ALSEMKOMT – De Roovers – Brugge

beeld1“ ALSEMKOMT “ – De Roovers.  Dinsdag 27 januari 2015. Dinsdagavond stonden De Roovers in de Brugse Stadsschouwburg met het derde deel van de Dollarcyclus. Na “ Timon Van Athene “ van Shakespeare en “ De Laatsten der Onverstandigen “ van Peter Handke werd deze cyclus afgesloten met  Eugene O’Neills theaterstuk “ The Iceman Cometh “. Voor de gelegenheid werd de vaste kern van De Roovers aangevuld met enkele opkomende jongeren. Want met “Alsemkomt“ vieren ze hun 20 ste verjaardag en dit stuk is een uitdaging voor hen. O’Neills stuk vergt 19 personages, De Roovers hebben het stuk aangepast aan onze tijd en spelen het met elf. Ook enkele personages werden aangepast. De cast : Luc Nuyens — Harry Hope, de bar eigenaar, Robby Cleiren — Rocky (III), de barman, Wouter Hendrickx – Larry, de toogfilosoof, Simon Lemmens – ex-student rechten, Sofie Sente – Jenny, ooit een gevierd actrice ( zegt ze toch ), Lukas De Wolf – Parrit, zoon van zijn moeder, Danielle De Nul – Margie, een jonge hoer, Julia Ghysels — Pearl, een andere hoer, Sara De Bosschere — de oudere hoer die gaat trouwen met Chuck ( geen acteur, wordt enkel vernoemd ), Stefaan Degand – Hickey, een vertegenwoordiger en Mauro Pawlowski – Maury, een stamgast met zijn gitaar. De personages Jenny en Maury komen in O’Neills stuk niet voor. Geen Boerwar en anarchistisch gedoe in het stuk, zodoende geen personages nodig en ook niet meer actueel. Hoofdzaak blijft een kroeg waar klaplopers, dronkaards, pooiers en hoeren hun thuis hebben gevonden. tn_IMG_9478Uitschot van de maatschappij, doelloos.tn_IMG_9491 tn_IMG_9492 Enkel goedkope whisky telt. Beneveld van de drank en niet meer functionerend in onze maatschappij worden ze éénmaal per jaar getrakteerd op een reinste braspartij. Hickey is hiervoor verantwoordelijk. Als Hickey komt is het altijd plezier, maar die avond komt hij nuchter binnen. Met een missie om iedereen te verlossen, zich terug te integreren in de maatschappij.tn_IMG_9468 tn_IMG_9473 tn_IMG_9482tn_IMG_9494 tn_IMG_9485 tn_IMG_9489 tn_IMG_9490tn_IMG_9476 tn_IMG_9479 tn_IMG_9481 tn_IMG_9484tn_IMG_9470tn_IMG_9465tn_IMG_9466tn_IMG_9493 In een sober decor, een grote tafel die dienst doet als toog en enkele stoelen omringd door grote matte glaswanden. We zien hen liggen verspreid over de bar. Maury tn_IMG_9471leidt het stuk, in vier bedrijven, in met “ After Midnight “. Sprekend, zingend met rauwe stem, de gitarist van Deus. Een bepaalde tristesse zweeft meteen over het podium, letterlijk en figuurlijk. Hij verdwijnt op zijntn_IMG_9474 stoeltje, de bar komt tot leven.  Larry, de filosoof met een doodsneiging en Rocky, de barman vechtend tussen deze bende, hij houd het café recht, zetten de toon in. Robby Cleiren ziet er uit als een crapuul van een barman en gedraagt zich ook zo. Zijn lederen vest zonder mouwen over zijn blote bast dient meer dan eens als wapen. W. Hendrickx, na zijn sterke rol in “ Cordon “ toont nogmaals welke karakters hij kan neerzetten. En het is heerlijk om hem weer terug op het toneel ( o.a.” Titus Adronicus”) te zien. Het geklaag over het leven, alles beter wetend, de kroegganger die het eens zal zeggen. Meteen maken we ook kennis met de verzopen actrice Jenny, glasgeluid en klokkende whisky brengen haar weer tot de levenden. Sofie zet een pracht van een actrice neer die al jaren de planken niet meer heeft gezien. Ze ademt verval uit. Waggelend, brabbelend, vallend. Achteraan het podium meewiegend op Mauro’s getokkel de drie hoeren. Sara, die Cora speelt, is heerlijk met haar dwepen over Chuck, de man met wie ze zal trouwen. Danielle ( een jonge belofte ) als Margie, de jongste hoer, ze heeft goed geboerd : een matroos binnen gedaan. Na de eerste traktatie van Jenny smijt zij er een tweede tegen.tn_IMG_9487 Julia ( ook een jongere waarvan we nog meer zullen zien) als Pearl, uitbundig en nu en dan het podium innemend met haar uiterlijk en niet vervaard om haar kleur te gebruiken. Simon ( ook één van de talentvolle jongeren ) als de advocaat die nog nooit gepleit heeft, enkel gekleed in onderbroek maar duidelijk geletterd, debatterend, uitweidden en zelfs zingend. Lukas, in de rol van Parrit, een pooierachtig type die het café komt binnengewandeld. Starend, stilstaand, nu en dan redelijk coherent uit de hoek komend, vooral richting Larry. Innerlijke en dramatische spanning tussen beide. En natuurlijk Luc, Harry de cafébaas, bijna zijn vijftigste verjaardag. Bang, angstig voor de buitenwereld, een zielige vertolking van een man die enkel zijn bar heeft en andere sukkelaars onderdak bezorgt. Drama op zijn gezicht af te lezen. Maar de show wordt gestolen door Stefaan als de luidruchtige, flamboyante Hickey. We kennen hem allemaal van tal van schitterende rollen, maar hier overtreft hij