Assisen : De webcam moord – Brugge –

Op 8 januari 2015 te Brugge, vond de première voorstelling plaats van Aspe : Moord in het theater, en op 2 april 2017 volgde Aspe 2 : Het dodelijk jubileum. Een theaterstuk die het publiek volledig betrok in de ontknoping van de moord.

Vanavond waren we weer getuige, of beter gezegd waren we jury in een moordzaak. De laatste vertoning ( 28/11/2018 ) van ‘ Assisen : De webcam moord ‘ vond plaats in de Brugse Stadsschouwburg. Debatteringen, getuigenissen en pleidooien in de zaak van Jurgen Casteels die beschuldigd werd van de moord op prostituee Candy. Wij waren de jury en wij beslisten over het leven van Casteels. Nauwgezet alles volgend om daarna te beraadslagen, schuldig of onschuldig ?  tn_IMG_9021Maar dat was nog niet alles, een schitterend finale sloot het stuk af. Hopelijk heb je nog eens de kans om het zelf te beleven.

Op 8 januari 2015 te Brugge vond de première voorstelling plaats van Aspe : Moord in het theater, en op 2 april 2017 volgde Aspe 2 : Het dodelijk jubileum. Een theaterstuk die het publiek volledig betrok in de ontknoping van de moord.

Vanavond waren we weer getuige, of beter gezegd waren we jury in een moordzaak. De laatste vertoning ( 28/11/2018 ) van ‘ Asissen : De webcam moord ‘ vond plaats in de Brugse Stadsschouwburg. Debatteringen, getuigenissen en pleidooien in de zaak van Jurgen Casteels die beschuldigd werd van de moord op prostituee Candy. Wij waren de jury en wij beslisten over het leven van Casteels. Nauwgezet alles volgend om daarna te beraadslagen, schuldig of onschuldig ? Maar dat was nog niet alles, een schitterend finale sloot het stuk af. Hopelijk heb je nog eens de kans om het zelf te beleven.

‘ Asissen : De webcam moord ‘, met een sterrencast op tournee en woensdag 28 november was het echt de laatste, allerlaatste vertoning of … ‘ never say never again ‘ wie weet. Een rechtzaak , wie heeft de prostituee Candy vermoord ? Is het de beschuldigde Jurgen Casteels ( Peter Thyssen ) zittend op de beklaagdenbank omringd door twee agenten ? Of zorgen drie getuigen Betty De Schepper ( Kadér Gurbuz ), Robert Delorge ( Carry Goossens ) en Rudi Yanosh ( Manou Kersting ) uitbater club, voor een ommekeer in dit proces ? Gilles Colin ( Kurt Rogiers ), zijn advocaat zal toch alles proberen om zijn client vrij te krijgen. Maar hij heeft een stevige tante voor zich, Veerle Durieux ( Francesca Vanthielen ), de Procureur des Konings. Jef Voorjans, de voorzitter van het Hof ( Frans Maas ) zit deze moord voor. De moord op de webcam girl Anne Delorge aka Candy ( Mira Delbaen ) wordt ingeleid door een verteller die ook zaalwachter is op dit proces,( Bert Verbeke ). Wij en wij alleen, de toeschouwers moeten uiteindelijk beslissen of hij schuldig is of niet.

Het stuk startte met videobeelden van Candy, deze werden plots onderbroken door iemand die de kamer binnenkwam. Het camerabeeld verdween, Candy was het slachtoffer.tn_IMG_9010

De zaalwachter leidde ons in. “ …in ieder van ons zit een moordenaar, je moet enkel maar de juiste knoppen induwen …”. “ …ik wou deze rechtszaak van dichtbij zien … “. “ …meestal zijn het oude mannen, de zaalwachters, maar ik kon niet wachten op mijn pensioen,…”. De beschuldigde werd binnengebracht, zijn advocaat nam ook plaats terwijl aan de andere zijde het Hof binnenkwam. Allen moesten rechtstaan, net zoals in een echt proces, wij ook. De rechtszaak kon starten.

