Geef mijn hand terug – BRONKS -Brugge

Maandag 28 september 2020 vond eindelijk de  vertoning van ‘ Geef mijn hand terug ‘ plaats. Niet in Daverlo ( normaal 2 april 2020 ), maar in het MAZ ( Magdalenazaal ), zodat een goeie 200 toeschouwers deze vertoning konden bijwonen.  De nodige richtlijnen werden goed opgevolgd. Bij het betreden van de zaal nam iedereen ordentelijk plaats, afstand van de bubbel(s) en mondmasker op.

De beide protagonisten stonden reeds op de scene, naast elkaar aan een tafel, plaatjes draaiend, net een dj set. Gepaste muziek die nauw bij het thema stond. Fragmenten van oude en modernere nummers werden na elkaar gespeeld, o.a. : “ Dry bone “van de Delta Rhytm Boys, … “ Stay Together “ van Noah Cyrus ( ? ).

Plots offscreen, een stem. De diverse maatregelen tegen het covid virus werden nog even uit de doeken gedaan. ( enkel de 1.5 meter afstand was wel niet van de orde toen de deuren van de zaal openden ). Joris Van den Brande en Joris  Hessels draaiden zich om, haalden een plastiek zak boven met mondmaskers en keken elkaar even aan. Ja of neen ? Neen, niet voor ons. De arm werd van de elpee gelift en beide namen vooraan plaats op de 2 krukken.

FKPH

Joris en Joris, naar elkaar kijkend, beide met open fladderend wit hemd die hun marcellekes showden. Joris ( Joris VdB ) vraagt aan Jan ( Joris H ) hoelang hij al ziek is. “ … zeven jaar …”. Joris repliceert : “ … ik al vanaf mijn geboorte “, “ … maar in mijn hoofd “.

Nadenkertjes, … de nadelen en voordelen van ziek zijn. Pech hebben. Je erdoor worstelen. Een lichtvoetig gefilosofeer volgde. “ Waarom gaan mensen dood ? “, vroeg Joris. Jan : “ Om plaats te maken voor anderen “. Joris : “ Waarom worden mensen geboren ?”. Jan : “ Om iemand anders zijn plaats in te nemen “.  Simplistisch maar spitsvondig. Plots zegt Joris : “ … hopelijk mag je nog lang leven …”. Jan : “ … ik ben wel ongeneeslijk ziek, maar ben wel niet van plan dood te gaan voor de vertoning geëindigd is “.  Ook sarcasme werd niet geschuwd.

Jan legt nog een plaatje op “ The Final Countdown “ van Europe. En het is tevens tijd voor zijn oefeningen. Joris doet mee, armen, benen, tot het hele lijf bewegen samen synchroon mee op de muziek. Enkel die rechterhand  ( en arm ) van Jan hangt daar. Een stuk leven is al verdwenen, … een mooie en tedere uitlating kwam er van zijn dochtertje, … zijn hand en een wafelijzertje.

Spelen met taal en rijm en andere variaties zorgde dat de vertoning  niet te donker en neerslachtig overkwam. Een pracht van een metafoor ( en één van de hoogtepunten om een ziekte te beschrijven zonder al die moeilijke woorden – zelfs al hadden we een pracht van een power point gekregen die ons als leek alles duidelijk moest maken, het resultaat was in feite : SHIT ). De vergelijking van mens en auto. God was in feite een slechte garagist. De mankementen, de blutsen, de garantie… een nieuwe aanschaffen. Maar zijn vrouw wil geen nieuwe, liever een busabonnement. ( weer gelach in de zaal ). Joris doet er nog een schepje bovenop met imaginaire mankementen. Aandacht of medeleven, wie zal het zeggen.

Dat imaginaire stelt hij nog eens ten toon met het moment dat hij zich plots niet goed voelt. Moet spugen, een emmer, … hoofdpijn, migraine, een aspirientje. “ Laat maar “, zegt hij.  “ Auw, AAUW, AAAUWWWW, … “, zijn knie doet pijn. “ een hernia …”. Jan staat erbij met een vreemde blik, bijna in een lach schietend. Beide besluiten het te laten en over iets luchtigers te beginnen.” Tiktok ?, … niet echt … liever een plaatje “. Hij legt dan maar “ Make Me Smile “  van Steve Harley and Cockney Rebel op.

