hadden bepaald en tevens een extra nummer als eerbetoon van een overleden artiest die ze bewonderden.

verslag en meer beelden volgen. Sommigen ongeduldig, dan maar enkele van de beelden loslatend die in het verslag zouden komen.

Gust de Coster,

Jo,

Marcel,

Elsje,

en Peter,

Terminator Too – Brugge –

Annulaties en verplaatsingen maar vrijdag 21 januari 2022 konden we genieten van een apart stukje toneel. Twee broers, filmfreaks. Een scenario werd gespeeld. Maar alles was niet wat het was. Want ‘ Terminator Too ‘ had een dramatische ondertoon.

Twee broers ( volwassen ? ), Jack en John hebben hun eigen film scenario gemaakt en spelen deze in hun kelder. Hun schuilplaats, hun verbeeldingswereld want de realiteit is voor hen onbestaande. Hun fantasiewereld is alles voor hen en zo ook hun filmhelden.  Pizzadozen, een stofzuiger, een tent van Decathlon, een pingpong tafel,  een Aldi karretje, … en divers keukenmateriaal zijn slechts enkele van de attributen die als rekwisieten en decor gebruikt worden in deze blockbuster.

Naast een zekeringskast die ook een hoofdrol vertolkt. En voor de nodige commotie zorgt.

Ook andere succesrijke Hollywood films passeren de revue. Maar hun scenario omvat vooral Batman, Prinses Leia, Titanic en The Lion King die worden verweven in een nieuw verhaal, en er werden enkele regie regels opgesteld waar zich aan te houden. Tevens zorgen ze ook nog eens voor een soundtrack, op band of zelfs live. Geluidseffecten en belichting vervolledigen deze vertoning van Villanella in samenwerking met Robbert Vervloet ( de jongere broer in het stuk ).

Beide broers gekleed als figuren uit Reservoir Dogs starten een scene op, een revolverschot weerklinkt.

Enige discussie reeds vanaf het begin … het witte kruis. Even later een sterk staaltje choreografie waarin diverse films ( scenes aan bod komen ), o.a. The Karate Kid, Home Alone, Spiderman, Dirty Dancing … zijn slechts enkele uitbeeldingen die elkaar vliegensvlug opvolgen.

Een kartonnen kop van Arnold Schwarzenegger spreekt op sublieme wijze.

Drum en gitaar worden ingezet en een fragment van ‘ Stuck In The Middle With You ‘ uit Reservoir Dogs wordt gezongen.

Op blokfluit de sound van Titanic.

Zeer ingenieuze bediening qua geluidseffecten, tijdens het verhaal via een klankbakje aan zijn arm dirigeert hij ( Ephraïm Cielen – de oudere broer ) de filmfragmenten. Zo ook de geluiden van de gevechtsscenes die net echt klinken.

Ephraïm dirigeert zijn broer, heeft orders, scheld hem uit. Hij is de oudste en de regels moeten gevolgd worden. Batman die Leia redt, Gotham met de Joker en andere slechteriken. De Titanic duikt ook op in een zeer ingenieus gevonden constructie. Een redding door E.T.

 En het vlot … , gemaakt op dezelfde schaal, ( “ Jack en Rose konden er toch samen op ?”, zei Robbert ) Verbeelding omzetten in realiteit. Hij wil het bewijzen op het strand, … buiten. Dramatiek wanneer Leia zwanger is, … de geboorte. “ Aah Sebetnia … “. Broedermoord, Simba, Mufasa. De vlakte. Jurassic Park, gnoes of T-rex ( en ook een referentie naar Jaws ). Alles word door elkaar geweven in dit knotsgekke scenario. Dramatische muziek, de sfeer van Disney effecten brengen het verhaal naar een climax. Een oscar, een bedanking met onderliggend verdriet.

