‘ Café Louwyck’ # 3 — Sam Louwyck – Brugge –

In het cultuurseizoen 2021-2022 was Sam Louwyck één van de huiskunstenaars van Cultuurcentrum Brugge. ( ook Sylvie Crutelle en Anna Vercammen worden dit jaar in de kijker gesteld ).

Sam Louwyck, een aparte Brugse artiest kreeg op zondag 12 september 2021 de eer om zijn naam op de muren van de Biekorf te plaatsen. Traditie getrouw betekend dit ook dat we in de loop van het jaar diverse vertoningen, gesprekken, artistieke uitstralingen, …  mogen verwachten. Peter en Anna  ( 2019 en 2020 ) , hadden de pech dat niet alles verwezenlijkt kon worden, of toch met enige uitstel. Maar beide hebben ietwat later zeker van zich laten horen en zo hun ster ( naambord  ) laten schijnen in het programma van de Brugse Stads Schouwburg.

Sam, momenteel door een grote schare fans en kijkers enorm gekend in diverse films en series is nog steeds die gast die gezellig een gesprekje aangaat met iedereen. Velen kenden hem niet. Maar met de serie “ Eigen kweek “  zijn velen deze acteur leren kennen en appreciëren. Dit seizoen ( 2021- 2022 ) zullen we hem ietwat beter leren kennen in monologen en als moderator in zijn café.

Wie de bruinrode lederen fauteuils had verwacht ( cfr. aankondiging van deze sessies )

copyright cultuurcentrum Brugge

keek misschien ietwat ontgoocheld naar het podium, een lange tafel met drie stoelen.

Maar wij als publiek zaten wel knus verspreid aan tafeltjes ( niet op de getrouwe tribune ) met eventuele drankjes om te nuttigen tijdens dit speciaal onderonsje met tal van weetjes.

Axelle red, Stefaan De Gand, Martin Koolhoven,  … zijn o.a. enkele van zijn gasten.

Vrijdag 8 april 2022 , na uitstel konden we Sam, Stefaan en Steve  voor een kleine twee uur horen vertellen over allerhande dingen.

Interactie met het publiek, anekdotes vanop de scene ( podium ), onderliggende appreciaties, intieme anekdotes tijdens of tussenin hun voorstellingen. Het zijn mensen zoals jij en ik en soms moeten zij eens stoom kunnen afblazen.

Sam en zijn gasten hadden ook een bepaalde connectie met elkaar. Neem nu ‘ Eigen Kweek ‘, Sam en Stefaan speelden daar Patrick Museeuw en Bernard ( drugs koerieren ), Sam en Steve Dugardin ,  beiden in het gezelschap van choreograaf Alain Platel.  Stefaan De Gand  en Alain hadden ook een grote connectie. Hij zong op o.a. op zijn huwelijk en op de uitvaart van zijn teergeliefde vrouw Julie. Beide hadden ook een connectie met de studio Herman Teirlinck.

Sam opende deze met een speciale tekst in het Engels ( zelf geschreven of bestaand doet er hier niet toe – een quote of een song ? ), het was intiem en gepast als inleiding. ” …when the curtain drops, … a new song is born … “.

( verder verslag van dit café volgt )Steve Dugardin, de Oostendse countertenor werd als eerste geconfronteerd met enkele vraagjes van Sam. Een persoon die je niet zo vaak aan tafel krijgt voor een interview. Maar hij en Sam hebben een connectie : Alain Platel, ( … en intussen jammer genoeg was Steve ook een graag geziene medewerker / zangcoach bij Tutti Fratelli ( het gezelschap van Reinhilde Decleir, die op 6 april overleed ). Qua keuze tussen opera en muziektheater verkoos hij toch muziektheater. We leerden in dit gesprek ook dat trappen op en af gaan veel vergden van de stem. Je stemtimbre, je concentratie en je fysiek. Alle spieren in bedwang houden, concentratie. Sam kon hem verleiden, … hij had het wel verwacht …, om even een kort fragment te zingen. De Matheus en Johannes Passie ( zong ook iets uit één of andere Shakespeare vertoning ) waren enkele van zijn gekendste vertolkingen.

Sam was echt onder de indruk, … dit hier brengen zonder enige voorbereiding. Je moet het maar doen, wetend dat Steve had gezegd dat hij iedere dag oefende.

