Nieuw 7

tn_IMG_0750

Verslag en beelden van ” Nathalie Meskens in concert”, woensdag 8 mei in de Stadsschouwburg.
 
“Dit zou het laatste concert van de tournee zijn”, zei ze maar … we doen er toch nog ééntje bij.
Ze staat namelijk geprogrammeerd voor 15 augustus op het Openluchttheater “Rivierenhof” in Deurne. Waar ze tussen Richard Thompson, Hooverphonic, The Waterboys, Admiral Freebee, … vertoeft, van 20 juni tot 25 september te Antwerpen.
 
Het programma bestond uit een aangename en aparte variatie van nummers die haar nauw aan het hart liggen. Randy Newman, Amy Winehouse, Amos Lee, Michael Jackson, Tracy Chapman, om er maar enkele te noemen.
Dat Meskens kan zingen bleek al vanaf de eerste minuut.
Samen met haar begeleidingsgroep, Jeroen Tilkin op piano, Bart Van Lierde bas, Frank Weddingen drums en Judith Okon backingvocals. Tevens had ze nog enkele strijkers mee, “Zij zijn enorm vruchtbaar, … sinds de twee jaar ( 20/08/2011, eerste show ) dat we op de baan zijn doen ze niets anders kan kinderen maken.” zei Nathalie. Eén van hen zwanger, Els Smedts ( altviool ). Op viool, Elke Vandeverre en op cello Sam Faes.
Het publiek was zeer talrijk afgekomen voor deze show, “Tegen de Sterren op”, “David”, en momenteel “Danni Lowinski” in gedachte. Ook haar prijzen gewonnen tijdens de “Vlaamse Televisie Sterren” waren hier niet vreemd aan. Maar vanavond was het niet de actrice maar de zangeres die op het podium stond. Tussen de nummers door kregen we wel een soort stand up comedy, geestige bindteksten en veel wat op dat moment door haar hoofd flitste of inspeelde op wat in de zaal gebeurde.
“Babbelen en vragen stellen mag je doen maar niet tijdens de nummers, enkel ertussen”, enkele laatkomers en ze moest weten waarom, “Kom maar plaats nemen, zijn er nog ?…” en met de micro bijna voor de neus van de toeschouwster bleef ze haar vanop het podium volgen richting haar plaats. “Zijn er hier mensen die momenteel verliefd zijn ?”, ze had er ene gevonden op de logebalkons. Twee en een half jaar verliefd bleek uiteindelijk en na een beetje rondvragen kwam ze bij het record, 39 jaar gehuwd. ” Ik ben nu 6 jaar en half getrouwd” besloot ze.
Morste met haar water terwijl ze het publiek uitvroeg welke streekbiertjes we hier hadden. Zette Jeroen aan het werk om dit op te kuisen, “… hij doet anders toch niet veel buiten met zijn vingers aan toetsen zitten…” Op zijn knieën droogde hij het podium af en besloot nog hier en daar een beetje stof af te doen. Tijd voor een nummer van iemand die ook van streekbiertjes hield : “Back to Black”.
Voor een zekere Fien in de zaal werd tussenin “Happy Birthday” gezongen, hoe of wat, maar het bleek dat Nathalie een brief ontvangen had. Sympathiek.
“Je krijgt van mij een zoen als je het nummer en de groep kan raden”, een heel aparte versie van The Three Degrees hun “Dirty Old Man”. Ingetogen soul compleet anders gebracht dan het origineel. ” Zijn jullie gelovig of zitten er katholieken in de zaal, dan moeten jullie maar eventjes weggaan …” was haar inleiding op Randy’s nummer “God’s Song”.
