‘ Zingarate ‘ – op locatie

Eén van de grote hoogtepunten van het nieuw cultuurseizoen 2017-2018 was ongetwijfeld ‘ Zingarate ‘. IMG_6502

Dinsdag 26 september vertrok de bus vanuit Brugge met een vijftigtal ( die zich gelukkig prezen een ticket bemachtigd te hebben ) toeschouwers naar een onbekende locatie waar het nieuwe stuk van Arne Sierens zou opgevoerd worden. We werden ergens in Kortrijk afgezet, samen met toeschouwers van andere cultuurhuizen stapten we de site van Bolwerk / A.A.P. ( Atypisch Atelier Publiek ) in de Spinnerijstraat binnen. Een loods, apart en gezellige ingericht met een sfeervolle bar.

Oude wagens, sculpturen, origineel gefabriceerde banken en andere bouwsels sierden de open en overdekte loods en tuingedeelte. Na een klein kwartiertje werden we mee geleid naar de open plaats waar ‘ Zingarate ‘ doorging.

In openlucht en kartonnen dozen als zitplaats, met een opvallend oud ziekenhuis bed in het midden van dit amphitheater dat de speelscene vormde. Eén grote verhuistruck volgestouwd met dozen vervolledigde deze aparte scene. Robrecht Vanden Thoren in kostuum liet ons plaatsnemen. Op de achtergrond keek Greet Verstraete toe hoe iedereen op één van de dozen ging zitten. We hadden elk nog een zacht dekentje gekregen maar de temperatuur was aangenaam en droog op deze dinsdagavond. Rondom de speelscene enkele palen met luidsprekers en enkele met een geelachtige straatverlichting. Het was geen zomer meer en al vroeg donker wat de sfeer nog benadrukte.

‘Zingarate’, Italiaans voor zware kloterij. Neigend tussen toneel en opera werden we meegesleurd in het leven van enkele vrienden die elkaar al van kleins af kenden. Nu volwassen en de liefde, ziekte en dood kennend. De verschillende fases van de dood : Ontkenning, woede, marchanderen, verdriet en depressie en de uiteindelijke aanvaarding. En ook in de liefde hebben we fases, ( verliefdheid, verliefdheid wordt liefde, ontgoocheling, duurzame liefde en de ware ). Dit gegeven heeft Arne Sierens in een tragikomedie omgezet. Een lach, een traan en volks. Met een sublieme cast en dito tekst van Arne raken we verzeild in een verhuisconflict.

De liefde is over, een scheiding is het gevolg. Onze dozen waarop we zitten zijn verhuisdozen, sommige fragiel ( ! ), net als het spel. Toen Robrecht ons liet plaatsnemen dit na enkele platte moppen ( o.a. Uit de kast komen van Anne Frank ), zei hij plots : “ We zijn begonnen,…”. Robrecht is Vincent ( al ettelijke jaren verliefd op haar ), de vriend van Donatella ( Greet ), Sebastien Dewaele speelt Lars, ook één van Donatella’s vrienden. En Tom Vermeir in de rol van Mario, de vriend van Donatella die de ontgoocheling van de liefde meemaakt. Een verhuis is het logische gevolg.

Arne Sierens heeft voor dit apart stuk echt alle registers opengetrokken. De personages komen uit je reinste Rigoletto sfeer. Vincent, een filosoof, pseudodichter en ietwat goochelaar. Lars, een homo met een visie en Mario, de macho gekleed als mislukte cowboy. Tussen hen in Donatella, een trut, een del van een vrouw en zo zot als een achterdeur, femme fatale en drama queen. Een commedia dell’ arte doorspekt met drama en gekruid met Italiaanse muziek van Verdi, Mia Martini, Ennio Morricone en de Canadese Leonard Cohen.

‘ Zingarate ‘, wordt omschreven als Italiaans voor -zware kloterijen-, doorheen het stuk worden we meegesleurd in de diverse relaties, dolkomisch, een Italiaanse farce met de nodige tragiek. Hilarische one liners,

mooie ballades ( cfr. Sebastien ). Een babbelstok IMG_6561die als een soort extra personage, een pracht van een poëtische tekstIMG_6574 die je op je kartonnen doos laat vastplakken, zijn maar enkele van de ingrediënten die dit stuk naar een ongekende hoogte

met een sublieme apotheose leiden. Dit was openluchttheater waar de vonken van afsprongen. Wij allen zaten op de eerste rij te midden van het verhaal en we namen zo ook deel aan dit stuk. Enkele leuke interacties

waren hiervan het gevolg. Je moet het in feite zelf zien, meemaken. En net als het einde van ‘ The Mousetrap ‘ al jaren een goed bewaard geheim laat ik ook het einde van ‘ Zingarate ‘ in de geheimzinnigheid. Zelfs geen enkel beeld hiervan genomen, papier en pen in mijn zak gestopt en de camera op out. Eindigen met de appreciatie van het publiek,

kijkend naar dit stelletje klasbakken, hen uitwuivend onder daverend applaus.

Misschien nog enkele zinsneden, one liners en acteerprestaties later.