Once upon a time in de Westhoek – Brugge –

Een uitverkochte Magdalenazaal genoot gisteren van de exploten van Phase en Neutre. Een aparte vriendschap. ‘ Once upon a time in de Westhoek ‘

van Compagnie Cecilia ( affiche : Mario Debaene ), was om duim, wijsvinger en pink af te likken.

Lachen en gieren ook met de vele interacties met het publiek.

We duiken in de geschiedenis van een dorp ergens in de Westhoek. Het levensverhaal van twee elektriciens met alle ups en downs. In diverse verhaallijnen leren we deze twee vrienden kennen van jongs af aan. Elkaar als kleine jongens uitdagend, durf je dit, durf je dat. Heb je dit al gezien.

Alles start aan een tafel, waar de twee oude en versleten mannen samenwonen, in het dorpje Gijverinkhove. Spanning en ontlading – Phase en Neutre.

Sebastien Dewaele
Wouter Bruneel

Grommend, ruzie makend, elkaar ontwijkend. Wat is er met deze twee vrienden gebeurd ? Via diverse verhaal lijnen worden we stukje per stukje wijzer terwijl de twee muzikanten, Ben Brunin en Ben Van Camp sfeervolle country achtige muziek er tussen breien.

Een verhaal over obussen, koper, fluiten op de vingers, verbouwingen en pintjes pakken.

Nu en dan werd er in de zaal enorm veel afgelachen. Was het niet met de lapnamen of de mimiek, dan vooral door het taalgebruik en de heerlijke interacties met het publiek. Maar dit is niet echt een komedie, want door de tragiek in het verhaal hebben er zich teveel littekens gevormd en hierdoor hun uitbundige jongensachtige vriendschap op de helling geplaatst.

Komt het nog goed, dat kom je op het einde te weten, Ennio Morricone en de western uit 1968 zijn niet ver af. Frank en Harmonica.

@ Sergio Leone

Snerpende muziek, een aparte appreciatie die dramatisch afloopt.

Nog enkele sappige uitspraken en anekdotes volgen.

Intussen kan je dit stuk nog tot 30 juni 203 te Gent gaan bekijken.

Ook drama in de zaal, een oudere man die onwel was geworden en gevallen, moest verzorgd worden. Gelukkig was er een dokter in de zaal aanwezig en was de ambulance redelijk vlug ter plaatse voor verdere zorgen. Na een twintigtal minuten werd het stuk verder gezet. Even wennen na dit jammerlijk incident, maar een tiental minuten later : ” … moe je alwere no den dokteur ?, … ne zunder zakken mo kunnen vullen. Nee, nee nie de dezen die hier zitten “. Enorm gegier in de zaal. Het leven gaat door, hoe jammerlijk ook wat je meemaakt of ervaart.

Meerdere keren werden ze het podium opgeroepen voor een denderend staand applaus.

.

Magdalenazaal Brugge / http://www.ccbrugge.be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s