Ook weer een mooie versie van “Keep it Loose, Keep it Tight” van Amos Lee, haar lievelingsnummer.
Dat er cd’s te koop zouden zijn hadden we al aan de ingang gemerkt, na de 90 minuten durende voorstelling zou ze in de foyer komen signeren. “De cd’s zijn te koop aan 10 euro, waarvan 1 euro naar het goede doel NGO cunina gaat”, waarvan Nathalie de ambassadrice is. “De  resterende 9 verdelen wij wel onder elkaar”.
Ik zie je graag, ik hou van je, dit zeg je als je het meent en om dit te tonen had ze er niets beters op gevonden om tijdens haar versie van een der nummers het publiek elkaar te laten strelen. Links doet dit bij zijn buur rechts en zo iedereen. Tijdens het instrumentale deel liep zij haar muzikanten af om hen een streling te geven.
“No Ordinary Love” van Sade was het volgende nummer.
Een geestige en zeer originele bindtekst luidde “Liberian Girl” in, als achtjarige, haar moeder bibliothecaresse dacht ze dat het nummer over haar ging, het meisje in de bibliotheek, als veertienjarige toen ze beter Engels verstond, snapte ze het : het ging niet over haar. “Librarian, Liberian Girl, een groot verschil”.
Ze liet Judith solo zingen, en zei nadien nog dat haar backing een zere keel had. Ik zou ook op zo’n manier zo willen kunnen zingen.
Net als zovele artiesten voor haar in deze zaal had ook zij haar complimentjes ervoor. En zeer origineel, was haar repliek op het grote podium die vooraan leeg was. ,”De orkestbak”, “Mijn muzikanten, achteraan, en vooral de piano word beschermd door een doek dat kan zakken als er brand uitbreekt, ik en jullie hebben pech, wij staan ervoor”.  
Het publiek werd nog eens gevraagd om te assisteren bij een nummer door een ritmisch handgeklap, die Jeroen voordeed, dit doorheen het ganse nummer. Op het einde begon Jeroen allerlei gebaren en geluidjes te maken, de rest stopte en stond naar hem te kijken.  “Kunnen we nu verder met het nummer? Zeker ?” vroeg Meskens.
“We zijn aan ons laatste nummer gekomen”, Ooohs en Aaahs uit het publiek.
“Dit is niet het laatste” grapte ze. Wij gaan weg en jullie roepen en klappen en we komen terug”.
Jeroen stapte terug naar zijn piano en begon weer met enkele geluiden en gebaren tokkelend op zijn toetsen. Met een soort castraatstem deed hij een bepaalde aria van een operadiva na, enorm jolijt in de zaal, deed nog een andere stem en Nathalie verscheen terug vanachter de schermen.
“No One Knows” van Queens of  the Stone Ages, de eerste bis. Nu en dan Jeroen nog bezig met zijn geluidjes. Net een duel tussen Nathalie en Jeroen, “Waaw, waaw,…waaw”, dit waren de enige klanken die uit zijn mond gekomen waren tijdens het optreden, vervoegde hen, de bassist, Bart.
Drum, strijkers en Judith kwamen erbij voor ” Ain’t No Sunshine” van Bill Withers. Weer een volledig apart gebracht nummer.
De tonen werden ingezet van “Rolling in the Deep”, wie anders dan Mathilde d’Udekem d’Acoz durfde zich aan dit prachtige en onovertroffen nummer van Adèle wagen.
Ja, onze eigenste Nathalie Meskens, en hoe…! Chapeau, klasse, een allroundartieste, niemand of toch weinigen hadden ooit gedacht dat ze zo’n stemgeluid had om al deze nummers te brengen.
 