zichzelf. Een rol op zijn lijf geschreven, wat ook het geval was met de verfilmingen van dit stuk toen Jason Robards en later Lee Marvin, Hickey vertolkten. Op een bepaald moment loopt hij het podium af en begeeft zich in de zaal, op jacht. Een danspartner gevonden in de zaal, meesleurend richting podium, ze durft of wil niet. Geen probleem, dan maar iemand die voor haar zat. Prutsend aan de knoopjes van haar blouse verdwijnt hij met haar achter de glazen wanden. Even later, de kledij een beetje ordenend  ( meespelend wel te verstaan ) neemt ze terug haar plaats in. Stefaan, gooiend met whisky, bulderend, de verjaardagstaart aanvallend. Midden in een zin in slaap vallend. Hij is de centrale figuur. We zien en horen hoe goed hij zich in zijn vel voelt in deze rol. Op het einde komt hij terug en nu horen we het drama : hij is nog de meest ongelukkige van de bende. Het verhaal van zijn vrouw, dit in een LANGE monoloog. Hij heeft zich bloot, naakt, letterlijk, figuurlijk en psychologisch. Vooraan gezeten op een stoel ratelend, niet gestoord door een opmerking van de anderen. In ritme, stil, luid, schrijnend vervolgt hij. Tot hij rechtstaat en in al zijn naaktheid afscheid neemt van zijn jarenlange geheim. Hickey, de vertegenwoordiger die Jenny aanmaande terug houvast te nemen, terug naar het theater. De rechtenstudent, later net in het pak, op weg naar de balie. Harry, na twintig jaar de straat op, buiten waar zoveel veranderd is. Allen zijn er niet in geslaagd. Parrit wel, de confrontatie met Larry, de verhouding met zijn moeder. Schrijnend. De brandladder doet dienst. Mauro eindigt deze trieste vertoning met het nummer van John Lennon, “ Nobody Loves You “. Allen hebben hier een sublieme vertolking neergezet van outcasts. Het twintigjarig bestaan van De Roovers is een heerlijke verjaardag geweest, toch voor ons toeschouwers. Zij vierden ook, maar dan in het stuk zelf met de hulp van enkele jongeren die niet onderdeden voor de vaste kern. Nog enkele geestigheden qua taalgebruik : “Happy Birthday “ … Hoer..a, Hoer..a. Laat die naaimachines ophouden. Het café wordt omschreven als de bodem ( van de fles ), een onderduikadres, het paleis van de illusies,… “ Welkom in het schooiersparadijs “. De insinuaties naar de melkboer, “ …alsemkomt, alsemkomt…”. Illusies, schijn , innerlijke rust , “ Endless Love “, het mooie Night Song “ van Nina Simone, leven en dood. Een drinkgelag, een verjaardag. De Roovers werden op het einde nog eens getrakteerd met een warm applaus. De Dollarcyclus is geëindigd met een memorabel stuk. Er was nog een nabespreking die doorging in de foyer. Luc Nuyens en Sara De Bosschere stonden een vijftigtal mensen nog te woord met enige uitleg en beantwoording op gestelde vragen. Peter Roose nam het eerste woord en begon met de Dollarcyclus …. Enkele zinsneden van deze interessante nabespreking. Een gevatte zin van Sara : “ Wat iedereen voelt, maar niet direct zegt of doet, op het toneel naar voren brengen …”. Sara voornamelijk aan het woord maar ook Luc had er zijn zienswijze op. “ De confrontatie met de crisis, de oorzaak. Kracht van het theater, de reflectie erover … Wat de voornaamste punten waren van deze dollarcyclus. Kortgezegd, de invloed van het geld, ondernemers, hoe ver gaan ze, mensen die er slachtoffer van zijn. De gevolgen. Boeiend : de passie en conflicten met dit alles, en toch zijn we soms niet in staat om er iets aan te doen. Inzicht-troost-tamelijk hoopvol “. Over De Roovers zelf, wie is regisseur, wie neemt de hoofdrol, samen decor opbouwen, afbreken. Het collectief is nu uitgebreid, enkel voor dit stuk of voor de verdere toekomst. Het zoeken naar andere pistes, de groep werkt nu anders, een meerwaarde. We bestaan nu 20 jaar en ons feest is het feit dat we toneel maken. We nodigen alle slag van mensen uit, zelfs muzikanten. De fictie ( Alsemkomt ), de realiteit. Onze grootste passie is onze tekst, de overdracht op toneel naar het publiek. Hen laten genieten en nadenken. In het moment zijn, de continuïteit en we willen dit doorgeven aan de jongeren. En hopelijk werken ze zo verder. Ook het woord politiek kwam veel naar voren.  Dit na een bijna eenrichtingsdebat van een vraag uit het publiek, gefilosofeer en psychologie over de maatschappij. Sara die gevat reageerde op dit alles en besloot met : “ Politiek is ook tn_IMG_9513toneel “.tn_IMG_9519 tn_IMG_9524 tn_IMG_9499 tn_IMG_9503 tn_IMG_9515tn_IMG_9495tn_IMG_9504tn_IMG_9508tn_IMG_9529tn_IMG_9530tn_IMG_9531 We mogen gerust zeggen, De Roovers zijn nog steeds een verademing op toneel en kunnen alles aan. Gevat, vol overgave en met veel plezier zorgen ze voor spetterende uitvoeringen. En met een extra injectie van beloftevolle jongeren. Het beloofd voor de verdere toekomst.tn_IMG_9526tn_IMG_9526tn_IMG_9527tn_IMG_9518

