Histoire d’ Amour – MAZ Brugge

Dinsdag 01 december 2015, de graphic novel van Régis Jauffret “ Histoire d’Amour “

image4

foto Compagnie Teatro Cinema

werd onder handen genomen door het gezelschap ‘ Compagnie Teatrocinema ‘in een regie van Zagal. De Magdalenazaal was spijtig genoeg maar voor driekwart gevuld voor dit apart theaterstuk. Een combinatie van theater, strip, cinema, fotografie en muziek.

 

Om 19:15 ( tien minuutjes later, hopend op nog meer volk ? )was er een inleiding voor de aanwezige geïnteresseerden. Peter Roose nam het woordtn_IMG_1361 en dook met ons onder in de geschiedenis van dit gezelschap, hun manier van theater maken en producties. De reden waarom we dit op het programma gezet hebben was dat we allen vonden dat dit een heel aparte manier van theater maken was, we vonden het apart en ook de verweven Zuid Amerikaanse symboliek, bij ons minder bekend. De groep ontstond ongeveer rond 1987, opgericht door enkele studenten. ‘ La Tropa ‘, figuur en masker theater, acteurs in combinatie met poppen/maskers. Een eigen stijl die ze overal in Chili konden spelen, toegankelijk en op deze manier niet echt politiek tegen de schenen stampend. Met hun aparte montage, fantasierijk zonder grenzen namen ze wel een politiek standpunt in en was het maatschappij kritisch, maar door hun manier van spelen veroorzaakten ze minder schade dan anderen. De inhoud was redelijk beladen en de naam La Tropa was tevens de naam van de groep verzetstrijders tegen het regime van Pinochet. Er kwam een langzame overgang van poppen naar nieuwe media. En in 2005 werd ook de nieuwe naam in gebruik genomen. Het theater cinema was geboren. Theateracteurs die bewegen in een filmisch decor. Het werken met twee schermen, schoonheid en poëzie via beeld en muziek. Een geavanceerde vernieuwende techniek die enorm aansloeg in Madrid, Edinburgh, Napels, Buenos Airos,…”.

“ Histoire d’Amour “, een verbreding van het boek, een nieuwe adaptatie, de fantasie er op los laten. Met flashbacks, chronologisch door elkaar, het in en uitzoomen en zelfde scenes uit andere hoeken brengend. Twee en drie dimensies ( en dit zonder brilletje ) elkaar harmonieus laten afwisselen met gebruik van trucages. Als je dit met film vergelijkt leunt het dicht aan bij ‘Sin City’.

“ Hun producties zijn zeer intelligent, filmhelden in hun theatrale setting. Eén van hun vroegere producties ‘ Sin Sangre ‘, een gangsterachtige toestand, een groot kijkavontuur. Vanavond wel ietwat statischer “.tn_IMG_1363

Dit theater, een mise en scene van een graphic novel, een soort liefdesverhaal met stalking en verkrachting. Dramatiek ten volle. Een slotstuk van een trilogie : Sin Sangre, El hombre que daba de beber a las mariposas en Historia de Amor. Het vertrekpunt van het verhaal, getroebleerde geesten, het machtsmisbruik. Hoe benader je geweld, wat je ziet is niet waar wij achter staan  – wij klagen dit aan. In dit magisch universum zitten er ook komische elementen.

“ Ondertussen hebben ze al een nieuwe voorstelling die reeds in Doornik te zien was. Hopelijk kunnen we ook deze naar Brugge brengen,… maar dat hangt van jullie af. Het stuk vanavond is in het Chileens, Spaans gesproken, maar met ondertiteling “. ( De ondertiteling hebben ze door iemand laten vertalen ).

Foto’s Compagnie Theatro Cinema

Juliàn Marras ( sublieme vertolking, neemt ook bijna de volledige tekst voor zijn rekening, het verhaal vertellend, de gesprekken, nu eens stil dan uitgelaten schreeuwend en dit terwijl hij in een decor beweegt dat je mag vergelijken met een soort green screen. Je moet het maar doen.) en Bernardita Montero ( weinig tekst maar acterend met veel expressie in dit zwart wit landschap ) vertolken de twee protagonisten in dit eenvoudig liefdesverhaal met psychologische ondergrond.

