A Little Bra Band / Airbag – Brugge –

In de sfeervolle spiegeltent trad dinsdag 29 mei 2018 ‘ A Little Bra Band ‘ op.

tn_IMG_1350-001 Country, Bluegrass, … om weg te dromen van weidse vlakten, rust en harmonieuze klanken.

tn_IMG_1469-001 copy

Peter Roose verwelkomde iedereen in de tent.tn_IMG_1346 Een zittend concert, een luisterconcert in deze spiegeltent die niet meer weg te denken is in het programma van het tweejaarlijkse Airbag. Vanavond tijdens de 8ste editie werden we meegezogen in country, blues, bluegrass en swingende western songs.

‘ A Little Bra Band ‘, afkomstig uit Brabant putte uit songs van onder meer Hank Williams, Bill Monroe, Ralph Stanley, Dolly Parton, The Band, Daniel Lanois, Steve Earl, Kris Kristofferson en vele anderen. Sommige nummers zijn zelfs pas later overgenomen in een country versie. Zoals ‘ Pistol…’ origineel van Bing Crosby and The Andrew Sisters is. ‘ Fare thee Well ’ is dan een typische Ierse ballade die de country is in geduikeld en via de film van de Coen Brothers, genomineerd op Cannes 2013 voor de Gouden Palm ( niet gewonnen ) maar wel de grote prijs van de jury binnen sleepten en vertolkt door Oscar Isaac. ‘ Out with the Crow ‘ is dan weer een onvervalste gospel.

Setlist : part one – Burry Me Beneath the Willow

There is a Time

Pistol Packing Mama

The One I Love is Gone

Jolene

Human Highway

Pills I Took

For the Good Times

The Weight

I Still Carry You Around

Part two –    Columbus Stockade Blues

Jolie Louise

Way faring Stranger

Graveyard Shift

Out With the Crow

Look Out Mama

Ginseng Sullivan

Angel Band

Little Girl of Mine in Tennessee

Bis –    Hey Good Looking

Fare Thee Well

Tussenin de nummers was het vooral violist Jeroentn_IMG_1411 die nu en dan iets meer zei over de song, hij had eerst wel even iets meer monitoring nodig na het eerste nummer. Na het heerlijke ‘ Pistol …’ had Jeroen het over de moeilijkheid van de banjo, niet evident om over te schakelen van gitaar naar banjo. Een moeilijk instrument om te stemmen ( cfr. : let maar op sommige kraken in nummers op elpee ) en dan nog die vingerattributen aankrijgen. Na ‘ The One … ‘, kon hij het niet laten, het volgende nr. kennen jullie wel. Meer mag ik niet verklappen over deze rondborstige blonde. De intro startte met een klein foutje, een lachje onder elkaar en opnieuw verder met ‘ Jolene ‘. Een prachtige accordeon solo in ‘ Human Highway ‘ van Elke.tn_IMG_1461 copy De zangeres had een beetje monitoring gevraagd en bedankte Wouter ervoor. Een vriendelijke bende muzikanten die zich amuseerden en het publiek alles gaven. Druppels klonken op het dak zeil, een ferme regenbui en Jeroen : “ … we worden nog eens apart poëtisch begeleid … ‘ Pills I Take ‘ van Hank Williams III. Daarna even bezig over de overzijde van de waterkant, wij van hier en hij/zij vandaar.

Vandaag hebben we er een accordeon erbij. ‘ For the Good Times ‘. Nog twee nummers voor we de pauze ingaan, dit zal je ook wel kennen, een nummer van de Band van The Band. ‘ The Weight ‘. Eindigen deden ze dit eerste deel met een nr. van Steve Earl , ‘ I Still Carry You Around ‘. Oh ja, een souffleur in mijn oor, hij was ooit verslaafd aan … chocolade. Stefan nog even lachend met de omslachtigheid bij het overschakelen naar zijn banjo. Miserie die vingerstukjes.