 Maar ook voor Robbert die rol na rol speelt, want hij wil de realiteit zien. Herinnert zich zijn ouders in en naast het verbeeldingsspel. En wat is liefde ? Hoe kus je ? Ephraïm doet het voor met de kartonnen Leia. Robbert wil het ook proberen maar van Leia moet hij afblijven. Met citaten uit films ( Top Gun, Forrest Gump,… ) om aan de tonen dat de realiteit iets heel anders is en dat hij het niet aan kan om naar buiten te gaan. Daar is er geen verbeelding.

Het komt tot een serieuze ruzie tussen beide broers.

Een acteur en een muzikant namen ons een uur mee op sleeptouw door Hollywoods grootste producties. Sfeervol, knotsgek, een enorme creativiteit, maar tevens zeer aangrijpend met de onderliggende dramatiek. Verbeelding beschermt ons soms van de harde realiteit. Een verhaal gebaseerd op de documentaire “ The Wolfpack “, over de familie Angulo in Manhattan.

Eén broer, de scene verlaten om zich in de realiteit te begeven, de ander samen met zijn Leia achterblijvend.

Een daverend applaus viel hen te beurt.

De Reuzendoder . Brugge –

Ook de vertoning ‘ De Reuzendoder ‘, had te lijden onder het virus dat nog steeds aansleept. Uitstel, annulatie, terug opstart. De Reuzendoder – Hemingway – Donderdag 13 jan. 2022 – eindelijk op het podium van de Brugse Stadsschouwburg.

De Reuzendoder was één van de hoofd producties van de campagne 2021 ‘ Te Gek ‘, die steeds delicate onderwerpen aansnijdt en het dichter bij het publiek brengt. Te Gek !?Roes(t) sneed o.a. alcohol, drugs en gokken aan. Donderdag was ook de grote première van de herstart ( na alle verwikkelingen ) van deze productie te Brugge, daags voordien vond er al een try out plaats ( ontdubbeling vertoning – 200 man – ). Tijdens de try out, zoals Thomas tijdens zijn inleiding zei, nog enkele kleine aanpassingen gedaan maar vanavond zijn we klaar voor de grote start. Voor hij het had over het stuk, gaf hij ons nog enkele wetenswaardigheden over hemzelf. Zijn studies, zijn werk.  

Thomas Janssens : geboren in 1988 – afgestuurd in 2011 aan het Antwerpse Conservatorium ( rond 2000 Studio Herman Teirlinck en de Toneelopleiding  Dora van der Groen samengesmolten, De Studio later nog eens geïntegreerd – 1995 – ). Zelf was hij er trots op dat hij nog les gekregen had van Dora, toen reeds 80. Zelf is hij er sinds 2014 ook docent. Debuut als jong theatermaker, de bewerking van ‘ Winterlicht ‘ naar het boek van Jeroen Brouwers, in 2013, en tevens de hoofdrol gespeeld. Toen al bleek dat voorstellingen maken van waar gebeurde feiten hem enorm lag. Een voorkeur voor straffe verhalen bleek al van zeer vroeg ( was o.a. lid – nog steeds ?- van Fernweh, theater voor uitvoerende kunsten ). Dit kwam tot uiting met de vertoning “ de laatste reis van Donald Crowhurst “ in 2015, een toneelstuk door hemzelf geschreven, en opnieuw de hoofdrol. Vroeg o.a. aan het publiek die op de inleiding aanwezig waren of ze het verhaal kenden, verfilmd ook met Collin Firth in de hoofdrol. Nog even over zijn samenwerking met Theater Malpertuis. ( o.a. Lenz, De Pest, Closed Curtains, … )  “ Macho “,( Deep Bridge ) regie en libretto – 2019. ‘ Het koninkrijk van Henry Dagger ‘, en ook ‘ De Paradox ‘ met Peter de Graef.

Waargebeurde parabels. De realiteit overtreft soms de feiten. Hij had het ook nog even over zijn grootvader, die ook verslaafd was aan alcohol en eraan gestorven op zijn 65-ste. Kapitein op reis en kapitein thuis. “ Ik drink al drie jaar niet meer “ liet hij ons weten. Drank is een vriend, maar …zonder vriendschap.