Kleinkunstfestival : Miek en Roel, De Vaganten, Ed Kooyman, Della Bosiers en Ben Van Der Linden.

Kleinkunstfestival Brugge : Miek & Roel, Dimitri Van Toren, De Vaganten en Della Bosiers & Ben Van der Linden.tn_IMG_9341

Zaterdag 24 januari 2015, een tot de nok ( kiekenkot ) gevulde Stadsschouwburg. “ Hé, kom aan, blijf niet staan en loop me achterna … DIEDIEDAMDAMDAMDIELEDIELEDAMDAM …. “. De loop naar een ticket bewees de belangstelling voor Dimitri en de andere kleinkunstartiesten. Peter Roose, kwam uitzonderlijk op het podium. Aankondiging, bedanking voor de opgekomen massa ? Neen, hij kwam met het spijtige nieuws dat Dimitri geveld was door griep. Maar hij had een waardige vervanger gevonden. Wannes Van de Velde himself had ooit tegen hem gezegd dat hij een muziekcarrière moest uitbouwen. “ Ed Kooyman en groep “, een authentieke Antwerpse folkzanger.tn_IMG_9344 tn_IMG_9345 tn_IMG_9348 tn_IMG_9349 tn_IMG_9352 tn_IMG_9357

Ed startte met “ Op een Antwerps terras “, en vanaf het eerste moment had hij het publiek mee toen hij de laatste strofe over “ …op een Brugs terras zong…”.  Al vlug wisten we dat dit een volkszanger was en met de nodige knipoogjes zich doorheen zijn nummers bewoog. Stelde zijn muzikanten voor. Zijn dochter Lien, de gitarist Bart Van Peteghem, een West Vlaming. De vriend van Lien, hij mocht enkel langskomen als hij gitaar kon spelen en “ En ik heb nog nooit iemand zo vlug zien leren spelen”, grapte Ed. En op contrabas Frank Bierque. Samen brachten ze enkele mooie Antwerpse cultuurpareltjes : “ Zeven Poppemies “, “ Kongee “, “ Sneeuwwitje “, “ Het bed van ons MoeMoe “ en “ Cafe “. Tussen de nrs. werd er voluit gegrapt. Over Sneeuwwitje en de zeven geiten, over Moemoes in de zaal. Op het einde konden we zelfs meedansen, nodigde ons uit voor een walsje. “ Het is simpel, 1-2-3, verder dan drie gaat het niet, zelfs een rijkswachter kan het ”. Het refrein, …cafe, cafe, cafe …konden we meezingen. Ed eindigde met de mededeling dat er beneden op een tafeltje Cd’s lagen, “ …vroeger niet, dachten dat ’t allemoal van ons was  … “.” Als je nog geen kerstcadeau hebt,…, en een cd kopen is nog altijd goedkoper dan ons in je huiskamer te laten spelen “.  Nog een lange interactie naar het publiek om het allerlaatste nummer goed mee te kunnen zingen. “ ‘t-is-niet-meer-wat-‘t-geweest-is “, … “ Ja, ’t is Antwerps maar als je da niet kan, kan t’altied nog in ’t West Vloams “. Bert, de gitarist herhaalde het titelnummer in het West Vlaams, platter kon het niet meer. Eds schoonzoon kon ook enorm geestig uit de hoek komen, we hadden het al gemerkt.

Ed !, nog iets vergeten ?

Ed !, nog iets vergeten ?

Tijd voor De Vaganten, alom gekend en altijd een grote publiekstrekker geweest in de loop der jaren.

Paul

Paul

Veerle

Veerle

Herwig

Herwig

Chris

Chris

In 1952 startten vier broers met een groep,” The Dockx Brothers “ zes jaar later bleven er twee over en werden de andere 2 vervangen door o.a. Paul Heyninck. Anderen vervoegden hen en in 1966 veranderden ze hun naam in  De Vaganten. Vanaf 1963 stonden ze her en der op de planken en sinds de eerste Nekka nacht in 1971 ( Kazuno 1970 ) waren ze niet meer weg te denken. Momenteel meer dan vijftig jaar later bestaat de groep uit Paul Vagant, Herwig Vagant ( Van Hoorenbeeck ) sinds 1965, Chris Vagant ( Dewinter ), bas en dwarsfluit en Veerle Vagant ( Dierckx ) op viool. Herwig zei dat ze een tijdje hadden stilgelegen, metaalmoeheid. Maar dan terug opnieuw gestart onder dezelfde naam. “ We zijn niet zoals sommige bankinstellingen “. Een schalkse opmerking richting Poetin, “ Wij hebben ook een tegenzet naar hem gedaan en al onze cd’s van de Russische markt gehaald “. Nog een commentaar richting publiek dat meezong met Ed, … “ in het Antwerps ?”tn_IMG_9373. Hun eerste nummer, “ Voor Lily en Mij “, een liefdesliedje. Nederlandstalige tekst op “ Me and Bobby McGee “. Een mededeling voor het publiek, “ Onze vriend is ziek, maar ook wij hebben nog een slecht nieuwsje, dit is ons allerlaatste optreden. Wij houden er mee op “.  Ons testament, gebaseerd op “ Testament ” van Boudewijn De Groot. Ze zijn verre van versleten maar dit is dus het einde. Een eerbetoon aan artiesten, nrs. uit hun laatste cd “ Onverwacht “-2012. Eigen creaties en covers. “ Wie zingt blijft langer jong “, met fragmenten van Tante Julia – ’t Is weer voorbij die mooie zomer – ’s Avonds is het goed – Joke – Lat mie moar lopen – … Een geestige opmerking over Brugge, “ Ze zeggen Brugge die schone, maar als je met de auto komt en door de straten naar het centrum rijdt moet je toch even bekomen “.  Gelach en applaus in de zaal, net zoals bij Ed worden de kwinkslagen enorm goed onthaald en lokken veel respons. Volgde, een muzikale bewerking van het gedicht van Karel van den Oever,…” hij had zijn naam niet gestolen, woonde aan de oever. Van 1871 tot 1935 hadden velen de overtocht gemaakt naar het nieuwe continent met de Red Star Line. Een mooi museum tevens in Antwerpen ”. Het mooie nummer over een Pools meisje, dat op een almanak laast der Red Star Line … “ Dinska Bronska “.  Hun eerste vinyl singeltje vijftig jaar geleden, “ Blowing in the Wind “, de allereerste cover van dit nummer. Vandaag brengen ze een ander nummer van Bob Dylan, toestemming gekregen via e-mail. “ Ik Min je Meer en Meer “, hun versie van “ To Make You Feel my Love “. Momenteel ook gekend van Adéle. “ Sjansen “, een nummer uit hun laatste cd. “ Onze geluidstechnicus Lieven heeft er ook aan meegeschreven “. Een nummer van Augus Barandira, dat via een vriend uit Spanje werd meegebracht en waarop een Nederlandstalige tekst werd gezet. De Vaganten, kort maar krachtig, we zullen ze missen. Van Engelstalige folksongs naar een Nederlandstalig repertoire. Vlaanderen zal ze missen. Het eerste deel van 70’ zat erop.