Het tweede deel begon met het up tempo nummer ‘ Columbus Stockade Blues ‘. Gevolgd door het zeer prachtig gevoelig nummer van een Canadees vooral bekend als producer maar ook zanger, Daniel Lanois . “ … Stefan verkeerd instrument … “, naadloos overschakelend en we droomden weg met ‘ Jolie Louise ‘. Het volgend nr. hebben we gepikt uit een film, of heeft de film het van ons gepikt. The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band speelt het ook, hebben zij het van ons gepikt , wij spelen het al 35 jaar ( mopje ). ‘ Wayfaring Stranger ‘. Met ‘ Out with the Crow ‘ zijn we weer de cover toer op, zoals al onze nrs. In feite. Het zijn traditionals en diverse artiesten hebben het gezongen. Dit is een recent nummer, Jeroen weet niet meer van wie maar Stefan wel. Moeilijke naam  : The Haunted Windchimes.  Accordeoniste Elke heeft het over de glansrol van zangeres Ilse in het volgend nummer.tn_IMG_1406 ‘ Look Out Mama ‘, gevoelig, sober en ingetogen om met momenten uit te barsten en met heerlijk jodelgeluid. Prachtig uitstervend met banjo, die net vanuit de verte komt, subliem. Over ginseng, de plukkers in de bergen, … en nu kopen we het gewoon in de winkel. ‘ Ginseng Sullivan ‘ van een man uit de Mississippi delta. Na een beetje de vlam in de pan terug iets rustigers. Opnieuw een nummer gestolen uit een film ( O Brother, Where Art Thou ? van de Coen brothers ) ‘ Angel Band ‘ met heerlijke harmonie zang van Stefan, Ilse Jeroen, Elke en contra bassist Wouter. Na dit ingetogen nummer nog even de vlam er terug in met ‘ Little Girl of Mine in Tennessee ‘.  En ’t Is ons laatste, bedankt publiek, en prijst de locatie ( tent ) en de mensen van het geluid. Last but not least, ook een grote bedanking aan de organisatie dat wij hier vanavond voor jullie mogen spelen. Wij genoten en we wilden meer, nog een nip van ons glas en hen terug roepend. Dit maak je niet iedere avond mee ( voor de liefhebbers van dit genre ). Een groep muzikanten die nauwsluitend op elkaar ingespeeld zijn in het country genre van het Verre Westen en onderling plezier maken zonder hun publiek te vergeten.

 

Onvermijdelijk volgt er een bis, één nummer is wat weinig, dus twee bissen. ‘ Hey Good Looking ‘ en ‘ Fare thee Well ‘ ( zoals eerder gezegd ook uit een film ). Voor de tweede bis stelt Jeroen de band voor. Op contrabas Woody, op drum Janko, zangeres Ilse en zanger Stefan. Met dank aan Elke op accordeon … en ik ben Jeroen.

Zang : Ilse Simon, op contrabas Wouter De Muynck. Janko Beckers mandoline, drum, steel guitar en dobro. Yves Vertonghen op gitaar ( sober, stil in zijn hoek, maar onmisbaar ). De zangpartijen en het gewissel tussen gitaar en banjo ( chapeau ) van Stefan Goossens. En ceremonie meester van dienst, zonder aan zijn kwaliteiten als violist en backing zang te twijfelen, Jeroen Goegebuer. Aangevuld voor deze Airbag gig met accordeoniste Elke De Meester (o.a. : folkgroep ‘ Surpluz ‘ en lesgeefster in Brugge ).

Een bende muzikanten die ons de oude geest van weleer uit country middens liet herleven.

Peter Roose bedankt na dit schitterende optreden nog eens iedereen entn_IMG_1347 “ … ja de techniekers hebben hier liever een vrouwenstem … “, nog enkele korte weetjes over wat nog komt tijdens deze Airbag editie sluit hij af. Jullie kunnen nog verder genieten met onze dj die je in de sfeer van de avond houdt.

