REO Rock 2015

REO Rock 2015IMG_4446

Zaterdag 6 juni 2015 vond de vierde editie plaats van Reo Rock, niet meer in de oude vertrouwde hal,  de organisatie had  geopteerd voor een grotere hal. Vreemd, want  dit was wel de oude vertrouwde stek. Enige tijd geleden had Rik nog een interview gegeven waar hij zei dat er uitgeweken werd naar een grotere loods ?  En het festival startte vroeger dan anders, er stonden immers zes groepen op de affiche. Headliner The Stranglers, een recordopkomst werd verwacht maar het bleef met een kleine duizend bezoekers. Jammer voor de vriendenkring die al de moeite had gedaan, een pracht van een affiche, promotie tot in het buitenland toe. Waar waren jullie ? Reo Rock is toch stilletjes aan een gevestigde waarde aan het worden op de festivalaffiche. Zaten jullie voor het tv scherm Messi en Neymar te volgen ? Zongen jullie mee vanop je zitplaatsen in Antwerpen met Fleetwood Mac ? Het is steeds moeilijk om een goeie affiche samen te stellen en op te boksen tegen de vele concurrentie. Maar als je voor een luttel bedrag, The Stranglers, Bettie Serveert, The Undertones en de nieuwe grote waarde John Coffey uit Nederland op de affiche hebt zou je toch verwachten op een grote toeloop. Publiek, het is aan jullie om het rond te bazuinen ! Reo Rock is een gezellig festival, iedereen gelijk, jong of oud, punker, rocker en muziekliefhebber kan hier genieten van goeie muziek, goeie sfeer en er is een Vip-tent om U tegen te zeggen. Volgend jaar, 2016,  een viering, de Vijfde Reo Rock. Die kleine duizend aanwezigen moet verdubbeld worden. Roeselare is reeds zijn Schwung kwijt maar Reo Rock ving dit op en groeide uit tot een jaarlijkse afspraak in de Veiling Hallen.IMG_4622

Dit jaar mocht “ Sinrise “ de aftrap geven, en om 17.05, enige minuten vertraging op schema werden ze aangekondigd. Openend met “ Killing me “, ogenschijnlijk rustig gitaar- en basspel maar dat groeide uit. Simon Clement vervoegde hen op het podium en “ B75 “ rolde door de boxen. Ooit gestart als een coverbandje, maar sinds 2014 met eigen nummers, staan ze eindelijk met een volwassen sound voor hun fans. “ Dag thuispubliek “, zei Simon ietwat aarzelend. Het is nooit gezellig om zo vroeg en voor een luttele 30 man te spelen. Het deerde hen niet en vol  overgave knalden, “ Wash me Away “, Box of Mystery “, “ Tambourine Vagina “, … door de loods. De keuze voor eigen nummers was een goede beslissing, een schot in de roos. Dit hadden ze in Brugge tijdens Wacko al bewezen. Rockend , grunzy met enkele laatste ruige riffs en groovy slagen eindigden ze hun sterke set met “ Pay “. De Gitse groep : zang – Simon, drums –Joppe Vandewalle, gitaar – Vital Ghequiere en Kai Hostens op bas.IMG_4453 IMG_4455 IMG_4469 IMG_4478 IMG_4484 IMG_4487 IMG_4506

Tijd voor het geweld van onze Noorderburen, aangekondigd als de groep van het moment in Nederland. Dit was niet overdreven, niet verwonderlijk dat ze dit jaar ook op Pinkpop en Dour staan. Een ietwat rustige zanger tussen het geweld en geheadbang van de gitaren met een even energieke drummer. Maar wat een stem, volumineus en melodisch . Speelse nummers, aparte zijwendingen en een strakke samenzang, iets wat je niet verwacht tussen de ruige en decibelrijke nummers. De broertjes van Luttinkhuizen weten als geen ander hun snaren te geselen. Hollanders zijn ook altijd apart, …” Er is er één jarig, hoera, hoera “ klonk het plots. De jarige drummer werd gevierd, geen “ Happy birthday to you,…” zoals wij Belgen het gewoon zijn. “ Ons volgend nummer is een dansliedje,…jullie mogen dansen maar het hoeft niet “. Het stevige “ Dirt-stones “ loeide de zaal in, Utrechtse rock, punky en gekruid. Hun harde maar toch verfijnde muziek neigt direct tot mee headbangen. John Coffey met zanger David Achter De Molen, drummer Carsten Brunsveld, gitarist Christoffer van Teijlingen en de broertjes Christoffer op gitaar en Richard op bas, hadden tal van uitstekende nummers in hun set. “ Redrum “, “ Sinking Ship “ “ Jean Trompette “ en “ Heart of a Traitor “ waren enkele hoogtepunten. Een bepaald genre kan je er moeilijk op kleven, want nu en dan wordt er naar verschillende stijlen gegrepen. Hou het op punkrock gemixt met jazzy-elementen, hardrockriffs, garagerock,… John Coffey had de veiling in brand gestoken en het pad geëffend voor de recht tot de raap stonerock van “ King Hiss “.IMG_4507 IMG_4516 IMG_4587 IMG_4512 IMG_4597 IMG_4601 IMG_4610 IMG_4612 IMG_4660 IMG_4668

