Nieuw 16

tn_IMG_6433

tn_IMG_6677

tn_IMG_6767

tn_IMG_6484

tn_IMG_6634

tn_IMG_6067

tn_IMG_6372

tn_IMG_6700

tn_IMG_6059

De Dolfijntjes sloten af met een zeer geslaagde en energieke set. Tussenin een nummer staken ze plots weer iets in de tekst, improvisatie is hen zeker niet vreemd. Van de Panne … naar Knokke-Heist … naar Oostende, ( plaatsen waar ze opgetreden hadden ), ” … Brugge …” scandeerden er enkelen uit het publiek. 

Bijna twee uur hadden ze de massa volk in beweging en vervoering gebracht.

 

Nieuw 15

tn_IMG_5725

tn_IMG_5778

tn_IMG_5409

12 augustus 2013, start van de Paulusfeesten.

Guido Belcanto opende op Pier en Pol, het was zijn 5° keer dat hij hier speelde in de loop der jaren. ” ik zou hier beter komen wonen ” zei hij. Ambiance, sfeer alom, het plein was dan ook afgeladen volgelopen. Reeds 60 maar springend als een dartel veulen vlogen de hits rond onze oren. Aangevuld met ook nieuwe nummers.

Een indruk, “Plastiek Jezus”, … ” zouden er hier fans van het eerste uur zijn?”, Een nummer uit mijn eerste elpee-“Rome bij Nacht”.  Met Irene Konings zong hij in duet zijn “Toverdrank”. “En nu -Platina Marina- enkel op voorwaarde dat jullie dansen”.

Het einde was nabij en … ” Nog ééntje, op voorwaarde dat jullie je kleren uitdoen- Oelalalalala, “. Het allombekende nummer van de helden op het zeildoek van de botsauto’s.

Tijdens de bissen een nummer voor alle vrouwen, … veel vrouwen gekend,… om een vrouw te zijn …  dit nummer zullen de meesten wel kennen. Ook nog ” … mijn handen op jouw huid …” en eindigend met zijn verwelkte rozen. Schitterend, een daverend applaus en wij allen wachtend op De Dolfijntjes.

Nieuw 14

tn_IMG_5240

Gisteren afgezakt naar de Belleman Pub, benieuwd naar “The Four Unsual Suspects”. Wat bleek, dit waren Tommy and The Wildflowers ( reeds in het voorprogramma van Absynth Minded enige tijd geleden in Brugge ), een trio met vandaag Filip Bonte als vierde lid.
Op drums Tim Deblauwe, op bas Eric van de Kerckhove en op gitaar Tommy Vlaminck ( Brugse gitarist, componist en producer die reeds zijn sporen verdiende voor Tom Van Landuyt en Roel Vanderstukken ). Stop hierbij een zeker equivalent van Luc De Vos bij in de persoon van Filip ( entertainer tot en met en als publiek ben je ook nooit veilig ) en ambiance verzekert.
Pas begonnen en Filip was al bezig over de 93 Db norm.
“Space Cowboy”, “Keep on Running”… en de bijkomende interactie. ” Doe voort ” klonk plots uit het publiek. Geen probleem ze deden verder met tal van goede nummers maar ook deze toeschouwster kreeg haar antwoord.
Ieder jaar opnieuw moeten er zich toch enkelen met hun fiets wurmen door het staand en zittend volk, ongelooflijk, ( zie foto in bijlage ).
Bepaald moment , “… sorry moat maar in dit nummer is er geen bas …”. Hilariteit uit het publiek. Op en top de gekende entertainer/muzikant.
” … on Fire”, … ” We zitten in de helft “, enkele berekeningen erbij sleurend, dit in verband met weer die 93 Db. Maar ook de echte helft, nog een nummer en een pauze werd genomen.
Het vervolg niet meer meegemaakt maar ze zullen de kasseien naast de Belleman wel hebben laten rinkelen voor zeker nog een goed uur rockende nummers.

