Reverence – Chris Lomme – Koksijde

KVS directeur Michael Decock en icoon Chris Lomme waren begin december te zien op Canvas in een documentaire, één dag na haar verjaardag. Michael wilde een hommage maken, een eerbetoon aan een diva. Chris was er eerst niet voor te vinden. Ze had nog veel in haar mars. Je weet nooit wat er nog in je schoot geworpen wordt. En dit, … dit lijkt echt op een afscheid, zelfs na een carrière van zestig jaar theater, tv en film. We zien beide, negatieve commentaar vooral van Chris. Dit zag ze niet echt zitten. En toch waren beide bezig met een eerbetoon, een project om te tonen in de zalen aan het publiek. Water bij de wijn, hoe kan je dit tonen, hoe los je dit op, … en hoe breng je jezelf over richting publiek in een carrière overzicht dat in feite nog niet echt verleden tijd is ? De beelden werden gefilmd terwijl beide in feite al de basis aan het leggen waren voor dit stuk. ‘ Reverence ‘.

Het moet een intiemproject worden, … en toch geen afscheid.

Na diverse commentaar, vooral van Chris ( wat wel, wat niet en hoe ), en met de medewerking van choreografe Lisbeth Gruwez wordt deze Reverence opgebouwd, beetje per beetje richting zalen, publiek.

Vrijdag 8 november 2019, afspraak om 18.15 in de Grote Post. Eén bus vertrok richting Koksijde. Een jacht op tickets, er vlug bij zijn was de boodschap. Een half uur voor de vertoning werden we afgezet voor het CC Koksijde. Grote verwachtingen voor deze grande dame du theatre. Een eenzaam statief met een lamp op het podium. Chris liet ons even later weten dat dit een servante is. tn_IMG_4781 Een symbolisch object. Ze blijft branden, zelfs als de laatste acteur, technicus de zaal verlaten heeft. Ze waakt, ze verjaagt de geesten in het theater.

Off screen voice ( haar stem ), sprekend met micro of zonder, zittend, staand, … kruipend over de scene. Zich neervlijend in stukken stof die vanuit het plafond neerdwarrelden op de scene. Mime uitvoeringen uit bepaalde stukken, fragmenten die ze in de loop van al die jaren gebracht had werden minutieus met enkele simpele gebaren uitgebeeld. Dus niet de verwachting dat ze zou uitweiden zittend op een stoel met deze fragmenten. Toch even een extraatje, ‘ Onder de Wolken ‘. Honderden vertoningen en een film. Oudere mensen kunnen ook nog verliefd worden. En dat wordt soms te weinig in beeld gebracht. ” Meestal zijn de kinderen niet akkoord of zijn ze afwijzend, … heeft dit soms iets te maken met de erfenis ? …” zoals ze zei. Haar toneelmeester zorgde dat alles in de puntjes verliep en speelde nu en dan ook nog eens souffleur. Als hulp, als ze niet direct op die bepaalde naam kon komen. Tijdens dit intieme stuk ook diverse projecties uit haar carrière. Soms iets naspelend, o.a. ‘ ‘ Antigone ‘, haar eerste theater rol, bijna haar armen gebroken. Of haar man die ze zo liefhad en nog steeds een immens verdriet over heeft, die de zaal deed lachen … en ook zijn medeacteurs. Dit was dan iets wat ze niet echt kon appreciëren.

Een grote actrice die zelfs de Franse taal even machtig is als haar eigen taal, … en haar dialect is nog steeds West Vlaams. En dit liet ze blijken. Zoals een tête à tête met het publiek over een danszaal in Koksijde. De Franse taal, zelfs zingen. Heerlijke versie van Yves Montands’ ‘ Les Fueilles Mortes ‘. Ze bedankte haar muzikanten met naam ( zelfs al waren het maar projecties ).

‘ Save The Last dance for Me ‘ van The Drifters. Een zeer expressieve beweging, hoe miniem ook met haar schoenen in de hand op blote voeten leidde het einde in van deze vertoning.

Offscreen eindigend met dezelfde tekst zoals de vertoning gestart was. Enkel jammer dat Chris niet meer op het voorplan kwam, sprekend met eigen stem.

