Unplugged, – Ezra and Seven Oaks – Brugge

Vrijdag 21 december werd het laatste ‘ Daverend – Unplugged ‘ optreden van 2018 in Daverlo afgesloten, dit vooraf gegaan door een receptie en voorwoord. Peter Devisch nam het woord, nog steeds het kompas op zak die ons een heel seizoen de goede richting aanwijst om te genieten van allerlei culturele evenementen.tn_IMG_9276 Ook in 2019 is de route bezaaid met vele pareltjes en ontdekkingen. Hij dankte ook Mieke Hoste die zich zes jaar lang op cultureel vlak had ingezet. In 2019 waait er een nieuwe wind door Brugge, maar ze blijft zich verder engageren op cultureel vlak. ( o.a. het allereerste Brugotta festival waar allerhande lokaaltalent een kans krijgt om zich te tonen aan het Brugse publiek en de niet Bruggelingen die erop af komen ). Wel op een andere basis dan tijdens haar schepenambt. Na nog enkele dankwoordjes aan de vele medewerkers en het publiek riep hij Mieke naar het podium. “ Pas op want het is niet gemakkelijk om hier te geraken “.tn_IMG_9285 Door de vele instrumenten op het podium had hij er vooraan moeten opklimmen. Mieke laveerde door de obstakels, en route, …  met hindernissen. Met haar culturele bagage stond ze al vlug voor de micro en werd in de bloemetjes gezet.tn_IMG_9289 Tijdens haar speech kwam ze moeilijk uit de woorden, zelfs de papieren geheugensteuntjes hielpen niet echt. Te emotioneel, te veel onder de indruk van het dank woord naar haar toe. Maar met vochtige ogen kregen we voor het laatst nog één van haar mooie toespraken die we allemaal in de loop der jaren menigmaal hadden gehoord. Een laatste bedanking en Peter gaf haar de bos bloemen terug, die hij even in bewaring hield terwijl hij naar haar toespraak luisterde.

Applaus van het talrijke publiek.

Zittend genoten we van een gratis drankje en knabbels terwijl het ‘ Mike Julien trio ‘ ons entertainde met heerlijke jazz. Drum, contrabas en Mike op zijn pianotn_IMG_9324 lieten ons genieten van heerlijke composities zoals “ Blue in Green “.

Na een half uurtje kondigde tn_IMG_9356-001Patrick Van Hauwaert tn_IMG_9354-001 ‘ Ezra ‘, de groep met frontzangeres Joke Derre aan. Een singer songwriter die zowel de gitaar als de toetsen beheerst.tn_IMG_9409-001_FotoSketcher Maar Ezra is meer dan dat, haar dromerige stem wordt nog extra in de verf gezet door haar muzikanten die de klassieke popsound nog meer gevoel geven.tn_IMG_9496-001 Op een bepaald moment excuseerde ze zich, “ … het is niet gemakkelijk om met die hoge hakken de pedalen te hanteren … “. “ … wel sexy,… “, klonk het uit het publiek. “ … ja daar doen we ’t voor “. Tussenin de nummers had ze het ook over haar dromerig karakter. Altijd ergens anders met haar gedachten. De commentaar die ze kreeg op school. “ … maar ik sta hier toch wel op het podium “.tn_IMG_9488-001 Ook die ene keer dat een vriendin een nummer zong en zij fotografe moest spelen, iets meer achteruit gaand en zo het alarm in werking zettend. Om door de grond te zakken. “ … je moet hier maar aan denken als je een slechte dag hebt … “. Maar haar versie van Joni Mitchells nummer mocht er zijn. “ Morning Morgantown “. Even later een probleempje met haar gitaarkabel. “ … had er beter les over gevolgd “. Een apart dromerig nummer ( Dreamland ? ) door haar zelf geschreven met enkele gesproken zinnen accentueerde dit. “ … between the sheets, … between the lines,… you won’t keep me from singing “. “ We zijn aan ons voorlaatste nummer gekomen, bedankt om hier te mogen staan, jullie zijn een fantastisch publiek “.

