Gisteren was geweldig – Brugge –

Vrijdag 6 april 2018 werden we in de Brugse Stadsschouwburg op een originele manier meegetroond in het leven van een duo. Nico Sturm en Jonas Van Geel brachten met ‘ Gisteren was geweldig ‘ een ode aan de onvergetelijke duo’s die jaren lang op de planken en op de buis de mensen hadden doen lachen met hun komische sketches, liedjes, stunts,…tn_CC_Diest_2014_542_350_FSImage_0_180308_-_SturmVanGeel

Het samenwerken, de liefde de onderlinge appreciatie en het jarenlange samenzijn wordt dikwijls op proef gesteld. Duo’s in de muziekwereld, op sportvlak, in een gezin en in de comedy. Het verloopt niet altijd zonder moeilijkheden ( vrouwen, drank ). Nico en Jonas kropen vanavond in de huid van Johan en Dirk, twee kompanen die al jaren op de planken stonden met hun komische acts. Beide worden muzikaal ondersteund door Toni.

Op het halfduister podium, verscholen achter gouden linten,

twee figuren op een stoel. Een stem, voice-over, vraagt ons om recht te staan. Als we toch liever zitten mogen we zitten. Even later moeten we de handen in de heupen plaatsen, polsen naar boven. Inademen, uitblazen en ontspannen. En de mondhoeken naar een smile brengen. Leuk, en om te zien of we wel meedoen spiekt er een hoofd, naast het levenloze lichaam op de stoel, van tussen de coulissen. De stem vertelt ons dan dat dit van een oude monnik komt, beter dan mediteren, en het kost niks, enkel een glimlach.

Johan ( Jonas ) komt op, de voice-over stem leert ons al iets over zijn kompaan. Alles in gereedheid brengend, zijn gedachten gang horend. Uiteindelijk zich tot het publiek richtend met zijn eigen stem. Even later komt Dirk ( Nico ) aan, weer de voice-over. Heen en weer gaan de gedachten voor ze het podium opgaan. Niet meer tegen elkaar praten, enkel tijdens de show. Dirk steekt ook een sigaar op, vroeger was dit geen probleem, nu kan dit niet meer. Bedoeld om Johan te pesten. Dat het niet meer is zoals vroeger merken we vlug door allerlei discussies en stemverhogingen, (te laat, sorry, chocomoussche). Het duo is uit elkaar gegroeid, maar toch komen ze nog eens samen om een show te geven. Net als de moeilijkheden en ruzies die er waren onder de gouden duo’s van weleer. Een ode aan hen, maar ook het minder prettige. Plots spreken ze af om helemaal opnieuw te beginnen, op te komen en hun publiek te begroeten.

Een tapdansnummer, met flikflaks en salto’s op een aparte manier. De ’t een en ’t ander sketch, dit terwijl ze hun kostuums aantrekken. “ You and me “, gezongen door Jonas, Nico bedient de rookmachine ( hilariteit in de zaal ) en even later zingen ze samen. Een nummer van o.a. De Woodpeckers, Dean Martin en Jerry Lewis,…dat een lijflied van komische duo’s is geworden. We leren hoe een taartscene in elkaar zit, wat mag en wat niet. Gedemonstreerd met de nodige technieken. Een oud nummer van Jo Leemans ( met het orkest van Francis Bay ), passeert de revue. Nog daterend uit Canzonissima 1961, “ Af en toe “ eindigde derde op deze voorselectie voor het Eurovisiefestival.

We leren intussen ook wat de essentie van de slapstick is. Hoe een nieuwe act geboren wordt. Tussenin een mooie schildering van de koers, de fiets, Briek Schotte, … lijnen trekken op de canvas van de wereld,… het wiel is de penseel die schrijft op de macadam. En Toni, die verzorgt de muziek op toetsen en gitaar, nauwlettend de beide kemphanen gadeslaand. Heerlijk de korte scene die verwijst naar Gaston en Leo’s ‘ Joske Vermeulen ‘. De buikspreek act, het washandje, … En het alom bekende ‘ Who’s first ‘ van Abbott en Costello. Deze sketch over honkballers, brengen Jonas en Nico in een variant met Chinezen ( Wie, Wa, Kwenie,…) bij KV Kortrijk. Dit meer dan 70 jaar oude nummer met de verwarring van namen blijkt nog steeds enorme hilariteit op te wekken.

Het einde is nabij, ‘ ’t Is op, ’t Is nie goe,…” “ de mensen lachen op de verkeerde momenten. Escalatie, de levenloze poppen ( hun oude alter ego’s ),

voice-over.

‘ Gisteren was geweldig ‘ of ( ‘ Doe maar gewoon, gewoon ! ‘ ) deed ons 100 minuten vertoeven in een tijdperk van wereldberoemde komieken. Met ook het vallen en opstaan. Het leven zelf was soms zo komisch niet, maar wie slaat daar acht op, zolang we maar kunnen lachen. Een traan en een lach staan dicht bij elkaar.

Het stuk excellent gebracht door Jonas, Nico en Antoon Officiers mocht op een luid enorm geapprecieerd applaus rekenen. Sublieme tekst van Nico in een regie van Frank Van Passel. En zeker het mooie decor aan de hand van Kristof Oosterlynck niet vergeten.

Enkel beelden tijdens applaus.tn_IMG_6719 tn_IMG_6734 ( Geen contact, wat kon tijdens de show ).

( Andere foto’s gebruikt : copyright RV, Koen Broos, Msn.com, atv.be, Een.be en info Cultuur ).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s