Arno & the European Peace Collectif

Peace & War

tn_IMG_7784Even getwijfeld, sinds het eerste contact met Arno in 1981 ( Seaside De Panne – TC Matic ) en ettelijke optredens sindsdien, maar dan toch kaarten gekocht. Twijfel omdat dit een zittend concert was. Maar een persoonlijke bijdrage van Arno aan de herdenking van de Grootte Oorlog onder de titel Peace & War beloofde toch iets speciaals te worden. Arno, zijn band en aangevuld met een blazerssectie en backingzangeressen hebben donderdag 8 oktober 2015 de Brugse Stadsschouwburg (letterlijk/figuurlijk) plat gespeeld. De respons, het applaus, het gefluit, gestamp, het roepen en meezingen was oorverdovend, … daar dienden die oordopjes aan de ingang dus voor. Er konden nog altijd enkele mensen bij in de zaal, maar laten we zeggen, dit onderdeel van het Gone-West programma dat wegens het grote succes verlengd werd, bewees weer eens wat een formidabele artiest Arno is.

Arno, zang en harmonica werd bijgestaan door zijn compagnon Serge Feys op toetsen. Mirko Banovic op bass, Filip Wauters op gitaar en Laurens Smagghe op drums. De blazerssectie bestond uit : Marc Demaeseneer ( bariton saxofoon ), Frederik Heirman ( trombone ) en Yves Fernandez ( trompet ). Monique Harcum ( de Philly zangeres van Mo & Grazz ) en Nina Babet ( de uitstekende Britse zangeres die samen met Millow schitterde ), de 2 backings.

Rock, Reggae, Etnische folklore, Chanson, Fanfaremuziek, Nationale hymnes, tot zelfs platvloerse volksliedjes en dit met zijn typische rauwe, hese ophitsende Bluesstem. Met momenten zat je net in de loopgraven, een gerommel, gedonder, bombastische tonen. Dit werd op excellente muzikale manier gecreëerd door zijn klasbakken van muzikanten. En met de sfeervolle belichting werd vanavond in de Brugse Stadsschouwburg een onvergetelijk concert neergezet. Gekende nummers van TC Matic en Arno passeerden de revue op een manier dat we ze nog nooit hadden gehoord. De nummers zijn alom gekend maar met nieuwe arrangementen werd weer eens bewezen hoe sterk deze nummers zijn, zowel tekstueel als muzikaal.

Iets na achten, een ongelooflijke beat werd door de boxen ( een fameuze installatie was opgesteld op het podium ) geknald.tn_IMG_7780 De muzikanten namen hun plaats in en zetten “ We Want More “ in, even later zijne eminentie grise, Arno, onder luid applaus op het podium.tn_IMG_7845 Overdonderd door deze opening volgde onmiddellijk “ Que Pasa “. En even later “ Laisse-moi Dancer “, compleet anders gezongen dan we het kennen, net alsof iemand die het niet meer ziet zitten. Funky gitaar en bas riffs en apart tokkelend op gitaar met beide handen, Mirko en Filip toonden onmiddellijk welke klasse ze in huis hebben. Eén miniem minpuntje van het concert, de mensen links in de zaal zagen geen blazers, de mensen rechts geen backings, er stond een geluidstoren in de weg.tn_IMG_7975 tn_IMG_7974 tn_IMG_7892