De Vierde Muur – Brugge –

 

Toneelkring ‘ De Valk ‘ heeft al meermaals bewezen dat amateurtoneel de grenzen van het professionele aanraakt ( beroerd, … ). Net zoals in de muziek zoeken ook bepaalde acteurs van een vereniging / kompagnie,… soms andere horizonten op. ( dit met solo en/of nevenprojecten ). Zo ook twee leden van De Valk, die zich wagen aan een nieuw project.

Tranche de Vie ( uit het leven gegrepen ), een nieuw theater duo, brengt in het Gemeenschapshuis van St. Kruis ( Brugge ) hun debuut met het stuk ‘ De Vierde Muur ‘. Vier vertoningen op datum van : vrijdag 25 mei en zaterdag 26 mei, en ook op vrijdag 1 en zaterdag 2 juni telkens om 20.00 uur. tn_21b2ff97-eacf-4b11-811b-d6db757192ec

‘ De Vierde Muur ‘ met vertolkers Michèle Mosar en Amadeo Dierickx ( een filosoof, studeerde Engels-Nederlands, en momenteel taalwetenschappen ) dompelt je onder in een stukje theater tussen moeder en zoon, een stukje uit het leven. Uit hun, uit jullie, uit ieders leven gegrepen. “ Kom kijken, kom binnen, …approchez mesdames et messieurs “. Beide protagonisten zijn in het echte leven ook moeder en zoon. Dit is geen unicum, maar het gebeurt vrij zelden. Tevens is de regie in handen van henzelf. Een ware krachttoer om zo te debuteren.

De vierde muur, een variatie of variant op de vierde wand ? De wand die in toneelkringen staat voor de voorkant van het toneel. De denkbeeldige wand tussen spelers en publiek. Het tv scherm, het cinemadoek. Wij zien hen, maar zij zien ons niet. Deze denkbeeldige muur wordt tegenwoordig wel doorbroken als de acteurs interactie zoeken met het publiek. Het doorbreken ervan. Gebeurt dit ook hier ?, en indien zo, op welke manier ?

Benieuwd hoe Tranche de Vie ons vanavond met hun debuut ons begeestert. ( Iets uit het leven gegrepen – fictie, of meer een pseudo realiteit uit het leven van moeder en zoon ? ).

Een aparte affiche die ook op een originele manier tot stand kwam. Amadeo tekende een soort zwart geaderde lijn, een rivier met aftakkingen. Of is het een soort barst in een muur. Neem er een foto bij van de acteurs en verwerk dit samen in één of ander Art programma op computer. Dit is wat vader Dierickx deed, het oogt apart en echt tekentalent heb je er niet voor nodig. Maar wel de imaginatie om er een geheel van te maken die in het oog springt. Een samensmelting van grijswaarden, niet alles is zwart wit, er zijn vele grijstinten. En ook in het stuk zelf zullen we vermoedelijk die grijstinten tegenkomen.

Het volgend bevat spoilers.

Protagonisten, een vragende Vasalis ( naam eerbetoon aan de Nederlandse dichteres Margaretha Leenmans ?, haar gedichten werden vooral gekenmerkt door personificatie en antropomorfisme ) en een dominerende Domina ( een meesteres, een vrouw met standing, … een gebiedende moeder ? ) wachten ons op vanavond in het gemeenschapshuis van St. Kruis ( Brugge ). Een intieme locatie voor een intiem spel waarbij het publiek het wit van de ogen van de acteurs kan zien. Dit vergt moed om zo je debuut los te laten op het publiek. Een sober decor maar uitgedacht, een houten kader met plastiek, een doorzichtige muur scheidde ons van de twee spelers.

Net zoals de affiche kwam ook het scenario op een aparte manier tot stand. Een tuin, een trein, vuil gebekte rijmelarij, … verweven met mythes, met het op stap gaan met een niet gebrevetteerde gids door Brugge. Klassiek theater met buitensporige zijsprongetjes.

