Reckless, Kiefer Sutherland – zaal Zappa Antwerpen –

 

Dinsdag 19 juni 2018 stopte de ‘ Reckless Tour ‘ 636570494518021408-keifersutherlandof moeten we zeggen de ‘ Not Enough Whiskey tour ‘ in België, a 43-city tour. Startend in Amerika en eindigend in Europa met 18 optredens. Na België, het kanaal over naar Engeland, Schotland en Ierland. Het éénmalig optreden voor België viel de eer te beurt aan Zaal Zappa te Antwerpen om Kiefer Sutherland en zijn band te ontvangen. Velen kennen hem als acteur, maar hij is al meer dan 30 jaar bezig met muziek. Tal van nummers geschreven ( diverse onderwerpen uit zijn leven cfr VRT interview ) maar pas in 2016 enkele op plaat gezet voor zijn debuut ‘ Down the Hole ‘. Steeds zijn gitaar mee om gezellig te kunnen tokkelen tijdens de pauzes en de dode momenten op zijn acting jobs.

De Reckless band bestaat uit de gitaristen Austin Vallejo ( lang haar voor de leken ) en Michael Gurley, bassist Joseph de La O en drumster Jess Calcaterra. Leadzang en accoustic guitar Kiefer.

 

We werden verwend met een excellent voorprogramma van Rick Brantley (zoon van een priester opgegroeid met gospel en muzikale legendes ).tn_IMG_1760 copy Hij opende met ‘ 40 days, 40 Nights ‘. “ It’s my first contact with Antwerp and your country. My first time I am in Europe “. “ Kiefer threw me on the plane and took me with “. Rick afkomstig uit Macon Georgia waar o.a. Otis Redding opgroeide. ‘ Try a Little Tenderness ‘ zijn cover van deze grootheid stond op zijn setlist. Nu vertoeft hij in Nashville Tennessee ( waar hij verder zijn carrière uitbouwt ). Als kind was hij gefascineerd van westerns, Bonanza was één van zijn favorieten. He always wanted to be a cowboy. “ After seeing ‘ Lonesome Dove ‘, I was done being cowboy, it broke my heart “. ( Maar eens cowboy altijd cowboy ). “ Now the closest to be a cowboy I saw in New York City, the cops “. ‘ I Still Dream of Tumbleweeds ‘. De setlist bestond vooral uit nummers van de EP’s Lo-Fi en Hi-Fi, warme en eerlijke songs uit het leven gegrepen. Hij had het over een relatie die al uit de tijd van de kleuterschool dateerde. Probeerde het later nog eens maar het mislukte.  Erica Mc Gregor was zo zijn eerste liefde. ‘ Claudette ‘, a lovesong (“ the names have been changed to protect the innocent “ ). “ It’s a love song and it’s my only one “. Eén van zijn vaders favoriete nummers plaatste hij op ( Hi-Fi / Lo-Fi ?), diens reactie was, “ …are you fucking mad …”. Leuk was ook  de anekdote over een verliefd koppel die hij gadesloeg , “ … lighting each others cigarette in a bar ,..”. Tot de barman zei : “ …yeah, because her husband is not here … “. ( the story we tell our selves ). With my next song I need some help, no matter which language you speak, it’s easy, JuHuu ( een soort rodeo juich ). “ It’s a sexy song ‘ Mama’s Red Boots ‘.  “ The last two songs from Hi-Fi ‘ Hurt People ‘, na dit nummer zei hij nog “ Don’t worry I won’t leave you with that sad song “. “ Let’s have some fun “. ‘ Little Bit More ‘. ( het publiek zingt mee : Just a little bit more ).  Met R. Brantley hebben we een nieuwe uitstekende performer leren kennen die hier nog niet zo bekend is. De ideale opwarmer voor de hoofdact, niet verwonderlijk dat Kiefer hem meewou op zijn tournee.

De Recklessband kwam op en zette de eerste tonen van het concert in, Kiefer kwam op, gejuich. “ Let’s raise our glasses to life and have a drink,…”. Zette zijn whiskey glas naast de lampekap en nam de tambourine in zijn hand.

Ook nieuwe nummers op de setlist zoals, “ Reckless and Me “, de titelsong van zijn te verwachten album. Reckless, de naam van zijn paard. Over zijn rodeodagen (rodeo champion : team roping eind jaren tachtig begin negentig en lassoing, hij won tweemaal de national team roping )074, een tiental jaar toerend en luisterend naar country in de bus. De rodeo vaarwel gezegd ( het ijshockey ? 11), enkel nog acteren en intussen songs schrijvend in de ik stijl. Reckless, gaat het over zijn paard of over hem, hij weet het niet meer,…( grappend ). Tussen de nummers door leuke anekdotes hoe de song tot stand kwam of de achtergrond ervan. Alle uit het leven gegrepen. SONG 11 : Hij was nog een tiener toen hij voor de eerste keer in een bar kwam. Na enkele minuten, ruzie. Barstoelen en glazen vlogen door de lucht. Meisjes stonden te dansen op de toog. Hij vond het hemels en dacht dat hij in op een kermis ( carnival ) was. Was dit altijd zo ? En hij was niet bang om terug te gaan. “ Tonight the Bottle Let me Down “, … “ my first experience in a bar “. “ The Bottle “, Een eerbetoon aan Merle Haggard.

