Stripmuseum Brussel – tentoonstellingen –

Er wordt zelfs nu nog steeds ietwat minachtend neergekeken naar strips, volgens velen is dit minderwaardig, Als je iets leest, is het een boek. Is het nu een roman, een poëziebundel, een biografie, … op papier, en tegenwoordig ook digitaal ( e-book ).

Maar velen vergeten soms de kinderboeken met prachtige illustraties. En als je het hebt over illustraties in zijn pure vorm kom je terecht bij de strip. Het is compacter, een gemiddelde van 56 pagina’s, maar het wordt vervolgd, en tegenwoordig ook digitaal.

 Net zoals in de gloriejaren van de cinema met een soort cliffhanger. Dit is momenteel weer de manier van diverse tv series om de kijker aan het scherm te kluisteren.

De strip doet niet anders, je leest een deel en je vraagt je af, hoe loopt dit verder, hoe loopt dit af ?

En tegenwoordig steek je ook een groot deel cultuur of geschiedenis op met het lezen van de diverse series.

Het is niet voor niks dat de strip een zekere plaats ingenomen heeft op cultureel vlak.

Denk maar aan Angoulême en zovele andere, de vele nominaties of prijzen die onze Belgische scenaristen en tekenaars hier mochten ontvangen. We spreken soms over het achtste wereldwonder ( cfr. Nero : 135 uit 1996 ).

Sinds 1983 kan men in Brussel het stripmuseum bezoeken. En momenteel zijn er meer dan 60.000 werken op één of ander manier te raadplegen. Dit o.a. met dank aan Bob De Moor, Alain Baran en Hergé. Grasduin maar eens in de immense bibliotheek.

Momenteel loopt er een tentoonstelling van Nero ( Marc Sleen ), een mooi overzicht van 1922 tot 2016 ( Marc overleed op  november 2016 op 93 jarige leeftijd ). En hij heeft ons een immens archief nagelaten, en dan niet enkel de Nero ( 75 jaar ) strips. Denk maar aan al zijn ander werken en zijn vele safari’s. Tegenwoordig is het een soort cultuur shock. Veel veranderd tegenwoordig, bepaalde woorden, benamingen, … mogen nu niet meer gebruikt worden. Maar criticasters, zet dit even in de tijdsfeer. Ik zal geen woorden of benamingen noemen maar iedereen weet waarover het gaat.

Tussenin de tekst ontdek je het wel. 

Een pracht tentoonstelling, zelfs al hebben er intussen een tweetal bezoekers gereageerd dat dit niet kon ( wat ? ) ,niet door de beugel kon ????

Was het op het vlak van sexuele beelden of verwijzingen, of kleurlijke mensen, … of op rokers ? Zelf rook ik en hier enkele beelden uit die jaren toen alles nog kon.

Spijtig dat er ook hierover commentaar komt. Mensen, denk toch eens aan vroeger, alles was anders, nu zitten we in andere tijden, en opvattingen. Tegenwoordig worden we argwanend aangekeken als we over bepaalde culturen spreken, bepaalde woorden gebruiken. Of zelfs bespuwd, … twee straten van het museum, huiswaarts, omdat ik een sigaret aan het roken was. Waar is de verstand houding naartoe, … denk aan je vader, je grootvader. Het waren andere tijden. Het is tegenwoordig ook een soort cultureel erfgoed. Maar blijf er toch af. Vroeger is vroeger, nu is nu, … en laat ons dat cultureel erfgoed op alle vlakken behouden , in plaats van diverse censuur toe te passen.

Nero, de moeite om te ontdekken, en dit nog tot 5 maart 2023.

Iedereen die vroeger meezong met Dennie Christian, in 2013 met “ Hoeba Hop “ kan nog tot 15 januari 2023 de geboorte van onze Marsupilami meemaken. Het fictieve dier met de ongelooflijke lange staart die uit het brein van Franquin en na zijn dood in 1996 verder leefde in de verhalen en tekeningen van Bartem, Frank Pé en Luc Collin.

Vergeet ook niet de geschiedenis van de strip en de diverse QR-codes ( een nieuwe toevoeging in het museum ) die momenteel een mooi overzicht geven en je iets meer leren over dit cultureel wereld wonder, als ik het mag zeggen. Eénmaal ondergedompeld laat het je niet meer los.

Ook hier hebben we te maken met ongelooflijke schurken.

Maar hoebahoeba, laat ons genieten.

Geestelijke vader Andre Franquin, later overgenomen ( en /of medewerking met Franquin ) door Luc Collin ( Batem ) en tegenwoordig een zeer aparte versie van Frank Pé, hij introduceerde ons in een zeer realistische versie die echt de moeite is om te ontdekken voor zij die Hoeba nog niet kennen. Net zoals we de laatste jaren de nieuwe reeksen, denk maar aan Amoras ( Suske en Wiske ) , Jerommeke ( J. Rom ) en de Rode Ridder tegenwoordig hebben leren ontdekken – appreciëren – ja of nee ). Elk zijn mening, Disney doet het dus waarom ook niet onze stripwereld.

En ook van de nieuwe versie, realistisch, met momenten angstaanjagend.

Ze verdwijnen niet, is het nu de jaren dertig, vijftig of zelfs 2022.

Opnieuw een prachtige representatie van enkele pareltjes, verjaardagen uit onze Belgische stripwereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s