2020-03-02_160309

Milo Rau : Controverse !!!, ??? Zaterdag 7 maart 2020 waren een goeie 200 mensen aanwezig in De Kleine Post ( zaal 3 V, De Grote Post Oostende ) om de inleiding van het toneelstuk ‘ Familie ‘ bij te wonen. Els Van Steenberghe verzorgde deze. Ze stelde zich voor als theaterrecensente “… diverse toneel opvoeringen besproken voor Knack, … maar ik ga niet teveel reclame maken …”. “ Er is al veel geschreven over dit stuk, … ik zal nog iets meer toevoegen over de mensen die dit gemaakt hebben. Milo Rau, geboren in 1977 in Zwitserland. Hij kreeg een opvoeding vol engagement en betogingen. Zelf ging hij nooit naar het theater, hij studeerde journalistiek, maatschappelijke vorming. Geen theaterstudies dus. Het is iemand die de wereld wil verbeteren en een aanklacht op diverse problematieken wil weergeven, en hij geeft ook les. Zijn stuk is bezig aan een internationale toer. Els las een interview in de krant met Filip Peeters die zei dat ze het publiek indompelen in ellende en dan rijden ze vrolijk naar huis. Dit was op een vraag van een journalist. ‘ Familie ‘ is een verhaal over een familie die uit het leven stapt ( wordt expliciet op scene gebracht ), een verhaal van een vrolijk gezin. Een verhaal op de manier zoals een journalist een documentaire maakt die wil dat je anders buiten komt dan dat je binnen komt – “. Ze had het ook tussendoor nog over enkele oudere werken van Milo. ‘ Breiviks Statement ‘ ( 2012 ), de verdediging van de dader, een moordenaar. Hij zat in Congo om een film te maken over rechtvaardigheid. Het kwam zelfs tot een rechtszaak. Om die reden mag hij Rusland niet meer binnen, ‘ The Moscow Trials ‘ ( 2013 ). Een rechtszaak over de feministisch – politieke Russische punkgroep Pussy Riot. Nu gaat hij naar Brazilië, het Amazonewoud, samen met enkele acteurs om een voorstelling te maken over hoe het met de boskap gaat. ‘ Antigone in het Amazonewoud ‘, praten met de lokale bevolking en wil hen ook laten meespelen. Hij is ook in Mosul ( Irak ) geweest, dit naar aanleiding van het stuk ‘ Orestes in Mosul ( 2019 ). Ook nog iets over het Kunstenfestival des Arts BRU.SS.X.EL.LE.S dat grensoverschrijdend is met nieuwe theater vormen, te ontdekken gedurende één maand. Johan Leysen ( ook een bekende filmacteur ) en Sara De Bosschere ( De Roovers ) heeft hij daar aan zich verbonden, maar ook minder bekende acteurs. ‘ The Civil Wars ‘ ( 2014 ). Een politiek engagement ! Wat is dat ? Deze vraag gesteld aan de acteurs en wat hun antwoord was werd het stuk, dus zeer persoonlijk. Samenwerken met acteurs, de ziel bloot leggen. De realiteit, objectieve journalistiek ? Milo vertrekt altijd uit feiten, om een zo correct mogelijk stuk te maken. Ook het Gentse kunstencentrum Campo kwam ter sprake, is experimenteel en grensverleggend en met kinderen als acteurs. Josse De Pauw maakte een Z/W film, Übung ( 2001 ), geprojecteerd op een doek. Een leuke avond met familie & de vrienden, zonder geluid. Later op de avond met drank kwamen de eerste ruzies. Vooraan speelden kinderen de scenes na. Door hen werd aan M. Rau gevraagd om ook iets met kinderen te maken. Het stuk over Dutroux ‘ Five Easy Pieces ‘, was dit stuk dan een brug te ver ? ( hoeveel bruggen kan je te ver gaan ?, maar Milo is zo. Een journalist, een onderzoeksjournalist. En dit bewerkt hij met alle theater trucs, het creëren van een afstand ). Hij liet de kinderen alles spelen, ook in de kelder. Zoals een theatermaker een stuk maakt met o.a. beelden en film, dit maakt het allemaal iets draaglijker. Dit om de acteurs ( kinderen ) en het publiek iets meer te laten ontspannen. Ontroerend, rakend, de veerkracht van kinderen te tonen. Toen Johan Simons NTGent verliet werd Milo in 2017 aangesteld