Getuigen werden opgeroepen. En wij, wij moesten beslissen en als jury alles aandachtig volgen en nadien konden we enkele gerichte vragen aan de voorzitster van de jury, een dame ( door de zaalwachter gekozen ) uit het publiek doorspelen. Getuigenissen en pleidooien hielden ons stil, nu en dan wel hilariteit vanuit het publiek. De platvloerse uitlatingen en beschrijvingen en versprekingen van Yanosh en Betty waren dan soms ook enorm hilarisch. Met veel vuur werden de getuigen ondervraagt, bestookt door zowel Meester Colin als Procureur Durieux. De vragen, de uitleg, de beschrijving en de flashbacks in rood gedempt licht.

Puzzelstukjes die geleidelijk aan vorm begonnen te krijgen. Een zeer sterke en geloofwaardige vertoning. Mede door de hulp van Jef Vermassen die als juridisch consulent gefungeerd had. De flashbacks leerden ons veel om tot een conclusie te komen. Nu en dan een herhaling van een bepaalde scene, maar vanuit een ander oogpunt, getuigenis. Realistisch, op elkaar ingespeeld zetten allen een ongelooflijke acteerprestatie neer. Medeprostituee Kadèr steelt wel de show van deze vertoning.tn_IMG_9019 Haar plat Gents, haar gelaatsuitdrukking, haar présence en oneliners doet de rechtbank daveren. Frans als voorzitter van het Hof brengt dan weer de rust erin. Ook Manou schittert als bordeelhouder met zijn  Oost- Europees accent.tn_IMG_9045 Kurt en Francesca, aan elkaar gewaagd. Kurt charmant afwachtend,

Francesca vol vuur

, twee tegenpolen. Allebei enorm geloofwaardig in hun rol. Carry Goossens en Peter Thyssen, komen alle twee ietwat braaf over, de ingetogen deftige vader en professor en de sullige stille klusjesman. Maar als beide ietwat in het nauw worden gedreven komt hun ware aard te boven. Het zijn dus niet zo’n stille watertjes.

Regisseur Frank Van Laecke heeft met deze sublieme cast een sterk staaltje toneel afgeleverd dat nu al in Januari te Antwerpen een vervolg krijgt. James Cooke en Bob Jennes van Uitgezonderd weten hun mensen te kiezen. Wij hadden misschien de moeilijkste rol, beslissen over hoe dit stuk zou aflopen. En onze vragen die net na de pauze aan voorzitter Jef Voorjans werden afgegeven.tn_IMG_9043

In het eerste deel was het genieten met sterke oneliners, en uitlatingen zoals : Club Aphrodite, …afro tieten …, “ …je kunt direct bij het ministerie gaan werken, zij liggen ook op hun rug van het profiteren van andermans geld … ”. Het aanleren in de club, hoe je de flos moet pakken. Een éénmalig bezoek aan een bordeel, en dan er een … knoop in leggen. Het opnoemen van de menukaart, pijpen is… “ …niet zo gedetailleerd “ riep Voorjans.

In het tweede deel werden de getuigen nogmaals opgeroepen, want wij hadden tal van vragen voor hen. Aan beschuldigde Casteels, welk weer was het ? Het regende zei hij, … en toch liep er iemand met een zonnebril rond. Luide muziek en toch het geschreeuw horend. Vader Delorge, de relatie met zijn dochter na zijn bordeelbezoek. “ ze kwam minder,…”. Geen alibi, de lessen waren al begonnen. Waar verdiende ze haar geld voor haar studies mee, de leugen tegen zijn vrouw hierover. Betty haar conflict met de webcam kamer. Over de dronken Yanosh die zijn poten niet van de meisjes kon houden, … zelfs niet van Lilly. En zij was de oudste, 92 jaar ! En de reactie van Yanosh op bepaalde vragen i.v.m. de klusjesman, zijn relatie met de meisjes. Zijn agressie. Nog meer flashbacks en de acting van Candy in deze flashbacks. Diverse redenen en intriges die ons deden twijfelen in ons oordeel.

De voorzitster van de jury werd op het podium geroepen en onder ede verklaarde ze de beslissing van de jury.

Schuldig of onschulding, … maar daar bleef het niet bij. We kregen nog een onverwachte finale !

