Don Mc Lean – Brugge –

tn_IMG_5231Botanical Gardens Tour, de afscheidstournee van deze 73 jarige Don ? Tweemaal België en Brugge stond op de affiche. Dinsdag 16 oktober 2018 kreeg hij een staande ovatie van het talrijk opgekomen publiek in de Brugse Stadsschouwburg. tn_IMG_5289Mister ‘ American Pie ‘ en zijn excellente Nashville muzikanten.

 

Na de ietwat mindere passage in 2012 ( ‘ 40th Anniversary release of American Pie Tour ‘ ), vooral door een moeilijke vocale start. Pas na enige nummers kwam zijn stem er toen duidelijker uit. Was het afwachten dinsdag 16 oktober 2018, zes jaar later en intussen 73 geworden, wat de avond zou brengen. ‘ Botanical Gardens Tour ‘ een afscheidstournee ( ? ) van deze legende die menige generaties liet genieten van onsterfelijke nummers.

“ Great to be here, …in this beautiful hall, an old hall, an old man bringing old songs, …”. Hij had genoten van zijn passage in Brugge. “ A took the ponyride twice because both the town and the pony’s are beautiful, … I saw a lot of the town “. Met “ Singing the Blues “ vloog hij erin. Een luide, heldere stem. Zelfverzekerd en zijn ouwe getrouwe band uit Nashville die hem uitstekend begeleidde. “ It’s my third time I’ve been here “, zei hij. ( Geen idee wanneer hij hier voor de eerste maal was ). Na “ Rollercoaster “ had hij het over zijn eerste commerciële succes “ And I Love you So “.Het nummer uit zijn debuut album ‘ Tapestry ‘ werd meermaals gecovered door diverse artiesten, gelach uit de zaal toen hij zei dat Barbara Streisand er “ I Love ME So “ ervan gemaakt had. Na “ Castles in the Air “ had hij plots het balkon in de gaten. “ Oh look, the balcony …be careful, not to be excited there … “ grapte hij. “ Move a little bit, clap your hands “, “ Tulsa time / Deep in the heart of Texas “ pure country uit zijn ‘ The Westernalbum ’.

Alle genres uit zijn lange carrière bevolkten de set list. Country, rock, folk, blues, ballads,… klassiekers en soms ietwat minder gekende nummers, en tussenin nu en dan leuk uit de hoek komend en een beetje info over de songs. Een uitstekend concert, sfeervol met prima zang van Don. Wel niet meer als in vroegere jaren maar toch nog steeds groots.

“ Jeruzalem “, “ Have You Seen Me “, twee heerlijke protestsongs over onrecht, vrede, … in de wereld hadden nog niets van hun kracht verloren. Even later introduceerde hij zijn muzikanten. Op keyboard en piano “ … 30 years with me “ said Don, Tony Migliore ( 1992 ), gitarist Carl ‘Vip’ Vipperman ( 2008 ), drums Jerry Kroon ( 1998 )’ “ …he’s 20 years with me “ en jongste lid van de band bassist David Smith ( 2011 ). Zijn gitarist stelde hij als eerste voor, applaus, Don onderbrak “ … when I introduce I would like applaus twice as hard “. Zijn band ligt hem nauw aan het hart. Deze excellente Nashville muzikanten die allen reeds een carrière hebben om U tegen te zeggen.

“ Crosswords “, een intiem nummer van het ‘ American Pie ‘ album met zijn pianist. Ook het nummer van de hobo ontbrak niet, ontroerend en intieme zang, nog steeds. “ Homeless Brother “. Hij vervolgde : “ … It may be the last time you spent with me, … I would not have got such fine life without you, … my public, …”. “ Lovers Love the Spring “, “ Killing me Softly “, “ Wonderful day “. Jerry drummend met zijn handen. Intieme songs, intieme arrangementen. “ Magdalene Lane “, the city of angels vloeide over naar de eerste akkoorden van, … onmiddelijk applaus in de zaal. Het nummer dat na ‘ American Pie ‘, of volgens anderen is het DEZE, onafscheidelijk verbonden zal blijven met Don Mc Lean. Het zeer poëtische intieme nummer over Van Gogh, een muzikaal palet. Het kleurrijkste nummer in zijn immense repertoire. “ Vincent “. Na Starry Starry Nights boven de Brugse Schouwburg stond iedereen recht, meeklappend en zingend met “ American Pie “. Don,onder de indruk van deze respons (? ) begaf zich dichter naar de toeschouwers, genoot en liet dit ook blijken, ook nog even omhoog kijkend naar de balkons.” Thank you very much “,en even later verdween hij van het podium. Kwam terug met “ Crying “, de beste cover van Roy Orbinsons nummer. De hoge toontjes waren bijna perfect, hij vermeed ze niet en toonde dat hij er nog steeds stond.

Enorme ovatie en roepen om meer, maar bissen zijn nog steeds niet aan hem besteed. Een prima concert en op pensioen ?, misschien voor Europa’s podia maar toch nog niet voor de muzikale wereld. Hebben we een nummer gehoord uit zijn laatste lp ‘ Botanical Gardens ‘ ( maart 2018 ) ? Ik denk het niet, Don meestal eigenwijs, ‘ Botanical Gardens Tour ‘ zonder één nummer ( indien toch laat weten ), maar met een overzicht vanaf zijn debuut bezorgde hij de aanwezigen een ultiem laatste ( ? ) Brugs concert.