Een daverend rechtstaand applaus kwam haar te beurt, ze riep ook haar toneelmeester erbij om te delen in deze appreciatie. tn_IMG_4758 En dit deelde ze ook nog even op haar manier met het publiek. tn_IMG_4776

Deze ‘ Reverence ‘ zal nog diverse zalen aandoen, dit was de zesde vertoning en … het lijkt erop dat er geen enkele identiek zal zijn.

 

Op 18 maart 2020 vertrekt de bus met de Brugse entourage richting Waregem om van dit stuk te genieten. ( Tickets ? , denk uitverkocht, maar er zijn nog genoeg vertoningen om dit ergens te kunnen meepikken ).

Mummies, secret of ancient Egypt – Brugge –

Op 31 maart 2018 opende XPO Centre Bruges in het Oud St. Jan de tentoonstelling ‘ Mummies – Secrets of an Ancient Egypt – ‘. tn_IMG_4679

Mummies, oude artefacten, versierde graftombes, … en nog steeds worden nieuwe archeologische ontdekkingen gedaan. De Nijldelta en de Vallei der Koningen hebben nog niet al hun geheimen prijsgegeven. Groot en klein tonen veel interesse in deze oude cultuur. Dit was te merken tijdens de tentoonstelling te Brussel in 2011 van Toetanchamon, en nu ook hier tijdens deze tentoonstelling in Brugge. Het einde naderend op 11 november 2018 ( 50.000 bezoekers, cfr. artikel HLN – 30 januari 2019 om 12.52 ), werd deze al enkele dagen vooraf verlengd tot 3 november 2019.

Een massa volk heeft de drie zalen ( het oude Egypte- de dood – en het eeuwige leven ) in deze periode bezocht. Fascinerend en leerzaam, zelfs voor de allerkleinsten. Want met het speur- en doe-boekje ‘ Egypte, Dummie de mummie ‘ was dit voor hen een ontdekking doorheen het leven van één van de oudste culturen in de geschiedenis, 2000 à 5000 jaar geleden. Een prachtige en mysterieuze periode uit onze oudheid. Meer dan 200 objecten waren geïntegreerd in een origineel uitgebouwd decor, o.a. fragmentarische piramide.

Duistere zalen, maar toch genoeg licht om een bepaalde sfeer te scheppen van dit volk.

Video’s en borden informeren

je meer over de mummies ( afkomstig uit de collectie van het Rijksmuseum voor Oudheden te Leiden ), sarcofagen, gebruiksvoorwerpen, kleine beeldjes die mee het graf in gingen

en niet te vergeten veel kleurige hïeroglyfen op perkament.

Enkele voorwerpen en modellen van plattegronden bevonden zich achter een zwart mazig doek. De reden hiervoor, … geen idee waarom zo tentoongesteld.

De copie van het origineel dat in Londen hangt werd door velen nauw bestudeerd. De Rosetta Stone, tn_IMG_4634 het alfabet van de hïeroglyfen.

Op deze laatste dag rond de middag toch nog een kleine dertig bezoekers die vol interesse deze artefacten bewonderden.

En de kinderen, hier en daar met hulp van papa, mama, oma of opa hun boekje invullend. Op zoek naar het geheim van deze expositie, een codewoord in hïeroglyf tekens. Nadien omzettend in ons alfabet. En wie weet, er nog een mooie prijs mee winnend.

En zo een stukje geschiedenis geleerd op speelse wijze, anders dan op school, leuker.

En wat meestal het geval is, … op zo’n manier onthoudt je er meer van en raak je misschien nog meer geïnteresseerd in deze oude cultuur. Een speelse en educatieve kennismaking met het oude Egypte.

Zij die deze tentoonstelling gezien hebben, of die van Leonardo Da Vinci, … of beide. Hou je agenda bij, noteer voor 2020 een nieuwe tentoonstelling van EXPO … in het Oud St. Jan. Wanneer het Terracotta leger van de eerste Keizer van China, Qin Shi Huangdi, Brugge zal binnenrijden en halt houden in deze zalen.

Spijtig dat we van alle deelnemertjes hun tekeningen niet kunnen zien in hun boekje. Er zitten zeker mooie Egyptisch geïnspireerde pareltjes tussen.