Nieuw 13

tn_IMG_4925

Donderdag 8 augustus, de tweede dag van Klinkende Kroegen. Op zeven plaatsen kon men weer genieten van muziek, mijn keuze viel op de L’Estaminet. “Blues in Bruges Band”, een gelegenheidsband met centrale guest Patrick Riguelle. Twee uur blues, soul en rock’roll. Pas twee minuten bezig en geen klank meer, een zekering was gesprongen maar dit werd vlug verholpen. Een nieuwe start en de ambiance en sfeer zat er al vanaf het eerste nummer in. Het talrijk opgekomen publiek genoot.
“Hound Dog”, “Devil’s Boogie”, “Mustang Sally”, The Sky is Crying”, ” Bullfrog Blues”, om er maar enkele te noemen.
Tussendoor nog vlug een fotootje vanop het podium “…van jullie voor op onze facebook”.
Een oude rot uit het vak, een jeugdidool werd door Patrick op het podium geroepen. Onmiddellijk hierop werd er al gescandeerd, “Ricky,Ricky,…”. Hij mag dan al van respectievelijke leeftijd zijn, hij is nog steeds rock&roll. Samen zongen ze “Rock me Baby”, een bedanking en een welverdiend applaus viel hem te beurt.
Nog een laatste bis en een begroeting aan het publiek.
Blues in Bruges Band deed hun naam eer aan, dit smaakt naar meer. 

Nieuw 12

tn_IMG_4066

Gisteren opende Billy Bragg op een volgelopen Burg de 18de editie van Klinkers.
Douglas Firs had de eer om in het voorprogramma te spelen, Gert Jan Van Hellemont een klassiek geschoold gitarist en singer- songwriter.
Invloeden van Ryan Adams en The Beatles waren merkbaar. Hij stelde zijn debuutelpee voor, “Shimmer & Glow”, de sfeer van de uitgestrekte Amerikaanse vlaktes speelden duidelijk een hoofdrol in de nummers. Was in feite nog niet zo lang geleden naar Amerika gereisd, met een recordertje ideeën opgenomen om te verwerken in nummers. Zo mochten we als aller eersten de première van “When the Day’s Over” horen.
“Tought I was You”, ” Dirty Dog”, … afgesloten werd er met “I Don’t Think You’re Good to Have Around”, een nummer dat zonder twijfel een Beatlesgehalte had.
Tussendoor liet hij nu en dan zijn grote appreciatie merken voor B.Bragg, ook voor Bill’s nieuwe plaat die zowel een bijou qua muziek en ontwerp was. De speciale editie bevat zelfs een boekje met columns ( voor Q-Magazine ) die Billy geschreven heeft.
Ook reclame voor zijn eigen cd, en enkele op vinyl ( limited editions, dit naar aanleiding van de Record Store Days ).
 