als nieuwe artistiek leider. Hij wou NTGent opnieuw in de stad krijgen ( ligt in het centrum ). Dit is hem gelukt. ‘ Lam Gods ‘ in 2018 is hiervan getuige. Verhalen over het geloof. In een oproep in een krant vroeg hij om de geloofsbetuigingen en kreeg zelfs antwoord van een Syrië strijder. Een heel degelijk gemaakte voorstelling met goeie acteurs en feiten. Els Dottermans, één van onze beste actrices, dwingt hem op een bepaalde manier met tekst en acteurs te werken. M. Rau vroeg aan A. Miller om dit stuk ( Familie ) te spelen, ze wou eerst niet. Maar het zaadje was geplant. Een huiskamer, film projectie en muziek sturen en kaderen de emoties in. De realiteit, een aanklacht tegen zelfdoding. De feiten iets aangepast. Negatief : Calais 25 september 2007, het gezin Demeester stapt uit het leven. Positief : de acteurs rijden vrolijk naar huis. Een mooi interview met Filip en Ann kunnen doen, in hun auto, op de oprit, de kinderen in het huis. De familie Peeters is naar Calais gereden om het bewuste huis te zien. Op reis met het ganse gezin, kinderen en honden op de achterbank, doorheen Europa. Dit om het gezin samen te houden. Veel te praten om erger te vermijden. ( net zoals in de voorstelling ). Eénmaal de zaal in weerspiegelden de blauwe zitplaatsen van De Grote Post zich in de ruiten van het huis. Een woonkamer, badkamer, slaapkamer en open keuken. Een minieme terrastafel, met gemonteerde microfoon, en houten stoelen vooraan. Een afvalcontainer tegen de muur. Boven het huis een projectiescherm. Veel aandacht besteed om dit familiedrama op scene te brengen. Een ganse organisatie mensen op alle vlakken, decor, kostuums, klank licht en projectie hebben aan deze vertoning mee gewerkt. En voor de eerste maal samen op het toneel de familie Peeters-Miller en hun honden. Louisa Peeters, de oudste dochter zittend buiten op het terras : “ Ik hou van, … “. Ook Leonce, An en Filip over waar ze van houden. ( alledaagse dingen, zoals o.a. het knipperen van het lichtje van de elektrische tandenborstel, seafood, wild flowers, zwemmen in zee en lopen op het strand in je blote flieter, familiefoto’s, het getrippel van de honden, mijn kleintjes,… ). We kijken als voyeurs binnen in hun leefwereld, de camera close op hun gezichten, het beeld geprojecteerd op het scherm. Freudiaans, Griekse tragedie van een avond. Dagelijkse dingen, praten eten klaarmaken ( soms wordt gewaarschuwd : er wordt gerookt op scene, maar hier geen waarschuwing voor er wordt gekookt op scene, de vislucht drong door tot ver in de zaal en ofwel kreeg je honger ofwel moest je even je neus dichtknijpen 😊) , barokke opera, samen aan tafel etend, schoolwerk, een filmpje kijkend,… Dit alles wordt opgebouwd tot een onverwachte climax die de ganse zaal in een dodelijke stilte houdt. Opgebouwd in fragmenten, het diner, de familie, de laatste verhuis,… Spel en projectie samen, storend of niet. Maar het is soms moeilijk. Bekijk je het spel, kijk je naar de film of neem je alles samen op. Muziek vormt ook een belangrijk onderdeel. Hun geliefkoosde nummers klinken door de zaal, “ Too Many Birds “ van Bill Callahan “, Leonard Cohens “ Who By Fire “, de opera aria “ Tristes Apprest “ van Rameau. Een laatste maal luisteren, sfeer schepping bij wat we zien, … moeilijk te zeggen. Alles is zodanig geïntegreerd en vormt één geheel. Wie waren de familie Demeester ? Wij weten wie de familie Peeters is ! Louisa heeft ook meegeholpen aan het ontwerp van de kostuums. En na de aftiteling geprojecteerd op het scherm, ook dank aan o.a. Stuntteam de Beukelaer ! Wisjedatje : Filip kok en debuut als Roelandt in 1985 in “ De Leeuw Van Vlaanderen “ van Hugo Claus.( cfr. komt v

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s