TAZ Oostende, – Compagnie Marius –

Een terugblik op TAZ 18, na De Schpountz ( 2012 ), Manon & Jean Florette ( 2013 ), Figaro (2015 ) en verleden jaar met ” Onze wederzijdse vriend ” brengt Compagnie Marius dit keer op de 23ste editie van Theater aan Zee hun nieuw stuk, ” Les Enfants du Paradis “, de zes vertoningen waren opnieuw in mum van tijd uitverkocht. Gebaseerd op een filmscenario, ook dit is één van hun sterktes om op originele manier en toch de grote lijnen behoudend hun bewerking ervan te maken. Voor de geïnteresseerden een iets uitgebreider verslag met meer beeldmateriaal ( jammer, kijken recht in de zon, verkeerde plaats gekozen ), dan het korte verslagje in 2018.

Woensdag 1 augustus 2018, de derde vertoning van “ Onze wederzijdse vriend “ op de scheepswerven van het D.P.I. Dit in het kader van Theater aan Zee ( TAZ ). Een marathonvoorstelling van Compagnie Marius naar het gelijknamige boek van Charles Dickens. tn_095-IMG_7824

Rond 16.06 waren we nog aan het plaatsnemen op de aparte boog tribune. Een handgemaakte constructie van staal en hout met zelfs een mini tafeltje ( ideaal om eens te leunen of een glas op te zetten ). Ambachtelijk werk uitgevoerd door de mensen van de Compagnie zelf.

Deze groep gespecialiseerd in open lucht theater en de klassieke literatuur gaat echt geen uitdaging uit de weg. Ook nu niet. Het laatste boek van Charles Dickens werd onder handen genomen, een turf van ongeveer 650 bladzijden ( varieert volgens uitgever en boekvorm ). En met meer dan 40 personages, middle class, upper class, working class en lower class. En niet te vergeten de nevenfiguren die soms een belangrijk item in dit verhaal vertolken. Het resultaat is een bijna vier en een half uur staaltje toneel. “ Een huzarenstukje om deze turf tot een toneelstuk om te vormen zonder schade te doen aan het verhaal,…”,zei Frank Dierens achteraf tijdens het babbeltje.

Net voor we plaats gingen nemen op de tribune werden we eerst nog eens getrakteerd op een heerlijk soepje, typisch Brits, want wie kent nu de soepcombinatie erwten met munt.

Geprogrammeerd om16.00, … vandaag iets later gestart ( 16.08 ). Het stuk werd opgedeeld in vier delen en onderbroken met drie aparte pauzes. Eerste pauze- sandwiches ( rosbief en augurkjes en ene met zalm en cruditeiten ) en thee, tweede pauze thee en muffins ( cake met gedroogd mango fruit ), derde pauze thee.

Glazen bijhouden want er werden flessen water verdeeld op de tribune. Compagnie Marius verzorgd hun publiek steeds op een aparte manier.

De acteurs die elk diverse rollen speelden waren ongelooflijk in hun vertolkingen, vliegensvlugge kledijwissels, tot zelfs op de scene toe. En Frank Dierens ( de advocaat ), tussenin om een vuurtje vragend aan het publiek, en Waas Gramser als butler zorgden tussen de speelstukken als ‘narrator’ ook nog eens voor de verhaallijnen. Ook even Kris Van Trier in kostuum van Meneer Boffin verduidelijkte naast het publiek nog even enkele puntjes, zichzelf thee inschenkend.

Het spel startte, met een vader en dochter op een boot, conversatie, … en er is iets gebeurd. Prachtig en ingenieus uitgebeeld op dat vlakke beton. We worden meegesleurd in het verhaal van John Harmon, verdronken ? Wie zijn de mogelijke erfgenamen ? Is het wel een ongeluk ?

Waas Gramser ( 5 rollen ), Kris Van Trier ( 6 ), Frank Dierens ( 2 ), aangevuld met Clara Cleymans ( 6 ), Jonas van Geel ( 5 ) en Evelien Bosmans ( 6 ) dompelden ons onder in het ‘who dun it ‘ verhaal en de perikelen van o.a. de families Boffin, Hexam, Wilfer en Podsnap. Verwikkelingen, liefdes histories, macht en bedrog hielden ons in spanning voor enkele uurtjes.