Stipt om 22.00 startte Billy, sociaal geëngageerde folk met een vleugje punk ( heeft nog in de punkband “Riff Raff”  gespeeld in 1977 tot hij in het leger ging ), zijn set met “Ideology”. Dat je hem de hedendaagse Guthrie kan noemen liet hij merken met, “All You Fascists”, (een nummer van Woodie Guthrie),  hier refererend naar de ‘Rechtsen’ die alle buitenlanders weg willen uit de UK maar ook een afdeling hebben in Spanje om de Britten uit de Costa del Sol te weren …
De intussen 55jarige zanger hield het publiek bijna twee uur gekluisterd voor het podium. Tussendoor tal van oneliners, interactie richting publiek, en protestuitlatingen, hierbij zijn links sociaal engagement niet onder stoelen of banken stoppend.
“No One Knows Nothing Anymore”, To Have and To Have Not”, ” Shirley”, “Sexuality”,…
In connectie of los ervan had hij het over, Equal Marriage ipv Gay Marriage en dat in Seattle voor het ‘gelijk’ huwelijk samen met de legalisering van marihuana campagne werd gevoerd omdat er letterlijk in ‘Lividicus’ staat : ‘ … If 2 men lay together, they must be stoned … ‘, en waarom mogen ze nog steeds niet in een kerk huwen ?
Mooie kleedkamers, “No smell of piss”, een pracht van een schilderij van Napoleon met één van de burgervaders, de typische hand-in-de-hemdgrappen. Napoleon zou nu en dan tijdens het optreden nog opduiken.
Altijd vooruitzien waar je optreed, had hier zijn Willy’s niet nodig. ” Horseshit and stones “.
Margaret Thatcher, haar regeerperiode, haar dood, hoe ze haar in Canada en in de USA zagen.
Billy met baard, had er zijn redenen voor, ” If you stand here singing , higher than the public, you can hide your double chin … “. Ook de Unions, the difference between poor and rich kregen ervan langs.
“New England”, “There’s a power in The Union”, “The Milkman of Human Kindness”, …dat Billy een grote respons had en veel fans, bleek vanavond duidelijk in het publiek dat alle nummers kende en nu en dan meezong.
Ook enkele nummers uit zijn laatste, “Tooth & Nail” mochten niet ontbreken. “Handyman Blues” en de uitlatingen over de nieuwe man/vrouw ….
“Over You”, “Goodbye,Goodbye” en “There Will Be a Reckoning”.
Geen verzoeknummers grapte hij, ” It is I who has to know all the words, the notes, the chords,… not you. You just sing a few lines. “
Hij eindigde met nog een ferm statement : ” Don’t lose hope if nothing changes right away. Every action counts. Our own cynisisme is our worst enemy and the politicians, the establishement are counting on that. So, change what you can, convince one person at a time and if we all do that, we shall change the world ! “
 
Het startschot van Klinkers sloot zodoende af met een klepper van formaat en buiten enkele onnozele druppeltjes was het een zeer aangenaam weertje. Een enorme appreciatie en respons mocht Bragg in ontvangst nemen, … ( benieuwd hoe dit concert op 1 Mei zou overkomen ).
 
    

Nieuw 11

tn_IMG_1683

Gisteren was het de beurt aan “The Happy” en “Praga Kahn”.
The Happy, een nieuwe Belgische groep met een voortreffelijk debuutalbum ” Guilty Pleasure “.
Reeds twee singles hieruit en al algemeen bekend : “218” en “Walkman” werden hier en daar al meegezongen door het jonge publiek.
“Wishful Thinking”, Mister Black”, “Guilty Pleasure”, … Reinhard Vanbergen ( ook Das Pop ), Isolde ( de drumster van Daan ) Lasoen, Naima Joris ( pianiste ), Charlotte Caluwaerts en de amper 17 jarige Janne Vanneste zijn pas een jaar samen. Nu al klinken ze als een volwassen groep die gensters zal breken, ( cfr. School is Cool ). Deze dames ( meisjes ? ) en hun baard zullen echter nog meer potten breken. Vier aparte en heerlijke stemmen elk met hun apart timbre, solo of samen en hun instrument hanterend. Een kort maar zeer gesmaakt optreden in de put, voor velen mocht er nog meer van dat fraais komen, maar Praga wachtte en hij begon pas drie kwartier later.
Praga Kahn, voorstellen hoeft niet meer, het was enkel wachten wat Maurice Engelen, na zes jaar afwezigheid ( toch wat Praga betreft ), het publiek zou voorschotelen. In de driekwartier vulde de put zich maar barstte niet uit zijn voegen wat min of meer verwacht werd.
2007, filmmuziek voor Ben X was het laatste wapenfeit, ze zijn terug met een nieuwe plaat “Soulsplitter”. De AB ontving hen in februari ( 25 jaar bestaan ), nu was Heist aan de beurt.
Nieuwe nummers zoals “We Follow the Sun”, “Jennifer”, … zijn niet echt te vergelijken met de Pragaklassiekers, “Breakfast in Vegas”, “The Power of Love”,… wie Pragafan is genoot, welcome back en al is hij niet meer zo revolutionair, zijn de beats niet meer zo hard en zijn de danseressen veel zediger. Het blijft toch steeds De Belgische dancegroep. Jammer van de videoprojecties , niet echt nieuws aan toegevoegd en ook niet duister genoeg om er volop van te genieten met de nodige lichteffecten. De laatste 4 nummers en de immense ballonnen richting publiek zetten de put toch in een heerlijk danssfeertje. Praga kwam en overwon toch voor een gedeelte.

