Daverend – Black Roses / Soviet Grass

 

Vrijdagavond 16 februari 2018 was het genieten in Daverlo te Assebroek van twee stevige groepen in de concertreeks tn_IMG_5936 ‘ Daverend / Unplugged – Brugotta -. Een 200 tal muziekliefhebbers vulden deze uitstekende zaal die op akoestisch vlak zich enorm leent voor concerten.

Black Roses, een mengelmoes van leden van diverse groepen vloog er vanaf het eerste nummer in. Thomas Meire, leadzanger van Shuriken II, verscheen op het podium geschminkt net als Danny Mommens van Vive La Fête.tn_IMG_5504 “ All The Same “ werd met enkele synth noten ingezet om dan los te barsten in rock gekruid met metal, grunge, punk en hardcore ingrediënten. Rauw, energiek en toch melodieus. Strak musicerend met enkele schitterende riffs en heerlijke solo’s. tn_IMG_5286Thomas’ rauwe stem en podium act vervolledigde de sound van een weer ( nieuwe ) uitstekende Brugse band.

Gitarist en tweede stem Matthias Demey ( Beuk ) , voormalig lid werd vervangen door een uitstekende jonge Brent Thysebaerdt ( zijn vuurdoop vanavond ? ). Lucifer Effect ( zwaarder en harder zoals Brent zelf zei ) inruilend voor deze groep, een goeie keuze. Hij zelf vindt ze een bende toffe gasten en de bassisttn_IMG_5466 is ook vol lof over hem. Geeft een frisse inbreng, een andere muzikale variatie die beter aansluit met de groep.

En we zijn tevens benieuwd naar zijn zangkwaliteiten op de Brugotta tribute -Madonna. Drummer Benjamin Dekempe tn_IMG_5303samen met bassist Kenneth Van Belle vormden de ruggegraat en met de solo’s van Dempsey Deroustn_IMG_5430 ( gitarist van Guilty as Charged ). Thomas dook verschillende keren van het podium het publiek in, zingend tussen in de aanwezigen. Black Roses bracht een korte set van eigen nummers en covers, waaronder een prima versie van Nirvana’s “ Breed “. Afsluiten deden ze met het prachtige “ Keyboard tune “.

Een kleine pauze en het was tijd voor de presence van slangemens Nicolas met een magistrale stem, mister cool Niektn_IMG_5725 rustig secuur die typische bastonen etalerend. Pompend ,laag op zijn drum met die aparte stokslagen,tn_IMG_5541 Brecht en niet te vergeten zijn broer vingers glijdend als een halfgod op zijn gitaar kronkelend wiegend.tn_IMG_5872 Een Belgische, een Brugse groep die verleden jaar reeds toonde dat ze buiten de landgrenzen het publiek voor zich zouden winnen. En dit deden ze zowel in Zwitserland en Nederland. En tijdens het voorprogramma van Balthazar in hun ‘ Thin Walls ‘ tournee. Overal kregen ze prachtige kritieken en respons, de hoofdact had het soms moeilijk om deze kwaliteit te overtreffen. Alle vier, nuchtere muzikanten en nog steeds de bescheidenheid zelve blijven verder doen in eigen beheer en op eigen ritme. Brugge mag fier zijn om zo’n groep in hun rangen te tellen. Hopelijk kunnen we nog lang genieten van hun optredens, nieuwe nummers en warme jovialiteit richting publiek. Ze blijven maar groeien, ieder keer als je ze ziet en soms is het ook afwachten hoe Nicolas er het volgend optreden uitziet. Muzikaal, uiterlijk, … een Belgische ‘Queen’ volgens een fan, net als Freddy dansttn_IMG_5770 hij als een balletdanser synchroon op de muziek met een stem, zacht, fluisterend, uitbarstend. De toeschouwers in vervoering brengend.

Opener met heerlijk snaarspel “ Sudan ? “. Kortgeknipt en minieme stoppels, Nicolas bijna onherkenbaartn_IMG_5856Maar éénmaal bewegend en met die fenomenale stem, geen twijfel. Rustiger, sterker werden we meegezogen in dat zuiderse Bayou achtige stemgeluid eigen aan Soviet Grass. Dansend en jonglerend met zijn tamboerijn eigende hij zich weer het podium toe. Al zijn muzikanten dezelfde dankbaarheid gevend, een beweging naast hen, een arm, een lach, een samenzang. Deze groep is echt één hechte brok muzikaal talent die we mogen koesteren.

Plots een akkefietje in de set, de voetpedaal van Brechts drum liet het afweten, een korte herstelling en “ Hope “ klonk door de zaal. Nicolas repliceerde hierop met : “ … kan gebeuren, maar eigenlijk gebeurt dit nooit…”, maar na een klein moment van commotie en enkele lachende blikken werd het ritme onmiddellijk her opgepakt. Volgde “ Interstellar “, een subliem nummer ( met dito videoclip ). Tussenin had hij zich ook nog even geëxcuseerd dat hij verkouden was.

Enkel als hij sprak was het te horen, zingend zou je het zeker niet zeggen. Afsluiten deden ze met “ Heroes “.  Een optreden dat ons al deed hunkeren naar een volgende verschijning. Patrick Van Hauwaert, promotor van deze concertreeks, nam nogmaals de micro

om hen terug op het podium te roepen voor enkele bissen. “ Shangri-la “, een lange versie, heerlijk bluesy en niet weg te denken uit hun setlist. Even een overslag in Nicolas stem ( verkouden ), maar na een kleine muzikale intermezzo terug met volle kracht Daverlo vullend. Soviet Grass, wie ze nu nog niet kent, tn_IMG_5752 zoek ze op en laat je meevoeren door het Nirwana van ijzersterke bluesy rock & roll met charisma.