We waren beland bij het stuk van deze avond, de première. De Reuzendoder, een groot thema, gestart na op enkele brieven gevallen te hebben, o.a. de turbulente periode in Parijs. Het alom gekende citaat : Also alcohol that we use as the Giant Killer, and that I could not have lived without many times, or at least would not have cared to live without, was a straight poison to Scott instead of food.

Ernest Hemingway wou in alles de beste zijn, was het nu alcohol, feesten, reizen, jagen of oorlog. Vier huwelijken, en bijna allen waren in feite zijn maitresses geweest. E. Hemingway was een excellente figuur waarbij de fictie niet aan de realiteit kon tikken. Een figuur par excellence, een groot man, een groot schrijver maar verslaafd. Schrijven was zijn leven, en toen hij dit niet meer kon, zijn lichaam niet meer functioneerde, pleegde hij zelfmoord op 2 juli 1961. Een kleine twintig dagen voor hij 66 zou worden.

Dit gegeven, die brieven, … spraken Thomas enorm aan. Zijn favoriete stokpaardje qua schrijven of acteren. Overal de beste zijn in die diverse sub domeinen. Drinken, soldaat tot zelfs stierenvechter. Vanavond worden jullie ondergedompeld in zijn tien laatste levensjaren. Alle verslavingen worden op de spits gedreven. Vier echtgenotes, en toch nog een laatste muze die hem een Pulitzer en de Nobelprijs bezorgde. Was Adriana Ivancich hiervoor verantwoordelijk ? ( The Old Man and the Sea ). Ze had al model gestaan voor zijn roman uit 1950 ‘ Across the River and into the Trees ‘.

De Reuzendoder is uitgewerkt op hetzelfde stramien als ‘ Der Himmel Uber Berlin ‘ ( cfr. film Wim Wenders ). Observeren, luisteren, verlichten van de pijn. Stop er ook de polyfonie in hoe Hemingway met zijn omgeving omging. Havanna, Parijs, Toscane, de sfeer. De muziek, de dans, …de Paso Doble bekend van de stierengevechten, wat op scene mooi tot uiterlijk kwam door het simpele roodachtig zand die rondgestrooid werd, … en nu en dan met de voeten verspreid werd over het podium.

Wat is nu het fijne aan roesmiddelen, of die dans met de dood ?

“ Benieuwd hoe het gesmaakt heeft, … en veel plezier “, met deze woorden nam Thomas afscheid om zich naar de scene te begeven als zoon van Adriana ( Carlo of Nicola ? ).

 Samen met E. Hemingway en drie echtgenotes die zijn 10 laatste levensjaren met ons deelden. Tussenin de verschillende opvattingen, herinneringen, frustraties die ze in hun leven met hem deelden, werd het nu en dan iets luchtiger met enkele muziek en dansfragmenten. ‘ Blinded in my Passion ‘, de Paso Doble. Fiësta, was het nu feesten in Havanna of Toscane of elders. Sfeervol en vol passie vertolkt door allen. En achteraan op de scene, toch dat zeer intiem contact tussen Tom Van Bauwel en Ikram Aoulad. Passie vol vuur. Ook even later de stier die zijn poten in de arena liet zien. Koperkleurig zand werd uitgestrooid. Tom deed dit opwaaien, zoekend naar een nieuwe uitdaging, een nieuwe muze verleidend, …?  Symboliek voor een soort engagement, mannetjesputter, … vrouwen verleiden, zijn passie delend met zijn uitspattingen, een jager op groot wild, vrouwen die hij wilde in zijn milieu als muze, als passie om al zijn uitspattingen mee te kunnen delen. En dit tot hij ze beu was, op zoek naar een nieuwe uitdaging, een nieuwe muze die hem nieuwe inspiratie kon bezorgen. “ Godin – Meid – Slet “.