Nieuw 10

tn_IMG_2974

Terug naar gisteren : amper 19.30 en de put zat al volgeladen !
De nieuwe show van Les Truttes en Milk Inc., twee kleppers met elk hun fans.
Halverwege het optreden van Les Truttes stapelden er zich een probleempje op, toiletten staan op straat en éénmaal uit de put mocht je niet meer binnen, veiligheidsvoorzieningen door de grote drukte. Stewards en politie hadden zodoende hun handen vol en dit steeds met een vriendelijke smile. Je moet het maar kunnen. Andere medewerkers van het festival staken hierbij her en der een handje toe.
 
Niet zomaar de zoveelste coverband, Les Truttes, liet al in hun kaarten kijken voor ze het podium opkwamen, blauw kleurde de opstelling. Eén na één stormden ze het podium op, gekleed in blauw kostuum, de zanger zwaaiend met een blauwe vlag. Hun mix van nieuwe bekende nummers ( covers ) dreunden en spetterden door de boxen. “Summer of 69”, “Dallas”, “Sweet Dreams”, … vreemde combinaties die enkel de Truttes op hun eigenste manier brengen. Deze en vele andere werden op het publiek afgevuurd met de nodige mimieken en show. Bepaald moment riep Mister S.L.Y. :” I can play anything, guitar, keyboard, drums, yeah even drums. You don’t believe me ?”. Hij posteerde zich achter de drum maar veel drummen hoefde hij niet te doen op het nummer “I Can’t Live Without You”.  Wild enthousiast, het publiek genoot ervan en liet dit ook merken.
Overschakeling van het ene naar het andere nummer was nu ook weer voortreffelijk. Ergens in het nummer “Paradise by the Dashboardlight” gestart en verder doen met “I Will Always Love You” de sfeer van het verhaal houdend en eindigen met … don’t forget who we are … “We are The World”.
Het einde kwam in zicht. Het welgekende we want more … het bleef duren en er was ook geen beweging merkbaar, Milk Inc. stond nog op het programma. Het publiek kwam in beweging om zich te verplaatsen toen plots, ” Hey girl, hey boy, jump … put your hands in the air … left, right, left, left … “I Gotta Cry” … De put veranderde in een disco, op de beats van de blauwe band. Decibels vermoedelijk hoger dan toegelaten, een bijna hysterische massa op de dansvloer. Handjes, armen in de lucht zwaaiend meezingend, Regi was gewaarschuwd, … of hij mag Les Truttes zeer dankbaar zijn om het publiek zo op te warmen. ” Everybody in the House, Jump”, ” Whopa Gangbang Style”, “Hey Sexy Lady” … De ” Letter Be Light ” show was afgelopen, toch niet, er kwam nog een soort priesterachtige act … “Kneel down, …the house … MUZIEK … stilte,… SYNTH … stilte.” “What do you want”. ” More, sure, really sure, really really sure”. Muzikaal werd afgesloten op de tonen van “Narcotic” van Liquido en het zouden de Truttes niet zijn “We Are The Champions”. Elkaar omhelzend, het publiek dankend verlieten ze het podium, zijn we bekeerd ? Ja.
Les Truttes : Mister S.L.Y.(zang), Mister Phil The Face (gitaar, backings), Miss Kitty K (zang), Mister Animal G. (drum), PH Morris (bas) en Wkeys (keyboard).
Na het optreden stond er al ergens te lezen : ” Knokke-Heist, you were one damn great. sexy and exciting audience tonight! Thanks for the lovely evening! Yours truly”. LT
En natuurlijk speelden ze, zoals bijna iedereen, in Knokke, lap we lagen er weer aan.
 
