TAZ – Regent Regentes – Oostende –

Nog 3 maal kan men in De Grote Post te Oostende deze schitterende voorstelling meemaken.

Woensdag 3 augustus werden de spelers van ‘ Regent, Regentes ‘ meermalen teruggeroepen op het podium.

Na tien jaar straalt het stuk nog steeds zijn kracht uit.

Theater aan zee vierde dit jaar hun 25ste jubileum. In normale omstandigheden was 2021 het 25 jarig bestaan, maar Covid deed de editie van 2020 de das om.

TAZ#2020 geannuleerd Blijf verwonderd!

Na overleg met het stadsbestuur van Oostende heeft Theater Aan Zee besloten om dit jaar het festival te annuleren. De organisatie schuift de programmering door naar de volgende editie

”””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

TAZ#2020

Na de Nationale Veiligheidsraad en in overleg met het stadsbestuur van Oostende besluit het bestuur van Theater Aan Zee TAZ#2020 te annuleren. De editie wordt verplaatst naar 2021, van 28 juli tot en met 7 augustus.

Gastcurator Caroline Pauwels laat in het persbericht weten: ‘Ik voel de collectieve pijn, van de artiesten en gezelschappen, van alle mensen die jaar in, jaar uit alles in goede banen leiden. En niet in het minst van jullie zo trouwe publiek. Het is hard, voor jullie, voor ons, voor allen.’

Caroline

heeft toch een nieuwe kans gekregen in 2021. Gastcurator dit jaar is VUB-rector Caroline Pauwels. Ze koos voor de overkoepelende thema’s ‘verbondenheid en zorgeloosheid’ om na een zwaar coronajaar weer wat fijne ervaringen te brengen.

 Theater aan Zee mikt in totaal op 45.000 toeschouwers. Mensen hebben meer dan ooit nood aan een terugkeer naar het normale, en dat weet ook de gastcurator. “Er mag opnieuw wat zorgeloosheid en uitbundigheid in de samenleving binnensluipen, zonder overmoedig of losbandig te werk te gaan. Daarvoor is Covid nog te zeer een risicovol, sluipend gif. Het was voor velen een vreemd jaar van onzekerheid en stilstand. TAZ staat daarom ook in teken van verbinden, tussen generaties, maar ook tussen artiesten en het publiek”, zegt Caroline Pauwels. 

Foto : TAZ-curator Caroline Pauwels, coördinator Luc Muylaert en schepen van Cultuur Bart Plasschaert. © Leen Belpaeme

, maar op 5 augustus 2022, de voorlaatste dag van deze jubileumeditie is ze na een harde strijd tegen kanker jammerlijk overleden.

Het thema dit jaar was : “ Zorg “.

De allereerste editie van dit festival vond plaats in en rond Fort Napoleon.

Eén van de leuke anekdotes is dat Tom Vermeir ( momenteel Oostendenaar ) nu schitterend met zijn collega’s in “ Regent en regentes “ in 1997 toen ook al meedeed in één van de vele vertoningen.

“ De Bacchanten “, een zonsondergangspektakel. Theaterstudenten van het conservatorium Gent i.s.m. Craig Weston ( een Britse mimespeler en acteur ). Z

ZONSONDERGANGSPEKTAKELS – 4-9/8

4/8 v 20.30 u. Conservatorium Gent – “De Bacchanten” 9/8 e 20.30 u. Regie: Graig Weston Een bewerking van de oorspronkelijke tekst van Euripedes, door theaterstudenten van het Conservatorium van Gent, i.s.m. Craig Weston, in 7 tracks. Track 1. Thebes toen /Brussel nu. 2. Een swingende god met getrapte tenen en geen gevoel voor humor. 3. De “sereniteit” van de Mannen die beslissen en de grootte van hun wapens. 4. Kids en pills / dansen als politiek. 5. Een moeder die haar zoon in stukken scheurt. 6. Techno-warfare 7. Een baksteen fort geworteld in de duinen, en een plas bloed op het dak die weigert te zwijgen. Een Fort Napoleon Remix voor Theater aan Zee, over de arrogantie van de macht, een klootzak van een god, the heart of darkness en de kracht van ‘the beat’. Le texte d’Euripide retravaillé par des étudiants du Conservatoire de Gand. Sur l’arrogance du pouvoir, le mépris d’un dieu, le coeur des ténèbres et la force du “rythme”. Ein Fort Napoleon-Remix für Theater am Meer über die Arroganz der Macht, Gott, die Dunkelheit und die Kraft vom “Beat”. An adaptation of a text originally written by Euripides, performed by students from the Conservatorium of Gent in cooperation with Craig Weston (7 tracks). A remix at the Napoleon Fortress for the Theatre Festival about the arrogance of power, a lousy god, the heart of darkness and the power of the beat.

Fort Napoleon werd in 1976 erkend als erfgoed, maar pas in 1996 ( erfgoed Vlaanderen ) werd er gestart met restauraties.