FKPH

Een prachtig dansje samen met lieftallige bewegingen, de lach , .. een mooi stukje choreografie dat uitmondt in bekketrekkerij. Intussen werden de hemden dichtgeknoopt. Ziekenhuizen worden op de korrel genomen : het zijn verzamelplaatsen van wandelende aandoeningen. Op straat komt dit gans anders over.  Niemand weet echt hoe te reageren. Iedereen heeft er zijn opinie over. Wat mag je vragen, wat mag je doen. “ …hoe ist ? …”. Het wordt op een lachen onthaald. “ ..je ziet er erger uit dan ik …”.

Enige tijd later komt Joris met een ijsje af voor Jan. “ Wat is dat ,, “, “ …een Dame Blanche …”. “ Da was ne Dame blanche “, zegt Jan. Joris : “ … profiteer ervan, geniet ..”. En plots komt hij met een hele winkelkar vol etenswaren af die hij in Jans schoot werpt.

FKPH

Ook een soort bucketlist had hij opgesteld. Parachute springen, helikopterdoop, kajakken over de Noordzee en als kers op de taart een aparte exclusieve safari in Mozambique met kokos olie, honing, bijen en nijlpaarden. “ Of anders heb ik nog een soort stamboom “, zegt hij. “ … met tientallen mensen die we kunnen bezoeken, met mensen waar je nu tegen kan zeggen wat je altijd al wou zeggen “. “ YOLO, .. ? “.  Hij snapt het niet. “ YOO – LOO , …”. Joris : “  you only live once “.  “ … zou liever Fortnite spelen …”, niet onder de indruk van dit alles.

Joris pusht echt zijn vriend, hij wil hem niet verliezen, maar het interesseert Jan niet meer. Hij heeft zich neergelegd met zijn ziekte, berust erin. Best dat er nog garantie is op medicatie, om een beetje te kunnen leven op een normale manier. Joris heeft liever rust, zo’n ouderwetse zondag, niks doen, genieten ,luieren, alle zorgen opzij. “ …goed dan doen we dat “. Jan : “ … dat hoeft nu niet “. En hij legt nog een plaatje op, “ Feeling Good “, van Nina Simone. Een ziekte dat je beetje per beetje sloopt. En soms wordt het je teveel. Wil je rust.

Joris vraagt nog eens : “ … ga je me missen als je dood bent ? ”. “ … doe es normaal hé “. “ … en als er een geest is ? “. Joris : “ het zou omgekeerd moeten zijn “. En hij legt een nieuw rond zwart vinyl op de draaitafel. De naald nog niet laten zakken. “ … hoe voel je je nu “, dit tot tweemaal toe. Jan loopt weg, verdwijnt en gooit de deur met een klap toe. “ … ik denk dat ik het verknoeit heb “.

Net dit gezegd rinkelt zijn telefoon. Een metaal robotachtige stem spreekt. Al zijn gevoelens, zijn frustraties, zijn verwachtingen, zijn angsten, … helder en nuchter van geest klinkt de monoloog. Joris onder de indruk. Dit is een soort afscheid. Terwijl de stem nog verder klinkt uit de gsm komt Jan plots terug. Heeft hun vesten mee. Ze trekken ze aan, ook zonnebrillen worden opgezet. Een laatste elpee op de pick up. Rook spuit de helft van de scene in een grijze waas. Een apart sfeertje hangt over het podium. Twee individuen, twee vrienden gooien nog eens alle remmen los, uitbundig, alles vergetend. Toen er nog niks aan de hand was. Beide gaan voor de laatste maal samen uit de bol.

FKPH

“ Banaan “, van Jebroers. Dit Nederlandstalig rapnummer gooit alle frustraties los, de dood is aanvaard, ook het gemis. “ … ik heb mijn stoute schoenen aan …”

Joris en Joris hebben hier vanavond getoond hoe je met tekst ( stem timbre ), dans en mimiek een delicaat thema op zo’n manier kan brengen dat zelfs jeugdige kinderen het kunnen ervaren op een manier zonder dat het te neerslachtig wordt.

n.b. :-  een stuk daterend van 2016, en nog steeds even fris.

         – gebaseerd op het leven van Jan De Brabander, vormgever van theater Bronks bij wie in 2011 Parkinson werd vastgesteld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s