Laat voor Kneistnormen, 22.05 deed Milk Inc. zijn opwachting, een getier en geschreeuw verwelkomde hen.
Regi, Linda Mertens en vergezeld van drummer Michael Schack en toetsenist Peter Schreurs. Tevens nog een keyboardspeler en een backingzangeres.
Heist zou een mini sportpaleisconcert meemaken. Vooraan op het podium vuurwerkinstallaties.
“Walk on Water”, “Storm”, “Forever”, “La Vache”, … geen idee tot hoe laat het feestje in de put heeft geduurd maar het zal zeker anderhalf uur ambiance geweest zijn.
Regi kan dan ook als geen ander zijn publiek opzwepen.

Nieuw 9

tn_IMG_0467

Kort verslag en vooral prachtige beelden van dit evenement.
En men mag zeggen uitverkocht.
 
Aan de trappen van de Heilig Bloedkapel opende de Koninklijke Harmonie Burgerskring uit Diksmuide de 26 ste editie van de FedekamTaptoe.
Bijna stipt om 21.00 weerklonken de eerste tonen van de Showband Corio, de Burg op.komend vanuit het steegje. “Als het maar swingt !”, hun motto. Dit was niet overdreven want swingen deed het op een variatie van pop, latin tot bigband. Eén van hun zeer sterke punten is zeker het snellopen, en dit samen met hun muzikale uitvoering van diverse nummers is een streling voor oog en oor.
Na een klein half uur deden The Borderline Pipes & Drums hun intrede. Hun naam borderline verwijst naar de plaats van de talrijke gevechten op de grens tussen Schotten en Britten.
“Amazing Grace”, “Scotland the Brave”,… meer stilstaand maar we genoten er evenveel van. Ook van het typisch Schots dansje. Binnenkort nemen ze deel aan de Schotse kampioenschappen. The Borderline, volgens traditie gekleed (blauwgroene tartan “Modern Douglas”, overwegend blauw verwijzend naar de Schotse vlag ” St. Andrews Cross” ). Maken zeker een kans.
Het doedelzakgeluid was nog maar uitgestorven wanneer het Showkorps Wilhelmina aangespoord in het Engels de Burg opkwam. “Band, get ready”, ” By the centre, quick march”. Strakker ( meer het Britse discipline ), maar een pracht van een show. ” 1001 nacht “, de sfeer van Ali Baba, het oosten, de magie, karavanen, kamelen, haremmeisjes, slangenbezweerders. Muziek uit  o.a. Cleopatra, zelfs uit een videogame ( age of mythologie ) en Caravan van Duke Ellington.
Op 13 juli nemen ze deel aan het WK  te Kerkrade, ook Corio neemt er deel. 
Na een geslaagde show en een daverend applaus ( eveneens Corio en The Borderline ontvingen de grote appreciatie van het publiek ), mocht Corio nog een korte mix van hun pop-latin-bigband geven.
Bijna 22.30 en de bekende klanken hoorbaar vanachter de tribune. De Welsh Guards marcheerden de burg op. Eindelijk waren ze hier, 15 jaar hadden we hierop gewacht. Ontstaan op 26 februari 1915, het eerste optreden in 1916 in de Londen Opera House naar aan leiding van St. Davids Day.
” Rising of the Lark”, hun quick march, hiervoor waren velen gekomen. “Land of my Fathers”, “Men of Harlech”, “A Welsh Rhapsody” zijn slechts enkele van hun vermaarde nummers.
Londen is hun thuisbasis, Changing of the Guards, O.S. London, Fa Cup Final, het huwelijk van William en Kate,… uitzonderlijk zien we ze buiten de grenzen. Dit was een droom van de te vroeg overleden Marc De Langhe om ze op zijn Taptoe aan het Brugse publiek voor te stellen. Britse oerdegelijke traditie, een militaire band om U tegen te zeggen.
“Highland Cathedral”, een mooie hommage aan wijlen Marc.
Een staande ovatie van iedereen, het einde was in zicht met de typische afsluiters. “De Vlaamse Leeuw”, het Brits volkslied, het afscheidslied van Frank Deleu, stadsbeiaardier.
Alle korpsen samen op het plein, het neerhalen van de vlaggen, het overhandigen van een herrinnering aan de korpsleiders.
Corio, Wilhelmina, The Borderline en de Welsh Guards verlieten het plein onder een daverend applaus en dito fluitsignalen. Zelfs van zij die op het terras zaten van de Tom Pouce ( geen idee wat de kostprijs was van een zitje daar ) en een redelijk aantal toeschouwers die in de steeg voor het hekken hadden gepostvat.
 Een zeer geslaagde en zonnige 26 ste editie zat erop.
     
