Poquelin II – Brugge –

 

Vrijdag 1 december 2017. Wegens technische redenen, een verplaatsing van het stuk ‘ Poquelin II ‘ naar de Magdalenazaal. Het was een grote drukte aan de ingangspoort om toch maar een goei plaatsje te bemachtigen. Want het was vrije zit, de genummerde kaarten van de stadsschouwburg telden hier vanavond niet.

Op het speelvlak stond een klein houten verhoogd podium opgesteld. Net uit de tijd van Moliére, toen acteurs rondtoerden van dorp naar dorp om hun kunsten tentoon te stellen. Links en rechts een extra rij stoelen.IMG_2998 Wie hier plaats nam zat midden in het stuk,” ’t Zijn de beste plaatsen” zei één van de acteurs, want zij gebruikten bijna de hele frontlijn van de zaal. Zelfs tot op de eerste trappen.

Het spel, bijna 150 minuten bestond uit de twee bekendste stukken van Moliére, ‘ l’Avare ‘ en ‘ Le Bourgois Gentilhomme ‘. Satirische absurditeiten in deze twee dol komische stukken leiden tot enorm veel hilariteit in de zaal. en dezelfde acteur / actrice ?  Geen probleem, geef een attribuut ( een shirt ) aan iemand anders en het is opgelost. Damiaan zei hierover tegen het publiek : “ Er is geen geld voor stagiairs “. In ‘ l’ Avare ‘ liep Kuno zo met het shirt rond van Jolente. Leuk gevonden en absurd. Maar het klopte. En dit zorgde soms nog voor meer komische uitlatingen die zo nog een apart cachet gaf aan het reeds hilarische fragment in de vertoning. De scene verdonkert, ietwat bombastische

Zeven klasbakken van acteurs speelden soms tot meer dan 10 rollen wat dan ook nog eens voor extra gelach zorgde in enkele van de vele toestanden die zich afspeelden in deze twee stukken. Wat te doen als twee personages samenkomen en gespeeld worden door één muziek terwijl de acteurs een rood doek aan de koorden omhoogtrekken. polequen II, stan - toneellhuisKledijwissels op het podium en we zaten in ‘ Le Bourgois gentilhomme ‘. Dit stuk wekte nog meer op de lachspieren van het publiek. Een stem en een dans oefening, subliem acteertalent van beide ( soort performance ), Frank en Els schitterden in hun uitvoering. “ Intelligente kronkels “ zei Damiaan. Alle remmen werden losgegooid en iedereen had zijn gevoel, lachen of niet, van de komische toestanden die zich afspeelden op dat kleine houten schavot.

Er werd gespeeld en gegoocheld met taal , de klinker scene was hiervan een mooi voorbeeld. Interactie genoeg met het publiek, was het nu met taal of bewegingen ( o.a. de schermscene ). En we mogen zeker de talrijke uitlatingen niet vergeten die ook op de lachspieren werkten en de stukken naar een apart niveau werden verheven. Zoals, “ Criminele zot “, “ Filosoof van mijn gat “, “ Ah, d’as proza, dan spreek ik al 50 jaar proza “, … Het Turks ( ?  ) gedeelte in dit tweede stuk was prachtig gevonden met het dansje in zilverpapierachtige kledij. En, hoe plaats je iemand aan een eettafel, … met een kruiwagen vol attributen gevuld.

In feite een sober speelvlak maar zo goed gebruikt,

de lange stokken die zijwaarts leunden, een gong aantikken voor set verandering, een tafel afruimen, simpel maar efficiënt. En voor zij die ooit de eerste vertoning van Poquelin zagen, er waren enkele attributen aanwezig uit deze voorstelling.

Dit was een schitterend staaltje toneel van het gezelschap van Stan aangevuld met Kuno, Els, Willy en Stijn. En als toeschouwer, hoe dichter je bij dat houten podium zat, hoe meer je aangesproken werd.

Niet verwonderlijk het staande luide applaus

( tot driemaal toe werden ze teruggeroepen ) dat allen

kregen.

Geen beelden van het stuk zelf, de enkel foto’s gepubliceerd in dit verslag

van Kurt van der Elst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s