Fragment : Bella leest, schrijft een brief aan haar vader, … vermoedelijk de tekst die ze moet opzeggen, praktisch dit kan je dus af lezen zonder het te moeten onthouden. Laatste lezing kwam letterlijk uit het boek en wij zagen het beeld links op scene.

( treinfragment, oja boek was ‘Onze … ‘ van Charles Dickens die ze in haar hand had ).

Buiten spelen, natuurelementen en geluiden zijn niet te regisseren. De meeuwen ( foto invoegen ) krijsten soms zo luid ( of lachten ze mee wat er zich onder hen afspeelde ) dat er flarden tekst moeilijk verstaanbaar waren, maar wat wil je we zitten dan ook aan de Thames ( boek ). Een leuk detail : Jonas verschoot, en … Eveline Bosmans zei : “ NOG NOOIT EEN MEEUW GEZIEN ? “. vliegende-meeuwen_1122-2190 Hilariteit op de tribune.

Dickens schreef dit boek aan de vooravond van het kapitalistisch tijdperk. Geld, geld, wat doet het met ons, … en dit komt op allerlei manieren ter sprake in het verhaal van John Harmon. Ben je rijk of arm , lower of upper class, dat beetje meer zorgt voor jaloezie, een extra kans om de levensstandaard te verhogen en kapers die uit alles munt willen slaan.

In première gegaan op de linkeroever van Antwerpen en nu na een resem vertoningen hier in Oostende. De tekst meer machtig. Slechts enkele luttele momenten een lichte flakkering van hoe ging het ook weer ( volgens het scenario ). Maar allen hebben het stuk en hun tekst onder de knie en enkel met enkele geestigheden die niet zouden gebeuren, of de meeuwen, of een bepaalde interactie met mensen uit het publiek zorgden even voor een andere tekst of variatie. En natuurlijk de aankondigingen dat het pauze was, deze zullen wel verschillen van avond tot avond.

Een sober decor ( houten planken her en der verspreid met in het midden in witte kalkletters John Harmon ), maar weer zo doordacht in elkaar gestoken, de piano en oude rekwisieten. En natuurlijk de kostuums die de late jaren ’80 van de negentiende eeuw verpersoonlijkten droegen enorm bij met deze dramatische uitvoering, zonder de nodige humor achterwege latend. Met enkele goed uitgezochte attributen kan je alles verwezenlijken, het is maar hoe je het gebruikt. ( cfr. : o.a. de opklapbare plank met glazen in het café ).

Nadat het stuk gedaan was,

werd het publiek bedankt voor het uren lange toneelstuk, er werd wederzijds gegroet en een staand applaus voor hen, ook voor drie medewerkers die erbij werden geroepen. Geen idee, wie en wat hun functies waren, maar ook chapeau voor hen.

Een spielerlei … onder elkaar ?

Na de vertoning zei Frank dat er een groot aantal personages, vooral upperclass, geëlimineerd waren, niet echt het verhaal tenietdoend, zij konden geschrapt worden en zo toch nog dit verhaal van John Harmon op een kwalitatieve manier te brengen. Anders was dit gewoonweg niet te doen. En, nog een sterk staaltje, bij een bepaalde scene lag er één matras achter de bomenrij onzichtbaar voor ons. Een stunt,… net of hij in het water gevallen was na neergeslagen te zijn.

Nadien ook nog eens met Clara gepraat, vooral over de vertoningen in Frankrijk. Niet enkel een marathonvertoning maar dan ook nog eens op stap in het Franse gedeelte en Frankrijk. De taal moet je zeker machtig zijn om zulke huzarenstukjes te verwezenlijken, maar zoals al gezegd Comp.Marius draait er zijn hand niet voor om. Clara wist te vertellen dat ze nog nooit zo had gestudeerd op een stuk. Deze toneelgroep weet intussen na al die jaren ook wie ze als gastacteurs, actrices aanwerven voor een bepaalde rol, zelfs al ben je excellent als speler, je moet tevens de Franse taal machtig zijn. “ … ik heb toch hard moeten studeren om dit onder de knie te krijgen …”.

Acteurs enorm sympathiek weer,

want na de vertoning serveerden zijzelf ons nog een lekkere Kaapse wijn.

Verslag en beeld ‘ Les Enfants du Paradis ‘ eerstdaags.