Na het optreden liepen Jeroen en Judith ons voorbij aan de vestiaire richting foyer voor de signeersessie. Geen idee hoe lang dit duurde, maar het hield niet op, de ellenlange rij wachtenden om hun gekochte cd te laten signeren en Nathalie constant vragend om te poseren naast hen, talrijke gsm’s, smartphones, iPhones passeerden de revue. Voor iedereen had ze een vriendelijk woord en iedereen mocht naast haar staan voor een foto, zij op blote voeten. Haar rode schoenen naast haar, tijdens de show had ze zich even uitgestrekt neergevlijd vooraan het podium om zo met het publiek te praten. “Het is niet evident om op zo’n dingen de ganse tijd rond te lopen”. 
 
 
 

Nieuw 6

tn_IMG_0612

Enkele uitspraken, geestigheden en foto’s.
 
Merho (Rob Merhottein) : ” Alles begon in een café, ja een café maar ene in Antwerpen. Met een bevriend journalist en een hoop bollekes Coninck werd deze strip geboren. ’s Anderdaags heb ik alles overwogen wat we die avond hadden afgesproken en dacht :  waarom niet. Vampiers, Brugge , een goei verhaal.”
“Maar in de loop der jaren toch enige voorzichtigheid geboden want als een aangespoelde bent moet je toch opletten wat je doet”. ” Wetend dat ik het altijd een beetje moeilijk had met Westvlamingen”. ” Een stad als decor is altijd moeilijk en dan vooral als het Brugge betreft met zijn overvloed aan historische gebouwen”. “Dit beloofde een hoop werk, mijn medewerkers kunnen dit zeker beamen”. ” Best dat vampiers ’s nachts leven, zo heb je geen last van Japanse toeristen”. “Reeds vanaf de start, zelfs voor de publicatie kwam ik al in het nieuws, … de kranten dat ik gekocht heb …”. “Ja, ik had er Bisschop Van Geluwe bij betrokken”.
“Zeer bewust gekozen, geen fictieve figuren maar de actualiteit van het moment”.
 
Renaat, onze Burgemeester: “Het is een waar genoegen, een risico om een bundel Heilig Bloed in ontvangst te nemen…” ” een permanente knipoog …, als Bruggelingen mogen we trots zijn op deze aflevering… , zelfs al komt onze Bisschop ter sprake…”
 
Erwin Provoost van de Standaard Uitgeverij las een tekst voor uit 1955, gepubliceerd door het ministerie van onderwijs, … toen al werd er uitvoerig gebruik gemaakt van strips.
 
Een tussendoortje, mijn gsm gaat af, ja “Bonanza tune”, Erwin pikt in met dat zal je een tournee général kosten. “Frank, geld genoeg in kassa ?” Oef , hilariteit maar geen kosten.”
De tekst van 1955 in gedachte, er is dus veel veranderd, inzake tekst, inhoud en afbeeldingen.
Tegenwoordig wordt er ook enorm geanticipeerd op hedendaagse politiek en toestanden.
Merho’s verhalen hadden al als onderwerp : witwaspraktijken, witteboordcriminaliteit, prostitutie, … gehad. Na nog enige uitleg en wetenswaardigheden terug naar de tekst uit 1955. “De lezers hebben altijd gelijk” zei Merho.
 
Café Vlissinghe was een ideale plaats om deze persvoorstelling te laten doorgaan, tevens de favoriet plaats in Brugge van de Rob. Veel pers, uitgevers, handelaars, en Kiekeboevrienden genoten van het gesprek, en van het MOOIE weer in de tuin. ( foto’s zijn indachte met deze sfeer). Merho, onze nieuwe burgervader, Daniel, Ellen, Erwin, en alle aanwezigen keuvelden nadien gezellig onder elkaar genietend van dit ideaal weertje.
 
Ook Focus ontbrak niet, meer info zien we wel ergens in het journaal. Ook onze eigenste Ferry, ( Ian Kalendine, de Kronieken van Panchrysia en Alex ) was aanwezig voor zijn collega.
 
Nadien nog een korte babbel met Merho, “”Eerst een verhaal, dan een plaats, locatie”. “Wat mijn uitgevers ook niet graag horen is dat ik nog twee verhalen per jaar zou willen brengen, ik ben bijna 65.” We zien wel want De Kiekeboes zijn hot en verkopen.
 
Nog een kleine mededeling voor de liefhebbers of zij die Kiekeboe niet kennen : Brugge komt mooi in beeld en het is weer een leuk verhaal. Vampiers in Brugge, onze verdwenen bronzen standbeelden, de meifoor, de heilig Bloedprocessie.
Come and read, De kiekeboes “Schijnheilig Bloed”, album 136. 

Nieuw 5

tn_IMG_0294

Het verslag en een reeks foto’s jammer genoeg niet voorzien van muziek.
 
Vrijdagavond mocht Brugge het fenomeen Chi Coltrane begroeten en genieten van een back to the seventies en wat ze tot nu toe van klassiekers op haar repertorium heeft staan. En sinds 2009 staat ze er weer, de jongere versie ( ? ) van Janis Joplin. Dezelfde overgave, de energie ( Chi ) die ze uitstraalt. Achter haar piano met een stem die je kristallen glazen in je kast zeker naar de knoppen helpen. Maar je krijgt er toch een pracht van een stem voor. En nieuw werk, die je op haar laatste album : “Yesterday,Today & Forever” kan horen.
 