Na de pauze, pianotoetsen en het prachtige nummer “ L’âme des Poètes “ van Charles Trenet. Della Bosiers en Ben Van der Linden. Waar is de tijd van “ Mensen van 18 “, het duet met Wim de Craene uit 1975. Della heeft al tal van watertjes doorzwommen, opgemerkt door Thijs Van Leer, meegenomen naar Nederland door Ramses Shaffy. Regie-assistente bij de BRT tn_IMG_9377 tn_IMG_9381 tn_IMG_9385 tn_IMG_9388 tn_IMG_9394televisie. Jurylid, een kookprogramma, haar medewerking met enkele singles voor Kom op tegen kanker.  Samen met Ben van der Linden bracht ze nog :  “ Haren-Buda “, “ Roosje, mijn roosje “ van haar oud collega Connie van den Bosch, een ode aan de beiaardiers. Voor Jean Pierre Hautekiet en Frank Deleu, de Brugse beiaardiers,  “  Beiaard “. “ Toen ik in Brugge toekwam,… zag ik het goed een dakloze in de Biekorf ?” Nummer, “ Op weg naar huis ”. Gevolgd door de meezinger “ Jefke “. “  We zullen elkaar ooit nog wel eens tegenkomen “, “ Un Jour tu Verras “ . Della, kort en krachtig met het verfijnde pianospel van Ben. Nog steeds die fijne verschijning met een heerlijke stem  bezorgde het publiek een trip doorheen de jaren.tn_IMG_9397 tn_IMG_9400

Plots kwam Della terug op het podium, “ Dames en Heren, ik ben nog iets vergeten, en het kwam door die mooie bloemen “. “ Mijn anarchistische collega’s : Miek en Roel “ .

Miek en Roel starten hun set met “ De Titanic Achterna “. Roel : “ Ettelijke jaren geleden stonden we hier ook, omringd door Boudewijn De Groot, Bart Van den Bossche en Walter de Buck. Dit is een nummer uit onze eerste elpee, vermoedelijk hebben wij die toen ook wel gespeeld, alles is al zo lang geleden. “ Niet Slecht Bedoeld “. “ En een applaus voor onze gitarist Stef Wouters “.tn_IMG_9444 tn_IMG_9447 tn_IMG_9449 tn_IMG_9452 “ Twee studenten ( o.a. Miel Swillens ) vroegen ons ooit , waarom zingen in het Engels ?, ja, nrs. van Bob Dylan, want wij hadden geen eigen nummers. We hadden zelfs geen eigen teksten tot die twee in het  Nederlands teksten voor ons schreven “ . Het volgend nummer gaat over een begrafenis van een fabriek in Kortrijk, “ Jan met de Pet “.   Miek had het even later over het ouderlijk huis verlatend van hun twee zonen. Een aanpassing, en via Hugo Raspoet ontstond een nummer voor hen. “ Dag mijn Zoon “. Even later een uitweiding over het laatste natuurreservaat (  als het nog zo is  ), “ Het Verdronken Land van Saeftinghe “. “ 14-18 is nog steeds actueel “ , zei Roel.  “ Koop een Geweer “.  We zijn bijna aan het einde, ons laatste en vrij recent nummer van Richard Thompson, onze vertaling van “ Shoot out the Lights ”. “ Als de dag het Licht Uitdoet “.  “ Ooit toerden we rond naar aanleiding van de  Kleinkunstcollectie cd’s “. “ We zongen onze nummers maar kregen ook de opdracht een nummer van iemand anders te brengen “ . “ Dus ik maar in mijn platenbak gedoken en na drie maanden had ik het “. Mieke : “ Ja, onder ’t stof “.  “ Adem mijn Adem “. ( Peter Schaap ). Roel en Miek bedankten nog eens Stef voor zijn gitaarspel, de  extra muzikale tinten en solo’s. Applaus, en  “ De Grote Revolutie “ werd ingezet. Er volgden nog twee bisnummers. En wat dacht je “ Jij en Ik “ mocht zeker niet ontbreken,tn_IMG_9415 tn_IMG_9426 de allerlaatste song “ Je Kan Nooit Weten “.

Geestige opmerking nog van Roel op het einde, als jullie nog op zoek zijn naar een Paascadeau beneden in de hall liggen er Cd’s te koop. Miek en Roel samen  140 jaar, maar onze oudste anarchistische zangers staan er toch nog steeds en beiden waren vanavond goed bij stem en keken elkaar appreciërend in de ogen, de vonk is er nog steeds en chapeau voor de extra invulling van Stef.tn_IMG_9417 tn_IMG_9420 tn_IMG_9437

Jammer dat Dimitri er niet bij was, maar de avond was zeer geslaagd en liep zelfs met een halfuur uit.

tn_IMG_9439De 70 – pauze – 70, werd 70 – pauze – 100.

De Muizenval – ” The Mousetrap “

 

naamloosmouse

Affiche eerste voorstellingen The Mousetrap

(

The Mousetrap, Agatha Christie.

“ De Muizenval “, produktie loge 10, het best bewaarde theatergeheim in de toneelgeschiedenis.