“ Jij bouwt, ik betaal “, “ JIJ BOUWT, IK BETAAL “. Maar Vasalis wil weten wat er zich achter de muur bevindt. Spuwend, “ Dominia, Dolle mina, Demonia,…” laat Vasalis zijn indruk over haar kwijt. Het spel wordt onderbroken door een gsm die zeer vervelend en luid in de zaal zijn melodietje tot vervelens toe herhaalt.

Domina vloekend, roepend en tierend laveert tussen de rijen toeschouwers in. De gsm gevonden, een banaal gesprek, geklets, … een boodschappenlijstje. Je bent met iets belangrijkst bezig en je wordt gestoord en je kan toch niet zomaar de hoorn op de haak gooien. We herkennen dit allemaal. Vasalis uit zijn humeur, hun spel. “ Stoor ik ?, …”. “ Je smoel houen !”. “ Kom je nog op scene ? “. Futiliteiten die soms belangrijker worden dan dat waar je mee bezig was. Het licht terug uit en beginnen van vooraf aan. Intussen ben je je tekst kwijt, je krijgt een gevoel van onzekerheid. Improviseren dan maar, maar je moet dit ook nog kunnen. Met je rug naar het publiek, de muur intussen ontsierd met enkele barsten ( scheuren in het plastiek ).

ABN en Brugs dialect geraken verweven in je reinste scheldpartij en vuilbekkerij ( voorhuidrukkers, mijn onderbroek zit in mijn gat, fuck you, … Het zoeken en vragen, het geleidelijk doorbreken van de muur. Wordt er een soort vete uitgevochten, willen ze ons, het publiek erbij betrekken met de scheuren die de muur reeds vertoond ? Vasalis doorbreekt nog een stuk, contact zoekend met de buitenwereld, zijn vragen. Kunnen wij hem helpen ? tn_IMG_1283Hij breekt door, ook Domina is ondertussen door de muur gegaan. Het publiek confronterend met enkele vragen, hun naam. “ Sta maar recht “. “ Hans Jorg, Freule, Patrick, bedankt voor jullie verhaal “. Vasalis en Domina terug op het podium, Vasalis als verteller en Domina als uitbeeldster.

Een wandeling door Brugge die eindigt aan de Verloren Hoek. Renaat Landuyt daar zien en hij trakteert, … of niet. Een traditie onder de Brugse burgemeesters ? De verkenning van Brugge wordt verdergezet, een legende, een mythe. Freule en Hans Jorg wandelend door Het Schone Brugge maar toch ontsierd op politiek, godsdienstig en cultureel vlak. Wat met de gewone Bruggeling ? Een aanklacht.

Een leuk moment , staande voor de hemelpoort, het belfort. Welk wachtwoord wil Patrick horen : “ Schuld en Pint “, “ Fuck “. Nee. “ M’en drank mee “ geeft hen toegang. Deze mythische tocht doorheen Brugge met het gebruiken van enkele toeschouwers hun namen vormde een hoogtepunt in dit aparte stuk. Je houdt ervan of je baalt ervan. Maar het stemt zeker tot nadenken.tn_IMG_1308

“ Mensen, waarom doen we zo … “. “ Waarom, … “, “ Waarom, …”. De waarden, de politiek, de godsdienst.

“ Moeten we gered worden ? “ Is het zinloos ”, “ Laat hij die cynisch is, zijn …”. “ Laat één koppige geest opstaan “. Het universum, zinvol of niet. “ Laat één koppige geest reageren “. Vasalis en Domina dansen, weg met de frustratie, weg met de hersenspinsels, weg die gedachten. Dansen tussen het volk, het volk danst. En zij dansen tussen hun publiek. De muur is vernietigd, Hans Jorg werd een mythe, dat was goed voor de wereld, en achter de muur bevindt zich wat ? “ Blijheid ?”