Voor deze grote dame, in november wordt ze 65, met rock en blueswortels hadden we veel volk verwacht in onze stad, in onze Brugse Stadsschouwburg. Het was met moeite gevuld, ongeveer een halve zaal, lege balkons, zelfs op de parterre nog voorradige stoelen. Vreemd, was de naam niet gekend ? Velen zullen achteraf jammeren, laat hem enkele nummers horen en ze zullen zeker zeggen, waaw, zij. Ja pech, je hebt het gemist. Chi liet dit niet aan haar hart komen en in zekere zin werd het een intiem concert waarvan alle aanwezigen, zelfs bijna oude vandagen, sorry voor het taalgebruik, enorm genoten hebben.
 
Na het eerste nummer groette ze het publiek, wist niet welke taal wij hier spraken, maar zei dan maar in het Frans, met dat typische Amerikaanse accent dat we ook van BJ Scott kennen, “Je suis tres heureuse d’etre ici a Brussel”, hilariteit, haar muzikanten verbeterden haar “in Bruges”. Hierop zei ze nog iets grappigs in verband met een optreden in Montreux : daar zei ze ‘Jolie’ ipv ‘Heureuse’.
Een korte inleiding, als Chi iets vertelt vertoef je al in haar kracht van teksten schrijven.
“Now it’s time for …”Yesterday, Today & Forever”, een nieuwe song. Lisa Scannel toonde hier haar virtuositeit met een bonkende bassolo.
Chi had ook lof voor onze Stadsschouwburg, ( zoals zovelen ), ze wist zelfs uit welke periode deze dateerde. “Somtimes the music is walking, I can’t hear my baseplayer, but here we can hear you, it’s lovely”.
“The Wheel of Life”, net alsof zij zich verontschuldigde omdat ze het nummer jaren niet meer op haar setlist had staan en sinds enige tijd opnieuw bracht. Je mag van ons nog vele nummers verwachten die we niet meer gespeeld hebben de laatste jaren.
Na ons te hebben meegenomen doorheen de jaren met tal van nummers die nog steeds  niets van hun kracht verloren hebben zei ze dat we na de pauze zeker iets moesten doen, ” Fasten your seatbells, we gonna play like hell”. We hadden dus een kwartiertje tijd om ons hierop voor te bereiden.
“Thunder & Lightning”, het voorlaatste nummer van de eerste 45 minuten in gedachte. Het beloofde dus voor de rest van het concert.
“This is a song for the women”, het ging over queens en kings en castles, zoals ze het nummer inleidde. “Never forget, she brighteness your castle but your the king”, … “Your the king but she is the queen and she can make a horrible place of your castle”. Mooi gezegd, “Don’t Forget the Queen”.
Lisa verliet even het podium en Aurélien Ouzoulias kreeg zijn drumsolo. Chi genoot vanachter haar piano, ,applaudiserend en meewiegend. ( voordien had ze ook iets van haar tong laten rollen over jonge gasten, bluesy, aantrekkelijk, blauwe ogen,…). Aurélien was ofwel iets te geestdriftig of te nerveus maar de omhooggegooide drumsticks kwamen niet zoals hij het wilde terug in zijn handen. Geen probleem iedereen genoot er van. Het had zijn charme.
Even later kondigde ze “You” aan, een nummer dat ze speciaal voor de film -Spiritual Warriors- opnieuw had ingespeeld, nieuw arrangement dat we hier mochten horen. 
Na nog enkele nummers, rockend vol overgave gebracht te hebben verduisterde het podium, bloemen in ontvangst en het podium leeg.
Een oorverdovend bisgeroep en staand applaus liet zich horen. Daar waren ze terug.
“Come Together”, een Beatlesnummer gevolgd door “Hallelujah”. Chi kwam zelfs vanachter haar piano en stond vooraan de zaal het refrein te zingen, “No more sitting for you” riep ze en velen volgden haar voorbeeld. Terug achter de piano sloot ze af. Lisa en Aurélien hadden intussen het podium verlaten, wij konden nog genieten van een mooi ontroerend en ingetogen “On The Road To Tomorrow”. ‘You are so lovely,  I have trouble saying goodbye to you’.
We zijn getuige geweest van een ongelooflijk energierijke set van the queen of rock.
In de foyer, een stand met diverse cd’s, lp’s, originele singles van “Go like Elijah” uit 1972, fotoboeken, posters en T-shirts. Zij nam rustig haar tijd, een woordje, een bedankje en signeerde alles.
 