Het laatste nummer ontstond losweg over Fukushima. “ Erase your Spell “. “ …ik was beginnen te schrijven maar ik wijk altijd af, …dus je moet het maar breed interpreteren “. Nog een dank je voor haar muzikanten, Wannes Gonnissen ( o.a. gitaar )tn_IMG_9373 copy, op drums Bert Van Damme en contrabassist Joshua ( ? ). En zangeres Joketn_IMG_9372 copy Brugse roots, … maar reeds geruime tijd wonend in Gent.

Een kleine pauze, het podium intussen geruimd qua aantal instrumenten, konden we ons opmaken voor Seven Oaks die ons heerlijk verraste als nieuwe Brugse groep in 2017. In feite geboren in 2014, een kunstenares en een gitaar virtuoos, en niet veel later kwam er een bas bij. Singersongwriter Berth,tn_IMG_9544 copy songwriter Nicolas, magie tussen beide. Intiem en akoestisch, samen met Barttn_IMG_9596 op bas veroverden ze het Brugse publiek. Een tedere dromerige stem die met momenten uitbarst en grote hoogtes aanhaalt, drijvend op dat subtiel gitaarspel en bastonen. Vanavond zou het trio uitgebreid worden met Nicolas Vlaeminck op gitaartn_IMG_9522 en soundscapes en drummer Jan De Smet.tn_IMG_9510 Seven Oaks betrad het podium, her en der in de zaal verwondering. Waar is Nicolas ? Berthtn_IMG_9546 copy en Bart en de twee aangekondigde extra’s, … maar wie was die gitarist ? Allerlei geruchten uit het publiek, gesplit ?, … in vriendschap uit elkaar gegaan ? Patrick Van Hauwaert had het er in feite reeds over in zijn aankondiging. “ … een debuterende band … “. Maar niks zeggend over Nicolas. Berth bedankte Ezra, “ … ik ben gelukkig dat ik niet één van die leerkrachten was die over dromen in de klas bezig was, … dus Joke blijf maar dromen “. Mooi gezegd want dromen is Ezra’s sterkte. Tijdens de setlist had Berth het plots over een dame tijdens een optreden in Dranouter. “ … oppassen met dat nummer, … je hebt het gepikt “, zei deze. “ Niet zo,… luister maar “. Jammer genoeg moet ik dit nummer schuldig blijven maar velen zullen wel weten over welke song het gaat. Na een nummer of vier zei Berth iets over Nicolas, “ … onze Maarten heeft ( live ) zijn plaats ingenomen “. Een stevige setlist, en ons al een preview van de nummers laten horen van de EP die normaal half Februari verschijnt. “ Grease, Stains And Paint “, werd opgedragen aan al haar collega’s. Heerlijk gitaarspel ( aparte klanken ) tijdens het voorgaande nummer, “ Taking Two Times “. Welverdiend applaus uit de zaal en een bisnummer “ The Groove Inside “ met speciale klanken van de Teenage Engineering Operator 1 ( een speciaal instrument, net een klein orgeltje ).tn_IMG_9607

Nicolas Delfosse blijft lid van Seven Oaks, composities maken en alom aanwezig op de EP. Maar niet meer op het podium, “… hij houdt het liever klein “, zei Berth na het optreden. “ En Maarten,tn_IMG_9600 chapeau, hij had slechts anderhalve week om zich in te werken “. Dus die pupiter, spiekbriefje, was hem gegund voor dit eerste optreden.

Kerstmis in gedachte, Scrooge, de geest van het verleden, het heden, de toekomst, Nicolas Delfosse waakt over Seven Oaks zelfs al is hij niet aanwezig.tn_IMG_9610 copy

Dit was een mooie afsluiter van het jaar 2018 van de ‘ Daverend, Unplugged ‘ optredens.