Dramatiek, spanning, achtervolgingen, de sfeer met momenten grillig en grimmig. Aangrijpend, van de eerste tot de laatste minuut zit je op het topje van je stoel in het verhaal. Een aparte liefdesschreeuw van beide spelers.tn_IMG_1365  tn_IMG_1368

Zagal en Montserrat Quezada hebben de roman van Jauffret prima bewerkt. Evenveel appreciatie voor de

grafische vormgevers, techniek, beeld en geluid : Luis Alcaide, Cristiàn Mayorga, Laura Pizarro, Lucio Gonzàlez en Juan Ignacio Morales.tn_IMG_1376tn_IMG_1373tn_IMG_1385

Het was dan ook niet te verwonderen dat ze tot meermaals toe het toneel opgeroepen werden onder het daverend staande applaus. Dit is echt uniek om te zien en te beleven. En je mag zeggen dat dit stuk ook een plaats verdiend bij de beste vertoningen van het seizoen 2015 – 2016.tn_IMG_1395tn_IMG_1398

Martha Reeves & The Vandellas – brugge

Vrijdag 27 november 2015 mocht de Brugse Stadsschouwburg een levende Motown legende verwelkomen. Martha Reeves & The Vandellas. Dundee nam de (honneurs) waar,

en kondigde haar vol enthousiasme aan. Martha verscheen op het podium ( het klein kwartier wachten buiten beschouwing gelaten ) en werd op groot applaus onthaald door het zeer talrijk opgekomen publiek. Ze had er zin in en dit voelde je onmiddellijk, Martha nam het publiek mee op sleeptouw doorheen een road of memory.tn_IMG_1102 Ze was grootmoeder geworden en was hier zeer fier over. Pelgrims, Indianen, Thanksgiving,… het recht springen in theaters vroeger. Een hele introductie voor het eerste nummer(?) op ons werd losgelaten. Even later zei ze : “ …we got a A-side and a B-side ,…you know, those round things called singles “. Over haar kleinzoon die niet wist wat een platendraaier was, haar zus die haar naar een winkel meenam om een I-pad te kopen. Mee zijn met de huidige trends. “ This song is dedicated to you from my heart, …to you, to you….to you, it’s a B-side,..”. “ A Love like Yours”.  tn_IMG_1244Na ieder nummer deden Martha en haar zussen Lois en Delphine een knieval, een aparte bedanking richting publiek, appreciatie wederzijds. Was het volgende nummer uit 1962 of 1963 : “ …it does not matter …” zei ze. De nummers, zelfs al zijn sommige 56 jaar oud, het swingt nog als vanouds en dit bewezen haar muzikanten en The Vandellas.tn_IMG_1158 Na een trip door Amsterdam riep ze plots : “ Hit me baby, …” en “ …somebody Broke Your Heart “ werd de zaal ingegooid, “…an old song but still a favorite…”. Martha’s stem en de swingende tonen lieten ons steeds ongemakkelijker neerzitten, dit was muziek om rechtop te staan en te dansen. Vuur laaide van het podium door de stuwende kracht van de blazers Julien, Christophe, Damien en Yves ( sax, tenor/baritonsax, trombone en trompet ).tn_IMG_1194 Nu en dan gooide Martha een pluim naar haar excellente charmante drummer,tn_IMG_1138 Larry Crockett. Ook wij, het publiek werden nu en dan uitgenodigd om mee te doen : “ … yeah, yeah ,yeah,…”. “ This is one of my favourite songs, ‘My Baby Loves me’, say Oh Yeah, …it’s sounds so sexy … ”.tn_IMG_1246 Een volgende hit werd voorafgegaan door een apart verhaal. “… I in long dress and high heels, ready for a party,it was snowing… a ring from the studio…we got a song for you…”. Werd verzet naar de zomer, “ … that time a tropical storm…”. Zelfs al waren er lange bindteksten of inleidingen naar het nummer toe, geen enkel moment vielen we uit het swingende en funky ritme. Leuk was haar vraag richting publiek : “ …which is your favourite radio station and favourite dj.,…?”. Ja, zij snapte niets van de antwoorden, “…no idea, …” België is de USA niet. “ Heatwave “, één van de grootste hits werd extra in de verf gezet, een muzikaal swingend lang uitgerekte versie.tn_IMG_1168tn_IMG_1196 Subliem, en Martha richting het publiek : “ …How is your love life, …hot-hot-hot …”, en dit met de nodige moves. Volgde een rustpauze, “ …if I drink, I want everyone to drink with me, …in this beautiful theatre…”, wij geen drank, maar Martha en haar muzikanten en The Vandellas allen samen drinkend van hun bottle water.tn_IMG_1240 Dat ze ( ooit backing bij hem ) een crush heeft voor Marvin Gay was duidelijk, zijn eerste hit song,… “…we miss him…, he’s in heaven now, …one of our greatest musicians “. Een tintelende sax intro, “ …beautiful, one more time “. “ God is Love “.tn_IMG_1169tn_IMG_1182 Marvins nummer kreeg alle eer met prachtige intieme solo’s van alle muzikanten, van trompet tot piano (Alexander Saada ), bassist Chris Blair en eindigend met een drumsolo. We zaten even later terug in de tijd, Heatrow, de Motown artiesten, hits en The Beatles. Op één of andere wijze hadden Martha en haar Vandellas niet de appreciatie gekregen die ze verdienden. “ …but we got or revenge, …the album ‘Black Magic’…”. “ He Knows you Know “. Een vraag aan haar jongste zuster,… tn_IMG_1062“ …I’m 3 of 12, she’s 10 of 12, she’s ( Delphine  sinds 1989 ) almost a baby … “. Over haar moeder in het deurgat, haar vader, zijn werk, zijn toegetakelde rug, …maar steeds die drie woorden – play some blues – ( een nummer van B.B. King ). “ Baby I Want you Back “, “ Live Wire “. Op een bepaald moment  kwam haar gitarist Vincent Morla vooraan op het podium naast haar spelen,tn_IMG_1267tn_IMG_1259 dit tot twee maal toe. She, joking : “ …back to your place …”. Tot ze hem zelf naast haar roept . Iets later dankte ze tal van artiesten die ooit nummers van haar gecoverd hadden, Bruce Springsteen, David Bowie, Dusty Springfield, David Lee Roth, … “ They all made songs(covers) of or numbers and we are all … here in Bruges to tell you “.tn_IMG_1133tn_IMG_1264tn_IMG_1206