“ Waarom dan die muren ? “.

We werden vanavond geconfronteerd met de boodschap, om onszelf aan te pakken. Te reageren, niet de kudde te volgen. Samenwerken en samen denken, en de wereld rondom ons te veranderen.

Een staande en lange ovatie

voor beide acteurs, die beide op een hogere trede richting professioneel circuit plaatste. tn_IMG_1330Tevens een grote appreciatie voor het gebruik van klank en muziek die in dit stuk verweven zat.

Club Brugge – Kampioenenviering Markt –

 

Maandag 21 mei 2018, de grote viering op de Markt van Brugge. Club voor de 15 de keer in zijn geschiedenis kampioen.

Club Brugge in de reguliere competitie, en in de play offs de eerste plaats niet meer uit handen gegeven, 48 matchen ongeslagen thuis en 80 thuiswedstrijden na een gescoord. Mooie cijfers die Anderlecht en Gent een halt toe riepen, jammer. Geen afscheid voor Timmy met winst in eigen huis. Maar dit bedierf zeker de feestvreugde niet, zowel zondag als vandaag.

Onder een stralende zon stonden meer dan dertig duizend fans

te wachten op de intrede van hun kampioenen. Zelfs meer dan een uur voor de intocht was er al een enkeling te zien op het Zand.tn_IMG_0709

Wachten op de open bussen, terwijl Filip Bollaert tn_IMG_0767de massa entertainde met enkele opzwepende nummers, even later bijgestaan door Jean Blaute.

Sven Ornelis nam de honneurs als dj voor zijn rekening.

Eindelijk was het zover,

de bussen met open dak reden de Markt op, luid toe gejuicht door de massa.

De spelers op het podium hadden er zin in, selfies, zingen en dansen.

Dit onder de ogen van de supporters en hun echtgenotes en kinderen.

Timmy werd letterlijk op handen gedragen,

weer een monument van Club die zijn schoenen aan de haak hangt. En hij was ze bijna kwijt.

Enkele interviews,

de voorstelling van de nieuwe shirts

en het feestje kon nog blijven duren tot 18.00.

Een mooie dag voor de supporters

die het Bengaals vuur vandaag allen hadden thuisgelaten en de spelers een denderende ovatie gaven. tn_IMG_1246

Central Station 30 jaar – Brugge –

Vrijdag 18 mei 2018, een kleine 500 toeschouwers gaven acte de présence in de Magdalenazaal voor het optreden van Brugges oudste ( ? ) coverband. Opgericht in maart 1988 en sinds 1990 nog steeds in ongewijzigde bezetting, tn_IMG_0514Central Station. Het was wel Marc Strubbe’s allerlaatste optreden, na 29 jaar, speciaal afgezakt uit Frankrijk als special guest vanavond. Kris ‘James’ hanteerdetn_IMG_0683 copy de bas tijdens deze 30 jarige viering.

Geert, Nadia, Patrick en Markey entertainden hun publiek zoals ze al jaren her en der ambiance in de keet brachten. En vanavond hadden ze nog een surprise, Geeraard de Grootetn_IMG_0688 copy op sax tijdens o.a. ‘ Breaking Away ‘. In het verleden diverse malen met hen meegespeeld en hij mocht vanavond tijdens deze viering niet ontbreken, tn_IMG_0693( zijn eerste muziekmaatje was o.a. Marc ten tijde van Breathless toen ze Beatles covertjes speelden ).

Geen 5 uur durende set, geen drie uur durende set, maar toch bijna twee en een half uur werd er geput uit de meer dan honderden nummers die ze in al die jaren hadden gebracht. Ietwat opgepoetst en vanavond hadden ze er ook enkele compilaties ingestopt, om toch maar een hele resem covers op de set list te kunnen plaatsen.