Nu en dan, bindteksten, uitleg over een bepaalde song. Typisch Arno, plat Ostends, ietwat hakkelend en vloekend. “ …lang geleden dat ik hier nog in Brugge ben geweest, … weet je dat ik hier nog tv distributie hebt gelegd ?, ginder ging hier anders nooit no tv hebben kunnen kieken. De jaren ’70 jonk, ‘k stoen aan den dop, … ‘k deen geen kloaten, moa the sky was the limit. De gebroaden kiekens vloagen je mond in “. Hij zei ook iets over ‘Kalderslakske ‘, verstoan junder da, ‘Kelderslekske’ dus. Enorme hilariteit in de zaal. “ No Job “. De blazers en backings vervoegen hen en een extra cachet wordt aan het nummer gegeven. “ Vive ma Liberté “. De soulvolle backings zijn subliem, met zelfs een ietwat etnisch tintje als extra.tn_IMG_7839 tn_IMG_7818 tn_IMG_7868 tn_IMG_7814 tn_IMG_7798 Een bonkende drum, snijdend gitaarwerk en Serge die zijn toetsen teisterde tijdens “ Show of Life “. “ Je Veux Nager “, met een apart ketelachtig (metaal) orgelklankje van Serge Feys. “ Bye Bye Till the Next Time “ gespeeld zonder blazers en backings. Tijdens “ Lola “ zette hij zich op een stoel, “ … ‘k goa me neerzetten . Dit is een liedje voor mijn grootmoeder, heeft WO II meegemaakt, … een vrouw met kloten aan haar lijf, …en wat een Karakter !” en peinst aan zijn grootvader. “ … wat die moet hebben meegemoakt, ze zei mannen denken alles te weten …maar vrouwen weten alles. Ze speelde piano, en za borsten om een boer van zien paard te sloan “. Veel kosten aan, dit nummer is ook voor mijn tantes. ‘k Zagen een plastieken dildo met pilles écologique aan 50 % korting “.Hij had er twee gekocht in de winkel met zijn neon, de tantes waren er doodgelukkig hiermee. En je moe gene mee goan kopen, ze zin op. Arno en Feys alleen (?), “ The Parrot Brigade “, gitaar valt in met solo, even later de blazerssectie : “ ’t is net fanfaremuziek “, eindigt al fluitend het nummer en Serge slaat nog een paar toetsen aan en laat het uitvloeien. “ een nummer uit de jaren ’80, ik zat met de jaren ’30 in min kop “. En nu in de jaren ‘2000 zit het er weer in”. “ Een optimist is een pessimist met ervaring “. “ Il est Tombé du Ciel “. Hij zet zich terug neer. Balancerend, op en neer dansend op die stoel. Backings zijn terug voor “ Die Lie “. Hij stelt zijn muzikanten voor : she is from Britain and she is from Philly. Serge de Chippendale van Oostende. Wijst naar de blazers, die met zijn baard is ene van de Jihad. De dienen is van Gent en den dienen ook. En Filip ( gitarist ) is ook van Gent. De drum is nog maagd en ook van Gent. De bassist is van de Balkan. “Flowers “. Ook Marlène Dietrich heeft het nog gezongen, opa was fan/zot van huer benen. Backings krijgen de eer in dit nummer. In het Frans en in het Engels, Arno vanop zijn stoel in het Duits. Prachtig arrangement/transformatie van dit nummer van Pete Seeger ( “ Where have the Flowers Gone “ ). Om koud van te krijgen. Volgt “ Amor “. Staat terug recht, backings en blazers achter de schermen verdwenen. Tegen Filip bezig die aan zijn gitaar prutst, he je problemen, zie je je dingske kwiet, ken ook nog een ke me dingske kwiet gewist. “ Meet the Freaks “ ( …let’s go …). Net mitraillettevuur ( gitaar) en kanongeroffel (drum ).tn_IMG_7808 tn_IMG_7863 tn_IMG_7845tn_IMG_7891tn_IMG_7910 tn_IMG_7905 tn_IMG_7930 tn_IMG_7928 tn_IMG_7912 tn_IMG_8016 tn_IMG_7996 tn_IMG_7995 tn_IMG_7959 Volgt “ Je ne Veux pas être Grand “. Blazers en backings vervoegen zich terug op het podium. Hij weer op zijn stoel. “ Watch out Boy “. Zonder backings en blazers, “ Les Yeux de ma Mère “. Enkel met begeleiding op piano. (Drum, bas en gitaar ook achter de schermen ). Prachtige solo’s van Serge. Arno met veel passie in zijn stem. Allen komen terug op het podium. “ Whoop that Thing “. Even later wordt “ Ohlalala “ ingezet, de ganse zaal doet mee. Met momenten zelfs een soort hoempapa. Een kermis, Braziliaans rythme, blazers ietwat ska-achtig toon. Aanstekelijk, de backings met vol enthousiasme bewegend en zingend. “ Ohlallala, ohlalalla, …” hij en de zaal, “ … fantastisch godverdomme,…”.tn_IMG_8035 tn_IMG_7820 tn_IMG_8032 tn_IMG_8080 tn_IMG_8074 tn_IMG_8067 tn_IMG_8088 tn_IMG_8090 Pas bekomen worden de tonen van “ Putain, Putain “ ingezet. Het nummer vloeit over in “ War “ en ook het Nationaal volkslied wordt er in meegesleept.( “War ! What is it good for ? Absolutely nothing ! “ ( 4 maal naeen ). En de blazers zetten hierop het Nationaal volkslied in. Subliem. “ En nu een Belgisch liedje” zegt hij, “Les Filles du bord de Mer “. We krijgen het eerste couplet, tweede en het derde couplet een verrassing, … een platvloers oud volksliedje : “ .. en mien tante van ’t sas had a moustache, en iedereén peist dat een rosten is,…” . je moet het maar doen om dit nummer te integreren met volkse deuntjes. “ … we goan ne ke dom doen, als we da allemaal altijd zoen doen, de psychiaters en psychologen zoen gen werk nie mer én , allen aan den dop …”. “ … trekt op met de visbak, godverdomme …”.” Handen in de hoogte en draaien maar ..” , dit werd meermaals op podium en in de zaal uitgevoerd. Hij verlaat het podium en zijn muzikanten spelen verder, vlugger, harder tot de laatste noot uitsterft. Iedereen weg,… donker. Adamo’s ‘filles’ altijd sfeervol en hoeveel keer we het ook al gehoord hebben, dit was weer anders. Een geroep, getier, gefluit en gestamp. Oorverdovend geluid uit de zaal, maar we hadden oordopjes. Enige tijd later komen allen terug het podium opgestapt en hij heeft zijn cymbalen mee. tn_IMG_8092 tn_IMG_8120 tn_IMG_8109 tn_IMG_8099 “ She’s a Bathroom Singer, tingelingeling,… and She Sets my Heart on Fire, …”. Groet het publiek met zijn cymbalen, een laatste luide knal en weer een oorverdovend lawaai uit de zaal. Nu is het echt afgelopen.tn_IMG_8127tn_IMG_8128 Een fenomenale live show met tal van hoogtepunten, muzikale parels, schitterende nieuwe arrangementen die een ware transformatie aan bepaalde songs gaf. Ongelooflijk de moeite en dit was zeker niet te missen, niet enkel voor de fans van Arno, maar ook voor iedereen die op muzikaal vlak eens iets aparts wil aanhoren.