Steeleye Span – Brugge –

tn_IMG_8655-001tn_IMG_8617-001

Donderdag 5 november 2015, een levende legende, opgericht in 1969. Op tournee door Europa en de Brugse Stadsschouwburg had de eer om ze hier te mogen ontvangen. Ze bestaan reeds 45 jaar, deze folkrock groep uit de UK. Steeleye Span, nostalgie, voor velen de folkband van de seventies. Morgen trekken ze naar Nederland en dan tot december toeren ze rond in de UK, ietwat teleurgesteld qua opkomst, want dit is toch één van de grote namen van de folk en met hun release in 2013 van ‘Wintersmith” bewijzen ze dat ze meegaan met hun tijd. Een ijzersterke plaat gebaseerd op de Terry Pratchetts comic/fantasy novel ‘Wintersmith’. Het verhaal van de ‘Discworld’. Vanavond hebben we mogen genieten van enkele songs uit dit album. In 2008 waren er al enkele verfilmingen over deze wereld. Maar de grootste helft was afgekomen om die heerlijke folk ballads uit de jaren zeventig live mee te maken.

We werden ondergedompeld in geschiedenisles en Fantasy. Pressgangs, Cutters, Oliver Cromwell, Elizabeth I, … en ‘Wintersmith’. Het 22 ste studioalbum  dat in 2013 van de persen rolde, een  concept van de verhalen van Terry Pratchetts wondere wereld. The Dark Morris ( belangrijk in het verhaal en nu een uitstekende song van Steeleye Span. Verfilmd in 2008 als een minserie ( ‘The Colour of Magic’ – novels : the colour of magic en the light fantastic en Hogfather ). We misten Pete Zorn, wie hem verving moet ik schuldig blijven ( iemand een idee ? ), maar voor zij die de groep niet echt kennen, de net niet benjamin was een uitstekende gitarist en met een voortreffelijke stem. Vele ogen gericht op de jonge dame van de groep, Jessie May Smart, die Peter Knight moest doen vergeten. Jong maar enorm talentvol, vioolspel en zangstem reeds vanaf de eerste tonen waren we voor haar gewonnen.tn_IMG_8842-001

Maddy Prior, Rick Kemp en Julian Littman namen ons mee in de verhaallijnen van de songs. Lyrics om U tegen te zeggen, een samenspel van instrumenten en die heerlijke samenzang. Oud maar niet vergeten en met de nieuwe songs, op naar een vijftigste verjaardag.tn_IMG_8620-001 tn_IMG_8623-001 tn_IMG_8625-001 tn_IMG_8648-001 tn_IMG_8639-001 tn_IMG_8631-001 tn_IMG_8662-001 tn_IMG_8666-001 tn_IMG_8686-001 tn_IMG_8706-001 tn_IMG_8715-001 tn_IMG_8724-001 tn_IMG_8734-001 tn_IMG_8735-001 tn_IMG_8745-001 tn_IMG_8755-001 tn_IMG_8762-001 tn_IMG_8767-001 tn_IMG_8769 tn_IMG_8772-001