Alle vrouwen waren in de ban van zijn verschijning, zijn présence. Maar na enige tijd merkten ze dat hij letterlijk en figuurlijk een jager was. Op zoek naar nieuwe exploten, nieuwe uitdagingen, en hiervoor had je ook ander muzes nodig ( ? ), je trouwt er mee, maar na enige tijd toch een nieuwe uitdaging nodig. Drank, gevaar en vrouwen hebben hem zo op de wereldkaart van de literatuur gezet.

Een daverende ovatie kwam hen allen te beurt,

en alle acteurs werden onder applaus in de bloemetjes gezet.

Jammer dat er geen grotere respons was, een volledig staande dan, om hen nog eens op het podium terug te roepen. Want dit was theater van de bovenste plank. Een verhaal die je niet vergeet en doet grijpen, of teruggrijpen naar zijn boeken, naar zijn muzes, die het succes van Ernest Hemingway hebben helpen bewerkstelligen.

Tom Van Bauwel als Ernest zet een schitterende schrijver neer tijdens die laatste levensjaren. Sussend, ingetogen, uitbarstend. Thomas Janssens als zoon van Adriana, ingehouden, sfeervol ons onderdompelend in die laatste jaren, als narrator, op een bepaalde afstand maar toch zeer nauw betrokken met zijn moeder als laatste muze. Eliza Stuyck als Adriana, jong,  naiëf – niet echt – overdonderd van die magistrale man die zijn wereld kende, speelde met een enorme finesse haar rol. Stil, fluisterend, Papa … E. Hemingway ondertekende zijn brieven soms zo. Een bijnaam die hij al gekregen had in Parijs. Mieke de Grootte, één van de vrouwen, nam ons secuur mee met haar weder vaardigheden, miniem en toch zeer groots vertelde ze ons haar connectie, haar leven met die imposante man. Ikram Aoulad speelde zijn laatste vrouw – weduwe -, adoratie, haat, liefde, appreciatie, medeleven en passie. En hoe te reageren met zijn nieuwe muze Adriana. Ikram speelde echt de pannen van het dak. Alle toonaarden straalden uit in haar personage. Een wulpse verschijning die Ernest eindelijk onder controle had maar toch weer het tegendeel moest toegeven. Hoe verslaafd hij ook was, hoe passievol hij was, zijn bloed, zijn laatste stuiptrekking naar het schrijven was niet aan haar besteed maar aan die jonge mooie Toscaanse die ze moest dulden in haar leven. Ikram van ingetogen stilte tot uitbarstende furie bewees ook hier welk een excellente actrice ze is. En dan hebben we Dahlia Pessemiers nog niet op de voorgrond geplaatst. Haar stem, met de ogen toe herken je zo, zwoel, intonerend. Duidelijk en gericht. Zonder zich kwaad te maken. Ons informerend maar toch met een bepaalde intonatie hoe haar leven was met Ernest. De grote jager, de grote schrijver, wiens leven de fictie overtrof. Lees zijn verhaal, zijn bio, wat deze man in zijn leven meegemaakt heeft overtreft je reinste fictie. En dit is waar Thomas in zijn voorstellingen steeds naar op zoek is.

 Tot einde maart staan ze in tal van cultuurhuizen in Vlaanderen en dit voor 30 vertoningen. Mogelijk kunnen enkele acteurs in bepaalde vertoningen vervangen worden, want ook Katelijne Verbeke, Evelien Bosmans en Clara Cleymans en Geert van Rampelberg staan in de cast van dit stuk.

Zijn lichaam functioneerde niet meer, schrijven lukte niet meer, en hij pleegde zelfmoord op zijn 65 ste. Wat een verslaving kan teweegbrengen.

 ’The Old Man and the Sea’, zijn boek die hem de nobelprijs opleverde kreeg nog veel kritiek toen de verfilming er kwam. Ernest zag de hoofdrol niet zitten, zelfs al won S. Tracy er een oscar voor. Wisjedatje, Mary zijn laatste echtgenote en weduwe speelde er een rolletje in ( toerist en niet gecrediteerd ).