 

Razor Reel – dag 6 – Brugge

‘ WALL- E ‘ opende deze laatste dag van het Razor Reel Flanders Film Festival. Om 15.30 een bevreemdende fantasy drama ‘ The Fear Of Looking Up ‘.

tn_IMG_4214 

Na de film nam Jordy het publiek mee naar de foyer voor een Q & A met één van de crewleden. tn_IMG_4237 De costume designster Anami Tara Shucart. tn_IMG_4258 tn_IMG_4257

Voor de eerste maal eens geen regisseur, producer of acteur. Een leuk interview, over dromen, slaapwandelen, moorden en kevers.

Amani naast Jordy, voor een korte Q & A, deze keer geen regisseur, producer of acteur, maar een kostuum designster.

De rest van het team was vertrokken naar Canada, zij was achtergebleven in Brugge. “ … they had to work “, zei ze.

“ …shopping and fitting fort he film …”. Een nauwe samenwerking met de art director, zelfs de pop werd onder handen genomen, alles moest passen. Naast de kostumering had ze een ook een zeer nauwe samenwerking ( o.a. producing en script ) met regisseur K. Koutsoliotas.

“ We were all reserval people “, she said. “ … working together and agree with the director “.

Reeds op zes jarige leeftijd was ze al aan het naaien, en op haar zestiende bij het theater mee te werken, kostumering, haar, make up en speciale effecten. Een zeer goeie leerschool. “ … I am working now between stage and film for about 25 years “. “ … you wouldn’t say … “, was Jordy’s uitlating.

De laatste zes jaar is ze ook bezig met schrijven en regisseren. Benieuwd naar haar eersteling.

Theater en film is niet hetzelfde, op het eerste gezicht lijkt het identiek, maar je moet praktisch zijn. Weten hoe je karakters zijn. De interactie met hen. Ze hebben elk een eigen karakter en soms komt het eens tot meningsverschillen. Zij kleedt hen niet, maar hun personages. “ … this is mostly the difficult part of my job, they don’t like something, … ok, but it’s the costume for the character …”. “ … I struggle sometimes with the fashion trends of the nineties, … pop, grunge period “. Dit genre is echt niet aan haar besteed.

Haar specialiteit is haar ( wigs ), “ … it was part of the theatre school, make- up and hair “. “ … how the entirely look is ..”. Bijna een jaar heeft ze aan deze film gewerkt.

en dito appreciatie in het gastenboek.

Nog een krabbel tn_IMG_4438 in het programmablad tn_IMG_4263 en tijd voor verpozing tussen het publiek.

Op de slotavond met de film ‘ Little Joe ‘

 waren er iets meer dan 100 aanwezigen, enkele die hards die de voorbije jaren bijna alle films hadden gevolgd waren niet te bespeuren. Lag het aan de film ?, … niet echt een thriller of bloederige film, maar een aparte moderne adaptatie van het genre sci-fi. Vreemd, ietwat steriel, … totaal anders dan de cultfilm ‘ Invasion of the Body Snatchers ‘ daterend van 1978 en ‘ Little Shop of Horrors ‘ in 1986 met een plant in de hoofdrol. Emily Beechams acteer presence was schitterend. Haar gelaats uitdrukking en haar interactie t.o.v. de andere personages bezorgde haar in Cannes terecht de prijs van beste actrice.

Rond 19.00 kwam het publiek binnen voor deze afsluiter, nog hier en daar iets checken op de smartphone, een babbeltje slaan, een natje,

 … ook onze peter was aanwezig, uitzonderlijk pikt hij een film mee in de zalen. Liever gezellig thuis massa’s films bekijkend , … als hij niet moet regisseren.

Voor de start moesten er nog twee prijzen uitgereikt worden, de winnaar was niet meer aanwezig. Spijtig want hij won zowel de Young Blood Trofee als de publieksprijs. De animatie film ‘ J’ai Perdu Mon Corps ‘ van de Franse regisseur Jérémy Clapin.

 Ook het scenario was van zijn hand.

De jury met moderator Jordy reikten deze trofee uit op het podium met enkele korte uitlatingen over hun keuze. Vanessa Morgan nam het voorwoord, Dianne Leenders en Marc Bussens lieten het graag aan haar over.