See you in 2019 voor een oorverdovend concert, Daverlo zal daveren met Brugges oudste Metalband After All en nieuwe lichting Vague View op vrijdag 22 februari 2019.

Adela & Helena – Brugge –

Adela & Helena

Zondagmiddag 2 december 2018, in het kader van ‘ Nostalgie ‘, geen komisch toneelstuk zoals andere jaren. Maar een dramatisch stuk passend onder de noemer – En Route – . Hans Kusters en Jean Kluger, twee bekende producenten, al jaren zeer succesvol. Maar in feite weten we niets over hun verleden. ‘ Adela & Helena ‘ , neemt ons mee in een deel van het levensverhaal van hun moeders. Door allerlei omstandigheden komen ze elkaar tegen in Antwerpen. Een Russische en een Poolse, beide Europa doorkruisend om verschillende redenen. Katelijne Verbeke en Simone Milsdochter tn_IMG_9135 copy krijgen hier op het podium gezelschap van de 80 jarige Chris Lomme. Zij speelt Helena’s moeder.

Zondagmiddag 2 december 2018, in het kader van ‘ Nostalgie ‘, geen komisch toneelstuk zoals andere jaren. Maar een dramatisch stuk passend onder de noemer – En Route – . Hans Kusters en Jean Kluger, twee bekende producenten, al jaren zeer succesvol. Maar in feite weten we niets over hun verleden. ‘ Adela & Helena ‘ , neemt ons mee in een deel van het levensverhaal van hun moeders. Door toeval komen ze elkaar tegen in Antwerpen. Allerlei omstandigheden tekenden hun leven. Een Russische en een Poolse, beide Europa doorkruisend om verschillende redenen. Katelijne Verbeke en Simone Milsdochter krijgen hier op het podium gezelschap van de 80 jarige Chris Lomme. Zij speelt Helena’s moeder. tn_IMG_9132 copy

Adela Rozenbaum komt Helena Woronzowa en haar moeder Klavdia, pratend op een bankje, tegen in Antwerpen. Hoort dat ze ook niet van hier zijn en begint een gesprek met hen. We worden ondergedompeld in hun levensverhaal.

Klavdia vertelt over de schokkerige beelden waarvan ze zo hield en nog meer van de man die ze projecteerde begin jaren 1900 in haar geboortedorp in Rusland. Ze werd verliefd op hem, de Duitser Willy Schröder. Een kleine monoloog van Chris Lomme, nu en dan onderbroken door enkele aanvullingen in het verhaal, van Katelijne. Simone rechtstaand kijkend en luisterend naar hen. Plots wordt het gesprek dramatischer, het werkkamp in Siberië. Discussie tussen moeder en dochter. De kou, de honger,… de man die ze volgde, zelfs al waren ze niet getrouwd. Dit nog steeds in de herinnering van Helena. Het verhaal van Simone ( Adela ), op de vlucht uit Polen, WO II, de joden vervolging. Drie vrouwen op de vlucht door Europa om aan de gruwel te ontsnappen. En uiteindelijk via Berlijn belandt in Antwerpen.