Zaterdag 17 januari 2015 kon Brugge dit memorabel stuk van Agatha Christie in een Nederlandstalige versie zien. Een bijna uitverkocht theater genoot en deed mee om de moordenaar te vinden, een resem toeschouwers had al een idee wie het kon zijn en zij die het stuk ooit ergens ( Londen,… ) hadden meegemaakt zwegen als vermoord. Genietend van het mysterie, Agatha had in haar testament geschreven dat het niet in boekvorm of op het grote scherm mocht komen zolang het in de theaters draaide. Oorspronkelijk een hoorspel van 30 minuten dat later uitgroeide tot een twee uur durend mysterie op het toneel. Ze had het geschreven naar aanleiding van de tachtigste verjaardag van Queen Mary in 1947. Momenteel is dit het langstlopend toneelstuk ooit. In 2012, de zestigste verjaardag stond het aantal voorstellingen op 25.000, meer dan 8 miljoen toeschouwers. Voor deze galavoorstelling werd de cast vervoegd door Patrick Stewart, Julie Walters en Tamsin Greig. De allereerste vertoning was in het Ambassadors Theatre in 1952. Hoofdrollen Richard Attenborough ( died august 2014 ) als inspecteur Trotter en Sheila Sims als Mrs. Ralston,( zijn echtgenote sinds 1945 tot zijn dood ). Later verhuisde het naar het St. Martins Theatre waar het nog steeds gespeeld word.

tn_IMG_9129

Mr. en Mrs. Ralston

tn_IMG_9132

Christopher Wren

tn_IMG_9136

Mr. Paravicini

tn_IMG_9137

Major Metcalf

tn_IMG_9138

Miss Casewell

The Mousetrap speelt zich af in de jaren vijftig, van een gsm nog geen sprake. Monkswell Manor, een hotel gerund door het echtpaar Ralston. Gasten arriveren, sneeuw dwarrelt neer, meer en meer. Het hotel wordt afgesloten van de bewoonde wereld. De avond voordien werd er in Londen een vrouw gewurgd, Maureen Lyon. De eigenaars worden door de politie gecontacteerd dat de moordenaar zich eventueel bij hen kan schuilhouden en zenden er iemand naartoe om de gasten te beschermen. Wie en waarom in Monkswell ? Eén na één zien we de gasten arriveren, Christopher Wren ( Jelle Cleymans ), een jonge architect. Even later Major Metcalf ( Hans Ligtvoet ) en Mrs. Boyle ( Karin Jacobs ), komen samen toe, hadden een taxi gedeeld. Miss Casewell ( Marijke Hofkens ), de laatste gaste komt toe. Plots uit het niets nog een onverwachte gast, zijn auto zat vast in de sneeuw en hij kan nog een klein kamertje bekomen, Mr. Paravicini ( Erik Gooris ).tn_IMG_9133tn_IMG_9134

tn_IMG_9140

De Ralstons en Mrs. Boyle

tn_IMG_9142

Inspecteur Trotter

Het stuk startte met het alom gekende kinderliedje “ Three Blind Mice “, de titel van het origineel hoorspel. We leren Mr. En Mrs. Ralston ( Nathalie Wijnants en Guillaume Devos ) kennen, de uitbaters. Pas één jaar getrouwd en de jonge uitbaters van Monkswell of Monkwell, zoals op het bord staat. Ze doen alles zelf, er is geen ander personeel. Mrs. Boyle maakt hierover later nog enkele opmerkingen. Nadat we reeds op de radio hoorden over de moord in Londen en het ook nog vernemen via een krant, valt inspecteur Trotter ( Bob Selderslaghs ) binnen. Op ski’s, want niemand had nog verwacht dat er iemand ging komen door de sneeuwstorm. Hij legt zijn aanwezigheid uit aan de gasten en probeert er hen van te overtuigen om mee te werken met zijn bescherming en onderzoek. Het mag niet baten, iedereen zwijgt of is afstandelijk. Op het einde net voor de pauze valt er een dode. In het tweede deel consternatie, paniek, de beschuldigingen vliegen heen en weer. Niemand is wie hij blijkt. Architect, schrijfster, rechtbankmedewerkster, majoor, Italiaanse zonderling, uitbaters. Wie zal het zeggen, want er kan nog een tweede moord volgen. Trotter probeert alle stukjes van de puzzel bij elkaar te leggen, één bepaald moment zijn hij en Mrs. Ralston heen en weer bezig met allerlei verdachtmakingen en veronderstellingen terwijl de rest afzijdig samen in de zitkamer zijn. Christopher kwam met een lege koffer toe, wie is de heer met Italiaans accent met zijn miniscuul koffertje. Wat verzwijgt de onuitstaanbare Mrs. Boyle. En wie is die Major Metcalf, die zo rustig aan zijn pijp lokt ? Op de radio werd gezegd iemand met een grijze jas, een hoed en een sjaal. Er hangen drie zo’n jassen en drie hoeden. Insinuaties ook tegenover de Ralstons, zijn ze in Londen geweest of niet ? Miss Casewell, mannelijk gekleed en whisky drinkend. Ook leren we dat de Ralstons, één jaar gehuwd, drie weken nadat ze elkaar ontmoet hadden op een feestje, elkaar toch niet zo goed kennen. Wie speelde met één vinger het kinderliedje op de piano, wie floot het melodietje ?tn_IMG_9141

Erik Gooris is schitterend in zijn rol, ( oud of jong ? en geschminkt volgens enkele gasten ) de vreemde eend met zijn Italiaans accent. Jelle Cleymans speelt hyperactief, signalement klopt met de moordenaar als hij toekomt. Is enorm behulpzaam en bemoeit zich overal mee. Beide stelen met momenten de show. Marijke Hofmans straalt in haar rol, mannelijk gekleed, afwachtend, alles bestuderend. Bob Selderslaghs zet een vastberaden inspecteur neer, en gaat er voor elk detail uitpluizend. Guillaume en Nathalie ( na hun opmerkelijke rollen in de Calendar Girls, toch weer verrast van deze talentvolle acteurs, hun inleving en beide zijn een soort cameo’s in hun rollen ) vertolken het gezin Ralston met bravoure.tn_IMG_9143tn_IMG_9144tn_IMG_9145

