De Vierde Muur – Brugge –

 

Toneelkring ‘ De Valk ‘ heeft al meermaals bewezen dat amateurtoneel de grenzen van het professionele aanraakt ( beroerd, … ). Net zoals in de muziek zoeken ook bepaalde acteurs van een vereniging / kompagnie,… soms andere horizonten op. ( dit met solo en/of nevenprojecten ). Zo ook twee leden van De Valk, die zich wagen aan een nieuw project.

Tranche de Vie ( uit het leven gegrepen ), een nieuw theater duo, brengt in het Gemeenschapshuis van St. Kruis ( Brugge ) hun debuut met het stuk ‘ De Vierde Muur ‘. Vier vertoningen op datum van : vrijdag 25 mei en zaterdag 26 mei, en ook op vrijdag 1 en zaterdag 2 juni telkens om 20.00 uur. tn_21b2ff97-eacf-4b11-811b-d6db757192ec

‘ De Vierde Muur ‘ met vertolkers Michèle Mosar en Amadeo Dierickx ( een filosoof, studeerde Engels-Nederlands, en momenteel taalwetenschappen ) dompelt je onder in een stukje theater tussen moeder en zoon, een stukje uit het leven. Uit hun, uit jullie, uit ieders leven gegrepen. “ Kom kijken, kom binnen, …approchez mesdames et messieurs “. Beide protagonisten zijn in het echte leven ook moeder en zoon. Dit is geen unicum, maar het gebeurt vrij zelden. Tevens is de regie in handen van henzelf. Een ware krachttoer om zo te debuteren.

De vierde muur, een variatie of variant op de vierde wand ? De wand die in toneelkringen staat voor de voorkant van het toneel. De denkbeeldige wand tussen spelers en publiek. Het tv scherm, het cinemadoek. Wij zien hen, maar zij zien ons niet. Deze denkbeeldige muur wordt tegenwoordig wel doorbroken als de acteurs interactie zoeken met het publiek. Het doorbreken ervan. Gebeurt dit ook hier ?, en indien zo, op welke manier ?

Benieuwd hoe Tranche de Vie ons vanavond met hun debuut ons begeestert. ( Iets uit het leven gegrepen – fictie, of meer een pseudo realiteit uit het leven van moeder en zoon ? ).

Een aparte affiche die ook op een originele manier tot stand kwam. Amadeo tekende een soort zwart geaderde lijn, een rivier met aftakkingen. Of is het een soort barst in een muur. Neem er een foto bij van de acteurs en verwerk dit samen in één of ander Art programma op computer. Dit is wat vader Dierickx deed, het oogt apart en echt tekentalent heb je er niet voor nodig. Maar wel de imaginatie om er een geheel van te maken die in het oog springt. Een samensmelting van grijswaarden, niet alles is zwart wit, er zijn vele grijstinten. En ook in het stuk zelf zullen we vermoedelijk die grijstinten tegenkomen.

Het volgend bevat spoilers.

Protagonisten, een vragende Vasalis ( naam eerbetoon aan de Nederlandse dichteres Margaretha Leenmans ?, haar gedichten werden vooral gekenmerkt door personificatie en antropomorfisme ) en een dominerende Domina ( een meesteres, een vrouw met standing, … een gebiedende moeder ? ) wachten ons op vanavond in het gemeenschapshuis van St. Kruis ( Brugge ). Een intieme locatie voor een intiem spel waarbij het publiek het wit van de ogen van de acteurs kan zien. Dit vergt moed om zo je debuut los te laten op het publiek. Een sober decor maar uitgedacht, een houten kader met plastiek, een doorzichtige muur scheidde ons van de twee spelers.

Net zoals de affiche kwam ook het scenario op een aparte manier tot stand. Een tuin, een trein, vuil gebekte rijmelarij, … verweven met mythes, met het op stap gaan met een niet gebrevetteerde gids door Brugge. Klassiek theater met buitensporige zijsprongetjes.