Maar hier in een gezellig samenzijn zo’n excellente demonstratie gaf van zijn talent. Zelfs Stefaan was onder de indruk.

Stefaan een bas bariton zijnde kon niks anders dan beamen, hijzelf hield het liever bij acteren. Opera en andere zang exploten kunnen, maar liever niet. Zijn grootste sterkte ligt vooral in acteren, fysiek, intiem tot uitbundig. Wat hij aan het aanwezige publiek ook bewees met enkele fragmenten te lezen uit het boek dat hij voor zich nam. O.a. Sonnet 81 van William Shakespeare. ” … mij kan de aarde …, menig tong kent nog jouw naam, … “. Vol overtuiging las hij dit, de zaal was stil en toen hij van zijn boek wegkeek kwam er ook een zeer geapprecieerd applaus, even sterk als tijdens de zang van Steve.

Na dit speciale onderonsje waarvan wij allen getuige waren vanop onze bistro stoeltjes en tafeltjes beseften we hoe moeilijk het is om je steeds maar te bevestigen, een excellente zangpartij of acteer prestatie neer te zetten. Alle prive, frustraties,… achterwege te laten om je publiek die ultieme ervaring te geven van een vertoning die je niet direct vergeet.

.

Alles kan, alles mag, maar we hebben ook nog een code.

Vele anekdotes werden verteld, de enige nog chaotischer of absurder dan de andere.Soms moet je eens stom kunnen afblazen. En soms is het ook een ideale oefening om in je rol te komen.

Met een verkeerskegel rondlopend op je kop, zwemvliezen aantrekkend en ermee op stap gaan, in de bus op de trein door de gang van de luchthaven, bloedend in die dingen, niet opgevend. Meegepakt worden door Platel net voordat je de clou van een grap niet aan enkele enkelingen ergens in een bar kan vertellen want binnen enkele uren moet je daar op dat podium staan.

Misschien wel een ideale oefening voor een nieuwe rol maar het vergt veel van je. Iets wat je als kijker naar een serie, een film , een opera of …niet beseft hoe intens dit leven als artiest is.

Mensen zoals wij, zich inlevend, alles gevend voor hun publiek, … en ook met de nodige emoties, ontroeringen en verliezen. Wat bleek uit de laatste vraag.

Sam had nog één laatste vraag, deze ging over Blues, … wat beiden wat dit genre vonden, of hoe ze het interpreteerden. Een ode aan Paul Couter, de gitarist die op 27 april 2021 overleed. Samen met zijn vriend Danny Bossaert brachten ze een schrijnende versie. ” …big man with a big heart …”.

Volgens Stefaan een muziekgenre, zou niet weten, …Carpe Diem … Steve, iets zoals die 2 liedjes die ik gezongen heb.

Terwijl op het scherm prachtige intieme zwart wit foto’s van Kris Dewitte ( bezoek ook deBiekorf galerij met sfeervolle foto’s van hem ) werden geprojecteerd van Paul en zijn vrouw.. Danny bracht haar naar voor vanop de tafel waar ze stil genoot van dit intieme onderonsje en onder de indruk was van dit sublieme café Louwyck. Haar liefste die ze kwijt was. Een intieme tedere omhelzing volgt.

Ook in de zaal, dit nu zeer stil, geen stem meer, geen verstoring meer. Dit plakte aan de ribben, deze liefdevolle intimiteit.

Een bedanking van Sam aan zijn gasten en een groot applaus, appreciatie vanuit het publiek kwam allen te beurt.

Dit was een speciale café die je had doen lachen met allerhande tussenwerpsels ( vooral van Stefaan ), maar je ook deed nadenken hoe moelijk en zwaar het leven als artiest soms is.

Eén van de vragen, de opinies over creativiteit was toch de vraag over de creatieve brug die elk op zijn eigen manier zag. In China optreden, in een taal dat ze niet machtig waren of kenden ( cfr. S. Dugardin ), de Javanaise dans ( Zuid Amerika, Mariniers, prostitués,… ) of crème brûlée Stefaan grappend.

Of rare combinaties qua muziek spelend in cafés, Indische zang, Afrikaanse beats, … cfr. Sam zijn exploten buiten onze grenzen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s