Hij had zeer veel uren doorgebracht in een bar, tot aan sluitingstijd. Steeds denkend dat er nog iets interessants zou gebeuren in het laatste kwartier. Maar dit was nooit zo. En één bepaalde nacht , na uren op die barkruk te hebben gezeten, realiseerde hij zich dat en naar zijn hotel terug. Toen schreef hij “ Going Home “ ( SONG 4 ).

( SONG 8 ) “ Can’t Stay Away “, het nummer een 15 jaar geleden geschreven en pas vijf jaar later het gespeeld voor mijn vrienden. Iedereen vroeg over wie dit liefdeslied ging. Hij wilde het wel zeggen. Zijn vrienden naar huis en nog alleen met zijn 12 jarige dochter. Ze zei : “ Dit gaat over een bar om de hoek hier, hé “. Zijn dochter, amper twaalf kende hem beter dan zijn vrienden.

Het tweede bisnummer. Een cover van Bob Dylan, “ Knockin’ on Heavens Door “. “ Six months under supervised eye of dad “. “ The way of the seventies, about him and his twin sister Rachel “. Begin de Jaren zeventig scheidden zijn ouders. Zijn moeder moest voor de woonst in Canada zorgen. Zo bleven hij en zijn zus achter bij hun vader. Moeder was streng en had veel regels, vader geen enkele ! De mooiste tijd van hun leven. Vader had een Ferrari en een cassettespeler, … en één cassette : van Bob Dylan. “ The way of the 70 ‘, this is for the memory of that time “.

Veel muzikale grootheden uit de country wereld hebben zijn bewondering, wat te merken was tijdens het optreden, naast zijn eigen nummers ook enkele covers. ( of hommages : cfr aan Johnny Cash, nummer ‘Shirley Jean’ ).

Tijdens de bisnummers kreeg Kiefer geen whiskey van een fan maar een mooie boeket rozen.

“ All my favourite songs are about Whiskey, now a song about Tequilla ‘ Agave ‘ “.

Na ‘ Agave ‘ het publiek groetend en hier en daar enkele handen schuddend. Een sympathieke wereldster.

Setlist ( cfr : tn_IMG_1798

Kiefers herkenbare stem, rauw en ruw, nu en dan ietwat gelijkenissen met het timbre van Kris Kristofferson. Tijdens enkele van de songs lustig solerend met zijn gitarist en zijn drumster. Nu en dan de gitaar zwaaiend, zich met volle energie in zijn nummers inlevend. Of de gitaar op zijn rug en dansend tijdens de solering van Austin. Met een uitstekende band achter / naast hem kon hij zich volop uitleven als frontman. Joseph de la O op zijn plaats blijvend met heerlijke bastonen, statisch maar zeer belangrijk in de sound. Je kon moeilijk naast Austins gitaarspel kijken en hij verzorgde nu en dan ook de backings. Michael stond vooral in voor de finesses in het gitaargeluid van de band. Hij en Kiefer hadden een klein gitaarduelletje

dat zeer in de smaak van het publiek viel. Mooi was, Kiefer op zijn knieën gitaar spelend, kijkend naar zijn punky energieke drumster.

Jess geselde haar drums met enorme energie en vormde met Joseph de ruggengraat van de sound. Men kan moeilijk naast de artiest als zanger kijken, net zoals in zijn acting heeft hij ook hier alles van zichzelf. Een excellent concert dat ons iets meer leerde uit zijn persoonlijk leven. Nu pas op het podium, één lp en toch al muziek spelend en songs schrijvend vanaf zijn veertiende.

“ This one is for all of you who stuck it out, who put in the work, who are still together in good and bad “ ( SONG vergeten maar dit was mooi gezegd ).

 

Na het optreden bleven velen nog ietwat hangen, om misschien een glimp van hem op te vangen of een eventuele handtekening. Verloren moeite, hij bleef in zijn tour bus, die frontaal voor de ingang stond. Michael en Austin verbroederden in de zaal en buiten hier en daar wel met enkele fans, ze hadden in de namiddag iets van de stad Antwerpen gezien, maar te weinig. Ze genoten van het warme vriendelijke publiek en babbelden volop met hun publiek. Zij die er niet bij waren hadden ongelijk, Zaal Zappa was niet volledig uitverkocht, jammer, zelfs al hou je niet van country muziek, dit was country rock voor zij die het genre beter kenden. Een bedanking aan Bert, één van de organisatoren, om ons, Belgen met hen te laten kennismaken.  tn_IMG_2575

 

( tekst Pat en Miche )

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s