Een daverend en staand applaus werd enthousiast in ontvangst genomen. tn_IMG_9095

 

 

 

 

 

 

8 Vrouwen, de Valk – MAZ Brugge –

Vrijdag 6 november 2018, de première avond van 8 Vrouwen. Toneelkring de Valk kon rekenen op een 250 tal toeschouwers in de Magdalenazaal. Voor we de zaal binnengingen kon je nog een programma boekje kopen, een steun voor deze vereniging die al tal van sterke staaltjes op het podium had vertoond. Tweemaal werd dit stuk van Robert Thomas verfilmd, in 1960 door Victor Merenda. En de alom gekende versie uit 2002 van François Ozon.

Wat weinigen weten is dat de BRT in samenwerking met de Koninklijke Vlaamse Schouwburg dit stuk in 1965 heeft verfilmd met o.a. Janine Bisschops en Yvonne Lex in één van de rollen van deze acht moordgrieten. Wat mochten wij verwachten, hoe was de aankleding, de onderlinge confrontaties tussen moeder, dochters, grootmoeder, kleinkinderen, huisbedienden, … en de zus van Marcel ? Acht vrouwen met elk hun geheimen en een slachtoffer op een winterse avond voor Kerst.

Reikhalzend kijken de bewoonsters van een afgelegen villa op het platteland uit naar de thuiskomst van Suzon, de dochter van de vrouw des huizes die in Engeland studeert. Ze komt naar huis om samen met haar familie, … en een nieuwe huishoudster Kerst te vieren. Ingesneeuwd en van de buitenwereld afgesloten heerst er paniek ten huize van een bourgeois dame. Marcel werd dood in zijn slaapkamer gevonden, met een mes in de rug. De telefoonleiding afgesloten, de honden die niet echt blaffen. Complot theorieën volgen, niemand betrouwd niemand meer. Elkeen is verdacht en we verzeilen in een spelletje who-dun-it. Naarmate het stuk vordert leren we de personages beter kennen, elk heeft zogezegd haar redenen, haar geheimen om Marcel te vermoorden. Is het nu het op geldbelust zijn, jaloezie,… of een maîtresse. Elk heeft een motief en panische paranoia begint de bovenhand te krijgen. tn_IMG_8860

De acht actrices ( amateurs met !!! ) schitteren op het podium.

Pascalle Chavatte als de neurotische Augustine is subliem in haar rol. Pure ADHD, pilletjes zijn zeker nodig. De jongste dochter, Catherine ( Aline Gailliaert ) een puur natuurtalent profileert zich op het voortouw op speelse wijze. Zelfs al is het in feite Bieke Becue als Suzon die de detective uithangt. Grootmoeder Mamy vertolkt door Sandra Maelbrancke speelt schitterend de rol van de oude bourgeois dame, gekluisterd aan haar rolstoel tot ze zegt : “ … die stoel zit toch niet zo gemakkelijk “. Ze kan lopen en tussen de boeken in het rek heeft ze haar vertier. De huisbediendes spelen ook prima hun rol, de eerste kent de familie en wil alles voor de familie doen, ( Chanel – Sabine Lagast ). Een nieuwe huisbediende, Louise, jong en eigenzinnig, soms opstandig. Heerlijk vertolkt door Naomi Vuylsteke. Gaby ( Michèle Mosar ), de vrouw van Marcel, niet echt bij machte om haar wet, haar heerschappij in dit huishouden te laten tellen wordt meermaals door haar dochters en familie ondermijnt. En op de koop toe door haar schoonzus Pierette ( Katrien Reynaert ), … haar gal spuwend naar dit gezin die haar broer heeft vermoord. Op elkaar aangewezen stijgt de spanning.

En ook deze eerste vertoning toonde spanning, allen schitterend acterend, maar enige zenuwen waren merkbaar. Niettemin hebben deze acht actrices ons vanavond in een heerlijk spannende witte Kerstthriller meegezogen. Het applaus en de  appreciatie was dan ook zeer navenant.