Twee jaar geleden al het heilige gras van Dessel verwoest met hun bonkende sound na release van hun eerste EP “ Snakeskin “. Vanavond kregen we enkele van deze nummers en recentere uit hun elpee “ Sadlands “. Het potige gitaarwerk en destructieve drumslagen met een zang als een rauwe wervelstorm. Vier baarden die sinds 2011 podia en grasvelden onveilig maken met hun robuuste sound. Vier West-Vlamingen : zanger Jan Coudron, gitarist Joost Noyelle, bassist Dominiek Hoet en drummer Jason Bernard zijn een vaste waarde geworden in de Stonerock scene. De nummers “ King Hiss “ en “ Temple of The Eye “ bewijzen dit. “ Into the Mountains “ en “ Endorphine “ klinken live nog beter, donderend en zeer energiek. En tussen al dit orkaan geweld is er nog plaats voor instrumentale muziek om rustig ( ? ) van te genieten. En niet te vergeten het aparte stemgeluid van Jan, een hoog orkaangeluid, maar met momenten toch fijn als een briesje ( ? ). Toch in hun genre. Een krachtige set die ze deze maand nog eens over de wei van Grasspop kunnen laten stormen. Deze zomer staan ze ook op Pukkelpop ( in gezelschap van John Coffey ). King Hiss hebben hun plaats veroverd tussen de groten.IMG_4692 IMG_4706 IMG_4714 IMG_4718 IMG_4739 IMG_4744 IMG_4747 IMG_4749 IMG_4759 IMG_4782 IMG_4798 IMG_4790

Tijd voor een beetje nostalgie, authentieke punkpop uit Noord-Ierland. Amerika had The Ramones, Engeland The Buzzcocks, Noord-Ierland hun “ Teenage Kicks “. The Undertones werden onder luid applaus verwelkomt op het podium. De broers O’ Neill, John en Damian, gitaristen, bassist en vocals Michael Bradley en drummer Billy Doherty. De authentieke leden, maar sinds 1999 terug samen sinds de split in 1983, met Paul McLoone als zanger. Hij doet Feargal Sharkey vergeten door zijn podiumpresence en zijn zangkwaliteit. The Undertones, pioniers van de jaren ’70 ( 1975 ), veertig jaar later nog even fris en dansbaar als in hun glorieperiode. “ Teenage Kicks “, de debuutsingle dateert reeds van 1978. “ Jimmy Jimmy “, “ There Goes Norman “, “ It’s Going to Happen “, … deze klassiekers deden menig toeschouwer meezingen en dansen. Recenter werk : “ Touch “, “ Girl Like You “, “ Dig Yourself deep “,… , de punkrock staat nog steeds als een blok. “ Keep it in the Family “ met Paul als zanger sluit nauw aan met hun ouder werk. Korte songs, aanstekelijke muziek en teksten uit het dagelijks lief en leed. Met puik gitaarwerk van de O’Neills, de aanstekelijke zang van de energieke Paul wiens stem ook zeer goed aansluit met Michaels. En natuurlijk Billy, die nog altijd die gezellige meedeinende roffels uit zijn drum haalt. The Undertones hebben hun tweede jeugd gevonden en een nieuw , jonger publiek kan ze ontdekken. Aanstekelijk, de muziek klonk nog in onze oren toen de eerste noten van “ Bettie Serveert “ weerklonken.IMG_4813 IMG_4808 IMG_4820 IMG_4831 IMG_4862 IMG_4872 IMG_4881 IMG_4900 IMG_4901 IMG_4950 IMG_4958 IMG_4972 IMG_4986 IMG_4992 IMG_4996 IMG_5005 IMG_5008 IMG_5017 IMG_5032 IMG_5039 IMG_5054 IMG_5062 IMG_5064