Leuk weetje i.v.m. deze voorstelling : De overblijfselen van de fresco`s van Otto Pieper worden opgeknapt en de graffiti op de muren bewaard. Fort Napoleon wordt ingericht tot een toeristische attractie met een cultureel-educatieve bestemming. In 1997 maken de verbouwingen zelfs deel uit van een voorstelling, in De Bacchanten klommen de acteurs langs de stellingen omhoog tot in het fort. Het Fort is sinds de start van het festival en tot op heden een vaste stek voor workshops, Jong Werk, tentoonstellingen, muziek.

Na deze kleine trip uit het verleden terug naar de vertoning “ Regent en regentes “.

Het stuk werd geconstrueerd uit briefmateriaal ( tussen twee geliefden tijdens WO II )  gevonden op de rommelmarkt door Tania Desmet ( was de vaste fotografe van het gezelschap Ceremonia ). Een andere versie gaf Tom in een interview, Eric had ze op de rommelmarkt gevonden. Welke is juist en wie weet het nog ?

Deze werden naar een 800 tal kunstenaars gestuurd met de vraag om er iets mee te maken. Ze kreeg een 128 tal antwoorden en koos Eric De Volder zijn theater collectief Ceremonia. Zij maakten er de vertoning “ Regent en regentes “ van.

De vertoning was een dubbele viering / herdenking. Covid in acht genomen was het 10 jaar geleden dat deze theater regisseur overleed na de première van zijn stuk ‘ Woyzeck ‘ en tevens 20 jaar geleden van de geboorte van dit tragisch dramatisch verhaal van Albert, Carla en Alberts vriend René.

Zaterdag 6 augustus was de laatste dag van TAZ en ook nog éénmaal dit stuk ( wel nog enkele keren te zien in Gent ).

Ter info : ook o.a. de moloog “ Marx “ mocht deze schitterende editie afsluiten. Geen ticket gekocht, deze reeds enkele jaren terug gezien, de moeite ( zie De Verwondering ( Marx ) – Brugge – | stippypictures (wordpress.com) ).

Even een kleine geschiedenis van dit jubileum voor ik het stuk op jullie loslaat. Onder meer over één van de acteurs, Tom Vermeir, want hij stond ook op het podium in 1997.

“ Regent, en regentes “, een sober decor, een tafel met enkele attributen, een kapstok met kledij en een oude antieke koffer.

Alle acteurs geschminkt, grime, … karikaturale figuren. Het eerste moment deed het me een beetje denken aan de maskers van Ensor. De gewone mens die zijn persoonlijkheid ietwat wegsteekt. Als je verder in de geschiedenis teruggaat kwam je dit ook tegen bij de oude Grieken tijdens hun voorstellingen. Een soort afstand nemen, maar toch het publiek meetrekken in het verhaal.

Kregen we vanavond een soort katholieke vertoning ? Want het stuk opende met een Christus figuur die oprees. Diverse houdingen aannam, net vastgenageld. Rondkijkend. Maar dan zonder kruis.

Later in het stuk ontdekten we dat Albeir ( Albeir ‘ Beirken’ Beirendonk vertolkt door de intussen 54 jarige Hendrik Van Doorn. Chapeau om zo’n poses aan te nemen zelfs al ben je ook  een danser ) aan een Christuswaan leed. Zoals Doctoor Thienpont ( Johan Knuts ) het ons in een broederlijk taaltje uit de doeken deed.

Toen ik in het Sint Lucas te Gent studeerde ( katholieke school ) en onze klas overste was een broeder die net sprak zoals Doctoor.

Dit alles en voornamelijk het plastische was eigen aan de stukken van Erik De Volder ( opleiding plastische kunsten ).

Dat de originele cast hier op het podium staat mag je uniek noemen. In hoeverre deze nieuwe hernomen versie te vergelijken valt met de originele première kan ik moeilijk beantwoorden (nooit .gezien toen ). Maar veel verschil zal er wel niet inzitten, misschien iets meer gericht naar onze tijd nu.

Twee onderwijzers, elkaar kennend vanop de schoolbanken, staan op het punt om te trouwen maar met het uitbreken van WO II wordt Albeir opgeroepen. Zijn vriend René ( René Pardon vertolkt door Tom Vermeir ) gaat mee, Carla ( C. Parmentier, rol van Ineke Nijssen ) vraagt nog om op hem / op elkaar te passen.

Beide overleven het, maar niet zonder de nodige verwondingen.

Tot 4 maal toe werd de cast het podium opgeroepen.

Nog enkele fragmenten uit dit dramatische stuk, nu en dan doorspekt met psychologische verwijzingen, niet echt Freudiaans maar toch met een redelijk gehalte. De humor tussenin houdt de vertoning luchtig. Een toneelstuk zonder grote namen, maar met volkse karakters zoals u en ik, een greep uit het leven van de gewone mens. Belichting en muziek dragen enorm bij met deze uitvoering gebaseerd op brief correspondentie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s