Berlijn een prachtige stad, leren we, de kapsels, kledij van de vrouwen, meisjes. De poort naar de vrijheid, maar… Joods, ook dit is ( was ) Berlijn. De woorden liefdeskind en oorlogskind vallen. Helena’s moeder ging een schijnhuwelijk aan met Helmut, de vriend van Willy. Later wil hij haar niet meer lossen. Hij is verliefd op haar. “ Een schijnhuwelijk voor de schijn, dit is tweemaal ontkennend “ zei Adela. Een zus werd geboren, Klara, het is moeilijk om haar zus te noemen. Helena noemt het een kwakje. Het woord dat ook Adela even voordien gebruikte toen ze het over mannen had. “ Ze hebben het niet moeilijk met woorden,… ze hebben geen eierstokken,… ze hebben slechts een miniem iets gedaan. Een kwakje “. “ …ook een kind in mij, een oorlogskind “, zegt ze. Helena echter, noemt haar kind een liefdeskind. De geboorte, de eerste jaren met Willy, hij echter getrouwd, een scheiding niet mogelijk en verhuis naar een werkkamp. Na 4 jaar kon haar vader terug naar Duitsland, zij bleven echter achter. Later naar Zwitserland en dan in Berlijn toegekomen. Ze voelde zich ook ongewenst bij Helmut na de geboorte van haar zusje. De vlucht naar Nederland en in verwachting van haar geliefde, maar wat is liefde in feitelijk ? Zij was ook jaloers op Adela, ze had het beter, maar daarin vergiste ze zich. Adela, een Jodin, jongste dochter van een arme Poolse familie, tot ieders verbazing meegenomen door haar oom, een rijke Antwerpse oom, zij een surrogaatdochter. Ze leert de stiel, diamant bewerken, … en leert er ook haar echtgenoot kennen. “ … een groot verschil …” zei Helena. “ Jij bent opgegroeid in rijkdom, een groot verschil met het werkkamp in Rusland ! ”. Maar Adela had ook genoeg meegemaakt, de Jodenvervolging, de vlucht naar Frankrijk. Zwanger en het overleven daar. Een terugkeer, alles vernietigd, hun eigendommen,… maar nog gruwelijker, hun familie in de vernietigingskampen. Een geboorte werd omschreven als : “ … proficiat, veel geluk , … “. Hans Peter werd geboren in 1942. Jean in 1937. Twee vrouwen, twee moeders met veel bagage. Bagage : Adela had hierover een mooie one liner in het stuk , “…een groot deel van mijn leven zit in enveloppen in Antwerpen, …”.

Het toneelstuk oogde ietwat statisch, maar met enkele minieme bewegingen, en zang werd dit doorbroken. Simone, trots en statig, een sterke vrouw die haar leven een andere wending gaf na al de verschrikkingen die ze doormaakte. Je kunt met haar sympathiseren ondanks haar mening die ze uitstraalde op bepaalde momenten over diverse onderwerpen. Katelijne, emotioneel, roerend, bezorgd en met een bepaalde woede. Chris, gebroken stille stem, emotioneel, met momenten ietwat dement acterend ( … ze had nog die herinnering van een porseleinen kan met landschapstaferelen en een vogel,… “ ’t Is toch maar ne pispot “ zei Katelijne, Simone : “ … sommige herinneringen, voorwerpen hebben een speciale betekenis …”. Een vrouw die getekend was, maar toch nog die liefde uitstraalde. Een kranige oude dame.

Niet verwonderlijk dat deze drie schitterend actrices met een immens staande ovatie werden bedankt voor wat ze hier op het podium hadden neergezet. Peter Roose zette hen dan ook heel verdienstelijk in de bloemetjes.tn_IMG_9190 Chris was enorm ontroerd en Simone nam haar resoluut onder de arm. tn_IMG_9145 copy

Na de film “ Onder de Wolken “, moeder en dochter, een heerlijke performance. Zagen we nu Chris en Katelijne als moeder en dochter op het toneel. Met een schitterende Simone naast hen. Chris Lomme, op 5 december 80, maar nog bijlange niet een vaarwel. In 2019 staat ‘ Reverence ‘ op de planken, gemaakt door de huidige KVS directeur Michael De Cock. Afscheid nemen, verlies en ouder

worden. Een soort biografie in monoloog.

 

Jean en Hans werden in september 2017 genomineerd met ‘ De Muze ‘ van Sabam. Hun levensverhaal, meer die van hun moeders, geschreven door Kris Van Steenberge en in een regie van Ignace Cornelissen resulteerde tot dit schrijnend en ontroerend levensverhaal.

verslag : P. Stieperaere en M. Rau