Raspoetin – Brugge –

Woensdag 26 januari 2022 gaf Sam Louwyck een monoloog om U tegen te zeggen. Dit samen met enkele bevriende muzikanten  ( gitarist Danny Bossaert, gitarist Roland Van Campenhout, drummer Giovanni Barcello en trompettist Bart Maris ). ‘ Raspoetin ‘, niet te verwarren met de Russische monnik Grigori Jefimovitsj Raspoetin. Beter bekend als de bezeten of gekke monnik. Had de bloedvlek op Sam’s hemd te maken met de moord op deze man, een kogel door de maag en de lever of refereerde het meer naar de kruisiging van Jezus die een speersteek in zijn zijde kreeg van een Romeinse soldaat. Deze soldaat, Longinus nam afstand van het leger en sloot aan bij de leerlingen van Jezus. Visioenen, verkondigen van het geloof, zijn leven ook verder gezet als monnik ( ? ). Zwijgen deed hij niet wat hem ook overkwam.

Deze geschiedenis voor ogen benaderde de monoloog toch enkele gelijkenissen met God, Christus, de schepper, de zoon. Het ontdekken van het lichaam in het aards paradijs, de slang, de reactie naar een hoger wezen.

Deftig gekleed in zwart kostuum, een wit chic hemd, … maar ontsierd met een rode bloedvlek, heeft hij het over dino’s, lopend op 4 poten, het begin van de tijden. Wij, wij staken ons weg. En nu reageren we op allerlei manieren. Vrouwen, hun rondingen beschrijvend, ze observeren, zelfs al is het de keukenmeid. Tot het geen respect betonen van hen. Zo ook met zijn vriendin, haar erop uitsturend om nootmuskaat te halen, haar voor de deur laten staan, … en dit nadat hij zelfs  “ Ja, hallo zoetje “ zei via de telefoon. “ Neem de bus …”?  Op bepaalde momenten schiet hij in woede uit, wijzend naar boven, zijn ongenoegen uitend.

“ Da ku gie nie voelen, ne n’echt mens te zin …”. Ook haar zus Annick wordt erbij gesleurd. Zei : “ … het mag wel een beetje rapper “, moeder in ziekenhuis, ernstig, daar aangekomen, nog bloemen kopen, tegen dan is haar moeder overleden, rapper wat had het voor zin. De idiotie van onze leefwereld. Wat is belangrijk, hoe moeten we ons gedragen.

Hij verder met zijn monoloog, nu eens zittend, dan rechtstaand tot zelfs recht op de tafel zijn ongenoegen, zijn opinies uitend.

Dit alles terwijl op de achtergrond intieme snaartoetsen en drumslagen de sfeer grauwer en grauwer maken. Net een film met een dreigende muziekscore. Ingetogen gitaar getokkel, drumstrelingen en sobere stille trompetklanken, een jazzy sound die net het einde der tijden doet oproepen.

“ En gie, gie ziet ne bleiter ! “ er plots uitroepend en naar iemand in het publiek verwijzend. Helderziend, visioen ?

Ouders, vader, moeder, de geboorte. De bewijzen, de boodschap nooit vergeten, … de kern van alle grote dingen. De hond thuis, het verhaal van de eekhoorn, … “ Wat doet de hond ? “, “ … blaft ! “, het schaap, wat doet ze ? “ …Beeeeh “. Publiek reageert lachend. De spin, een rol in de Fabeltjeskrant ? Wat met dat dialect ? De Hollanders verstaan het toch niet. Taal, dialecten … net alsof we het over de toren van Babel hebben.  

Tussenin schrijvend, aantekeningen makend op een blad, tekeningen, wat houden ze in ? Rechtstaand, denkend en twijfelend.

Enkele pasjes, ietwat op dansende wijze. Terug naar zijn krabbels. Wat beweegt zijn denken, zijn doen.

Het verhaal evolueert verder met een prinses, slapend, … 20, 30, 35, 40, ..100 jaar. Een doornenbos, … een prins op een wit paard. Het vechten tegen de doornen, vlees schurend van de flanken van het paard.  En opnieuw maakt hij zich kwaad, zich richtend naar boven, tegen wie, zijn schepper, zijn vader ?

Of zijn ouders, de maatschappij, … “ en gie, gie zie ne bleiter ! “ escaleert hij weer naar iemand in de zaal wijzend.

Plots verdwijnt hij en de muzikanten nemen over, eerst ingetogen, musicerend, maar naargelang ze verder spelen wordt de toon dreigender. Apocalytisch. Dit voor bijna 10 minuten. Plots verschijnt onze protagonist terug op het toneel. De muziek stopt. Omarmingen, ( dit op zeer amicale manier, appreciatie naar zijn medespelers. We kennen dit van Les Truttes ). Elkaar een schouderklop geven, een knuffel, het was goed vanavond. En dit was tevens het einde van het stuk heeft hij zich verzoend met de wereld zoals ze nu is. We zullen het niet weten. Maar dit was een sterk staaltje acteertalent met in de achtergrond enkele klasbakken van musici.

Daverend applaus,

en zelfs al was hij enorm moe, diverse projecten, toch stond hij een aantal toeschouwers te woord om ietwat verder te praten. Een West Vlaamse klasbak die zijn publiek enorm apprecieert. Sam Louwyck, een groot acteur, en soms ietwat over het hoofd gezien.

Enige tijd geleden schitterde hij weer in een pracht film  “ l’Ennemi “.  En wachten doen we zeker op “ Emperor “ met een internationale cast.