Naast de actrices verdienen ook : Koen Larnout, Dominique Berten, Marc Demeester en Johan Vanhoenacker een pluim voor de schitterende scenografie. De minieme ruiten die echt een sfeer van ondergesneeuwd gevoel gaven en de huiskamer die enorm werd betrokken in het spel. Kathy Christiaens die moeite deed voor de kostuumaankleding, grime : Els Van den Broeck en kapsels Katrien Larnout. Dit alles zorgde voor een excellente aankleding van dit mysteriespel. En natuurlijk dank aan Marc Mosar voor zijn deskundige begeleiding, muziekkeuze en regie.

Zonder veel te verraden, en toeschouwers te laten genieten op de twee laatste speeldagen ( 23 en 24 november ), enkele one liners die het publiek lieten lachen. En ook enkele leuke aparte tekstfragmenten. “ Shave the Queen “, “ Ainsi soit il “, “ Mijn dode zee zal voor u opensplijten “, … Een erfgenaam is altijd de moordenaar in detective romans,… “ Vrijheid, blijheid, rijkdom, …”. “ … en wat zijn uw nieuwe conclusies, Poirot ? ”. “ … we moeten haar benen in de lucht leggen, …”.

“ … ja daar weet jij alles van …”. “ … en wat zijn Agatha Christies meningen …”.

Augustine die flauwvalt,… : “… pilletjes, mijn pilletjes,… “. Met enkele heerlijke dialogen en spitsvondigheden heeft theater de Valk weer bewezen dat ze degelijke en bekende stukken aankunnen en er ook nog hun eigen cachet aan geven. tn_IMG_8953

En… Rowan Atkinson keek toe en zag dat het goed was !

 

Het bezoek – De Roovers & Muziektheater Transparant – Brugge –

Dinsdag 13 november 2018 was het genieten van ‘ Het Bezoek ‘. De Roovers aangevuld met drie klasbakacteurs en Lâp stonden op het podium van de Brugse Stadsschouwburg een inwoonster op te wachten die jaren geleden het nu failliete dorp had verlaten. Alles in gereedheid brengend voor een feestelijk onthaal. tn_IMG_8639 Wat volgde was niet wat ze verwacht hadden.

Verdere bespreking en beeld volgt.

Musical 40-’45 Pop Up Studio 100 – Puurs –

Zondag 11 november 2018 om 11.00, exact de dag en het uur dat de wapenstilstand getekend werd. tn_IMG_8542

De vertoning begon met een inleiding : … NOOIT MEER OORLOG …, gevolgd met een minuut stilte, “ … mag ik U vragen even recht te staan, samen met cast en crew achter de schermen “. Dan werd ‘ The Last Post ‘gespeeld door Michiel Demeyer, gevolgd door ‘ Cry For Freedom ‘  ( een extract in het Engels ) door de belleman van  Lokeren Björn Haegeman. tn_IMG_8458

The fire is burning / We lay our weapons down to rest / This war ain’t over / ‘Til all people will be free

Straight from our hearts we cry / This war has stolen too many lives / Cause for the sake of freedom we / Will die / Our songs will carry on

Oh Lord, we try , we try / To keep our dream alive / And voices will be heard / All around the world

So stand up and cry for freedom / …   tn_IMG_8548

Gert Verhulst nog even met enkele info,…

en de deuren van Cinema Rex werden geopend. De zwart wit western van Cecil B. DeMille ‘ The Plainsman ‘. Symboliek ?, inval in het land van de Indianen, Generaal Custer, Little Big Horn. De Duitsers die ons land binnenvielen, voor de tweede maal. Hitler = Custer. Beide delfden het onderspit maar met de nodige slachtoffers en gruwel. Even later zaten we in het levensverhaal van twee broers,… tn_IMG_8464

Een spectaculaire musical, die ons twee uur op het topje van onze stoel stil liet, meelevend met alle emoties die vanaf dat grootse podium ons overdonderden. Intiem, dramatisch, wat een gezin kan meemaken tijdens een oorlog. En dit was in feite maar een fragment van de vele gezinnen in deze waanzinnige 4 jaar durende oorlog.