“The Wheel of Life”-“Forget Love”-“Goin’ Out Tonight”- “I’m Gonna Make You Love Me”- Going Round”-You Where My friend”v en “Go Like Elijah”. We zullen er altijd van blijven genieten.     

Nieuw 4

tn_IMG_8145

Een volle foyer, en tevens ook talrijke vrienden van Noël zaten her en der verspreid rond de tafels.
Benieuwd wat hij in elkaar gestopt had voor deze donderdagavond 25 april 2013.
Noël, alom bekend van de schitterende Brugse seventies groep St. James, die recht voor de raapse rock bracht. Hoogtepunt, toch één van de vele was het optreden in 1977 op Jazz Bilzen. Dit resulteerde ook in het toeren met talrijke grote namen.
Beneden wachtend zagen we bovenaan de trap Chris Claeys naar het toilet gaan, de ex St. Jameszanger. Wie er boven nog zat, zouden we wel zien.
 
Het eerste deel bestond uit covers en eigen nummers die in de loop der jaren op de setlist stonden van de vele groepen die Noël zijn geschiedenis schreven. Ivy & The Teachers, Babytalk, Sprouts Utd., Pico Bello, Dev Rabbit en Skov.
 
“You Can’t Do That”,”I Call Your Name”, “Drive My Car” , gestart werd er met enkele Beatlesnummers. ” De roots van mijn muzikaal bestaan” zei Noël. Jan Devos, zanger en Geeraard De Groote, waren de eerste gastmuzikanten. Geeraard looft St.James , ” De Beatles waren onze gezamelijke roots” en “Norwegian Wood” werd ingezet met Geertje die de zangpartij waarnam bijgestaan door zijn “madam”, een fluitiste ( sorry dat ik je naam vergeten ben ) die om haar pupitor en partituur vroeg, ze hadden dit een beetje weggestopt. ” Kleine verhuizing, luidruchtige gasten” replikeerde Noël.
Nicole van Vagantes Morborum haar beurt met het nummer “Summertime”. Prachtig.
Chris Claeys vervoegde haar. Nicole bezat een schitterende, door merg en been snijdende stem en geruggesteund door Carlo, bassist, en Gino, drums,wisten we dat het een memorabele avond zou worden.
Voor Chris aansloot met “House Of The Rising Sun” grapte Noël nog “Vroeger zagen we er slechter uit”. Met Ralph Bonte en Günter Groth bracht Noël “Summertime Blues”, van Eddie Cohran ( Noël zag in Chris een jonge Cohran ). Chris klonk als vanouds, rauw rockend bluesy. Dit was ook aan “Hey Joe” te merken. “Rock My Plimsoul” van Jeff Beck deed Noël weer leuk uit de hoek komen. “Ik ben fan van Beck” ” Ik van Rod Stewart” zei Chris.
Julian Allcock en Sam Claeys deden hun intrede. Voor de eerste maal stonden vader en zoon samen op het podium. “Ik zal ons de Claeys Family moeten noemen” zei Noël. De drummer heet ook Claeys.
Vuurwerk knetterde door de zaal. Chris en Sam mogen nog samen hun kelen schrapen.
“Sunshine Of Your Love”, “Cocaïne” en “Strange Currencies” waren de laatste nummers voor de pauze. Afgesloten werd er met “Winning” van Split Window. “Met dank aan Katrien (aanwezig in de foyer) voor de tekst “, zei Noël nog
Na de pauze werd zijn nieuwe groep voorgesteld, instrumentaal ingezet met “Noëls Song”.
Noël, Geeraard, Julian, Gino en Youri . Henk Van Hee vervoegde deze Vikings als zanger van de groep. Samen met een vrouwelijke stem ( Nadine ) brachten ze “With A Heart On My Own” en “Devoted”. Geeraard wisselde gitaar met sax om in de nummers. Diane verdween van het podium en de Vikings gingen verder met hun muzikale strooptocht. “War Machine”, “Street End” zijn klasse nummers. Henk zei nog “De nummers zijn op papier gezet met een neerslag van veel alcohol, winterse toestanden, lekker eten en …depressieve gedachten”. 
Tijdens de resterende nummers, “Good To Know”, “Keep Your Shirt On”, “Trojan” en “Who Wants Everything” werd er nu en dan gewisseld met de muzikale gasten. Het muzikaal duet van Henk en Sam was subliem.
 