Dit alles in een prachtig decor dat sinds 2000 enkele veranderingen heeft ondergaan, maar de lederen stoel en de mantelklok behoren nog steeds tot het interieur zoals in de allereerste vertoning. Alles ademt de jaren vijftig uit, zoals alle acteurs voortreffelijke karakters neer zetten is er eveneens veel zorg besteed aan dit decor en de verlichting. Buiten het kinderliedje zorgt sfeervolle muziek voor de omkadering.tn_IMG_9146tn_IMG_9153tn_IMG_9155

Geestig moment, op een bepaald ogenblik horen we een schreeuw, later opnieuw nagedaan door één van de spelers. Verschrikking op het podium en ook bij velen in de zaal. Indien “ The Mousetrap “ nog nooit gezien er zijn nog tal van speeldata ( zie Loge 10 ). Het is een prachtig kat en muisspelletje, … who’s next ?tn_IMG_9157tn_IMG_9159tn_IMG_9163tn_IMG_9167

 

 

 

 

 

 

Aspe : Moord in het theater

tn_IMG_9101

Herbert Flack ruimde in Brugge nog enkele dingen op nadat het allerlaatste seizoen van Aspe een feit was toen hij een telefoontje kreeg of hij zijn personage nog eens wou overdoen op het toneel. Hij zag dit wel zitten en “ Aspe : Moord in het theater “ in een regie van Frank Van Laecke naar een nieuw scenario van Pieter Aspe werd klaargestoomd. Naast Herbert delen Niels Destadsbader als zijn sidekick, inspecteur de Swaef en Frans Maas als hoofdcommissaris Van Nuffel de hoofdrollen. De cast wordt vervolledigd met Jan Schepens (Freddy, de jonge theatertechnicus), Peter Van De Velde (Harry, de boekhouder van het theater), Kader Gurbuz (Christine, de directrice), Debbie Crommelinck (Mira, de illusioniste), An Vanderstighelen (Kelly, een ex-medewerkster van het theater) en Bob de Moor (de hoofdtechnicus).

De officiële première start zaterdag 10 januari 2015 in de Brugse Stadsschouwburg, voorafgegaan met twee try-outs op donderdag en vrijdag. Wij waren aanwezig op de allereerste vertoning donderdag 8 januari. De flyer vermeld het al dat dit geen gewone theatervoorstelling is. Je wordt als publiek geconfronteerd met een moord die voor je neus gebeurd is. De schok is groot, een aantal van de theatermedewerkers weet meer en jij als publiek ook. Je wordt doorheen het stuk zelf mee betrokken om het mysterie te ontrafelen. Het publiek bepaalt namelijk wie de dader(es) is. Iedere vertoning is daarom ook anders en zelfs de acteurs weten pas op het laatst welke richting het verhaal uitgaat. Je kunt spreken van een soort live spelletje Cluedo. Net als in de serie “Aspe “ kan je hier spreken van een dubbele aflevering. “ Aspe : Moord in het Theater “, deel 1, eindigend met een climax, – pauze – deel 2, de ontrafeling. Niels had al op de radio verteld dat er meerdere scenario’s ( 4 ) waren en dat hij beslist hoe het verder afloopt met behulp van het publiek. De rest van de cast heeft geen idee welk scenario ze die bepaalde avond spelen. Het belooft dus een aangename en verrassende vertoning te worden. En het bewijst ook de sterkte van de acteurs.tn_IMG_9098

Iets meer over het verhaal zonder het plezier te vergallen. De bekende Aspe tune, het doek gaat op en je bevind je in het theater. Algemene paniek na enige tijd, een lijk, de eerste interactie naar het publiek toe. De Swaef, Van In en Van Nuffel verschijnen ten tonele. Het onderzoek kan starten, het eerste contact tussen De Swaef en Van In. De onderlinge reacties van het theaterpersoneel, de geheimen, de confrontaties en de onderlinge verhoudingen worden opgebouwd naar het hoogtepunt en ook door het publiek zelf. De interacties van de acteurs naar jullie toe, want wij zien meer en horen meer, flashbacks. Iedereen in het publiek op eender welke vertoning heeft immers zijn eigen mening, opinie wie de moordenaar zou kunnen zijn. Op de allereerste vertoning in Brugge kwam er wel een zeer leuke opmerking, “ … het is …, want hij ziet eruit als een moordenaar !”, zei een man in de zaal. Wat ook anders is dan de normale toneelvoorstellingen is, … zelfs in de pauze loopt het verhaal verder. Na een goeie 140 minuten weten we wie de schuldige is, het mysterie is ontrafeld en wij hebben genoten van een extra aflevering van “ Aspe “. Een daverend en rechtstaand applaus vallen allen te beurt. Zaterdag zullen ze toch wel in de bloemen worden gezet, want dit was theatergenot van de bovenste plank. Herbert Flack is Van In en Van In is Herbert, in levende lijve. Niels als De Swaef met zijn aparte humor, een nieuw personage in het politiekorps. Nog lerend, de onderlinge reactie en uitlatingen naar Herbert, wie heeft hier de leiding en vice versa. Maas als Van Nuffel die tussen hen in staat met zijn typische opmerkingen en niemand wil benadelen.  An Vanderstighelen als Kelly, brutaal, soms platvloers, ietwat marginale trekjes. Haar uitlatingen naar de directrice : “ …trut, …Nana Mouskouri … “. Debbie Crommelinck in haar aparte rol, kort, maar toch uitgroeiend op een verrassende wijze. Peter en Kader schitteren ook als verantwoordelijken van een theater. Nu eens schuchter, dan afwachtend, bazig,…de stemverheffingen, beiden halen alles uit de kast. Jan Schepens, een gedreven technicus die het wil maken en voor niets uit de weg gaat. En Bob De Moor, weer een sublieme acteerprestatie als de oudere technicus, verstrooid, pruttelend en nu en dan met heerlijke oneliners brengt het publiek meer dan eens aan het lachen.tn_IMG_9072tn_IMG_9070

