Zwijg kleine – Brugge –

Zondag 30 januari werden we door Loge 10

getrakteerd op een communie tafel, eten à volonté, … en onze ouders, nonkels, tantes, … ratelden wat af.

” Zwijg kleine “.

Met de nodige drank in de man / vrouw was het soms een schandelijke vertoning. Arme communikantjes, maar we hadden wel een mooi zakcentje vergaard om voor iets te sparen. Zolang het maar geen bloemen waren, … want wat moesten we daarbij aanvangen ? –

Sanseveria’s, ja water geven was niet echt nodig. Dus we hadden ze wel voor lange tijd zonder dat we er naar omkeken.

Vele aanwezigen in de zaal herkenden dit fenomeen maar al te goed, nu en dan was er ook grote hilariteit. Denkend aan vroeger ? Je eigen communie, of … gewoon de situatie die zich voor onze ogen afspeelde ? Pure nostalgie, die iedereen anders beleefde.

Loge 10 bracht weer een indrukwekkend en sterk stuk op de planken met een resem ras acteurs, die vele toeschouwers herkenden uit bepaalde series die goed gevolgd werden.

Tussenin de settings, podium in duisternis en met een song uit die tijden die ons nog nauw aan het hart lagen kwamen we in een nieuwe scene terecht.

Enkele van de nummers.

Marva : “ Oempalapapero “. ( 1975 )

Paul Severs : “ Geen Wonder dat ik Ween “. ( 1970 )

Will Tura : “ Verboden Dromen “. ( 1973 ).

… en een fragment uit de tv serie – Bonanza –

Is er een foutje gekropen in de vertoning ? Communie te Brugge in 1974 en het nummer van Marva ?

Maar het was wel leuk, want zo had elke vertoning ( nog tot 31 maart ) een verandering in de tekst, dit naargelang waar het stuk gespeeld werd. ( was het nu hier in Brugge, Tienen, Izegem, Zenst, Kortemark of Beveren ).  

1974, een klein dorp in Vlaanderen.​Het is tijd voor cadeaus want Eddieke doet zijn plechtige communie.Moeder, vader, tante, nonkel, een paar kennissen en een nichtje schuiven samen met de communicant aan de feesttafel.

Er wordt veel gegeten en vooral veel gedronken.


Na de aspergesoep en de verplichte wandeling, volgen de taart, de pistolés en de koffie met natuurlijk een druppelke erbij.

De gemoederen laaien hoog op. Er wordt gelachen, geweend, gekibbeld en bijgelegd. Maar al bij al was het toch ‘een héél schoon feest’.

Dit successtuk uit het volkstheaterrepertoire is een prachtige kijk op de jaren zeventig en één brok pure nostalgie, gebracht door een ijzersterke cast.

Cast : Pa = Marc Stroobandts ( Wittekerke, Familie, Thuis, …), deze rol werd in 2020 gespeeld door Peter Bulcaen   / Ma = Ann De Winne ( Nonkel Jeff, Thuis, … ) / Eddieke = Aaron De Veene ( Thuis, musicals : Sneeuwwitje, Sound of Music, … ) / Tante Anna -= Saskia de Baere ( De Kotmadam, Lilly & Marleen, … ) / Gerda = Nathalie Wynants  ( Thuis, Familie, Amika, … )/ Nonkel François = Wim Van den Velde ( Spoed, Familie, Aspe, … ), in 2020 Brecht Callewaert. / Nonkel Willy = Daan Hugaert ( Wittekerke, Witse, Thuis, … ) / Jacqueline =  Tine Priem (Aspe, familie, Thuis, … ).

Een bepaald moment tijdens het eten : “ Zwijg kleine, en eet mo voort “. Uitzonderlijk dat de titel van het stuk voorkomt in de vertoning.

De koffie, of chicorei voor zij die geen koffie drinken, … verandert vlug in een poeskaffeetje. De druppel. Bier en wijn mixen, heel normaal toen. Het dessert , meestal stevige taarten en ’s avonds nog eens stutten met charcuterie, dus wat was het probleem. Maar hoe goed je er ook tegen kan, geen besef hebt dat je boven je theewater bent sla je soms dubieuze en seksistische taal uit. En de ruzie’s, huidige of van ettelijke jaren geleden komen weer boven. ’s Anderendaags geen benul meer. Maar het communiekantje herinnert het zich nog jaren later. Zelfs een familielid die een strip tease aanzet maar plots panikeert wanner de twaalf / dertienjarige weer de huiskamer betreed.  

 Na enige tijd vertrekt iedereen, is het nog aangeraden om met de auto naar huis te gaan ? Toen kon en deden ze het nog. Momenteel zijn we toch iets secuurder. Of niet ?

Hilariteit, appreciatie, en een navenant applaus kwam hen te beurt.