Peter Koelewijn & His Rockets

Zaterdag 10 november 2018, … na bijna een jaartje wachten ( wegens omstandigheden afgelast op 18/11/2017 ) eindelijk van dat dak. Peter Koelewijn, volgende maand 78 ! tn_IMG_8129 copy Maar vanavond liet hij zien welk jong veulen hij nog was. Verleden jaar getrouwd, een zestig jarige carrière, … een woordje met zijn vrouw. “ … Angeline, zing je toch niet meer… “. Een nieuwe jeugd, gelukkig getrouwd. Maar die blonde sexmachine hoort op dat podium, net zoals ‘ Veronica, sorry ‘. We zijn er mee grootgebracht, we hebben het grijsgedraaid en hebben er ons hees op geschreeuwd. En vanavond zijn we allen weer jong, luisterend naar de tijd van de piratenzenders. Ja, ‘ We worden ouder papa,’ , zeggen onze kinders, … zelfs kleinkinders maar hoe gezellig is het om je jong te voelen ongeacht je leeftijd. tn_IMG_8349

Dat was overduidelijk te merken vanavond in de Brugse stadsschouwburg. Zelfs het publiek werd erin meegetrokken,

op een bepaald moment verliet hij het podium en begaf hij zich tussenin de toeschouwers.

Verder verslag van deze nostalgische toer in zijn rijke carrière volgt met bijpassende beelden.

Heilig Hart- Compagnie Cecilia, – Brugge –

Dinsdag 6 november 2018, Arne Sierens stuk ‘ Heilig Hart ‘, op het programma in het MAZ. Compagnie Cecilia, een graag geziene gast in het pakket van het cultuurcentrum Brugge. Dat bleek ook vanavond, op enkele luttele stoeltjes na, een uitverkochte zaal.

We zien twee koppels die terugblikken op hun relatie, verleden, heden en … toekomst flitsen voorbij onze ogen in a merry- go- round, een carrousel van het leven. We mogen bijna zeggen een Griekse tragedie die zich afspeelt tussen 21 zuilen. tn_IMG_7821Geluk, liefde, ruzie, … alle ingrediënten kenmerkend voor een relatie. In het publiek wordt er hier en daar wel geassocieerd. Arne Sierens weet hoe hij relaties moet aanpakken. In zijn stukken, van zeer geslaagd tot, … er ontbreekt net iets.

Jullie mogen je nog aan een verslag en meerdere beelden verwachtten. Momenteel nog diverse vertoningen in de zalen en … liefst niks verraden of tonen. De toeschouwers moeten her en der kunnen genieten van dit stuk met een apart speelpodium. . Eigen ook aan de Compagnie. Op 17 november laatste kans ( ? ) te Knokke Scharpoord.

Moos, Titzia, Boelie en Wanda, vrienden, koppels. Herinneringen worden opgehaald, ze zijn naar de zee geweest… Maar die vakantie in Zwitserland was toch wel speciaal. Open en bloot in de sauna, vertellend over hun leven, “ … zonder kleren, … Naakt “ riep Titzia.

De miskraam van Wanda, Boelie een boek aan het schrijven. Er wordt niet dieper op in gegaan. De live muziek van Jean-Yves Evrard

neemt de hoofdrol, uitlatingen en frustraties nemen de bovenhand en komen tot uiting in deze muziek. De vier acteurs in schemerdonker lopen her en der tussenin de zuilen, fysiek uiting gevend maar zonder één woord.

In flarden horen we dat Boelie en Wanda terug aan het proberen zijn. “ … poepen hé moat, poepen, poepen, poepen, …” zegt Titzia vrij plat. Moose denkt dat Boelie’s boek een bestseller zal worden. Puberaal wordt omgegaan met de emoties, het steunen, maar meestal op een verkeerde manier. Het escaleert in ruzie, de eisprong, er niet zijn op dat moment. Aan hoofdstuk 17 zitten van het boek. En ene Linda die nog steeds in Moos’ hoofd zit. Een dansperformance, van Titzia ( dit is haar werk ) de uiting richting publiek.

Ze wil performen en doet dit richting publiek, uitdagend. Net een stel kinderen die er niet in slagen om op een deftige manier over hun problemen, moeilijkheden te kunnen praten. Beide koppels hebben elkaar op een andere manier leren kennen.