Maar Marc moest toch nog iets kwijt na haar commentaar. Vanessa had gezegd dat zij en haar vrouwelijke collega hem onder de tafel hadden gepraat, … of lachend gedronken. Marc zei dat hij zich had neergelegd bij hun keuze. Jammer niet mijn keuze maar ik kan het appreciëren. Maar toch stond deze film als nummer twee op zijn lijstje. Hij had het ook nog even over de subsidie van het festival, hoe het in de toekomst zou zijn voor de volgende jaren.

Jordy bedankte nog eens de ganse crew van Razor Reel, de stad Brugge, alle sponsors  en niet te vergeten alle kijkers die in de laatste week enkele films hadden meegepikt in het Sint Lodedewijks college. Bedankt om weer in grote getallen af te komen, leunend op zijn microstatief. En hij wilde applaus, laat jullie horen, …

Na de film werd nog tot laat in de nacht verbroederd.

Afspraak volgend jaar voor een dertiende editie, en misschien met een nieuwe remake van ‘ Friday the 13 th ‘ , het was opnieuw een gezellige bedoening, de zondag iets minder volk. Lag het aan de meteo of was er nog van alles te doen in Brugge, geen idee. De organisatie was toch tevreden en het stramien van drankkaarten

en de mogelijkheid om iets te eten slaat ook aan. Maar eerst nog het kleine festivalletje Kumafest, deze vierde editie gaat door in dezelfde zaal vrijdag 1 november.

 

Razor Reel – dag 5 – Brugge

Een zeer minieme blik op dag 5,

Om 15.30 was er de Belgische première van de Russische fantasy film ‘ Abigail ‘ tn_IMG_4203van Aleksandr Boguslavskiy. Ook dit land weet hoe een fantasy op het grote scherm te brengen en tevens kindvriendelijk. Misschien iets te braaf voor ons, ouderen, maar we hebben ervan genoten.

Ook deelde hij het script van dit apart wereldje die zich in een zekere toekomst afspeelde. Jammer dat hij niet aanwezig was, verstek wegens omstandigheden. Of … zat hij in één van de zeppelins, tn_IMG_4208 net een duikboot uit de boeken van Verne.

 

 

Razor Reel – dag 4 – Brugge

Zondag 27 oktober 2019 werd er gestart met ‘ Ghostbusters ‘, 35 jaar na datum was het nog eens lachen met deze 4 spokenjagers in hun ectomobile. Ideaal om nog eens het geheugen op te frissen want volgende zomer mag men een sequel verwachten. Met Ivan Reitmans zoon Jason als regisseur. De bacteries en het ectoplasma blijven in de familie.

De volgende vertoning was ook kindvriendelijk. Een ontroerend verhaal van een klein meisje en haar opa. ‘ My Grandpa is An Alien ‘, tn_IMG_4065 gemaakt met amper een budget van 100.000 $. Tevens het filmdebuut van beide regisseurs, Marina Andree Skop en Drazen Zarkovic. Een pareltje met mooie visuele effecten. tn_IMG_4064 Una en het e-wall achtig robotje Dodo tn_IMG_4066  op zoek naar haar gekidnapte opa bevat vele knipoogjes, … en misschien wordt er wel een traantje gelaten in de zaal, als Dodo dit doet waarom wij niet.

Beneden naast de foyer was er opnieuw een stripbeurs met signerende tekenaars. tn_IMG_4086Tom Bouden hoofdrol tijdens dit evenement met zijn Suske en Wiske adaptatie Suster en Wiebke : ‘ Het dertigersdipje ‘. 763 

Jammer genoeg afwezig wegens ziekte.

De zondag staat ook in het teken van de kortfilms die meedingen naar de Meliés d’Argent prijs.