“ Dancing in The Streets “, al vanaf de eerste noot oorverdovend applaus. Niemand die ook maar rechtstaat, en voordien had Martha ons al diverse keren tips gegeven om van onze stoelen te komen en te dansen. Het kon niet blijven duren, funky tot en met en even later iedereen rechtop, parterre, loges en verdiepingen en elk op zijn eigen manier swingde mee. De stadsschouwburg was even in een kleine danszaal verandert, Dundee nam over en rieptn_IMG_1308tn_IMG_1309 “ Miss Martha Reeves !”. We kregen nog enkele heerlijke traktaties. “ My Baby Loves Me “, “ Dancing in The Street”, het up tempo nummer “ I Can’t Help Myself “. Tot in ons ruggenmerg warden we geprikkeld door de Motown sound van Martha en haar band. “ Let’s pretend we are in New Orleans “ zegt ze. Haar warme luide soulstem, het ritme van de blazers, de gitaarriffs en de drumslagen, dit beleef je maar éénmaal. Muziek met hart en ziel gebracht met tal van invloeden/genres. Met momenten dacht ik aan de heerlijke muziek uit de serie ‘Treme’, waarvan je ook met momenten wordt weggeblazen, genietend. Martha bedankt iedereen hartelijk, een even hartelijke bedanking van The Vandellas en al haar muzikanten.tn_IMG_1283tn_IMG_1278tn_IMG_1272 Martha, een grote dame en dat ze al 74 is zou je haar zeker niet toegeven, want het vuur brand nog steeds in haar. Een warme gloed, a heatwave vanaf de eerste tot de laatste minuten. Samen met haar twee zusters Lois en Delphine heeft ze vanavond de stadsschouwburg in vuur en vlam gezet. De goeie oude dagen van weleer kwamen hier tot leven met onsterfelijke nummers die nog steeds even fris klinken.tn_IMG_1324tn_IMG_1348tn_IMG_1336tn_IMG_1327tn_IMG_1290