Wanda en Titzia, plots brallend als vijfjarigen. Ze kenden elkaar al van de kleutertuin. Tot ergens in het vierde middelbaar Titzia blijft zitten. Wanda, “ … niks afgemaakt maar toch vré veel gestudeerd “. De eerste sigaret,… leren vingeren. “ Roken en vingeren tegelijkertijd “ roepen ze. Ze zijn allang vriendinnen. Moos en Boelie hebben elkaar veel later leren kennen. In een circus, beide verzot op circus. De koppels proberen elkaar te helpen of toch een bepaalde steun te geven. Maar dit gebeurt steeds op de verkeerde manier of met de verkeerde uitlatingen. “ What does not kill you, makes you stronger “ zegt Moose, reagerend op de huisvestings problemen. Ook werkaanbiedingen worden verkeerd aangepakt. Tussen de verhaal lijnen door wordt nu en dan overgeschakeld op het gitaar en synth geluid, met momenten zeer luid escalerend tot vervelens toe. Dansen tussen de zuilen. tn_IMG_7588

Jean-Yves neemt weer het voortouw, allerlei standjes worden gedemonstreerdtn_IMG_7796 terwijl het podium blijft ronddraaien.

 

Hebben ze zich verzoend, neergelegd bij de vervelende situaties, … of blijven ze in die mallemolen zitten ?

Arne Sierens heeft weer een staaltje levenswijsheid afgeleverd, niet uit een bepaald stramien geraken. In sappig Gents met nu en dan grof taalgebruik. Een roterend podium met zuilen die op allerlei manieren gebruikt worden. Ook wij als publiek zien hierdoor flarden uit hun leven, net zoals ze het ook vertellen.

De rollen zijn in handen van enkele jonge twintigers en dertigers, Moos, Robrecht Vanden Thoren en Boelie, Gilles De Schrijver. Na hun passage op het tv scherm ( Tom & Harry ),nu samen op toneel. Anemone Valcke ( o.a. het sketch programma ‘Loslopend Wild’ ) neemt het voortouw als vuilbekkende Titzia en Linde Carrijn, een opkomend talent die we zeker nog beter zullen leren kennen in de rol van Wanda. tn_IMG_7820 Met Jean- Yves Evrard, die ook al voor de heerlijke muzikale ondersteuning zorgde in ‘ Poepsimpel ‘. Een andere productie van Compagnie Cecilia. Zeker vermeldenswaard de aparte scenografie van Guido Vrolix.

 

 

Oorlog & Terpentijn – Brugge –

Gisterenavond, 9 november 2018, hier en daar een enkele zitplaats vrij in een vol concertgebouw voor de vertoning van Jan lauwers’ ( Needcompagny ) ‘ Oorlog en Terpentijn ‘. Een vertoning over de gruwel van WO I naar het boek van Stefan Hertmans, gebaseerd op de dagboeken van zijn grootvader Urbain Martien. tn_IMG_7858pp

Dit was zonder twijfel één van de hoogtepunten op toneelvlak van dit jaar. Vertelster Viviane De Muynck, 72 intussen, overdonderde ons met haar schitterende rol in dit totaalspektakel. Haar guitige oogjes straalden na de show. tn_IMG_7898 (2) Het was dan ook normaal dat er een staande ovatie op het einde haar en zeker niet te vergeten haar medespelers, dansers, muzikanten te beurt viel.

Verslag :

‘ Oorlog en terpentijn ‘

In het kader van de talrijke vieringen van de honderdjarige herdenking van WO I , werd er dit jaar ook aandacht besteed aan WO II. De gruwel die plaatsvond tussen 14 – 18 escaleerde nogmaals een twintigtal jaar later. Hadden we nog niets geleerd ? De grootvader van Stefan Hertmans verwoorde het als volgt : “ … wat was de zin, het nut om al je kameraden rond je te zien sterven, vechtend voor een betere wereld om dan 20 jaar later terug in een nieuwe inferno gedropt te worden “. Hadden we niets geleerd ?

Donderdag 8 november 2018 werden we meegezogen in een totaalspektakel, ‘ Oorlog en terpentijn ‘ naar het boek van Stefan Hertmans. Rond 19.15 was er in de Kamermuziekzaal een inleiding voor de vertoning. Georg Weinand ( art-coördinator ),

de nieuwe medewerker ‘Dance’ van het Concertgebouw te Brugge heette iedereen welkom en gaf dan het woord aan Erwin Jans die ons inleidde in het verhaal van Stefans grootvader.