Bijna een kwarteeuw tot in Japan en de Verenigde Staten laten ze hun groovy uptempo rockmuziek los op het publiek. Even wennen na The Undertones maar Carol van Dyk en gitarist Peter Visser palmden bijna onmiddellijk een gedeelte van het publiek in met hun gitaarspel en haar verlokkelijke stem bijgestaan door de pompende drum van Joppe Molenaar en Herman  Bunskoekes basklanken. Alternatief, Indie, maar de dromerige sfeer is er nog steeds en de dame kan rocken wat ze zaterdag bewees. “ Palomine “, “ Oh Mayhem “, “ Semaphore “,” Balentine “ en oudere nummers passeren. Energiek en nog steeds jong ( vijftigers intussen ) hebben ze niet veel ingeboet aan het frisse uit hun beginjaren, energiek en melodieus, misschien iets harder. Nu en dan toch iets minder, iets van hetzelfde teveel, maar dan plots weer apart. “ Bettie Serveert “, herkenbaar en toch weer iets anders. Na nog een paar sterke nummers dooft de klank, Carol heeft ons met momenten stevig werk geserveerd. De Arnhemse groep blijft toch nog steeds een certitude. Het is nog even wachten, alles op het podium wordt in gereedheid gebracht, kabels worden aangesloten, het zwart doek met de groepsnaam wordt bevestigd. En even later klinkt dat bekend introotje.IMG_5085 IMG_5099 IMG_5109 IMG_5132 IMG_5139 IMG_5142 IMG_5154 IMG_5159 IMG_5163 IMG_5169 IMG_5189 IMG_5232 IMG_5217

The Stranglers, de headliner van de avond, hier heeft het merendeel op gewacht. Hemden, t-shirts,… de ratten waren overal zichtbaar. Rattus Norvegicus, de raaf vulde de lucht. J.J.( Jean-Jacques ) Burnel- zang en bas, Dave Greenfield- keyboards, Baz Warne – gitarist en Jet Black op drums betraden het podium. Geen Jet achter de drums ? (Later na het optreden te weten gekomen dat hij niet goed was, in Engeland gebleven en vervangen voor de tournee door Jim McCauley. Tijdens de U.K. tour nu en dan een nummer of vier mee gedrumd maar niet in staat om mee te toeren.) Openen deden ze met “ Toiler “, J.J.’s stem en het gitaarspel van Baz zetten het publiek direct in ambiance. Jim was zeker een volwaardige rat die de nummers hun bekend bonkend geluid weergaf. En Daves vingers toverden de bekende klanken door de boxen. We werden getrakteerd op een zeer goeie set. The Stranglers, net alsof ze nooit zijn weggeweest. ” Relentless”, “ Sleazy “, “ Skin Deep “ het alomgekende “ Peaches “ dreunden door de loods. Vooraan stonden ze dicht opeen voor de dranghekkens te genieten van hun idolen, waar geen leeftijd op stond, uit de jaren zeventig. Baz draaide rond en liet zijn vlijmscherpe sound los, stilstaan is niet aan hem besteed. J.J. was krachtig van stem, vol enthousiasme dirigeerde hij. Ook Jim en Dave gooiden alles uit hun mouwen en samen zorgden ze voor een niet te vergeten optreden in de Roeselaarse  veiling. “ Golden Brown “, 35 jaar oud en het klinkt net als gisteren. Dit was ook de periode dat The Stranglers een wijder publiek bereikten. Afsluiten deden ze met “ No More Heroes ” en “ Here Comes the Sun “. Tussendoor enkele vlijmscherpe uithalingen van Baz over onze regering, “ You’ve Proven it, … you don’t need a government …” en hij kon het niet laten om aan een vrouw vooraan te vragen of die lange naast haar, haar man of vriend was. “ He’s not”, zei ze en Baz hierop : “ … I would like to put my cock between your tits …”. The Stranglers ten voeten uit, reagerend als in de oude punkdagen. Nog een akkefietje in het publiek, wat er juist gaande was, geen idee, maar J.J. kon het zeker niet appreciëren te horen naar zijn “ … fucking and bastard … “, “ … you are not alone here … “. En als het niet stopte wou hij hem zelf met alle plezier buiten zetten.IMG_5238 IMG_5241 IMG_5248 IMG_5250 IMG_5267 IMG_5269 IMG_5271 IMG_5280 IMG_5296 IMG_5304 IMG_5306 IMG_5307 IMG_5308 IMG_5316 IMG_5319 IMG_5325 IMG_5327 IMG_5331 IMG_5335 IMG_5338 IMG_5340 IMG_5348 IMG_5361 IMG_5365 IMG_5366 IMG_5372 IMG_5375 IMG_5384 IMG_5390 IMG_5391 IMG_5399 IMG_5405 IMG_5410

Een zeer geslaagde vierde affiche, met uitstekende groepen, enkel jammer van de ietwat magere opkomst. IMG_5411 IMG_5413 IMG_5416 IMG_5417 IMG_5420 IMG_5423 IMG_5427

Reorock 2015

De eerste groepsbeelden van de 4de editie van Reorock.

Sinrisetn_IMG_4506, John Coffeytn_IMG_4601, King Hisstn_IMG_4694, The Undertonestn_IMG_5003, Bettie Serveerttn_IMG_5169 en The Stranglerstn_IMG_5296 tn_IMG_5416. Uitgebreider verslag met beelden volgt nog.