Ouder Kind – Brugge –

Zelfs de beste vrienden komen ooit eens in ruzie. Soms over banale dingen. Ook de nabije vrienden in de entourage, tot zelfs familie, vrouw en kinderen kunnen aanleiding geven tot een conflict. Meestal wordt het opnieuw bijgelegd, … maar soms gaan er jaren over. Niet durven de eerste stap zetten, afwachten wat de ander zal doen ? Of beide te koppig om het bij te leggen. En als je dan ook nog eens samenwerkt of jaren samengewerkt hebt kan dit soms wel eens ernstige gevolgen hebben.

“ Ouder Kind “ woensdag 15 december in de Brugse stadsschouwburg vormde hierover een pracht voorbeeld. Een acteur en een regisseur, na jaren samenwerking in conflict gekomen. Wat waren de redenen, onderliggende oorzaken die weggewuifd werden of niet onder ogen werden gezien. Resultaat was wel dat een prachtige samenwerking teniet werd gedaan.

De voorstelling opende op een vrij sober podium,

… nog even kijkend vanachter de coulissen voor hij trekkebenend zijn opwachting maakt ….

trekkebenend, de zenuwen maar half onder controle werden we meegevoerd in de Congo. Een witte pater, André Vervecke, oud en afgemat. Zijn monoloog, zijn wedervaren met Kabila, Sese Seko, Lumumba, …. werd abrupt onderbroken door een toeschouwer. Een verbaal spugen naar de acteur en ons wegtrekkend van het podium. Kinderen werden er zelfs bij gesleurd. Niet leuk, als toeschouwer om een stuk zo naar de knoppen te helpen. Bruno het hart ervan in, stopte met zijn monoloog. “ Mensen, jullie kunnen de zaal nu verlaten en om een terugbetaling vragen van je ticket “. Dit kon niet, een acteur volledig onderbreken, gal spuwen en de toeschouwer het plezier van een gezellige avond ontnemen.

Maar !, zij die aandachtig waren merkten dat het Raven Ruëll was, Bruno’s tegenspeler in dit stuk. Het eerste moment stond je er niet bij stil. Zo expliciet en geloofwaardig het overkwam. De voorstelling was begonnen, het conflict tussen beide zou nog enkele keren de kop opsteken. Van het verdiep naar beneden en omgekeerd, was het nu Raven of Bruno. Bij de start van dit stuk wist niemand hoe het in elkaar stak. Enkele techniekers, ( klank en licht ) werden ingelicht zodat ze hun job konden doen. Schitterend om iedereen op een verkeerd been te zetten. Maar nu en dan kwamen fictie en realiteit toch dicht bijeen. Zat er een kink in de kabel tussen acteur en regisseur ? Na meer dan 10 samenwerkingen kon dit wel eens gebeuren, … meningsverschillen, hoe de rol interpreteren, er een eigen visie aan willen meegeven, wie weet. Want zoals beide bezig waren, waren er toch wel enkele projecten de dieperik ingeschoten. De regisseur die het aftrapte in de KVS, de acteur verbijsterd achterlatend. Betrof het die goddelijke komedie van Dante ? De aartsmoeilijke tekst, jaren op die honderden bladzijden gewerkt. Jan Goossens ( de directeur van de KVS die in 2016 afscheid nam ) wordt er zelfs bijgesleurd, … maar die zangen waren een hel, en het was de Hel die belangrijk was. “ Je hebt het grootste geheugen van België, het stond zelfs in de kranten “, zei Raven. De ruzie, het meningsverschil die toen ontstond werd nooit meer bijgelegd. Raven zei dag, en Bruno stond er tegenwoordig alleen voor.

Naargelang het stuk vorderde, ook ‘ Para ‘ werd erbij betrokken en de Louis d’Or die hij ontving in 2018 op het Nederlandse theaterfestival, kregen we meer en meer inzicht in het relatie. Fuck het theater, weg met conventies, een illusie, een statement, zelfmoordneigingen, … vaarwel theater, toneel. We werden overweldigd met tal van oorzaken en uitingen die tot de breuk leidend.

Zwartgalligheid, sarcasme werd nu en dan teniet gedaan door beschrijvingen waarbij we ons de beelden zo voor het oog konden brengen, en enorme hilariteit onder het publiek teweeg bracht. Zoals de beschrijving van een bloemenruiker in ontvangst genomen, geen vaas dan ze maar in het toilet plaatsen. Pilletjes voor vliegangst, … de loopband, neervallen, net een zeehond die voortbeweegt, de haren verstrengeld, maar door het kotsen, de haren weer bevrijd uit die band dankzij de smeuïge spuug, kots.

De acteur(s) stiekem in de gaten houden vanuit de lichtinstallatie hoog in het gebouw, … maar verraden worden doordat je je bril verliest.

Bijna anderhalf uur werden we tussen fictie en realiteit geswitcht. Beide deden een klein tekentje na de ovatie om ons zo rap mogelijk de zaal te laten verlaten. Reden was de ontdubbeling. Deze vertoning was de laatste van het jaar wegens die vernieuwde Covid reglementeringen. Vertoning normaal om 20.00, maar nu twee voorstellingen, één om 19.00 en één om 21.00.

Wij hadden genoten, Bruno is een ongelooflijke taalvirtuoos en zijn tegenspeler, vriend en regisseur kan naast regisseren ook nog een mooi staaltje acteertalent brengen.

Foto’s van Danny Willems ( Arno’s boezemvriend ) toegevoegd om toch die blik van beide te kunnen weergeven.

Het applaus voor beide was navenant,

we hadden een prachtig stuk gezien, één van de mooie afsluiters voor 2021. Hopelijk loopt alles in 2022 op een normale manier na die boosterprik. En kunnen de theaters weer de volle zaal aanbieden aan hun dankbaar publiek die meeleefde in deze cultuur pandemie.