Geert, nog meer entertainer dan vroeger zweepte het publiek op met oorlogsverhalen uit het verleden. Deze compilaties waren er ook een deel van. Vroeger onder zijn voeten krijgend van zijn vrouw, thuis in de vroege uurtjes na een optreden. Met compilaties kan je de tijd ietwat inperken en op tijd thuis zijn.

Uitgebreide verhalen tussenin de nrs. om de groepsleden op een aparte manier voor te stellen. En dit alles in het Brugs, of het Oost Vlaams of waarom niet in het Antwerps. De grote massa was toch sowieso afkomstig uit Brugge. Vrienden, supporters, muziekliefhebbers en niet te vergeten een grote vertegenwoordiging van de Brugse Free Riders, die hen al dikwijls gevraagd hadden op enkele van hun evenementen.

En deze avond was gratis, geen ticketjes afscheuren of een vestiare verzorgen ( cfr. Het personeel van de Stadsschouwburg tn_IMG_0629tijdens vertoningen in deze zaal ), zij waren er maar niet om te werken maar om mee te genieten.

Met ‘ I Love Rock & Roll ‘ werd de avond ingezet. Nederlandstalige rock, disco, pure Vlaamse smartlap om terug te stappen in ‘ Walkin’ on Sunshine ‘. Marc op het podium roepend en

dreunende bastonen tijdens ‘ Ola lala ‘ en ‘ Livin’ in a Living Room ‘. Er werd luidop meegezongen en hier en daar gedanst. Een avondje pure ambiance werd afgesloten met ‘ Rockin’ in the Free World ‘ en ‘ Ik Hou van U ‘, dit met twee bassisten en één sax op het podium.

Geert riep of probeerde toch om het publiek uit de foyer de zaal in te roepen voor het voorprogramma rond 21.00. Ietwat later kwam Lone Wolf

het podium op met zijn mandoline en zijn eigen geschreven songs. ‘ Treason ‘, Cigarettes and Wine ‘, pracht nrs. En een mooie tekst. Ietwat verlegen, of onder de indruk. Maar deze jonge muzikant heeft talent en tevens een mooie stem. Ietwat schaapachtig, beduusd nam hij afscheid na een zeer korte set. “ t’Is oké hoor, ik heb mijn bis al gespeeld “, zei hij tegen Geert en liet het podium over aan Central Station.

Salon Secret – Brugge –

‘ Salon Secret ‘ de theatervoorstelling woensdag 9 mei 2018 in de Magdalenazaal ( MAZ ) opende de vraag naar de toeschouwers over hoe fout het eraan toe gaat in de wereld. En wat kunnen we eraan doen. Deze gezamenlijke samenwerking van Arsenaal / Lazarus met de Kopergieterij en Hof Van Eede dompelde ons onder in de revolutie. Verleden, heden, morgen, … de toekomst is gisteren gestart. Een vraag naar dialoog, interactie met het publiek. Onrechtvaardigheden in de wereld, op school, op het werk, … wat doe je eraan en wat zijn de gevolgen. Fragmentarische verwijzingen uit de geschiedenis, recentere voorvallen of komende. De vijf acteurs speelden een rol, speelden zichzelf, waarschuwden ons. Denk je na ?, reageer je ?, vlucht je ? Toneel in het toneel, publiek en geluidstechnici aansprekend. Geen verhaal met een begin en een einde, wanneer  is het toneel en wanneer is het echt. De manier hoe dit stuk opgebouwd is getuigde van enorm veel ingenieusiteit. Revolteren op het podium, naar elkaar, naar het publiek. Een mening hebben, kennis van zaken hebben.

“ … is het niet te moeilijk, spelen we niet te vlug ? “, werd er aan het publiek gevraagd. Ietwat kleinerend, uithalend naar het publiek van Ans : “ Ze moeten hun bek houden “. Over de menig van het publiek, ze hebben geen mening, zijn dom. Gespeeld of niet, revolterend was het zeker. Het benadrukken om de gsm’s uit te doen, geen foto’s te nemen, “… gsm’s uit, … en niet op vliegtuigstand “. Het gevoel bekeken te worden, achtervolgd te worden. Het publiek houdt hen in de gaten, … De nooduitgangen weten zijn, het verstoppen. Paranoia.