Een mysterieus en apart scenario ( Pieter Aspe, Peter Römer en Frank Van Laecke ), de voortreffelijke regie van Frank in een mooi decor van Marjolein Ettema en sublieme belichting ( Uri Rapaport ) en sfeervolle subtiele muziek ( Sam Verhoeven ) vervolledigen deze moord in het theater. Na de première te Brugge op toer in de rest van Vlaanderen. En nu al 6 extra voorstellingen ingelast van de 44 speeldagen die eindigen op zaterdag 18 april 2015 in Ninove. Verrassing, één van de extra voorstellingen,  dit op 13 mei 2015 te BRUGGE. tn_IMG_9066tn_IMG_9052tn_IMG_9047tn_IMG_9059tn_IMG_9065tn_IMG_9074tn_IMG_9076tn_IMG_9085tn_IMG_9091tn_IMG_9074tn_IMG_9093tn_IMG_9096

De Koning van de Paprikachips

Woensdag 17 december 2014, stond Pascale Platel in de namiddag op het podium van de Brugse Stadsschouwburg om er haar stuk ( ideaal voor kinderen ) die in 1998 in première ging nog eens te hernemen. “ De koning van de paprikachips “, ietwat aangepast  in die vijftien jaren. Een hilarisch absurde one man ( woman ) show over haar liefde voor Sammy Slets met macho-allures.tn_IMG_8648

Roel Verniers van de Standaard omschreef het als gebald, krachtig en met een gevoel van kitsch die je mond doet openvallen.

Volgens telefoonlijn 099 36 14 88 kan de koning van de paprikachips om het even wie verliefd laten worden op om het even wie. Pascale Platel heeft vlinders in haar buik, ( of zijn het de paprikachips ), we duiken in een absurd jungleavontuur.tn_IMG_8651 P.P. vertelt gezapig, geestig. Nu en dan uitbundig als een jonge bakvis als het over Take That gaat, danst er zelfs op en schreeuwt luid om zich heen. Haar gorilla naast haar speelt een grote rol als een soort aangever. Nu eens zittend, dan rechtstaand of rondspringend sleept ze ons naar het hart van de jungle mee naar de koning. ( cfr : Heart of Darkness, maar op een sprookjesachtige wijze, geschikt voor kinderen ).tn_IMG_8652 Geestig is het verhaal met de flippo’s,  het eten in de Mc Donalds,…  De prachtige eigen Vlaamse versie van het lied “ Ben “. De naam van haar gorilla. Haar grote liefde blijkt na enige tijd niet Sammy te zijn maar Ben. Hoe dichter ze bij de koning komen hoe duidelijker dit wordt.tn_IMG_8699 - kopietn_IMG_8698 - kopietn_IMG_8697 - kopietn_IMG_8704 - kopie Ze amuseren zich samen, zingen en dansen samen. Ze heeft haar geliefde gevonden.tn_IMG_8672tn_IMG_8655 - kopietn_IMG_8665

De jongste aanwezigen in de zaal bekijken alles aandachtig, stil, met grote ogen en open mond. Geen reactie, als er reactie vanuit het jonge publiek zou moeten komen, bleef het verbazend stil. Zo in het verhaal dat  Pascale het bijna uit hen moet sleuren , zo onder detn_IMG_8653 - kopie indruk zijn ze van wat op het podium gebeurd. Pascale weet als geen ander hoe dit over te brengen en zelfs de ouderen onder ons hebben ervan genoten.

tn_IMG_8693 - kopietn_IMG_8686tn_IMG_8679tn_IMG_8688 - kopietn_IMG_8705 - kopietn_IMG_8694

Luc De Vos in memory

10001583_866456773371153_4066029134715949575_n

Red Rock Rally 1997 Brugge

10169377_866456870037810_1498016660946807402_n

Red Rock Rally 1997 Brugge

10251940_866456960037801_6266756416840363928_n

Red Rock Rally 1997 Brugge

tn_IMG_0001 copy tn_IMG_3261 tn_IMG_3262 tn_IMG_3265 tn_IMG_3273 tn_IMG_3288 tn_IMG_4096 tn_IMG_4099 tn_IMG_4152 tn_IMG_4153 tn_IMG_4200 tn_IMG_4201 tn_IMG_4216 tn_IMG_4327 tn_IMG_5557 tn_IMG_5665 tn_IMG_5674 tn_IMG_5708 tn_IMG_5724Luc, en Gorki bijna twintig jaar heb ik jullie gekend achter de schermen. Die zondagochtend was een slag in het gezicht. Jaren zitten napraten en drinken achter de schermen. Over… alledaagse dingen. Zitten discusieren over politiek en cultuur.
Mensen op de korrel nemend, hoe kan dit opgelost worden, hoe kunnen we onze medemens meer engageren. Een kwinkslag , een steek onder water, de alledaagse beslommeringen. Het gezin, de vrienden, de gezellige babbels na een optreden. Zaterdagavond is dit gestopt, abrupt. Luc, ik kan het nog steeds niet geloven. Het zal nog lang duren, het gemis, jij de volksmens, nen echte Gentenaar die voor iedereen klaarstond. Een babbel, een schouderklop, een stekje onder water. Als je het koud had, moe was, de muts op je kop. Niet zoals in de zomer, de blote bast . Stond je voor tien mensen of enkele duizenden, als je naar huis ging, dwarrelden de nrs. nog in je hoofd en de ongelooflijke en gevatte tussenteksten. Iets wat jij als geen ander kon. Luc, ik zal je missen, maar vergeten doe ik je nooit.

Enkel beelden voor de fans in bijlage.