Steeleye Span opende met een song uit 1971 : “ Cold, Haily, Windy Night “, Liam Genockey met gevlochten baard toonde onmiddellijk dat hij nog steeds die fijne drumslagen meester is. Julian Littman nam de eerste verhaalstrook voor zijn rekening, volgde “ Sir James the Rose “. Maddy nam het woord, een kleine introductie voor “ The Gardner “. En vervolgde met “ … the next song is from the view of a woman,… it’s about pressgangs…” zei ze en “ All Things are Quiet Silent “ werd ingezet. Rick Kemp keek even rond, “ … it’s a great honour to be playing here in this beautiful theatre in Bruges “. “ Another song from Pratchetts work, ‘ You ‘ “. “ … we almost finish the first half, we have cd’s in the foyer to sell. Talked about Elizabeth I, daughter of the one who cut all his wives their heads off. Well, nearly all “. “ The Sovereign Prince “. Eindigden deze eerste 45’ met een ander nummer uit ‘Wintersmith’, het was tijdens een reis in Spanje dat Maddy het boek gelezen had, met het stevige “ The Dark Morris Song “ sloten ze af voor de pauze.tn_IMG_8773-001 tn_IMG_8777-001 tn_IMG_8781 tn_IMG_8782-001 tn_IMG_8791-001 tn_IMG_8795-001 tn_IMG_8802-001 tn_IMG_8805-001 tn_IMG_8814-001 tn_IMG_8823-001 tn_IMG_8834-001 tn_IMG_8836-001 tn_IMG_8838 tn_IMG_8839-001 tn_IMG_8845-001 tn_IMG_8849-001 tn_IMG_8852-001 tn_IMG_8857-001 tn_IMG_8865-001 Het tweede gedeelte nam ons terug mee naar Queen Elizabeth I, “ My Johnny was a Shoemaker “. “…back to Wintersmith met ‘Summerlady’. Iets later kregen we het verhaal over cutters en een knipoog naar Peter Sellers ( de ukelele/mandoline ). Maddy’s stemgeluid was hoog en helder en ook nu bewees ze het nogmaals met “ Weary Cutters “. Rick nam vervolgens het woord : “ … the next song is not so joyfull, it’s about Cromwell, the story about the skull,…it’s the skull talking so I can sing what I like.”. Een prachtige maar ietwat morbide ballade deze “ Cromwells Skull “ ( IS DIT DE JUISTE TITEL- of is het They called her Babylon- CHECK !!! ). Het volgende nummer was “ Prince Charles Stuart “. Maddy nam dan terug het woord, “… we have brought a lot of new material, but now an old one… you will certainly want to sing with “. De eerste noot was nog maar ingezet en hartelijk applaus vanuit het publiek. “ All Around my Hat “.  Een bepaald moment liet Maddy het publiek meezingen, zij dirigeerde en was verwonderd dat de Bruggelingen meer dan één zin meezongen, bijna gans de strofe. Rick kondigde nog een laatste nummer aan van hun laatste album, “ It’s the title song ‘Wintersmith’. Steeleye Span heeft met deze plaat een enorm hitgevoelige schijf gemaakt, folkrock en met veel power. Dynamisch rockend zijn deze dramatische, op prachtige arrangementen meegeschreven door Terry Pratchett himself, ballades en tevens zeer theatraal. Discworld is niet alleen meer een boek of film. Maar nu ook een kleine musical op zichzelf met enorm veel sfeer. Een prachtig eerbetoon aan de onlangs ( maart 2015 ) op 66 jarige overleden schrijver. Julian kondigde het laatste nummer aan, : “ …about insanity, … how mad you can become,… “. Het uitermate rockende “ Boys of Bedlam “. Liam Genockey vroeg of er ‘trouble in town’ was omdat er zoveel blauw op straat te zien was. Het zat erop, Steeleye Span had het publiek meegenomen op een tocht door de jaren zeventig, onze geschiedeniskennis een beetje opgevuld en wel oud maar jong van hart ons laten kennismaken met hun laatste nieuw werk. Folk die meegaat met zijn tijd en zo nooit zal sterven. Nog een enorm grote pluim voor Jessie May Smart. Want Peter Knight vervangen doe je niet zomaar. Haar vioolspel, haar frele stem die zo mooi a capella aansluit met de oude garde. En ze heeft podiumpresence.

Bis, geklap, getier, lawaai genoeg van een niet bijster gevulde schouwburg. Maar de zestigers en zeventigers lieten van zich horen. Ook de jongeren, de band terug op het podium en zonder gebruik van enig instrument brachten ze a capella “ … to those that lose their way by night, searching for the day, … someone waits for me …”. Oftewel “ Somewhere along the Road “.tn_IMG_8873-001 tn_IMG_8876-001 tn_IMG_8874-001 tn_IMG_8879-001 tn_IMG_8882 tn_IMG_8884-001 tn_IMG_8890-001tn_IMG_8898-001

We hebben genoten van allen, de solo’s van Julian op gitaar en piano. Jessies vioolspel, Maddy en Ricks stem en niet te vergeten zijn alom tegenwoordige bas. De subtiele maar o zo gevoelige drumspel van Genockey. Maddy haar ritmespel met de waaier en een blauwe sluier. En haar samenzang met Julian op piano en zij zittend naast hem. En ook een enorme appreciatie voor de vervanger van Pete Zorn ( geen idee waarom hij er niet bij was en wie hem heeft vervangen ), dit vergeten te vragen aan Maddy die na afloop met een vriendelijk woord iedereen hun gekochte cd signeerde beneden in de hal.tn_IMG_8900-001 tn_IMG_8901-001 tn_IMG_8914-001

Brugge heeft hier een uniek concert meegemaakt van één van de grootsten uit de folk periode van de jaren zeventig.

Een gedachte over “Steeleye Span – Brugge –

  1. Jammer dat ik het gemist heb. 😦
    Maddy Prior is de enige die er echt bij was van het begin. Rick Kemp kwam er bij in 1972 Julian Littman is misschien wel de bekendste want niet alleen muzikant maar ook acteur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s