Zwins, Het Eenzame Westen – Stalhille –

Een 260 toeschouwers genoten van de openluchtvertoning van Zwins op een boerderij te Stalhille.

Morgen avond is er nog een kans om deze vertoning mee te maken over de perikelen waarmee een varkenshouderij kampt. ( nog enkele tickets )

De familie Rijckaert kan amper het hoofd boven water houden tussen al dat paperassen gedoe en reglementeringen.

Een aanklacht richting de boeren die tot stand kwam na tal van afgenomen interviews, door Het Eenzame Westen.

Een zeer verdienstelijk applaus werd met plezier in ontvangst genomen.

Landbouwers en boeren kunnen zich de laatste jaren nog moeilijk het hoofd boven water houden. Een eenzame stiel met ook veel concurrentie. En tegenwoordig ook het vele papierwerk waaronder milieu vergunningen, omgevingsvergunning, mestbankaangifte, registratie dierengezondheidszorg, hygiëne, bedrijfsarts, … en de soms niet rendabele verkoopsprijzen. Al dit heeft ertoe geleid dat er tegenwoordig veel zelfmoorden zijn onder deze mensen, … is het schaamte, trots, depressie, wie zal het zeggen. En een faillissement wordt meestal bedekt op één of andere manier. Ook de vele investeringen om rendabel te blijven zijn niet te verwaarlozen. Enige tijd geleden was dit merkbaar in het Ieperse, … weer een zelfmoord, de talloze zwarte vlaggen. In Frankrijk is het nog erger gesteld met deze mensen, …die ons voorzien van vlees, groenten en zuivel producten. Een nieuwsartikel vermelde 600 gevallen die zich van het leven beroofden in één jaar.

Dat deze mensen hun job uitvoeren met hart en ziel werd al in de jaren ’30 beschreven door Felix Timmermans. “ … ik ben maar een arme boer, en al heb ik veel miserie gehad, toch is het boerenleven het schoonste leven dat er bestaat. Ik wil nog met geenen koning wisselen …”.

Woensdag 29 september wordt er in de Brugse Stadsschouwburg ( Het gezin Van Paemel ) nog even teruggeblikt naar het boerenleven in de beginjaren van de twintigste eeuw. Nog geen reglementeringen zoals nu toen, maar pachtverhogingen waren toen aan de orde.

Het is dus niet verwonderlijk dat deze stiel op een eenzame hoogte staat en wij dankbaar mogen zijn dat velen generaties na generatie het bedrijf proberen verder te zetten.

Het Eenzame westen, … in de Corona periode geen steun gekregen … , realiseerde toch maar een pracht stuk over dit leven. Her en der interviews afgenomen ontstond zo het scenario voor de vertoning van “ Zwins “. Het Eenzame westen staat voor de eigen taal. De eigen verbondenheid om ons, de toeschouwers een blik te geven op onze heimat. En onze taal als erfgoed te catalogiseren. En ook kwalitatief verstaanbaar te maken voor een groter publiek.

Woensdag 22 september 2021 mocht de Brugse Stadsschouwburg de vertoning van de voorstelling “ Zwins “ programmeren op de boerderij van de familie Vermeire-Gille te Stalhille. De medewerkers zorgden voor een degelijk onthaal. Verkeersagenten, parkeermedewerkers, eens iets anders dan de toeschouwers naar hun plaats te brengen in de stadsschouwburg.

 Alles verliep zeer vlekkeloos en de aanwezigen werden zelfs ook nog eens geïnformeerd dat er nog enkele tickets voorradig waren voor de volgende avond. Leuk voor zij die vanavond er niet bij waren en ook nog geen ticket hadden voor donderdag. Familie, vrienden, … konden zo toch nog een ticketje voor deze unieke outdoor vertoning in een authentiek decor meemaken.