Calendar Girls

tn_IMG_8530Vrijdag 28 november 2014 kon men genieten van Tim Firths “ Calendar Girls “. Een waar gebeurd verhaal dat zich afspeelde in  North Yorkshire ( Engeland ) in 1999. Na de succesrijke verfilming vervolgt dit apart verhaal zich in de theaters. Loge 10 stond in voor deze Vlaamse productie. Naar het stuk van Tim Firth uit 2008. Een Vlaamse topcast zorgt voor een hartverwarmende komedie. Op een smaakvolle en originele manier zijn we getuige van de totstandkoming van de kalender. We leren de zes vrouwen kennen tijdens een Tai Chi les. Chris instructies gevend vooraan. Annie, Irene, Trees, Chantal en Rita doen gezellig de oefeningen na. Commentaar op de benamingen van de bewegingen en ook op elkaar brengen ons meteen in de sfeer. Zo leren we ze kennen : het aangespoeld upperclass wijf ( Chantal ), de initiatiefneemster ( Annie ), de schooljufrouw die er graag ééntje drinkt ( Irene ), zij die het gat kust van de voorzitster (Trees ) en de jongste met een tatoeage ( Rita ). De leden van de vrouwenvereniging. Marie, de voorzitster verschijnt ten tonele. Tijd om de nieuwe activiteiten van het jaar voor te stellen. Zegt ook nog dat de vorige kalender 275 euro had opgebracht. Even later mogen we meeluisteren en kijken naar een reisvoorstelling uit de Vendée ( Frankrijk ). Commentaar alom en grote hilariteit wanneer dit catastrofaal afloopt. We knopen terug aan met de kalender, kerktorens worden de nieuwe beelden. Intussen vraagt iedereen zich ook af hoe het met Marc is, Annies man die binnenspringt. Hij zegt dat alles oké is en begint over zonnebloemzaadjes en een speech. Seizoenen, feestdagen passeren en we zien Marc achteruitgaan. Rond de kerstdagen na chemokuren zit hij in een rolstoel. Het zijn zijn laatste dagen. Enkele fragmenten van de speech, hij verdwijnt. Sterft, off podium horen we zijn stem, zijn speech. Deze trieste gebeurtenis wordt perfect opgefleurd met de nodige grappen en de onderlinge verhoudingen. Pasen, Trees met haar zelfgemaakt kostuum van een paashaas. Ze weet nog niet hoe ze de oren kan rechtzetten. Haar pak wordt aanzien als een hond, een marmot,… Een andere activiteit, de taart die Annie normaal bakt. Chris heeft er één mee. Gekocht ! Ze wint er twee prijzen mee.  Uitleg aan de wedstrijdcoördinatrice. “ Als het voor iets belangrijks is, koop het in de Delhaize “, had haar moeder ooit gezegd.  Kerstmis, de optocht. Marie haar commentaar op Chris haar pakje. Als Chantal haar mantel uitdoet, nog meer commentaar, pakje is nog uitdagender. De beslissing voor de kalender is intussen gevallen. Het goede doel ook. Een nieuwe divan, kostprijs 600 euro. De kalender, geen kerktorens maar naakt. De verpleger waar Marc verbleef is tevens fotograaf en heeft prachtige schetsen, ideeën mee. De discussie over bloot en naakt. Grote en kleine borsten. De reputatie van de vrouwenbond. Nadat de beslissing is gevallen met de nodige grappen en opmerkingen doen allen mee. Elk met hun eigen beweegredenen. Enkel Trees haakt af. Opstellingen worden gemaakt en attributen meegebracht. Er wordt strootje getrokken en allen drinken zich moed in. Sober en geestig ontbloten ze zich zonder ook maar iets te tonen. Taarten, jampotten, breiwol, beelden passend met hun activiteiten. Op het laatst stormt Trees binnen, zat, ze doet mee. Kamerjas, Bh, … alles vliegt door de lucht. De anderen moeten haar zelfs een beetje temperen. Eindigend met een groepsfoto in kerstsfeer. Na de pauze de commotie van de buitenwereld, zich verantwoorden voor de vrouwenbond, interviews voor radio en tv. Brieven dwarrelen uit de lucht met appreciaties, dankbetuigingen, … De misopvatting van een reclamespot : “ Nog liever bloot lopen dan ander poeier kopen “. Kalenders intussen uitverkocht. Er zullen er bijgedrukt moeten worden. Ruzie tussen Annie en Chris. Een brief van Chris, opbrengst meer dan de 600 euro voor de divan. 600.000 euro opbrengst, geschonken aan het ziekenhuis, een geheel nieuwe vleugel vernoemd naar Marc. Uiteindelijk leggen Annie en Chris het bij, weer vrienden. Tai Chi op Marcs heuvel, tussen de zonnebloemen. “Toch prachtig allemaal door Marc zijn zaad, euh zaadjes “ roept Chantal het nog uit.tn_IMG_8537

Allen hebben hier sterke rollen neergezet. De sterke en tegelijk kwetsbare weduwe Marleen Merckx, de uitbundige ik kan niet breien, ik kan geen cake bakken Lulu Aertgeerts. De onzekere schuchtere Ann De Winne die door de kalender uitgroeit als een zelfverzekerde vrouw. Hilde Van Wesepo als Rita. Karin Jacobs als Irene. Wendy Van Wanten als Chantal. Erik Goris die een sterke karakterrol neerzet als Marc. De ietwat schuchtere verpleger en tevens de boertige tv maker Guillaume Devos. Leah Thijs als een heerlijke ouderwetse dame, voorzitster Marie is echt op haar lijf geschreven. Wim Stevens als de man van Chris, Luc, en tevens reporter. Nathalie Wijnants in haar diverse rollen als Brenda, Daisy en Madame Wittamer.  Velen zullen de namen wel herkennen uit Thuis, Familie, Wittekerke, Witse, Zone Stad, Sedes en Belli, Fiddler on the Roof, Dans van de Vampieren, Fame, Lili en Marleen, Flikken,… Een schitterend en prachtig neergezet spel van deze ras actrices, acteurs.tn_IMG_8554

tn_IMG_8583

Enkele acteurs van de cast

Na afloop van het stuk en de nodige ovaties in ontvangst nemend stelden de actrices hun kalender voor die te koop was. Grootste deel van de opbrengst is voor Kom op tegen Kanker. Interesse om deze te kopen : Loge 10 Theaterproducties – www.loge10.be, info@loge10.be tn_IMG_8575tn_IMG_8574