Foto’s volgen

 

 

Dex tot de tweede macht – Brugge –

Zondagmiddag 14 oktober 2018 stond Barbara Dex op de planken in de Brugse Stadsschouwburg met nummers van haar vader Marc .

tn_IMG_5098

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘ Ode aan Bobbejaan Schoepen ‘, samen met Guido Belcanto en Jan Desmet bracht ze op 18 februari 2017 te Brugge hulde aan onze Vlaamse cowboy. Met haar nummer “ Niet huilen, mama “, geschreven door Bobbejaan in ’68 voor haar vader Marc. Dit was zo’n succes, zoveel mooie reacties, dat ze besloot te grasduinen in haar vaders repertoire. Een idee groeide. Een briefje geschreven voor pa en het wel aan ma gezegd wat ze van plan was. “ Pa , ik moet je iets zeggen “. Dit toen ze aan tafel met hem zat. “ Je bent toch weer niet zwanger , “. “ Nee “, en ze gaf hem een briefje. Vader las het twee keer en zei dan : “ Ik zou wel graag hebben dat “ Er is een weg “ erbij zit. Een selectie werd gemaakt, een cd opgenomen en met die nummers werd de show opgebouwd. Tevens gebruikmakend van video en beeldfragmenten. Momenteel toert ze in de zalen met ‘ Dex tot de tweede macht ‘. Haar impressie, uitvoering in een arrangement van gitarist Jo Mahieu. Bijna twee uur en een kleine pauze herbeleefden we de mooie en tedere songs van haar vader. Zijn carrière gezien door de ogen van zijn dochter.

Tijdens de aanvang van haar show met het nummer “ Niet huilen, Mama “ zei ze nog dat we allemaal de groeten hadden van haar vader. Hij kon er jammer genoeg niet bij zijn want Oud Turnhout is iets te ver afgelegen van Brugge. Anders was hij zeker hier om mee te genieten. “ Maar ik heb hem ook gezegd, als hij komt op mijn optredens hij moet blijven zitten “. Rozen, een woord dat dikwijls in Vlaamse nummers voorkomt en ook Marc had er een mooi nummer over, “ Rozen zonder doornen “. Ook enkele van haar nummers stonden op de setlist, Marcs demo, uitgewerkt en haar eerste hitje, eerste stapjes in de showbizz, “ Een Land “. En “ Iemand als jij “, haar deelname een jaar later aan het Eurosongfestival. Drie schamele puntjes in Ierland, laatste, maar haar carrière was gestart in België. Pa had het dan wel beter gedaan in Canzonissima in 1967, zijn doorbraak. Drie liedjes in de finale : “ Oh, Clown “, “ La, La, la, Lai ( gezondheid ) “ en “ Niet huilen , Mama “. Liliane Saint- Pierre won. Een appreciatie van haar in 1968 met “ Oh, oh Marc Dex “.

Na “ Waar moet ik heen zonder jou “, “ Aan een moeder “ en “ Gewoon goed zijn “ deed ze een quizje.  “ Pa deed dit ook met zijn publiek “. Over zijn allereerste groepje, The Ruby’s. Ze liet het publiek raden naar hun eerste single. “ Vaarwel Jenny “ klonk het in het publiek, zij verwonderd dat we het kenden. “ Het staat op het scherm “ riepen er enkele. “ Wachten met de video, … “ zei Barbara. Gespeeld of niet, dit was leuk. “ Oh oh oh, … “, “ Oh oh oh …”, “ … oh clown “ riepen de toeschouwers. Op een zijspoor gezet, want het nummer dat ze zong was “ Oh- Angelina “. Het volgende zouden we zeker allemaal kennen, want het was zijn grootste hit, “ Maar in Amerika “. Een projectie van een scoutsgroep, Marc vooraan,… en links van hem zijn broer. Ze eindigde dit eerste deel met een nummer van haar oom. “ Van Retie zennik “. De Juul Kabas had ook rustige serieuze nummers.

Met “ Oud Turnhout, mijn dorp “ werd het tweede gedeelte ingezet. De lange zwarte jurk was ingeruild voor een rood chic kleedje. Na “ Palma de Mallorca “ en nog even vertellend over haar onrustige slaap, dromen,… en ze altijd terecht kon beneden bij haar vader die nog voor de tv ging, stelde ze haar muzikanten voor. Jo Mahieu, haar gitarist en arrangeur, Sjang Coenen op bas, Geert Roelofs op drums en pianist / synth speler Dominique Vantomme. We kregen nog “ La la la lai ( gezondheid ) “, “ Hier klopt het geluk aan de deur “. Een gymnastiekoefeningetje met haar publiek, een leuke intermezzo die gesmaakt werd. Het einde van de show naderde. Na het videofragment van Jo Leemans en de video toen haar vader haar geluk wenste met de deelname aan het Eurovisiefestival verdwenen Jo, Sjang en Geert van het podium. Enkel met begeleiding van Dominique zittend naast hem werd intiem afgesloten met “ Iemand als Jij “. Maar voor ze afscheid nam van haar publiek, de foto van een clown. Intiemer, zachter en rustiger zong ze haar versie van dat heerlijke nummer “ Oh Clown “. Dit is het nummer die iedereen kent van Marc Dex. Een mooie afsluiter grasduinend in de carrière van de nu 75 jarige Marc Dex.

Als bis werd nog eens “ Niet huilen, Mama “gebracht. “ Mogen we er nog ééntje doen “ zei ze hierna. En even later, want iedereen was curieus naar die rode koffer die ze meehad en daar zo verlaten bleef staan. Het waren cd’s, te koop na de show in de foyer. “ … pas op hé, ik ben rap… “ grapte ze nog. “ Een babbel, een foto, … ik bijt niet “ Allen groetten hun publiek, het was een gezellige middag nostalgie geweest met heerlijke nummers die prima gebracht werden door Barbara en haar muzikanten. En wij ( als derde macht ) hadden nu en dan mee kunnen doen tijdens deze tweede macht. Luttele minuten later stond ze effectief in de foyer haar fans opwachtend.

Foto’s volgen.