Talrijke gasten waren aanwezig die hun kortfilm in competitie hadden, van bijna iedere kortfilm in competitie was er iemand,

maar vindt ze maar, het is dan ook een apart wereldje. Ze komen soms onverwachts binnen of verdwijnen in de zaal om iets te bekijken. Staan achteloos tussein de toeschouwers iets te drinken, te eten of ergens nog vlug enkele sigarettetrekjes. Toch twee regisseurs tn_IMG_4098 gevonden om een beeld te nemen, Marion tn_IMG_4099 en Alexander Decommere met een oude cowboy in  ‘ This No Land ‘. Amper twee minuten tijd, tn_IMG_4096 want ze wilden de animatiefilm ‘ J’ai Perdu Mon Corps ‘ zien,  de rest zat al in de zaal. Geen probleem, vlug enkele beelden en misschien later nog anderen voor de lens krijgend. Marion Renard samen met haar actrice Nora Dolmans en director of photography Lisa Willame  Net voor de vertoning van ‘ 1 BR ‘ werd al de prijs uitgereikt. tn_IMG_4151 De Meliés d’argent van 2019 ging naar Marion Renard, ‘ Switch ‘ MV5BMzVkNzE1MTEtZWRiMC00MWNiLTg2YjYtMTdiNWQwYjIxNzk1XkEyXkFqcGdeQXVyNjQzMDAwNjY@__V1_SY1000_CR0,0,750,1000_AL_. De jury bestaande uit Jasper Vrancken ( vorige winnaar ), Stijn Buntinx en Shauni De Gussem hadden ook nog een eervolle vermelding voor ‘ The Burden ‘ van Nico van den Brink. Voor o.a. het vakmanschap en de publieks vriendelijkheid.

Marion, opgegroeid in een muzikale familie, tevens filmliefhebbers. In Frankrijk gestudeerd en zich verder ontwikkeld aan het INSAS in België.

Dat net zij moest winnen, één van de twee die ik voordien voor de lens had gekregen.  Marion was zeer verbijsterd dat zij had gewonnen tussen al die prachtige kortfilms. Ze vond haar film niet perfect, er kon nog veel verbeterd worden.  tn_IMG_4153 Ook haar actrice was zeer enthousiast net als haar diop. en enkele vrienden in de zaal. tn_IMG_4146 Het was haar graduate movie ‘ Switch ‘ die de jury had gefascineerd, o.a. de aparte visie op het sexuele. Een pareltje van een fantasy van 18’.

Om 20.00 uur waren regisseur David Marmor en producer Alok Mishra te gast om na hun film ‘ 1 BR ‘, een korte Q & A te geven.

tn_IMG_4171 Over cults, L.A., katten en buren. Het isolement, of de warmte van vele buren. David hield niet echt van L.A. Tot zijn vrouw, een Texaanse hem een andere kant van L.A. leerde kennen. De warmte van buren die samen barbecueën in de tuin,… Neighbours in a community zoals hij zei. De film werd in 15 dagen ingeblikt, … met een halfuur vertraagd.

Alok vertelde hoe dit kwam, ze hadden drie producer trucks en verloren wegens een bepaalde omstandigheid er één van. Een helicopter en drie politiewagens kwamen eraan te pas. Ze hadden een goeie cast, ” …no rehearsal time, a few shots and takes,…”. Maar ook hier liep er iets fout, … ” … never hire a boyfriend, you make a big mistake …”. En een oudere dame en haar echtgenoot liep ook faliekant uit, hij naar het ziekenhuis en overleden.

Zo hadden ze 3 van de vier acteurs verloren. Maar Alok kende iemand, een vriendin, nog van op school. En zo vervoegde Naomi Grossman ( cfr. American Horror Story ) de cast. ” She’s super “, he said . Het klikte zo goed tussen David en Alok dat ze al samen aan een nieuw project werken.

‘ 1BR ‘, wil zeggen één slaapkamer, in Amerika kent iedereen deze uitdrukking maar hier in Europa is dit onbekend. tn_IMG_4441

Alok amuseerde zich ook nog even met ons Belgisch bier, hij bleek redelijk goed op de hoogte.

Nog een krabbel in het boek

en een hartelijk applaus van het publiek voor deze entertainende Q & A.

Razor Reel 2019 – dag 3 – Brugge

tn_IMG_4026Zaterdag 26 oktober konden we om 13.30 genieten van Gissella Bustillos’ documentairetn_IMG_4428 ‘ A Brief History of Time Travel ‘.  We doken onder in het tijdreizen. H. G. Wells’ ‘ Timemachine ‘ en de telefooncel van Dr. Who zijn enkele van de mooie voorbeelden wat tijdreizen inhoud.