 
 
 
 

Nieuw 8

tn_IMG_0150

In bijlage een reeks beelden.
En enige commentaar, omdat dit evenement niet op de site van http://www.stadsomroep.com/ verschijnt.
Het is in Wenduine, … te ver uit de Brugse contreien.
Maar voor de liefhebbers van strips en vooral de Urbanus strips is dit zeker een bezoekje waard.
De etalagekasten herbergen een enorme hoeveelheid gadjets, curiosa en originele tekeningen.
Rondom ettelijke kaders met info en tekeningen.
En Nabuco Donosor torend hoog boven de expositie uit.
Van 27 juni tot 31 augustus gratis in het Wielingencentrum te Wenduine ( De Haan ).
Zaterdag 29 juni komen Urbanus en Willy Linthout signeren, dit vanaf 14.00 uur tot 17.00 uur.
Er is een wandel en fietszoektocht, een stripparcours workshops tekenen en filmnamiddagen.
 
Dit alles naar aanleiding van de luxe-uitgave op groot formaat : de dertig beste paginagags.
 
Marleen Bouwens, schepen van feesten en toerisme leidde in, ook een woord van schepen van cultuur Rudi Cattrysse. Urbanus, Willy en Erwin Provoost gaven elk op hun manier een leuke speech. Leuk was ook het verhaal van de merchandising, poppetjes werden besteld, kwamen wel uit China, een probleempje, ze hadden spleetoogjes.
Anekdotes en geestigheden werden aangekaart,.. hilariteit van allen … en de beste kwam van Willy. Hij kondigde zijn pensioen aan, dit was de laatste strip, de laatste tentoonstelling, een afscheid van zijn geliefde figuren.
Iedereen geloofde het op dat moment, maar enige ogenblikken later werd dit op een zeer originele manier herroepen. Enkelen zuchtten van opluchting. Urbanus kon het niet laten de aanwezigen met een waterpistooltje te beschieten, schuld van Marleen. Zoiets geef je niet in zijn handen en dan nog geladen.
Een verrassing kwam nog tevoorschijn, een zeer prachtige en ook zeer lekkere taart.
Er werd nog gezellig nagekeuveld onder een natje en een droogje, en Urbanus en Willy signeerden à volonté de eerste gekochte exemplaren van de luxeuitgave. Hier en daar werd ook de box Cesarbier met krabbeltjes versierd.
 

Nieuw 7

tn_IMG_0750

Verslag en beelden van ” Nathalie Meskens in concert”, woensdag 8 mei in de Stadsschouwburg.
 