Nog geen kwartier later zit ze samen met Dundee ( haar beschermend ) boven in de gang naast de foyer. Zoals beloofd, een babbeltje, een selfie ( wel genomen door Dundee, want Martha moet er goed opstaan ). tn_IMG_1349tn_IMG_1354tn_IMG_1359Signering van foto’s ( mits betaling ), toch worden nu en dan tickets tot zelfs de eerste hoezen van singles doorgestoken om gesigneerd te worden. Martha bleef enorm vriendelijk onder al die drukte, … Dundee had hier wel een groot deel in.

Moord op de Orient express – Loge 10

orient-2Woensdag 25 november 2015, stopte de Orient Express in de Brugse Stadsschouwburgtn_IMG_0997, op het stomende perron in Stamboul ( zie de krant in H.P. zijn handen )tn_IMG_1533

 

, of te wel Istanboel, kunnen we inchecken richting New York. Een pluimage van diverse figuren en nationaliteiten stappen in, onder hen ook de Belgische detective Hercule Poirot. Zijn hulp werd ingeroepen voor de vijf jaar oude zaak van de ontvoerde baby Armstrong. Hoofdverdachte Cassetti werd nooit veroordeeld.

 

Groot nieuws bij aanvang van het eerste deel : het lijkje van baby Daisy Armstrong werd gevonden.De kranten jongen ( Jelle Cleymans ) scandeert het rond en Hercule Poirot ( Hans Ligtvoet ) koopt een krant. Ondertussen de passagiers bekijkend op die typische alles in zich opnemende manier, eigen aan de Belgische detective.tn_IMG_1001 copy Zelf wordt hij ook smalend, minachtend bekeken door enkele van hen, Kolonel Arbuthnot ( Peter van de Velde ) en Miss Debenham ( Nathalie Wijnants ). Even later wordt hij herkend en vriendelijk begroet door Pierre ( Bob Selderslaghs met lichtjes Frans accent ). Een ticket met slaapplaats wordt besteld maar er is geen enkele plaats meer vrij. Een kleine discussie met de directeur van de spoorlijn een vriend van Poirot. Monsieur Bouc ( Erik Goris ) is in alle staten maar uiteindelijk vinden ze een oplossing die Hercule aanvaardt, hij kan slapen in de restaurantwagon. Tijdens het gesprek tussen Hercule en Bouc, een geestige uitlating : “ …van het ontleden van lijken naar het rijden met treinen …”. Monsieur Bouc kijkt de zaal in en roept “ Welkom op de Orient Express “, de lichten op het podium doven voor een moment en even later zitten we in de restaurantwagen.tn_IMG_1002 Hercule wordt aangesproken door Mister Ratchett ( Wim Stevens ), deze voelt zich bedreigd maar zelfs 15.000 $ kan Poirot niet overhalen om hem te beschermen. “ Ik neem nog enkel zaken aan die ik interessant vindt “. Ratchett toont hem nog een revolver (een Walter PPK , cfr. eerbetoon aan James Bond / Sean Connery die in de verfilming de rol van kolonel Arbuthnot speelde ? ). Hercule  Poirot altijd … … tiptop? , maar ‘Hercules Perrot’ zoals Ratchett het uitspreekt of zijn secretaris Mc Queen die dacht dat Poirot de naam van een lingeriemerk was. Je zou voor minder op je tenen gestapt zijn. Maar hier toch weer enkele van die geestige finesses die voor hilariteit zorgen. Poirot die probeert te slapen op de bank in de restaurantwagen, de snor met nachtmasker ingepakt, maar continu door passagiers gestoord wordt. “ …het is om hysterisch van te worden …”.