Bruges beware, the Vikings will overrule.
 
Op het einde deelde Noël nog tien gratis kaarten uit voor het concert van Chi Coltrane, mits het goede antwoord op zijn vragen.  
     

Nieuw 3

tn_IMG_6891Vrijdag waren ze aan onze achterdeur aan het filmen, de achterdeur van mijn werk in het stationsgebouw.

Regisseur, cameraman en geluidstechnicus in actie. Ludo Hoogmartens ( Robert De Maegd ) wachtend tussen enkele figuranten. Herbert ( Van Inn ) zat gezellig op een stoeltje in Panos te wachten.

Nieuw 2

tn_IMG_6921

Foto’s en verslagje “New Old World ( Now )” van de Zita Swoon Group gisterenavond in de stadsschouwburg.
Dat ze nooit tweemaal hetzelfde doen on stage weten we al, wat konden we dus verwachten van dit concept. Zijn muzikaal laboratorium, zoals Stef het zelf noemt werd in de Singel in Antwerpen ontwikkeld. Strijkers en vleugelpiano werden erbij gehaald en vervoegden de drijvende kracht met Stef als dirigent, componist, muzikant.
Instrumentale muziek met een geintegreerde videoinstallatie. Luistermuziek dus, filmmuziek. Een performance, klassiek orkest met partituren. Wegwijs in zijn wereld, zoals hij het ziet, hoort en beleeft.
Theater, dans, beeldend werk, geen zang, een filosofische voorstelling. Stef is een buitenbeentje in ons land, dit hebben we al gemerkt ten tijde van Deus. Apart, magistraal, to the pointe, een buitenbeentje in ons land. Funky, jazzy, soms acapolytisch. Ry Cooder ws zeker een inspiratiebron.
Nu en dan verdween hij van het podium, op scene rommelend met zijn effectendozen, … ? de artiest de perfectionist. Dirigerend, rond en achter zich kijkend. Wat was dat met dat plaklint bij Aarich Jespers. Soms had je het idee dat je naar een tryout aan het kijken was. Maar alles zal wel zijn bedoeling gehad hebben in deze 75 minuten durende voorstelling. 
Het grootste minpunt vond ik de opstelling, dit kunnen zeker een groot aantal toeschouwers bevestigen. Zij de volledige linkerkant vullend van het podium, projectiedoek achter hen.
Zat je dus ietwat laag of grotendeels aan de linkerkant van de zaal, dan miste je toch redelijk veel van de projektie die een uitmaakte met de muziek.
Op het einde een micro in zijn handen, stelde zijn muzikanten voor en vroeg of we genoten hadden, dit is Stef en veranderen zal hij nooit.
Mooi zelfgemaakte lampions van plastieken zakken van de Aldi, De Standaardoekenhandel, … sierden de nok van het podium.         

NIEUW 1

tn_IMG_6815

Even benieuwd zoals de volle zaal,  bekeken we het podium, sober, instrumenten netjes op hun sokkels, een pancarte met hun naam aan het zwarte doek. We dachten misschien een hint te vinden wat ze zouden brengen in deze, jammer genoeg, afscheidstoernee.  Konec, Tjechisch voor EINDE, een toepasselijke naam als afscheid van De Nieuwe Snaar. Een brok geschiedenis, een stuk cultureel erfgoed. Jan, Kris, Geert en Walter, bedankt voor de vele jaren van amusement die jullie brachten, steeds was het uitkijken naar de nieuwe show en erbij zijn was een must. Cultureel Vlaanderen is één van zijn grootste vertegenwoordigers kwijt.
 