“ Zie je me ?, de man met de baard, … zie je me, in de spot staan,..”. Een andere man met een baard komt erbij, tn_IMG_0449en even later drie andere koppen verschijnen vanachter een rood doek. Het begin, allen zijn gekleed in diverse tenue’s die verwijzen naar verschillende revoluties. Ook het decor, kleine verwijzingen naar diverse tijden in de geschiedenis. De rode doeken, de stoel, een ouwe grammofoon, de touwen, de planken, tussen in een schmink kleedruimte, en een ketel die staat te dampen achteraan op een tafel. De revolutie kan beginnen. Geen broek willen dragen, soep uit een wijnglas drinken in plaats van uit een kom. De acteurs acteren als zichzelf, spelen een rol, spelen elkaar. Repeteren een stuk. Geven commentaar op elkaar. “ Dominique, je moet vlugger antwoorden “. Ze zijn salon revolutionairen, die je meetronen in het zwarte gat van de toekomst, en wij zijn hun zwart gat. Ze zien ons niet en toch wel. Ze voelen zich bekeken. Ideeën worden uitgewisseld tussen de verschillende karakters met hun eigen opvattingen over revolutie. Hoe organiseren, hoe reageren, wat ertegen doen. En ze slepen ons mee in hun spel. “ … zitten wij in het systeem, of zit het systeem in ons. Kunnen we ervan afstappen ?”. Het mijmeren in de tuin.tn_IMG_0465

Doorheen deze vertoning krijgen we fragmenten van ‘ De Stomme van Portici ‘, over het doofstomme vissersmeisje dat leidde tot de Belgische revolutie ( 1830 ). Over Jan Palach ( 1969 ), die zichzelf in brand stak als antwoord op de Praagse lente. Rosa Parks die weigerde haar zitplaats in een bus af te staan aan een blanke ( 1955 ) en die jaren later gelijk kreeg in haar strijd tegen rassen segregatie. Het bouwen van een muur. De gijzeling in het Russisch Doevrovka theater ( 2002 ) tijdens de vertoning van een musical. De ontzetting door het Russisch leger die gebruik maakte van gas die je niet ruikt. “ Was het echt, of niet, was dit gespeeld ? “, de eerste gedachten van de toeschouwers. “ Wat als wij de lichten in de zaal zouden uitdoen ?”.

En bij wie het allemaal begon, de eerste revolutionair. Sergei Netchajev, gestorven in zijn cel in 1882. Zijn publicatie in 1869 van ‘ Catechismus van de revolutie ‘. Een programma voor de meedogenloze vernietiging van maatschappij en staat. Zijn motto : Het doel heiligt de middelen. ( Lenin en Stalin gebruikten zijn methoden en ideeën later ).

En de soep borrelde verder in Café Bastion, de groente vakkundig onthoofd door een guillotine.

En werd even later aangeboden aan enkelen in het publiek. Ans verontschuldigde zich nog voor haar uitlatingen richting publiek.” Ik haat groepen,…”. Ze had geen zin vanavond. Een revolte net zoals het weigeren een broek te dragen.tn_IMG_0475 Toch nog een tweede gedicht voordragend staande op de tafel vooraan. Haar kat nog steeds met een gasmaker aan.

Een toost, onder de doeken met opschrift :

Maandag = vuurwerk                                                     Alle andere dagen

Dinsdag = feestverlichting                                                   ook revolutie

Woensdag = revolutie

Tijdens het spel klonk Russische muziek en liederen door de zaal die ons nog meer middenin het spel plaatste. Vermeldenswaard, een leuk dansje, … “ …dit kan nog lang doorgaan …”. En een pracht monoloog van Simon de Winne in kilt. Je kon een speld horen vallen in de zaal.