“ Jij bouwt, ik betaal “, “ JIJ BOUWT, IK BETAAL “. Maar Vasalis wil weten wat er zich achter de muur bevindt. Spuwend, “ Dominia, Dolle mina, Demonia,…” laat Vasalis zijn indruk over haar kwijt. Het spel wordt onderbroken door een gsm die zeer vervelend en luid in de zaal zijn melodietje tot vervelens toe herhaalt.

Domina vloekend, roepend en tierend laveert tussen de rijen toeschouwers in. De gsm gevonden, een banaal gesprek, geklets, … een boodschappenlijstje. Je bent met iets belangrijkst bezig en je wordt gestoord en je kan toch niet zomaar de hoorn op de haak gooien. We herkennen dit allemaal. Vasalis uit zijn humeur, hun spel. “ Stoor ik ?, …”. “ Je smoel houen !”. “ Kom je nog op scene ? “. Futiliteiten die soms belangrijker worden dan dat waar je mee bezig was. Het licht terug uit en beginnen van vooraf aan. Intussen ben je je tekst kwijt, je krijgt een gevoel van onzekerheid. Improviseren dan maar, maar je moet dit ook nog kunnen. Met je rug naar het publiek, de muur intussen ontsierd met enkele barsten ( scheuren in het plastiek ).

ABN en Brugs dialect geraken verweven in je reinste scheldpartij en vuilbekkerij ( voorhuidrukkers, mijn onderbroek zit in mijn gat, fuck you, … Het zoeken en vragen, het geleidelijk doorbreken van de muur. Wordt er een soort vete uitgevochten, willen ze ons, het publiek erbij betrekken met de scheuren die de muur reeds vertoond ? Vasalis doorbreekt nog een stuk, contact zoekend met de buitenwereld, zijn vragen. Kunnen wij hem helpen ? tn_IMG_1283Hij breekt door, ook Domina is ondertussen door de muur gegaan. Het publiek confronterend met enkele vragen, hun naam. “ Sta maar recht “. “ Hans Jorg, Freule, Patrick, bedankt voor jullie verhaal “. Vasalis en Domina terug op het podium, Vasalis als verteller en Domina als uitbeeldster.

Een wandeling door Brugge die eindigt aan de Verloren Hoek. Renaat Landuyt daar zien en hij trakteert, … of niet. Een traditie onder de Brugse burgemeesters ? De verkenning van Brugge wordt verdergezet, een legende, een mythe. Freule en Hans Jorg wandelend door Het Schone Brugge maar toch ontsierd op politiek, godsdienstig en cultureel vlak. Wat met de gewone Bruggeling ? Een aanklacht.

Een leuk moment , staande voor de hemelpoort, het belfort. Welk wachtwoord wil Patrick horen : “ Schuld en Pint “, “ Fuck “. Nee. “ M’en drank mee “ geeft hen toegang. Deze mythische tocht doorheen Brugge met het gebruiken van enkele toeschouwers hun namen vormde een hoogtepunt in dit aparte stuk. Je houdt ervan of je baalt ervan. Maar het stemt zeker tot nadenken.tn_IMG_1308

“ Mensen, waarom doen we zo … “. “ Waarom, … “, “ Waarom, …”. De waarden, de politiek, de godsdienst.

“ Moeten we gered worden ? “ Is het zinloos ”, “ Laat hij die cynisch is, zijn …”. “ Laat één koppige geest opstaan “. Het universum, zinvol of niet. “ Laat één koppige geest reageren “. Vasalis en Domina dansen, weg met de frustratie, weg met de hersenspinsels, weg die gedachten. Dansen tussen het volk, het volk danst. En zij dansen tussen hun publiek. De muur is vernietigd, Hans Jorg werd een mythe, dat was goed voor de wereld, en achter de muur bevindt zich wat ? “ Blijheid ?”

“ Waarom dan die muren ? “.

We werden vanavond geconfronteerd met de boodschap, om onszelf aan te pakken. Te reageren, niet de kudde te volgen. Samenwerken en samen denken, en de wereld rondom ons te veranderen.

Een staande en lange ovatie

voor beide acteurs, die beide op een hogere trede richting professioneel circuit plaatste. tn_IMG_1330Tevens een grote appreciatie voor het gebruik van klank en muziek die in dit stuk verweven zat.