Gissella tn_IMG_3973 stelde in het kort haar docu voor. De klok tikte weg, waar zouden we uitkomen … en hoe bouw je een Delorean. Een evolutie vanaf het prille begin en wie weet lukt het ooit. “ … to boldly go where no man has gone before …”.

Nog even napratend met haar over Seattle, de San Diego Comicon, kunst,

Nog een woordje van bedanking in het boek

om zich dan te mengen tussen het publiek nagenietend van de gezellige ontvangst.

…, want even later stond de sci Fi film ‘ Das Letzte Land ‘

geprogrammeerd met achteraf een Q & A.

tn_IMG_3989

Regisseur Marcel Barion ( tevens schrijver, producer, … ) samen met assistant director Carolin Utsch en producer Johannes Bade gaven een uitgebreide uiteenzetting tn_IMG_3988 hoe hun film tot stand was gekomen.

‘ Das Letzte Land ‘,

Marcels eerste of tweede ( ‘ Aloryon ‘, die hij draaide tussenin zijn studies ) langspeelfilm. Deze aparte sci-fi film mag je in feite als zijn debuut film nemen. Low budget, crowd funding. Amper 20.000 euro, retro modellen, één groot exemplaar van een ruimteschip waarin gefilmd en geacteerd werd. Claustrofobisch , denk maar aan ‘ das Boot ‘, een beklemmende omgeving, gevangen in een kleine ruimte. Twee protagonisten ( niet een piloot en een computer zoals in de grote klassieker ‘ 2001, A Space Oddity ‘. Hier, een gedeserteerde flik en een ontsnapte gevangene, kiezen voor ?, de conflicten, de ruimte, waar naar toe. Marcel en zijn crew, was het nu direction, production, writing, special effects, modelling, …allen waren met heel het project op allerlei gebied betrokken, meerdere functies. Ze hadden anderhalf jaar gewerkt aan de constructie van de modellen en het grote ruimteschip. CGI, onbestaande, met diverse materialen en computer werden alle effecten geconstrueerd. Vanaf het eerste idee tot op het scherm, bijna zeven jaar. Maar in amper 2 weken ingeblikt. Een immens project, het zien waard en indien ze een groter budjet hadden zou deze film zeker tussen de grote Hollywood producties staan. Het grote ruimteschip staat nu ergens op een geheime plaats, het wordt niet verkocht, er komt geen prequel of sequel, … het is geen Millenium Falcon maar zal toch eeuwig deel uitmaken van het universum, … ergens. Deze film is echt de moeite waard, en Marcel was ook zeer verwonderd dat hij op het Independent Berlin Festival in de prijzen viel en ook nog eens de Mary Shelly Best Film  award had gewonnen.

Niet vergeten hun visitekaartje te noteren in het grootboek. En een krabbeltje tn_IMG_4440 in het programmaboekje, net een futuristische handtekening van Marcel.

En ook nog even een bewondering van de glasramen te geven, een stukje kunst in dit gebouw dat altijd een aparte appreciatie of opinie teweeg brengt. tn_IMG_4025

Jordy nam dit interview af in de foyer, … er waren in feite geen Q & A ’s gepland, maar hij doet dit zo goed dat we hem eraan houden voor 2020.

Razor Reel 2019 – dag 2 – Brugge

tn_IMG_3963

Donderdag 24 oktober, na een succesvolle opener en receptie sloten de deuren iets na 02.00 uur ’s nachts. De opkuis kon starten en vrijdagmiddag oogde de foyer weer als nieuw en ongebruikt. tn_IMG_3955 De eerste toeschouwers en gasten werden verwacht rond 14.30 à 15.00, voor de start van het eerste kortfilmblok ( gratis toegang ) om 15.30. Waaronder zelfs een comedy – musical. Het Britse ‘ Pleased to Eat You ‘ van Adrian Hedgecock.

Later op de dag stonden er nog 5 films geprogrammeerd, van 17.30 tot 02.00,

voor elk wat wils. Horror, komedie en Sci Fi.