Een vertoning gebaseerd op het boek, van Stefan, die het levenslicht zag na het lezen van zijn grootvaders dagboeken. Het boek kon Stefan tonen, maar de dagboeken kon hij niet tonen. We moeten hem op zijn woord geloven en dat zal zeker dicht bij de realiteit aanleunen. De inleiding werd bijgewoond door meer dan 350 man, Erwin was alvast super enthousiast over het grote toneel tijdens de landelijke tournee van het stuk. De inleiding was echt de moeite. Want het boek kwam tot stand na toch eens die dagboeken in handen te nemen. Stefan had zijn grootvader op alle mogelijke momenten horen vertellen over die tijd maar nam er verder geen acht aan .Het waren verhalen zoals hij ze zoveel keer hoorde. Zoals, een vliegtuig vliegt over en grootvader was weer over die tijd bezig.

Zijn boek bestaat uit 3 delen. Het verhaal voor WO I, het verhaal na WO I en tijdens de oorlog.

De negentiende eeuw eindigt in feite op 1914, en daar begint de 20ste eeuw. Vreemde formulering maar toch klopt het. We leren zijn grootvader beter kennen, zijn grote liefde, het huwelijk, van kortstondige duur. De Spaanse griep die meer slachtoffers maakte dan die gruwelijke WO I. Trouwt voor een tweede keer. Het plichtsbesef, de familie. Hij, een redelijk talentrijke schilder, trouwt dan met de zus van zijn overleden echtgenote. Een complexe situatie. De dood blijft zo in feite over dit gezinsleven hangen. “ Maar dit is de roman “, en “ Hoe breng je dit over naar het toneel ?”. Een grote ingreep, laat niet de kleinzoon aan het woord ! De schrijver komt in het toneelstuk niet aan het woord. We laten het verhaal vertellen door zijn tweede vrouw. Het verhaal krijgt zo een andere kleur. ( “ Wat moet ik anders zeggen “ zegt Erwin. ). Jan Lauwers doet voor zijn stuk beroep op één van Belgisch grootste actrices. Viviane De Muynck, ze hebben reeds meerder malen samengewerkt. Zij vertelt, ze speelt geen scenes. Andere medeacteurs vertellen ook en zij spelen wel scenes. We aanschouwen drie vormen van scenografie, van abstract tot zeer visueel, dit vooral in het tweede gedeelte. Dit gedeelte is zeer fysiek. Hoe beeld je oorlog uit op het toneel ? Een bepaald soort realisme werkt niet op scene. Dus met projectie, livemuziek, dansers en acteurs, … op een heel aparte manier van intiem tot heel agressief. En met een ongelooflijk sterke muzikale score, waarbij  je ook de muzikanten laat meedoen, creëer je een totaalspektakel die het boek alle eer aandoet.

Op een bepaald moment vraagt hij aan het publiek of ze soms ‘ Isabella’s room ‘ uit 2004 van de Needcompany hebben gezien. , ook zo’n verhaal uit de 20ste eeuw. Oorlog, de diepere melancholie, schilderijen, sterke vrouwen.

Ook opmerkelijk in de stukken van Jan Lauwers, als er iemand sterft blijft hij op het toneel. Ze zijn er nog. Viviane D.M. vertelt in feite vanuit haar graf. In principe kan dit niet, maar in een toneelstuk wel. Dit is een typisch ingrediënt in Lauwers’ stukken. “ Zodat de levenden hen niet vergeten “. We zitten dicht bij 11 november, iets gaat niet verloren, blijvend in de herinneringen. Intussen leest hij nog een citaat voor. Over de 20ste eeuw kan je zeggen dat ze niet zo schoon was. Ze werd ontsierd door twee wereldoorlogen. Ook had hij het nog even over de traditie, de band tussen levenden en doden. En zij die er nog niet zijn. Knip dit door en je verandert de geschiedenis. Tussen al die vieringen zit er ook veel commercieel gedoe tussen, maar niet met dit stuk.