Een grote cast vertolkt de internationale reizigers, en elk op hun eigenste manier met overdreven ( maar dit geeft een apart cachet, flair aan het personage ) accent. Heerlijk is Andrea Croonenberghs in de rol van Hildegard als Zweeds dienstmeisje. Haar uitleg, excuses dat ze achterlijk is, maar wel les geeft in Afrika aan nog méér achterlijke kinderen. Sublieme acting van allen, het zich voortbewegen op scene ( het verhaal speelt zich immers af op een rijdende trein ).tn_IMG_1003 Een noodrem en alle passagiers in slow motion het evenwicht verliezend. Een simpele maar effectieve manier qua scene/decor  verwisseling, het licht dooft voor een momentje en even later bevinden we ons in een treincoupe. Van het perron is niets meer te merken. Dit werd nog enkele keren op deze manier toegepast, passend voor de verwikkelingen tn_IMG_1005 copydie zich afspelen op de trein in de diverse coupés. Een excellent eerste deel eindigde met een tête- à- tête tussen Hercule Poirot en Mr. Mc Queen.

Na de pauze begon alles stilletjes aan het licht te komen, … met onder meer een experimentje van H.P. die met enkele bewijsstukken de echte naam van de vermoorde passagier(ster), ( Cassetti, de hoofdverdachte in de Armstrong zaak ) ontdekt en zo ook een stukje van de ontvoering en moord van deze case oplost. Geestige opmerkingen en spitsvondig taalgebruik tijdens de gesprekken van Hercule en de verdachte passagiers. De diverse connecties met de familie Armstrong

Wie is de dader ?

Hildegard ?

IMG_5117-2500x3750

Foto Loge10

, zij zamelt geld in voor de missie in Afrika waar ze les geeft. Mc Quin ? , de secretaris van Ratchett. Mrs. Hubbard ?, die zich volledig op haar gemak voelt. Of, …was het de man in treinuniform of de vrouw in zwarte kamerjas versierd met gouden draak ?

 

Ook hier in dit Agatha Christie verhaal kan de dader niet vluchten ( uitstappen ), de trein staat stil wegens de zware sneeuwval.Net zoals in een andere loge 10 produktie : ‘The Mouse Trap’. Sneeuw belet ook hier dat de dader, tussen de hotelgasten, kan vluchten.

Uiteindelijk komen we te weten wie de dader is, dit gebeurt op unieke wijze, via gespeelde flashbacks en de gesprekken die we off screen/podium horen die Hercule had met de treinreizigers. We zien de moord gebeuren en ons geheugen wordt nog even opgefrist door de herhaalde tête- à –tête gesprekken van Hercule en de verdachte passagiers. Met deze gegevens weten en zien we wie de dode ( hint : als je het programmaboekje nader bestudeert, weet je het )

werkelijk is en wie hem vermoord heeft. Een verrassing, zoals enkel Agatha Christie dit kan schrijven. We mogen terecht zeggen dat Loge 10 met deze Agatha bewerking van Moord op de Orient Express weer een mooi stukje /staaltje theater neergezet heeft en dit met acteurs die elk op hun manier het verhaal op grote hoogte brengen. Hans Ligtvoet en Erik Gooris nemen ons op sublieme manier mee in deze befaamde en exclusieve trein. Een tipje van de sluier, Hercule geeft ons twee scenario’s / versies van de moord. Welke het is, blijft een raadsel voor zij die er niet bij waren. Je mag zeker een verrassende ontknoping verwachten. Kostuums en decor en andere effecten verdienen ook nu weer een pluim.  tn_IMG_1035  tn_IMG_1029 tn_IMG_1023 tn_IMG_1022 tn_IMG_1016 tn_IMG_1010 copy tn_IMG_1009 copy tn_IMG_1011 tn_IMG_1014 tn_IMG_1010 Cast : Hans Ligtvoet —– Hercule Poirot

Erik Goris ———- Monsieur Bouc

Jelle Cleymans — Mister Mc Queen

Hilde Van Wesepoel – Greta Ohlson

Brecht Callewaert —- Graaf Andrenyi

Ann De Winne —- Gravin Andrenyi

Peter Van de Velde — Kolonel Arbuthnot

Wim Stevens —– Mister Ratchett

Ann Pira ——- La Comtesse Dragomiroff

Bob Selderslaghs —- Pierre Michel

Andrea Croonenberghs —  Hildegard Schmidt

Nathalie Wijnants —– Mary Debenham

Karin Jacobs —— Mrs. Hubbard

Zij allen werden prima geregisseerd door Bruno Heystraeten, tevens script.

image

Foto Loge 10