“Dit zou het laatste concert van de tournee zijn”, zei ze maar … we doen er toch nog ééntje bij.
Ze staat namelijk geprogrammeerd voor 15 augustus op het Openluchttheater “Rivierenhof” in Deurne. Waar ze tussen Richard Thompson, Hooverphonic, The Waterboys, Admiral Freebee, … vertoeft, van 20 juni tot 25 september te Antwerpen.
 
Het programma bestond uit een aangename en aparte variatie van nummers die haar nauw aan het hart liggen. Randy Newman, Amy Winehouse, Amos Lee, Michael Jackson, Tracy Chapman, om er maar enkele te noemen.
Dat Meskens kan zingen bleek al vanaf de eerste minuut.
Samen met haar begeleidingsgroep, Jeroen Tilkin op piano, Bart Van Lierde bas, Frank Weddingen drums en Judith Okon backingvocals. Tevens had ze nog enkele strijkers mee, “Zij zijn enorm vruchtbaar, … sinds de twee jaar ( 20/08/2011, eerste show ) dat we op de baan zijn doen ze niets anders kan kinderen maken.” zei Nathalie. Eén van hen zwanger, Els Smedts ( altviool ). Op viool, Elke Vandeverre en op cello Sam Faes.
Het publiek was zeer talrijk afgekomen voor deze show, “Tegen de Sterren op”, “David”, en momenteel “Danni Lowinski” in gedachte. Ook haar prijzen gewonnen tijdens de “Vlaamse Televisie Sterren” waren hier niet vreemd aan. Maar vanavond was het niet de actrice maar de zangeres die op het podium stond. Tussen de nummers door kregen we wel een soort stand up comedy, geestige bindteksten en veel wat op dat moment door haar hoofd flitste of inspeelde op wat in de zaal gebeurde.
“Babbelen en vragen stellen mag je doen maar niet tijdens de nummers, enkel ertussen”, enkele laatkomers en ze moest weten waarom, “Kom maar plaats nemen, zijn er nog ?…” en met de micro bijna voor de neus van de toeschouwster bleef ze haar vanop het podium volgen richting haar plaats. “Zijn er hier mensen die momenteel verliefd zijn ?”, ze had er ene gevonden op de logebalkons. Twee en een half jaar verliefd bleek uiteindelijk en na een beetje rondvragen kwam ze bij het record, 39 jaar gehuwd. ” Ik ben nu 6 jaar en half getrouwd” besloot ze.
Morste met haar water terwijl ze het publiek uitvroeg welke streekbiertjes we hier hadden. Zette Jeroen aan het werk om dit op te kuisen, “… hij doet anders toch niet veel buiten met zijn vingers aan toetsen zitten…” Op zijn knieën droogde hij het podium af en besloot nog hier en daar een beetje stof af te doen. Tijd voor een nummer van iemand die ook van streekbiertjes hield : “Back to Black”.
Voor een zekere Fien in de zaal werd tussenin “Happy Birthday” gezongen, hoe of wat, maar het bleek dat Nathalie een brief ontvangen had. Sympathiek.
“Je krijgt van mij een zoen als je het nummer en de groep kan raden”, een heel aparte versie van The Three Degrees hun “Dirty Old Man”. Ingetogen soul compleet anders gebracht dan het origineel. ” Zijn jullie gelovig of zitten er katholieken in de zaal, dan moeten jullie maar eventjes weggaan …” was haar inleiding op Randy’s nummer “God’s Song”.
Ook weer een mooie versie van “Keep it Loose, Keep it Tight” van Amos Lee, haar lievelingsnummer.
Dat er cd’s te koop zouden zijn hadden we al aan de ingang gemerkt, na de 90 minuten durende voorstelling zou ze in de foyer komen signeren. “De cd’s zijn te koop aan 10 euro, waarvan 1 euro naar het goede doel NGO cunina gaat”, waarvan Nathalie de ambassadrice is. “De  resterende 9 verdelen wij wel onder elkaar”.