Janne Desmet ( ter info :  voor Covid Maaike Cafmeyer , twee verschillende actrices, maar voor dit stuk is Janne echt de beste boerin, mijn opinie ) en Lien De Graeve verdiepten zich in het Zwevegemse dialect. Twee zusters, de ene de varkensboerderij uitbatend ( met haar man Jurgen ) vol passie, de ander meer actief als een soort manager over de wereldbol. Twee aparte karakters, soms eens botsend. Zijn het de beesten die tellen of zijn het de paperassen en de vernieuwingen. Vader was niet meer in staat, en kon enkel het gesprek, conflict, twist van zijn twee dochters volgen uit zijn stoel. Tussenin een krantenartikel, … een Mexicaanse boer, zat, een gevecht met zien zwiens, … en de gevolgen ervan, … t’is net t’verhoal van onze vader zei Katrin tegen haar zus Veerle. Nu en dan een rommelend gegrom of uitlating als hij het eens of niet eens was met hun opvattingen over de running van de varkensboerderij. Moeder was al enige tijd geleden heengegaan.

Een inspecteur ter plaatse om zijn verslag over de werking en infra structuur te noteren was ondergespoten met stront. Geen probleem, in zijn ondergoed kon hij ook zijn vaststellingen noteren. En tevens dank aan de vele figuranten op de diverse plaatsen die wilden figureren als varkens, … ervaring niet nodig, gewoon goesting.

( TAZ was uitverkocht, CC Brugge geannuleerd-verplaatst)

Een tragikomisch stuk, realistisch, met momenten zwaarmoedig, maar Janne en Lien zorgden met hun mimiek en dito uitspraken toch voor een luchtige vertoning. “ …Deuredoen, hoe moeilik t’ ook is …”, ne Vlaming heft ni op. “ Want  ’t zin moar d’hinnen die acheruut skarten “. Emoties, passie, hilariteit, … op een rauwe brute schrijnende manier gebracht, maar ons toch eens goed doet doordenken op de levenswijze van onze boeren.

Nog enkele fragmenten uit dit schitterend stuk, “ … al wa je nu hoart, zit, riekt zien gestoelt up echte menschen van vlees en bloed. En echte verhoalen “. “ … vor onze stiel moe je zwinneogen hebbe …”. En voader mo ruttelen ut zien stoel. Controleurs zijn altijd op tijd voor de koffie, … maar meestal op ongepaste momenten. Net stroant an’t opkeussen. Ja, een ondergespoten controleur is nu niet echt ideaal om je bedrijf een goeie nota te geven. En als het al de derde keer is op controle …? “ .. t’s nie gemakkelijk mo me doen deure ..”.Controleur Dirk Van Neste, … Vannesten ! gespeeld door Tom Ternest ( tevens medeoprichter van het gezelschap ) stelde zich volledig op de achtergrond van de beide zusters. Ingetogen, gegeneerd, soms ietwat apathisch, … maar met een performance om u tegen te zeggen.

De ideale afleider tussen de meningsverschillen van de zussen hoe je een bedrijf runt.

Hoe dit afloopt zie je op één van de vertoningen in je streek op een boerderij. Wie heeft het vernuft, wie de passie, wie kan de zaak langs ouders kant uitbouwen op een degelijke manier.

Ne zwinnestal met ne steartje. Nog tot 2 februari 2022 te zien tussen de velden.

Na o.a. : The Lonesome West, hun eerste theaterstuk profileerde dit gezelschap zich tussen de gevestigde warden met aparte vertoningen met een boodschap.

“ Liever een smakelijke hap dan een industriële hap, een leuke banner ”.

De kruispuntbank werd  ook vernoemd in het stuk, de site die je als landbouwer beter van op de hoogte bent om boetes te vermijden.  Dit alles in een excellente regie en research van Tom Ternest.

Een welverdiend applaus, richting publiek, figuranten en medespelers.

Gelukkig na de annulatie, verplaatsing wegens Covid toch gekozen voor de Stadsschouwburg, mijn tickets behouden. Zelfs al stond het deze zomer geprogrammeerd bij Taz. Getwijfeld, maar Brugge ( Stadsschouwburg ) heeft voorrang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s