Burgrock- 2018 – Brugge –

Burgrock kan weer terugblikken op een geslaagde editie, ideaal weer en toch nog een massa toeschouwers die tussenin de Wk matchen eens iets anders willen. Geen verslag en foto’s van de rally waar vier groepen ( Panther, Sweats, Mooneye en VENTILATEUR ) in de namiddag streden voor een studio opname en fotoshoot. De winnaar mag tevens de volgende editie openen. Nog de laatste noten van ‘ Ventilateur ‘ gehoord. Te weinig om er iets over te zeggen. Foto’s ( check Björn ).

Nog niet al teveel volk aanwezig, maar we kennen dit. Min of meer een soort traditie, geleidelijk aan loopt het Burgplein toch vol. Ideaal weer rond 19.00, om gezellig te genieten van het weer aparte avondprogramma. ‘ Oriens ‘, winnaar van 2017, opnieuw een tribute band en – the reds – van Brugge.

De presentatie was in handen van ‘ De Mugge van Brugge ‘, overdag grafdelver, ’s avonds komiek. Je kon je dus wel verwachten aan enige galgenhumor. Maar vanavond ging het er iets over. De winnaar van de rally wordt gekozen via een applausmeter. Kevin had al enkele keren gevraagd om te applaudisseren voor de 4 groepen, maar niemand sloeg hier acht op. Na nog enkele keren het publiek toeroepend om te klappen, bleef de respons uit op de Burg. Hij kreeg het ietwat op zijn heupen en riep in plat Brugs, “ … oen nu ne ke joender mulle en kiest de winnaere …”. Het zat er iets over, en dat besefte hij ook en excuseerde zich ervoor. Tussenin de groepen, ietwat teveel tijd en dan is het tijd om te pissen, drank te halen en te kletsen. Na deze uitbarsting was iedereen wel volop geconcentreerd richting podium.

De Mugge kan soms eens prikken als het nodig is. Winnaar met het meeste applaus werd ‘ Ventilateur ‘, nu ook Kaatje Loeys op het podium om de kroon te overhandigen. Maar van ‘ Ventilateur geen spoor. Dit na het optreden van ‘ Oriens ‘.

‘ Oriens ‘ die duidelijk ingrediënten van Pink Floyd, Led Zeppelin , Nick Cave,… uitstraalde imponeerde met een uitstekende set.

Simon, Tim, Manu en Maarten, een energiek viertal die alles gaf.

Ingespeeld op elkaar, gitaren en drums plakken perfect aan elkaar en met een heerlijke aangename stem was deze cocktail niet te versmaden. Hun nieuwe single ‘ Kings of Knightsbridge ‘ zal zeker nog brokken maken. ‘ Obey ‘ en ‘ King of the World ‘, sublieme gitaarriffs en zang. De nummers ietwat lang, maar ze houden je vast. Dit jonge viertal zal nog veel potten breken.

Na een kleine intermezzo werd het podium in gereedheid gebracht voor ‘ Bizkit Park ‘, een Belgische tribute band die enige tijd geleden al schitterde in Leopoldsburg en Halle. Het zand deed opwaaien tijdens Zandrock in Oostende. En zij die er vandaag niet bij waren, een tweede kans volgende maand te Oostkamp ( Parkpop ).  ‘ Bizkit Park ‘, niet zomaar een tribute band,

de tribute band van de Nu-Metal die floreerde vanaf half de jaren negentig. Want ze brengen nummers van diverse groepen, ( Limp Bizkit, Korn, Slipknot, Deftones, …). Je moet het maar doen, diverse genres, diverse speeltechnieken en dit mooi aan elkaar binden.

De Nu- Metal van Les Truttes ? Zangers Niko ( Vandendriessche ) en Bart ( Vriesacker, ook op synth ) jutten het publiek op, elk op hun eigen manier. Gitarist Jan De Sorte en bassist Frederik Verhoeven, beide sober maar zo delicaat die snaren beroerend. Geruggesteund door de slagen van Servaas Steurbaut. Deze groep staat tevens op Alcatraz en op Parkpop Oostkamp volgende maand om hulde te brengen aan dat aparte genre van alternatieve muziek.

Zelfs een toerist, die hier op de Burg beland was, afkomstig uit Capetown ( Zuid Afrika ), zelf muzikant en dj had een enorme appreciatie voor deze excellente groep.

Vooraan aan de nadars werd het feestje al ingezet met een rondedans. ‘ Bizkit Park ‘ was de ideale opwarmer voor de groep van eigen bodem, van ons eigenste Brugge. Dit was hun dank aan hun publiek, het enigste optreden in 2018 in Brugge en West Vlaanderen ( ? ). Red Zebra zal terug de gemeentegrenzen, landgrenzen doorbreken om in vreemde huiskamers hun Livingroom te installeren.

Kevin Rombaux en Kaatje Loeys, terug het podium op, ‘ Ventilateur ‘ had opgevangen dat ze de winnaar waren van 2018. “ Excuseer, om te wachten, maar wij zaten gezellig iets te drinken in een pub “.

Met veel enthousiasme namen ze de kroon in handen. Bedankten het publiek en ook de jury ( hun winnaar ook ), en onder een luid gejuich en applaus werd het podium geruimd. Het was tijd voor Brugges mooiste, opgericht in 1978.

Een donker podium, muzikanten in een rode gloed, de eerste tonen werden ingezet van ‘ Bastogne ‘. Red Zebra, hun kleur niet gestolen. Strak en opzwepend, hun frontzanger oproepend. Onder de rooie spots in een mist kwam een brandweerman, het geleek er toch op, het podium op. Peter Slabbynck, frontman van de zebra’s in één van zijn typische aankledingen vloog er als een jonge spruit in.

Tijdens ‘ Art of Conversation ‘, even de rooie ducktape , zich bedacht of plakte ze niet, maar die vloog terug weg. Nog steeds even kritisch als in de beginperiode merkten we bij ‘ Spit on The City ‘, Mc Donalds en Starbuck kregen niet teveel appreciatie.

Een aparte inleiding , “ … drie weken Amsterdam, twee weken in Liechtenstein,… playing for some school children,… “. De bekende noten, de intro van ‘ Living in a Livingroom ‘, bijna 40 jaar oud, het publiek nog meer uit de bol. “ Peinzen das ons horen of hoort hen toe in Torhout, ’t Was in feite mo de c- kant, … nu spelen we den a-kant. “ Innocent “.

Niet veel gezien, een gastmuzikant tijdens “ Beauty and The Beast “. Geflankeerd naast Fritz op sax. De Brugse Mireille Laridon. Op een bepaald moment dachten sommigen in het publiek dat Geeraard De Groote meedeed. Maar hij stond nog steeds tussen het publiek te genieten. Het sax spel van Mireille gaf een apart cachet aan het nummer.

Tijdens de bisnummers riep Peter : “ … en nu een nummer van The Skids, nee niet The Kids, The Skids “. “ Wie heeft daar ooit van gehoord ? “. “ Verdomme, der steekt daar toch ene zijn vinger op “. Een cover nummer uit 1979 van The Skids opgericht in 1977. “ Into the Valley “, dit nummer is ook echt op hun lijf geschreven.

Red Zebra sloot onder daverend applaus deze 14de editie van Burgrock af.

Altijd aparte tenues en attributen, maar vanavond bleef hij vrij sober. Opvallend was zijn t-shirt, Cantona de nummer 7 van Frankrijk. En even voordien had hij nog ietwat zitten jongleren met zijn muts.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s