Ik zie je graag, ik hou van je, dit zeg je als je het meent en om dit te tonen had ze er niets beters op gevonden om tijdens haar versie van een der nummers het publiek elkaar te laten strelen. Links doet dit bij zijn buur rechts en zo iedereen. Tijdens het instrumentale deel liep zij haar muzikanten af om hen een streling te geven.
“No Ordinary Love” van Sade was het volgende nummer.
Een geestige en zeer originele bindtekst luidde “Liberian Girl” in, als achtjarige, haar moeder bibliothecaresse dacht ze dat het nummer over haar ging, het meisje in de bibliotheek, als veertienjarige toen ze beter Engels verstond, snapte ze het : het ging niet over haar. “Librarian, Liberian Girl, een groot verschil”.
Ze liet Judith solo zingen, en zei nadien nog dat haar backing een zere keel had. Ik zou ook op zo’n manier zo willen kunnen zingen.
Net als zovele artiesten voor haar in deze zaal had ook zij haar complimentjes ervoor. En zeer origineel, was haar repliek op het grote podium die vooraan leeg was. ,”De orkestbak”, “Mijn muzikanten, achteraan, en vooral de piano word beschermd door een doek dat kan zakken als er brand uitbreekt, ik en jullie hebben pech, wij staan ervoor”.  
Het publiek werd nog eens gevraagd om te assisteren bij een nummer door een ritmisch handgeklap, die Jeroen voordeed, dit doorheen het ganse nummer. Op het einde begon Jeroen allerlei gebaren en geluidjes te maken, de rest stopte en stond naar hem te kijken.  “Kunnen we nu verder met het nummer? Zeker ?” vroeg Meskens.
“We zijn aan ons laatste nummer gekomen”, Ooohs en Aaahs uit het publiek.
“Dit is niet het laatste” grapte ze. Wij gaan weg en jullie roepen en klappen en we komen terug”.
Jeroen stapte terug naar zijn piano en begon weer met enkele geluiden en gebaren tokkelend op zijn toetsen. Met een soort castraatstem deed hij een bepaalde aria van een operadiva na, enorm jolijt in de zaal, deed nog een andere stem en Nathalie verscheen terug vanachter de schermen.
“No One Knows” van Queens of  the Stone Ages, de eerste bis. Nu en dan Jeroen nog bezig met zijn geluidjes. Net een duel tussen Nathalie en Jeroen, “Waaw, waaw,…waaw”, dit waren de enige klanken die uit zijn mond gekomen waren tijdens het optreden, vervoegde hen, de bassist, Bart.
Drum, strijkers en Judith kwamen erbij voor ” Ain’t No Sunshine” van Bill Withers. Weer een volledig apart gebracht nummer.
De tonen werden ingezet van “Rolling in the Deep”, wie anders dan Mathilde d’Udekem d’Acoz durfde zich aan dit prachtige en onovertroffen nummer van Adèle wagen.
Ja, onze eigenste Nathalie Meskens, en hoe…! Chapeau, klasse, een allroundartieste, niemand of toch weinigen hadden ooit gedacht dat ze zo’n stemgeluid had om al deze nummers te brengen.
 
Na het optreden liepen Jeroen en Judith ons voorbij aan de vestiaire richting foyer voor de signeersessie. Geen idee hoe lang dit duurde, maar het hield niet op, de ellenlange rij wachtenden om hun gekochte cd te laten signeren en Nathalie constant vragend om te poseren naast hen, talrijke gsm’s, smartphones, iPhones passeerden de revue. Voor iedereen had ze een vriendelijk woord en iedereen mocht naast haar staan voor een foto, zij op blote voeten. Haar rode schoenen naast haar, tijdens de show had ze zich even uitgestrekt neergevlijd vooraan het podium om zo met het publiek te praten. “Het is niet evident om op zo’n dingen de ganse tijd rond te lopen”.