Dominque Collet, Simon De Winne, Günther Lesage, Joris Van Den Brande en Ans Van Den Eede kregen een daverend applaus

( van een jammer niet uitverkochte zaal ) na dit sterk staaltje toneel die ons 75’ iets meer geleerd had over wat revolutie is en wat ze teweegbrengt en eventueel hoe we kunnen anticiperen. Na de vertoning werd de rest van de soep aan de liefhebbers uitgeschonken in een wijnglas

en konden ze zo nog een woordje richten tegen de acteurs.

 

Red Rock Rally 2018 – voorbeschouwing –

tn_IMG_9563Opnieuw vijf groepen die met een korte set hun talent in deze 24 ste rally het publiek bekoorden, twijfel zaaiden onder toeschouwers en jury. Wie gaat naar huis met welke trofee / prijs ?

Het Knokse Robert tn_IMG_9242met één Hollander, Outside Revelation uit Zoersel tn_IMG_9300met enkele Hollanders in de rangen, Murphy tn_IMG_9366uit Herk-de-stad, de Limburg dus, Bosum, Brusselaarstn_IMG_9446 die reeds de Ancienne Belgique kenden of het viertal Maugertn_IMG_9512 uit Oostende met een Gentse connectie ?

Het hoofdprogramma : Westtalent winnaar 2017 tn_IMG_9709– Sunflower-, De Nieuwe Lichting winnaar uit 2017tn_IMG_9824 – The Lighthouse-, Whispering Sons, Humo’s tn_IMG_0058Rock Rally winnaar uit 2016 en als top of the bill sloot School is Cool deze editie af. De groep opgericht in 2009, de Humo’s Rock Rally gewonnen in 2010, tn_IMG_0307successen volgden elkaar op maar in 2012 en 2014 verloren ze twee groepsleden, vervanging en momenteel speelt School is Cool tal van podia plat.

Red Rock Rally 2018, volledig ( met een minieme inbreng van niet Belgen ) Belgisch gekleurd en met duizenden aanwezigentn_IMG_9825 bewees opnieuw dat je geen dure buitenlandse groepen nodig hebt voor een geslaagd festival.

Red Rock Rally winnaars – Brugge –

Dinsdag 1 Mei 2018, de 24 ste editie van de Red Rock Rally had alles mee voor een succesrijke dag. De weergoden hadden het Astridpark omgetoverd in een zonnige groene oase. Het publiek was dan ook al vroeg aanwezig en dat legde ‘ Robert ‘ geen windeieren, want ze mochten de publieksprijs in ontvangst nemen. Ex Knokse Zorro’s, en nu met een nieuwe drummer sinds een goeie ander halfjaar onder de naam Robert.tn_IMG_9607 Catchy songs, en hun muzikaal samenspel en zang leverden hen veel publieksstemmen op.

tn_IMG_9610Na beraadslagingen die niet eenvoudig waren besliste de jury ‘ Mauger ‘ tn_IMG_9590uit te roepen als winnaar van de Rock Rally. Een diversiteit van genres, heavy melody, indiepop, rockgrunge met een psycho kantje, pop met folk ingrediënten. Vijf groepen, jonge muzikanten met veel talent, aparte stemmen en enkele oudere rotten zorgden voor veel ambiance. Het talrijk opgekomen publiek, zittend, liggend en staand genoot onder een heerlijk zonnetje van al dat muzikaal talent. Prijs, een cheque van 500 Euro en 8 uur demo opname in The Jamm.

En ‘ Mauger ‘, het Oostends-Gentse viertal kreeg er nog een toetje bovenop, de Cactus-Award. Zij mogen ergens in het komende jaar opdraven als support act op één van de cactus optredens.

Binnenkort verslag en beelden van deze zonnige en drukbevolkte editie.