Dans, beweging, zang, intimiteit en verbondenheid. Het zoeken naar een band, een verleden, … “ Als ik nu nog meer vertel …” En hij eindigde met, “ Maar ik zeg verder niets meer, want ik heb al teveel gezegd, dus geniet van de vertoning “.

Dit was zonder twijfel één van de beste toneelstukken dit jaar van het seizoen ‘ En Route ‘. Een totaalspektakel, een monoloog met extra’s. Acteerscenes, livemuziek en dans en een prachtige scenografie smolten op prachtige wijze samen. Viviane, zittend vooraan aan een soort schrijftafel, vertellend over het leven van Urbain Martien. Links en rechts van haar, decor / speelstukken die ons een beeld gaven bij haar vertellijnen. Een schilderatelier en een andere kamer die deel uitmaakte van het verhaal. Zij vertelt,

zijn levensverhaal en wij volgen hem tekenend in zijn atelier ( via projectie op scherm zien we houtskooltekeningen tot stand komen ). Achter Viviane, een doek die het podium in twee deelt. We horen de activiteit in de ijzergieterijj. Hij heeft er nog gewerkt. Een geroezemoes, gepraat, gehamer op metaal en rookflarden worden door Grace Ellen Barkey als engel van de geschiedenis, gekleed in verpleegster uniform, benadrukt.

Een engel, een rode draad doorheen dit verhaal, altijd aanwezig in diverse verschijningen. Het doek gaat omhoog, en de dansers onthullen hun bezigheden in de gieterij. Een metaalachtige constructie krijgt vorm. De dansers transformeren in soldaten, vechtend op het podium, mimiek ( elke spier op hun gezicht wordt gebruikt ) en lijflijke uitstraling ( ingehouden ademhaling, bijna uitgemergelde ribbenkasten ) tn_naamloos tonen ons op zeer expliciete wijze de gruwel van de gevechten. Nu en dan worden houten decorfragmenten aangeklopt die ons de ontploffingen en kanoninslagen tot op het merg laten doordringen. De dansers gebruiken al hun technieken, … en soms een woord om ons in die waanzin van WOI onder te dompelen. Zelfs zwaardgevechten escaleren over gans het podium. Dit alles grijpt je nog meer bij de keel dan filmbeelden.

Martiens geliefde die sterft door de Spaanse griep ( maakte nog meer slachtoffers dan Wo I ), een nieuwe vrouw in zijn leven na de dood van zijn grote geliefde. Het sterfbed, en de zus die in zijn leven komt. Zijn schilderijen, nemen het podium in, met openingen in het canvas die de geschilderde onderwerpen een extra dimensie geven.

En natuurlijk Viviane De Muynck ( onlangs nog de prijs voor Algemene Culturele verdienste, de Ultima, ontvangen ) profileert zich opnieuw als een rasactrice, vertelster. Haar stem, haar intonaties. Is het nu hoesten, zuchten, of brabbelend ( dementie ? ). Dit en de speciale tekstprojectie

achter haar op het doek en natuurlijk ook nog eens onze engel die plots zegt : “ … Viviane je moet nog een stukske !”. ( Zij was net gestorven, maar zonder protagonist kan het verhaal niet verder verteld worden,…). Apart, net zoals ook de muzikanten die van positie op het podium circuleerden en deelnamen aan het spel en de gevechten van de dansers. tn_IMG_7867

We hebben genoten, waren onder de indruk, stil en nog ingetogen, een lange staande ovatie kwam haar en haar medespelers dan ook te beurt.

Spelers : vertelster – Viviane de Muynck ( Gabrielle Martien ) / acteurs en dansers – Benoît Gob ( U. Martien- ook tekeningen en schilderijen van zijn hand )

/ Grace ellen Barkey ( engel van de geschiedenis ) / Sarah Lutz, Romy Louise Lauwers, Elik Niv, Maarten Seghers, Yonier Camilo Mejia ( de dansers ) / muzikanten – Alain Franco ( piano ), Simon Lenski ( cello ) en George van Dam violist ). tn_IMG_7922

Foto’s voorstelling  : Maarten vanden Abeele