Ashes to Ashes, Zomer in O – Oostende –

Uitzonderlijk Brugge had op 28 augustus dit stuk geprogrammeerd. Maar op een bepaalde dag werd beslist om alle resterende vertoningen van dit mooi initiatief te annuleren.  Enige dagen later het vervangprogramma van TAZ te Oostende onder ogen gekregen. IMG_0266

Dit stuk stond ook op hun programma, … onmiddellijk twee tickets gekocht, want dit stuk beloofde.

Maandag 10 augustus 2020 had de cultuursector nog een noodkreet geplaatst. Meer dan 80.000 mensen actief in de branche, meer dan 70.000 evenementen verspreid over zalen en open weides. Dit werd duidelijk met een oranje kruis met opschrift die tal van beelden sierden. IMG_0289bis

O.666, zaterdag 15 augustus om 18.00 uur te Oostende was het genieten in een fris weertje van de éénakter van Harold Pinter ( in 2005 winnaar van de Nobelprijs voor literatuur ). Zijn ‘ Ashes To Ashes ‘ van 1996 werd door Stefaan Degand bewerkt, en samen met Evelien Hanselaer spelen ze het koppel Devlin en Rebecca.  ( hij had haar ergens opgemerkt, en later opgebeld, … sinds Maart had hij niet meer op een podium kunnen staan, er moet gespeeld worden en we zien wel hoe ).

Plotseling lost ze een schot (startschot ?) om de meeuwen te verjagen (?) maar het heeft het averechts effect want tientallen vogels scheren over het speelterrein en ons, de toeschouwers.

Een dramatisch en beklemmend gezinsdrama speelt zich voor onze ogen af. Zijn ze man en vrouw, of is hij haar therapeut ? Rebecca leeft in haar eigen droomwereldje, en ééntje met geweld, ze draagt de sado – masochistische ervaringen van haar ex-vriend nog steeds mee. Devlin gefascineerd door die periode wil er alles van weten. Samen, afgesloten van de buitenwereld, in hun huiskamer, net een lockdown in deze Corona periode. Gedachten en gevoelens zweven door de kamer. Hij wil doordringen in haar apart wereldje van geweld. Met momenten is hij echt meedogenloos, er wordt geruzied en gesnauwd naar elkaar. Hij in een chic jasje en wit hemd, net een gentleman, zij in het zwart met rooie schoenen en …

een jachtgeweer bij de hand. Zal dit met een moord uit de hand lopen ?

Normale gesprekken en bevragingen worden gemixt met deportaties, fabrieken en mondkapjes. Het kussen van een vuist, de handen rond haar keel, het hoofd achterover gedrukt. De gewelddadige relatie met haar vorige vriend. Devlin rauwer vragend, deze agressief seksuele handelingen toepassend op haar. Zij overstuur, richt het geweer, IMG_0280 … Beide worden even later onderbroken door een politiesirene, … die wegebt.  ” De politie heeft het druk “, zegt Devlin. Het leven buiten gaat zijn normale gang. Devlin vliegt plots uit over een pen. “ … een pen is dat een ding, een persoon ?, … schuldig of onschuldig, … beide elkaar plots aan het af grommen, net twee  wilde beesten.

De pen, situeert zich als een metafoor. Zijn geschiedenis, zijn ouders, … “ …een pen heeft geen ouders “ zegt ze.

De lockdown situatie wordt nog eens aangesneden met het vacuüm van spelen in een stadion, … geen ziel, enkel het fluitje van de scheidsrechter. Geen mens, … een wereld zonder winnaars. Devlin wil het iets intiemers zien, “ … uit je subjectieve leefwereld “. “ … denk aan je kapper, ogen toe, masseren, … je geliefde zijn hand aan je keel, … deed hij je toen denken aan de kapper ? “. “ … nee, hij wilde me niet vermoorden, hij aanbad me “, zei Rebecca.

Hij verdwijnt even in de tuin, onkruid plukkend. Dan stilletjes, “ Liefje, liefje, … liefje liefje, … “  meerdere keren herhalend,

“ wat gebeurt er ? “, komt dichter en kust haar. “ kweeekweekwee, ..” ( knijpt in haar borst ) beide lachend, een moment van geluk en plagerijen ? IMG_0289 Devlin zet zich terug neer en begint plots te zingen  stil en  ingetogen “ Morgen Früh , …”.

Rebecca vertoeft opnieuw in haar droomwereldje. Staat recht op haar stoel en vertelt over een film uit de cinema. Devlin vraagt haar om opnieuw te beginnen. Heeft het over zijn zus en de kinderen, … “ jij bent tante “. Zijn zus heeft een mooie tuin, “ …jij hebt groene vingers, je houdt ervan “. Devlin strooit met complimentjes maar zij kan niet meer. Zelfs al hielden ze vroeger van dezelfde liedjes.

Hij met zijn vuist voor haar mond, “ … kus mijn vuist …, leg je hand op mijn keel “. Hij beide handen rond haar keel. Zij begint terug over baby’s ( hebben ze een kind gehad samen of met wie ? ), het bundeltje, de trein , de vrouw, het bundeltje wordt afgenomen. Droom of werkelijkheid, nergens ben je nog zeker van. Dromen visioenen en werkelijkheid worden prachtig dooreen geweven.

“ He’s nobody’s baby now  “.

Evelien echt uitbundig in haar vertolking, nu en dan met een oneindige blik richting publiek, wezenloos, dromerig. Stefaan gezapiger, afwachtend, maar toch met enkele stemverheffingen die de sfeer doen oplaaien.

Twee muzieknummers gaven nog een extraatje om deze schitterende vertoning van twee mensen die naast, zijdelings en op elkaar leefden. De realiteit is hard, … je kunt je beschermen in een soort droomwereld, maar altijd wordt je terug geroepen naar de werkelijkheid. Hoe cru ze soms ook is. Ook al is ze soms hard, er is en er zal altijd plaats zijn voor liefde. IMG_0274

Beide kregen een daverend applaus van de ongeveer 100 toeschouwers.

Ze werden ook teruggeroepen,

wat niet verwonderlijk was na zo’n sterke prestatie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s