Bijna zouden er bij dit verslag geen beelden te zien zijn, geen foto’s tijdens de voorstelling maar in laatste instantie kreeg ik van het gezelschap een JA. Achteraf zei Jan, nadat ik hem hiervoor bedankt had, me nog, ”…dat het geen probleem was en hij er niets van gemerkt had,… zo moet het zijn”. Sober, net als op concerten, de eerste drie nummers of variaties hierop.
 
Terug naar de show, er werd muzikaal ingezet, sober musicerend, maar niet gerekend op het gezelschap, hen nochtans goed kennende was er een sublieme projectie van hun schaduwen te zien op het doek. Het alom bekende “De Fotografie” was het eerste gezongen nummer. Toepasselijk want De Nieuwe Snaar moet je niet alleen horen maar ook kunnen zien. Visueel zijn ze onze Vlaamse Marx Brothers, wat mooier klinkt dan “de muzikale dementie uit Vlaanderen”, zoals ze in Nederland soms zeggen.  Voor velen was het een prettig weerzien en horen van hun successen doorheen een dertigjarige carrière. Enkelingen hadden deze avond een show gezien die zeker in de agenda genoteerd zou worden om te onthouden. Het zal op vinyl, cd of dvd zijn of op Nekka Nacht, hun ultieme afscheid en huldiging als één der grootsten in hun genre.
 
Jan zegde dat ze zelf hadden gekozen voor de samenstelling van het programma, grasduinend uit hun hele arsenaal, … roep maar “Wij zijn benieuwd”,…”Hopelijk zijn jullie benieuwd”. Meerdere malen werd dit door de zaal gescandeerd. Zonder pauze 130 minuten lang kregen we een wervelende show voorgeschoteld vol nummers, absurditeiten en acts, droogkomisch en zeer visueel. Elk nam solo een nummer voor hun rekening, de anderen invallend, elkaar naar een ander plaats duwend, attributen werden tussenin op het podium gesleept. De momenten dat Geert zijn nog steeds acrobatische toeren uithaalde, hierbij zingend en/of musicerend. “De Postbode”, “Marcel”, “De Hoezen van Julie”, De King”, … de halve bol, de betonmolen, de skies, het doek, … tamboerijn en castagnetten. Zelfs al had je het al eens gezien of gehoord, de oude vaal geworden steentjes waren ontstoft, ontroest. Het waren opnieuw pareltjes, van ijzer maken ze goud. In een fris jasje en zelfs visueel anders gebracht.
 
“We hebben nooit geen wereldhit gescoord maar even waren we er toch dichtbij” zegde Jan, “Het Heelal”, een magistraal kakafonisch nummer. Virtuosen in hun tekst en met hun instrumenten.
 
Tussendoor enkele geestige, actuele opmerkingen, zoals. “Er zal gewerkt moeten worden”, …”langer”, “harder”, “intensiever”, “samen” … Dit was een bericht aan de burgers,… telt dit ook voor de Nieuwe Snaar ?
 
Oorverdovend applaus uit de zaal, … “Konec” de twaalfde en allerlaatste show van de Nieuwe Snaar zat erop. Nog zaterdag, zondag en maandagavond in de Brugse Stadsschouwburg. Of er nog kaartjes zijn, … geen idee.
 
We werden nog getrakteerd op een bisnummer, “Een muzikant kan meestal niet goed dansen” in combinatie met een act. Kris had ook nog een mededeling, hij had een boek geschreven, “Het verhaal van De Nieuwe Snaar”.” En ook is er een pracht dvd van “Konec”, de ganse show, te koop. Dit aan schappelijke prijzen en je krijgt er nog onze handtekening boven op”.
 
Jan ( 60 in april ), Kris een jaartje jonger en de twee benjamins, Geert ( 52 ) en Walter ( 53 ) hebben vanavond het beste van zichzelf gegeven, “een combinatie van oude hits en visuele successen die je moeilijk op plaat kan zetten” zoals Jan  zegt. We volgen jullie in de toekomst wat jullie projecten ook mogen zijn.